‌
‌«تروتسکی: زوال یک انقلابی»
برتراند پتنود
ترجمهٔ حسن گلریز

حدود ساعت چهار صبح، صدای رگبار گلوله آرامش شب را شکست. تروتسکی که از خواب عمیق پریده بود، فکر کرد صدای آتش‌بازی است و مکزیکی‌ها یکی از اعیادشان را جشن گرفته‌اند. به خودش که آمد، متوجه شد «انفجارها خیلی نزدیک و درست درون اتاق بود، کنارم و بالایِ سرم. بوی باروت تندتر و نافذتر شد. آنچه همیشه منتظرش بودیم اتفاق افتاه بود و به ما حمله شده بود.»
تروتسکی، مردی که سخنرانی‌های آتشینش در جریان انقلاب اکتبر ۱۹۱۷، کشوری را به حرکت وامی‌داشت، کمیسر جنگ، نامی هم‌طراز لنین.
بعدها دشمنی‌های دنیای سیاست او را چهره‌ای خائن به مردم و کشورش معرفی کرد. در فاصله‌ای کوتاه، دشمن و رقیب قدرتمند او، استالین، مقدمات اخراجش از حزب و سپس تبعیدش از کشور را فراهم کرد.
دوستان و اعضای خانواده‌اش یک به یک تاوان نزدیکی و وفاداری به او را به بهای رنج، تبعید، یا مرگ‌شان پراختند. این کتاب، با نگاهی به گذشته، به سال‌های پایانی زندگیِ در تبعید تروتسکی می‌پردازد. و شاید در پایان پرسشی پنهان را مطرح می‌کند؛ آیا از سر گذراندن تمام آن رنج‌ها، مخاطرات، تبعیدها و مرگ‌ها ناگزیر بود؟

‌
‌آیا هرگز عاشق شده‌اید؟ آیا وحشتناک نیست؟ عشق شما را بسیار آسیب‌پذیر می‌سازد، سینه‌تان را می‌شکافد و قلب‌تان را باز می‌کند و این یعنی کسی می‌تواند وارد وجودتان شود و شما را به هم بریزد. شما همهٔ این دیوارهای دفاعی را به‌پا می‌کنید، یک زره تمام قد می‌سازید تا هیچ چیز نتواند به شما صدمه برساند. سپس احمقی که فرقی با دیگر احمق‌ها ندارد سرزده وارد زندگی احمقانه‌ٔ شما می‌شود و در آن پرسه می‌زند... شما بخشی از وجودتان را به آن‌ها می‌دهید. آن‌ها این را از شما نخواسته‌اند. بلکه یک روز کار احمقانه‌ای مثل بوسیدن شما یا لبخندزدن به شما کرده‌اند و سپس دیگر زندگی‌تان مال خودتان نیست. عشق گروگان می‌گیرد. وارد وجودتان می‌شود. شما را می‌بلعد و رهای‌تان می‌کند تا در تاریکی مویه کنید. عبارت بسیار ساده‌ای شبیه این‌که «شاید بهتر باشد فقط با هم دوست باشیم» تبدیل به ترکی در شیشه‌ٔ قلب‌تان می‌شود. عشق صدمه‌رسان است. نه فقط به تخیل‌تان، نه فقط به ذهن‌تان، بلکه به روح‌تان صدمه می‌زند. عشق دردی است که وارد وجودتان می‌شود و پاره‌پاره‌تان می‌کند. شخصاً از عشق بیزارم.
[نیل گیمن]

از کتابِ خشونت
اسلاوی ژیژک
ترجمه‌ٔ علی‌رضا پاکنهاد

🎭 بازگشتِ فرهاد ناظرزاده‌کرمانی به صحنه‌ی ادبیات نمایشی

بعد از سال‌ها، یکی از مهم‌ترین چهره‌های تئاتر ایران با نمایشنامه‌ای تازه بازگشته است.

📖 خواجگانِ شاهین‌ـ‌اژدها اثری فلسفی و خیال‌انگیز است که در مرز میان اسطوره و واقعیت، نبرد قدرت، ایمان و میل انسان را بازمی‌نماید.
اثری از نویسنده‌ای که دهه‌ها در اندیشه‌ی نمایش و معنا زیسته است.

📚 منتشرشده در نشر نی

🛒 پیش‌فروش از طریق فانوس

@faunooss

‌
‌کسی که تابه‌حال شکنجه نشده است، هیچ تصوری ندارد که آیا ضربه را تاب خواهد آورد یا نه. گاهی شجاع‌ترین افراد فرومی‌پاشند و کسانی که فکرش را نمی‌کنیم، مثلاً افراد آسیب‌پذیر، به‌طرز خارق‌العاده‌ای دوام می‌آورند. نمی‌دانیم. وضعیت حدی واقعاً وضعیتی است که در آن، در آخرین لحظه متوجه می‌شوم ـ‌ـ و گاهی خیلی دیر ـ‌ـ که به چه توانا بوده‌ام. آنچه به آن توانا بوده‌ام، چه خوب چه بد. اما از قبل نمی‌توان گفت. خیلی آسان است که بگوییم: «من؟ عمراً آن را انجام دهم!» و از قضای روزگار، زمانمان را صرف انجام کارهایی شبیه آن می‌کنیم؛ اما از کنار چیزی که واقعاً به آن تواناییم، می‌گذریم. بسیاری از آدم‌ها می‌میرند بی‌آنکه هرگز بدانند به چه توانا بودند. تکرار می‌کنم: در مواردی افتضاح، در مواردی خیلی خوب. این‌ها اتفاق‌هایی غافل‌گیرکننده‌اند، باید خود را غافل‌گیر کرد. با خود می‌گوییم: «ای دل غافل! هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که این کار را انجام دهم.» ما مدام دربارۀ این حرف می‌زنیم که چگونه ـ‌ـ این یک اسپینوزیسم بسیار پیچیده است، چون مدام از این حرف می‌زنیم که افراد چگونه خودشان را نابود می‌کنند.

از کتاب جهان اسپینوزا
ژیل دلوز
ترجمهٔ حامد موحدی

‌
سوژه، استیلا و قدرت در نگاه هورکهایمر، مارکوزه، هابرماس و فوکو به بررسی مقایسه‌ای دیدگاه‌های این چهار فیلسوف در مورد سوبژکتیویته و رابطه‌ی آن با قدرت می‌پردازد. از یک سو، قدرت مقوله‌ای تلقی می‌شود که صرفاً از طریق سرکوب سوبژکتیویته عمل می‌کند و قدرت نهایتاً سوبژکتیویته را خُرد و نابود می‌کند و در نتیجه، رهایی و آزادی سوژه به معنای فروپاشی و محو قدرت است. چنین مفهومی از قدرت با انگاره‌ی استیلا تعریف می‌شود. در مقابل، فوکو تصویر کاملاً متفاوتی از قدرت ارائه می‌دهد که نه با سرکوب سوبژکتیویته، بلکه با ارتقا، پرورش و بارورکردن آن عمل می‌کند. پیتر میلر (استاد فلسفه‌ی سیاسی) در بخش اول کتاب، آثار سه اندیشمند بزرگ مکتب فرانکفورت را دراین‌باره بررسی می‌کند و در بخش دوم کتاب به آثار مهم فوکو می‌پردازد.

‌«سوژه، استیلا و قدرت»
در نگاه هورکهایمر، مارکوزه،‌ هابرماس و فوکو
پیتر میلر
ترجمهٔ نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

‌
‌لاکان با نیچه و فروید در این نکته اشتراک عقیده دارد که عدالت به‌مثابه برابری ریشه در رشک دارد: رشک ما به دیگری که چیزی را دارد و از آن لذت می‌برد که ما نداریم. تقاضای عدالت نهایتاً تقاضایی است برای آن‌که از خوشی مفرط دیگری کاسته شود، به‌طوری که همگان دسترسی برابری به خوشی و لذت داشته باشند. پیامد ضروری این تقاضا، طبعاً، ریاضت‌کشی است: از آن‌جا که نمی‌توان خوشی را به تساوی تقسیم کرد، پس باید نهی را به صورت مساوی تحمیل کنیم. بااین‌حال، نباید فراموش کرد که امروزه در جامعه‌ی به‌اصطلاح همه ـ رواـ دارِ ما این ریاضت‌کشی دقیقاً به شکل وارونه‌اش ظاهر می‌شود، یعنی به شکل فرمانی عمومی که می‌گوید: «لذت ببر!» همه‌ی ما زیر طلسم این فرمان هستیم، و در نتیجه لذت بیش از پیش محدود شده است. شاید منظور نیچه از مفهوم «واپسین انسان» همین بود ــ فقط امروزه است که در پس نقاب ریاضت‌کشی خوشباشانه‌ی غالب، خطوط اساسی چهره‌ی واپسینْ انسان را می‌توان تشخیص داد.

از کتاب چگونه لاکان بخوانیم
اسلاوی ژیژک
ترجمهٔ علی بهروزی

‌
‌ آه اى خدايان كه گنجينه‌ها را پاس مى‌داريد
باشد كه آن ميراث كهن به او باز آريد
كه اكنون بر آن است تا به اين كين تازه كه مى‌جويد
گناهان ديرين نياكان فرو شويد.
پس وقت آن است كه دستى به شادى برآريم
و ديهيم اين كاخ بر تارک روشنايى گذاريم.
باشد كه چشمان ما زين پس
پرده‌هاى تاريكى را دريده و بندهاى گران را برچيده بيند

آنگاه گشوده خواهد شد زندان
نسيم آزادى وزان
و چنگى خانه كرده در هزاران جان
زنان را به كوى و برزن خواهد كشاند دست‌افشان.

از نمایش‌نامه‌ی «نیازآوران»
مجموعه آثار آیسخولوس
ترجمهٔ عبدالله کوثری

‌
‌«بازگشت میجی» در ۱۸۶۸ واقعه‌ی سیاسی بزرگی در تاریخ ژاپن بود که ضربه‌ی نهایی را بر پیکر شوگون‌سالاری توکوگاوا (۱۸۶۸-۱۶۰۰) وارد آورد و ژاپن را تحت حاکمیت مستقیم امپراتور موتسوهیتو (میجی) قرار داد. این واقعه علاوه بر آن‌که سنت امپراتوری را احیا کرد، زمینه را برای ایجاد شکلی از نهادهای دموکراتیک پارلمانی فراهم ساخت. در ۱۹۲۵ ژاپن عملاً چهره‌ای مدرن و صنعتی به خود گرفته و مظاهر غربی را پذیرفته بود، اما چند سال بعد که عناصر افراطی حکومت به صرافت ایجاد خفقان در داخل کشور و کشورگشایی در شرق آسیا افتادند، عرصه بر «دموکراسی سلطنتی» تنگ شد. این کتاب سیری است در تاریخ تحولات داخلی ژاپن در فاصله‌ی سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۵۲ که ضمن آن به مداخلات خصمانه‌ی این کشور در چین طی دو دهه‌ی سی و چهل و همچنین نقش ژاپن در جنگ جهانی دوم می‌پردازد. درنهایت، فصل مربوط به بازسازی ژاپن در سال‌های پس از جنگ که تحت نظارت قوای متفقین، و به‌ویژه امریکا، صورت گرفت حاوی نکات بسیار مهمی است که مروری بر اسناد موجود درباره‌ی آن جزئیات بیشتری را درباره‌ی مسیر متفاوت ژاپن در سال‌های بعد روشن می‌سازد.

«ژاپن رویاروی جهان»
مری ال. هنمن
ترجمهٔ بابک محقق

‌
‌در دست انتشار
«رابله و جهانش»
میخائیل باختین
ترجمهٔ محمد سپاهی
ایده‌های رادیکال

فرانسوا رابله نقشی مهم در تاریخ ادبیات فرانسه و شکل‌گیری زبان ادبی نوین آن داشته و به اندازۀ شکسپیر و سروانتس سرنوشت ادبیات جهان را رقم زده است. بااین‌حال، به عقیدۀ باختین، کمتر از همۀ نویسندگان بزرگ زمانه‌اش شناخته شده و قدرش بجا آورده شده است. باختین، برای جبران این کاستی رابله را از چارچوب فرهنگ رسمی ــ جریان اصلی ادبیات والای فرانسه ــ بیرون می‌کشد و از نو پیوند آن را با تاریخ غنی و رنگارنگ فرهنگ عامیانه برقرار می‌کند. به باور او، نظام تصاویر ادبی رابله بر این پایه استوار است و افسون این تصاویر از این منبع می‌آید. فرهنگ عامیانه، در تمام مراحل رشد و گسترشش، در مقابل فرهنگ طبقات حاکم بوده، جهان خود را آفریده و زبان نیرومند خود را خلق کرده است. باختین در این پژوهش سترگ، که از حیث معلومات و منابع به دایرۃ‌المعارفی فرهنگی می‌ماند، نشان می‌دهد که چگونه رابله، با مهارتی مثال‌زدنی، زبان خاص و تودرتوی مردم کوچه و بازار را که محمل فرهنگ عامه در تمامی اعصار بوده است با فرمی جدید و زبانی والا می‌آمیزد تا جانی تازه به کالبد ادبیات دهد.

‌
فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی کتابِ «در راه آموختن»
محمدرضا سرکار آرانی
در گفت‌وگو با بهمن ذکی‌پور دربارهٔ آموزش و توسعه

با حضور:
نعمت‌الله فاضلی
اسدالله مرادی
محمدرضا سرکار آرانی (آنلاین)
حسین قربانی (آنلاین)
بهمن ذکی‌پور
محسن آزموده

‌
‌خیلی کم… تقریباً هیچ مسئلهٔ معنا را به مرکز مباحثهٔ فکری باز می‌گرداند. دغدغهٔ اصلی کتاب این پرسش است که چگونه می‌توان برای تناهی انسان، بدون توسل به چیزی که از آن تناهی برمی‌گذرد، معنایی یافت. کریچلی با تأملی ژرف و گیتیانه بر موضوع مرگ، ایدهٔ هیچ‌انگاری را با عبور از بلانشو، لویناس، رمانتیسم ینا و کاول پی می‌گیرد. این تأمل در خوانشی از بکت، که از بسیاری جهات قهرمان کتاب است، به بار می‌نشیند. سایمون کریچلی به چاپ دوم کتاب، پیش‌گفتاری روشنگر و مفصل و فصلی دربارهٔ والاس استیونس افزوده است که بر ایدهٔ فلسفه به‌مثابه شعرْ اندیشه می‌کند.

«‌خیلی کم… تقریباً هیچ»
مرگ، فلسفه، ادبیات
سایمون کریچلی
ترجمهٔ لیلا کوچک‌منش

‌
‌تصوير الفريد بر صفحه خيال استيون، در ساعات خواب و بيدارى روزهاى پس از آن به همان قيافه و حالتى بود كه مى‌خواند: در اين تصوير نيمرخ دخترى را مى‏‌بيند در پيرهن ابريشم خاكسترى كمرنگ، آراسته به پَر قو، يقه‌باز، چون جليقه؛ رنگى آرام كه سرخى و تروتازگى گردن و چهره را به بهترين وجه جلوه مى‌دهد؛ شمعِ واقع بر منتهااليه پيانو با سرش در يک خط قرار دارد، و درحالى‌كه خود او از نظر پنهان است گيسوانش را كه تصادفاً آشفته‌اند به صورت مهى سحاب‏گونه جلوه مى‌دهد، كه همچون هاله‌اى سرش را دربرگرفته است. دست‌هايش بر محل خود، بر مضراب‌هاى پيانو جاى دارند؛ لبانش كه بازمانده‌اند كلمات به غم‌ آلوده را با صدايى لرزان و با آهنگى كه متدرجاً فرو مى‌نشيند برون مى‌ريزند:

اى عشق، تو كه از شكنندگىِ همه چيز
شِكوه دارى
چرا شكننده‌ترين كسان را براى
گهواره، و خانه، و تابوتت برمى‌گزينى!

از رمانِ «یک جفت چشم آبی»
تاماس هاردی
ترجمهٔ ابراهیم یونسی

‌
‌‌در دست انتشار
موجود دوست‌داشتنی
آی‌لا کریمیان
نمایش‌نامه؛ از مجموعهٔ جهان نمایش (۷۸)

اسمشو خودم انتخاب کردم، اسم مسخره‌ای گذاشته بود، «مُردن با قلب شکسته»، حالم به هم می‌خوره میم! حالم به هم می‌خوره وقتی چیزهای خارق‌العاده توی کلهٔ آدم‌های احمق شکل می‌گیرن، آدم‌های مسخره‌ای که اسم‌های مسخره انتخاب می‌کنن، آدم‌های احمقی که اصلاً نمی‌فهمن چیزی که توی کله‌شون شکل گرفته خارق‌العاده‌ست…
(از متن نمایش‌نامه)

‌
‌اگر نفت را در حکم نماد سرکشی ملی جایگزین چرخ ریسندگی گاندی کنیم تاکتیک‌های مصدق بسیار شبیه به تاکتیک‌های گاندی می‌شود. همان‌طور که چرخ ریسندگی که خشم انگلیسی‌ها را برانگیخت، نماد گاندی شد، نفت هم نماد مصدق شد. مخالفان گاندی او را به خاطر پوشیدن لُنگ مسخره می‌کردند، همچون مخالفان مصدق که او را به خاطر پیژامه‌اش با پارچۀ نامرغوب به باد استهزا می‌گرفتند. هر دو این سبک لباس پوشیدن را نشانۀ زندگی ساده و متواضعانه، مطابق با شرایط عموم هم‌وطن‌شان انتخاب کرده بودند. جنگیدن انگلیس با چنین ابزارهای به ظاهر مضحکی و با جثۀ نحیف هر یک از این دو نفر، بازتاب‌دهندۀ تصویر داوود و جالوت به جهانیان شد.
اما با وجود این شواهد درخشانِ مرتبۀ او در میان برخی از مهم‌ترین چهره‌های این قرن، چشمگیرترین جنبۀ مسئلۀ نفت جنبۀ داخلی آن بود. اثر متقابل کاریزمای سیاسی مصدق با پتانسیل‌های ذاتی خودِ این پدیده منجر به پیوندی خارق‌العاده میان مردم و مصدق شد و جاذبۀ بیشتری برای سیاست‌های او فراهم آورد.

از کتابِ «دکتر محمد مصدق»
سرگذشتِ سیاسی
فرهاد دیبا
ترجمهٔ شیرین کریمی