‌
اسرائیلیان نیاکان باستانی یهودیان بودند، بازیگرانی کمابیش بی‌اهمیت در تاریخ چندین‌هزارسالۀ خاور نزدیک باستان که از حدود ۱۰۰۰ تا ۵۸۶ ق.م در سرزمین کوچک کنعان یا فلسطین استقلال داشتند. اسرائیلیان در ابتدا پادشاهی واحدی بودند و سپس به دو پادشاهی تجزیه شدند. در ۵۸۶ ق.م بابلیان آخرین اسرائیلیان را شکست دادند و به تبعید فرستادند. در دنیای باستان چنین رویدادی معمولاً نقطۀ پایان حیات یک گروه قومی ـ ملی بود. با این حال برخی اسرائیلیان، به‌ رغم از بین رفتن پایگاه ملی ـ سیاسی‌شان در ۵۸۵ ق.م، دوام آوردند و با هویتی پایدار و با آگاهی تاریخی وارد دوران مدرن شدند. این اسرائیلیان که در قرون پس از تبعید یهودی نام گرفتند متون (کتاب مقدس عبری)، باورها و سنّت‌هایی مقدس داشتند که پایه و اساس سه دین بزرگ جهان غرب شد: یهودیت، مسیحیت و اسلام.‌
‌
‌از کتابِ «پیدایش یهودیت»
سنت‌های کهن در چشم‌انداز معاصر
کریستین هیز
ترجمهٔ محمدمهدی سیاهکالی مرادی

‌
‌گفت: «آن موقع تو در کمال دلربایی‌ات بودی، با آن لباس‌های ظریفت، با آن انگشت‌های سفید و قدرتمندت. با اعتماد به نفس طراح‌های ظریفت را می‌کشیدی. آن موقع بود که دوستت داشتم. وقتی رفتی سراغ آشپزی دلم گرفت... دلم به درد می‌آمد... که می‌دیدم شکوفۀ وحشی من خودش را در آشپزخانه حبس کرده است. ولی خب لوییس برایم از دوران بچگی و خانواده‌ات گفت و گفت که از خانه‌داری لذت می‌بری، آن وقت بود که به خودم گفتم من این زن را دوست دارم؛ حالا باید صبر کنم و ببینم وقتی آشپز می‌شود باز دوستش دارم یا نه. و عزیزم باور کن که دوستت دارم، تا ابد دوستت خواهم داشت، حتی اگر بگویی می‌خواهی تا آخر عمرت آشپز مخصوص من باشی!»
بلند گفتم: «نه، نمی‌خواهم! دلم نمی‌خواهد آشپزی کنم... دلم می‌خواهد طراحی کنم!...»
«عزیز من، همیشه هم حرف قدیمی‌ها درست نیست. این‌که می‌گویند اگر می‌خواهی دل مردی را ببری باید سفرۀ هفت‌رنگ جلویش بچینی؛ همۀ مردها که این‌طوری نیستند... نمی‌شود محض خاطر من خانه‌داری را ول کنی عزیز دلم؟»
داشت از من درخواست می‌کرد؟ از من؟ مگر چنین مردهایی هم پیدا می‌شدند؟

از کتابِ کاغذ‌دیواری زرد
شارلوت پرکینز گیلمن
ترجمهٔ نیلی انصار