‌
‌‌
«چرا چیزها می‌شکنند»
ادراک جهان از دیدگاه فروپاشی آن
مارک ابرهارت
ترجمه‌ی محمدابراهیم محجوب

وقتی جسمی بر زمین می‌افتد و می‌شکند، در پاسخ به این پرسش که چرا شکست، اغلب می‌شنویم: «چون» زمین خورد. نویسنده معتقد است این پاسخ درست نیست؛ باید بگوییم جسم «وقتی» زمین خورد شکست. به نظر او چرا شکستن جسم دلایل بسیاری دارد که برای درک آن‌ها باید به ژرفنای دنیای اتم و مکانیک کوانتومی سفر کنیم؛ و البته برخی از آن دلایل را هرگز نخواهیم فهمید.
در این کتاب، دکتر ابرهارت استاد دانشگاه کلرادو، در روایتی دل‌نشین، سیری تاریخی ـ علمی (و تا اندازه‌ای فلسفی) را در دنیای رمز‌آلود ماده، این بنیادی‌ترین باشنده‌ی جهان هستی، آغاز می‌کند و با واکاوی موارد مهمی چون غرق شدن کشتی تایتانیک، انفجار سفینه‌ی فضایی چالنجر، و نمونه‌های فراوان دیگر، می‌کوشد بدون استفاده از حتی یک شکل یا یک فرمول ریاضی، از دیدگاهی متفاوت،‌ یعنی از منظر فروپاشی، «فهمی از کلک خیال‌انگیز» هستی به دست دهد.

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ رونمایی کتاب «ناتوانی دولت‌ها در یادگیری»
بررسی چهل سال تجربهٔ مسعود نیلی

با حضور:
محمد طبیبیان
بهمن احمدی امویی
مسعود نیلی
محسن آزموده

زمان: سه‌شنبه ۷ مهرماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

‌
‌چاپ ششم منتشر شد
«چگونه یونگ بخوانیم»
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی
دیوید تیسی
ترجمهٔ سپیده حبیب

«جهان امروز به ریسمانی باریک آویزان است و آن ریسمان همانا روان آدمی است.»
کارل گوستاو یونگ

یونگ نخستین ضدروانپزشک بود که باور داشت بیمار واقعی، فرد دردمند نیست، بلکه تمدن غربی است که ناخوش و رنجور شده است. هدف حقیقی او در همه‌ی آثارش درمان دنیای غرب بود.
دیوید تِیسی در چگونه یونگ بخوانیم رویکرد و سبک منحصربه‌فرد یونگ را ــ که هم‌زمان هم علمی و هم پیش‌گویانه است ــ به خواننده معرفی می‌کند. او به بررسی درونمایه‌های بنیادین موجود در کانون روان‌شناسی یونگ می‌پردازد و دیدگاه پویه‌نگر کمال را ــ که به آثار یونگ الهام و انگیزه می‌بخشد ــ تفسیر می‌کند.

♦️آموزش در پاورقی

📌اگه یادتون باشه در سلسله نشست‌های 《تکه‌ها ما》 شروع کرده بودیم به گفتن درباره دغدغه‌های معلمان، همه چیز خورد به شرایط تحمیل شده به جامعه و این موضوع برای مدتی به تعویق افتاد، اما شروع سال تحصیلی از بهترین بهانه‌هاست برای ادامه این هم‌روی.

❇️در جلسه معرفی و بررسی کتاب 《آموزش در پاورقی》 در کنار نویسنده آن، فاطمه مقدسی همراه ما باشید تا قدمی بزنیم در فضای آموزش امروز.
📌مدیر نشست‌ مهدی سلیمانیه خواهد بود.

🔖دوشنبه ۱۳ مهر ساعت ۱۸
📌مکان: مجتمع فرهنگی آیت الله طالقانی، خیابان ایرانشهر بعد آذرشهر پلاک ۱۹۷ طبقه ۶ کد آسانسور ۷۱۲



#آموزش_در_پاورقی #تکه_های_ما #هم_روی
#آیت_الله_طالقانی #طالقانی_و_زمانه_ما #پدر_طالقانی #کتابخانه_آنلاین_طالقانی_و_زمانه_ما #سید_محمود_طالقانی 


www.taleghani.org
telegram             
Instagram
X (Twitter)

‌
‌آدم وقتی سکوت می‌کنه،‌ اصلاً به این معنی نیست که دیگه چیزی نمی‌گه. بین دو حرف، بین دو جمله، یه فضایی وجود داره که توش سکوت خلافِ چیزی رو می‌گه که کلمات می‌خوان بگن.

از نمایش‌نامهٔ ریچارد سوم اجرا نمی‌شود
ماتئی ویسنی‌یک
ترجمه‌ی اصغر نوری

‌
‌‌«جاناتان مرغ دریایی، یک روز می‌فهمی بی‌مسئولیتی عاقبت خوشی ندارد. زندگی ناشناخته و ناشناختنی است، و ما چیزی از آن نمی‌دانیم جز این‌که به دنیا آمده‌ایم تا شکم‌مان را سیر بکنیم، و تا جایی که برای‌مان امکان دارده زنده بمانیم.»
سابقه نداشت مرغان دریایی در پاسخ به «شورای بزرگ» سخنی بگویند و اعتراضی بکنند، ولی صدای جاناتان بلند شد. چنین خروشید: «بی‌مسئولیتی؟ برادران! رفتار چه کسی مسئولانه‌تر است از مرغی دریایی که برای زندگی مفهومی والاتر و مقصودی برتر یافته و از پی آن‌ها می‌رود؟ هزاران سال دنبال کله‌ی ماهی‌ها به هر کنج و گوشه‌ای سرک کشیده‌ایم، ولی حالا دلیلی برای زیستن نداریم: یادگیری، کشف، نیل به آزادی.»


جاناتان مرغ دریایی
ریچارد باخ
ترجمهٔ کاوه میر‌عباسی

‌
چاپ هفدهم منتشر شد
«‌نقد قوه حکم»
ایمانوئل کانت
ترجمهٔ عبدالکریم رشیدیان
‌
‌نقد قوهٔ حکم در «سه‌گانی» (تریلوژیِ) نقدیِ کانت اثری است که نقش میانجی و پیونددهندهٔ دو اثر دیگر، یعنی نقد عقلِ محض و نقدِ عقلِ عملی را برعهده دارد و گذار از فلسفهٔ نظری به فلسفه اخلاق را عملی می‌کند. کانت همانگونه که برای عقل محض و عقل عملی اصولی پیشین جستجو می‌کرد برای قوه‌ی حکم نیز، که قوه‌ای است مربوط به احساس لذت و الم، در جستجوی مبانی پیشین برآمد و کوشید فلسفه‌ای پیشین از ذوق برپا کند. مبنا یا اصل بنیادی نهفته در شالودهٔ قوهٔ حکم غایت‌مندی طبیعت است. این غایت‌مندی به دو صورت ممکن است، یا صوری و ذهنی یا واقعی و عینی. حکم به غایت‌مندی صورت یک عین بدون آنکه هیچ غایت معینی برای آن قائل شویم حکم زیباشناختی است و اگر غایت معینی برای آن درنظر بگیریم حکم غایت‌شناختی است. بر همین مبنا، نقد قوهٔ حکم نیز به دو بخش اصلی تقسیم می‌شود: در بخش اول فلسفهٔ ذوق (مبحث زیبا و والا) و در بخش دوم غایت‌شناسی و غایت‌شناسی طبیعت بررسی می‌شود و بدینگونه سرانجام تأمل دربارهٔ زیبایی و نظم، زیباشناسی و غایت‌شناسی، در یک کل واحد، به‌هم پیوند می‌یابد.

‌
‌دولت مطلقه‌اى كه فرد براى نجات‌يافتن از فقر فزايندهٔ اجتماعى و روانى چشم به آن دوخته است درواقع تلاش در نابودساختن هرگونه بقاياى فرديت دارد. اين نابودسازى فرديت با برقرارى كنترل‌ها و محدوديت‌هاى دلسوزانه و معصومانه بر جنبه‌هاى فكرى و مادى فرد آغاز مى‌شود: «هر انديشه و مراقبتى از بالا مى‌آيد؛ براى هر پرسشى پاسخى هست، و براى هر نيازى تدارک لازم ديده شده است». فرد آرام‌آرام ابتكار و اعتمادبه‌نفس خود را از دست مى‌دهد. او ديگر هيچ تصميمى دربارهٔ چگونگى زندگى خويش نمى‌گيرد و «درعوض، به‌عنوان يك واحد اجتماعى، تحت حكومت قرار مى‌گيرد، غذا، پوشاك و تحصيلش تأمين مى‌شود و سرگرمى‌اش نيز مطابق همان معيارهايى برآورده مى‌گردد كه موجب لذت و خرسندى توده‌هاست». درنتيجه، خيلى زود توانايى درون‌نگرى را از دست مى‌دهد و خود را كاملاً وابسته به محيط خويش احساس مى‌كند. «او تصور مى‌كند كه اگر غذا و پوشاكش را به رايگان و در آستانه خانه‌اش تحويلش دهند يا اگر هر كس يک خودرو داشته باشد معناى هستى مكشوف خواهد شد». به‌جاى دلمشغولى به رشد ذهنى و اخلاقى فرد، همه توجه‌ها معطوف به پيشبرد رفاه همگانى و بالابردن سطح زندگى است. چون رشد فرد نسبت به سياست دولت در مرتبه دوم اولويت قرار دارد تصميمات دولت جاى مسئوليت اخلاقى فرد را مى‌گيرد: «موازين اخلاقى او جاى خود را به آگاهى از امورى مى‌دهند كه مجاز يا ممنوع شناخته يا بدان‌ها فرمان داده شده است» ، و هماهنگ با سرشت جمعى دولت، تمام مسئوليت‌ها حالت جمعى مى‌يابد يعنى از دوش فرد برداشته و به‌عهدهٔ يک نهاد جمعى گذاشته مى‌شود.

از کتابِ «یونگ و سیاست»
اندیشه‌های سیاسی و اجتماعی کارل گوستاو یونگ
ولودیمیر والتر اوداینیک
ترجمهٔ علیرضا طیب

‌
‌در دست انتشار
راهنمای دانشجویان برای «بردارها و تانسورها»
دانیل فلایش
ترجمهٔ بهنام شیخ باقری

قوانین متریک با استفاده از تانسورها توصیف می‌شوند، بنابراین، نظریۀ نسبیت عام بر پایۀ فرمول‌بندی تانسوری قوانین فیزیکی و مفاهیمی چون تانسور متریک، نمادهای کریستوفل، و مشتقات هموردا استوار است. تانسور انحنای ریمان مهم‌ترین تانسور در نسبیت عام است، که گاهی به افتخار ریاضیدانان قرن نوزدهمی آلمان به نام‌های برنهارد ریمان و الوین برونو کریستوفل، تانسور ریمان‌ـ‌کریستوفل نامیده می‌شود. اهمیت این تانسور از این حقیقت سرچشمه می‌گیرد که مؤلفه‌های غیرصفر نشانۀ انحنا هستند، و صفر بودن تانسور ریمان هم شرط لازم و هم شرط کافی برای فضای اقلیدسی (مسطح) است.

‌
‌من این‌جا خواهم بود، و خواهم گفت من از این‌جا دورم، من نخواهم بود، دم نخواهم زد، داستانی خواهد بود، کسی خواهد کوشید داستانی بگوید. آری، حاشا تا کی، همه‌اش غلط است، هیچ‌کس نیست، مفهوم است، هیچ‌چیز نیست، لفاظی تا کی، بگذار فریب خورده باشیم، فریب‌خورده‌ی زمان و زمانه، تا وقتی بگذرد، همه‌چیز بگذرد و تمام شود...

متن‌هایی برای هیچ
ساموئل بکت
ترجمه‌ی علیرضا طاهری عراقی

‌
‌ولی ناگهان همه چیز زیر و رو شد. انقلاب اسلامی چون توفانی سرکش در مدت کوتاهی کشور را درنوردید و همان فرزندان‏ ایران‏ نوگرا و مدرن که شب و روز در میان‏شان شاه‏دوستی و غرب‏گرایی ترویج شده بود، بساط سلطنت شاهنشاهی را برای همیشه برچیدند و از میان همهٔ نیروهای سیاسی ایران، از چپگرا گرفته تا روشنفکران لیبرال، به ناگاه هُمای قدرت بر شانهٔ روحانیت نشست. اما چرا و چگونه؟ چه منطقی بر اذهان ایرانیان حاکم بود و چه شد که با پشت‏کردن به همهٔ مظاهر نوگرایی، «جمهوری اسلامی» را ترجیح دادند؟ ‌
‌‌
‌از کتابِ «نبرد قدرت در ایران»
چرا و چگونه روحانیت برنده شد؟
نوشتهٔ محمد سمیعی

‌
‌‌چاپ هشتم منتشر شد
«کژ نگریستن»
مقدمه‌ای بر ژاک لاکان
اسلاوی ژیژک
ترجمهٔ مازیار اسلامی و صالح نجفی

کتاب حاضر را می‌توان این‌گونه توصیف کرد: قرائت والاترین بن‌مایه‌های نظری ژاک لاکان در کنار و از طریق موارد و مصادیق نمونه‌نمای فرهنگ توده‌ای معاصر؛ کتابی که برای آشنایی با اصول عقاید لاکانی (به مفهوم الاهیاتی کلمه) بی‌رحمانه از فرهنگ مردمی بهره‌برداری می‌کند و آن را چونان ماده‌ای سهل‌الوصول برای توضیح نه فقط ابهامات بنای نظری عظیم لاکان، بلکه گاهی همچنین برای توضیح جزئیات ظریف‌تری به‌کار می‌گیرد که در برداشت‌های مسلط دانشگاه از نظریه‌های لاکان مغفول مانده است.
بخش نخست کتاب می‌کوشد ساحت امر واقعی لاکانی را بپروراند. بخش دوم سه رهیافت تازه درباره‌ی هیچکاک را پیش می‌کشد. بخش سوم از نظریه‌ی متأخر لاکان بهره می‌گیرد تا نتیجه‌گیری‌هایی چند در خصوص حوزه‌ی ایدئولوژی و سیاست عرضه کند، سپس راه تازه‌ای برای مفهوم‌پردازی درباره‌ی گسست میان مدرنیسم و پست‌مدرنیسم پیشنهاد می‌کند. کتاب با تحلیلی از پارادوکس‌های درونی مفهومِ دموکراسی به پایان می‌رسد.

فایل صوتی جلسهٔ رونمایی کتاب «ناتوانی دولت‌ها در یادگیری»
بررسی چهل سال تجربهٔ مسعود نیلی

با حضور:
محمد طبیبیان
بهمن احمدی امویی
مسعود نیلی
محسن آزموده

‌
‌دنیای باختین دنیایی دستخوش تغییر بود ــ با گذشته‌ای در حال فروپاشی و آینده‌ای شکل‌نیافته. انسان‌های بزرگ مانند سرزمین‌هایی که فصول گوناگون را تجربه می‌کنند دارای طبیعتی آکنده از دشت‌های وسیع، کوه‌های سربه‌فلک‌کشیده، چشمه‌سارهای فراوان و برکه‌های کوچک و بزرگ‌اند. دوزبانگی باختین از زمان طفولیت، آشناییش با زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون در حین تحصیل و شرکت در گروه‌های مطالعاتی که به‌ندرت افرادی هم‌فکر و حتی هم‌رشته در آن‌ها یافت می‌شد، در کنار عدم تعیّن تاریخی و اجتماعی زمانه‌اش ردپایی مثبت و سازنده در اندیشه‌ی او باقی گذاشته‌اند. آراء باختین چون رودی خروشان نه‌تنها همواره جاری است و راه به عرصه‌های نو باز می‌کند، بلکه در بستر خویش نیز نمی‌گنجد و در کار بسط و تعمیق گذرگاه‌های نخست خود است. نگاه معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی ویژه‌ی او به جهان در تمام نظراتش، ازجمله مکالمه‌گرایی، دگرمفهومی، کارناوال‌گرایی و چندصدایی، تجلی یافته و در همه‌ی ایده‌هایش احترازی قاطع از جزم‌گرایی، اقتدارطلبی و مطلق‌اندیشی مشاهده می‌شود.

«تخیل مکالمه‌ای»
میخائیل باختین
ترجمهٔ رؤیا پورآذر

‌
‌‌انسان آزاد نمى‌پرسد كشورش چه مى‌تواند براى او انجام دهد و نمى‌پرسد او چه مى‌تواند براى كشورش انجام بدهد؛ بلكه مى‌پرسد: من و هموطنانم از طريق دولت چه مى‌توانيم انجام بدهيم تا بتوانيم از عهدهٔ مسئوليت‏‌هاى فردى برآمده، به اهداف جداگانهٔ خويش نايل شويم و بالاتر از همه آزادى خود را حفظ كنيم؟ و نيز مى‌پرسد: چه كنيم تا دولتى كه خود مى‏‌آفرينيم تبديل به يک فرانكنشتاين نشود و آزادى‌اى كه دولت براى پاسداشت آن به وجود آمده از بين نرود؟ آزادى، گياهى ظريف است. به حكم عقل و به شهادت تاريخ آنچه آزادى را تهديد مى‌كند تمركز قدرت است. گرچه وجود دولت براى حفظ آزادى لازم است، اما همين دولت با متمركز كردن قدرت در دست سياستمداران آزادى را به خطر مى‌افكند. حتى اگر افراد برخوردار از اين قدرت در آغاز داراى حسن‌نيت باشند، سرانجام جاذبهٔ قدرت آن‌ها را افسون كرده، به‌سوى خود مى‌كشد تا ماهيت‌شان را دگرگون كند.‌
‌
‌از کتابِ «سرمایه‌داری و آزادی»
میلتون فریدمن
ترجمه‌ی غلامرضا رشیدی

‌
نابرابری بیش‌از‌حد تأثیر نامطلوبی بر کیفیت زندگی مردم می‌گذارد و فقر را گسترش می‌دهد. گسترش فقر نیز از توسعهٔ سطح بهداشت و آموزش جلوگیری می‌کند که خود عامل مؤثری در وقوع جرم است. از دیگر پیامدهای نابرابری در توزیع درآمد می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
▪️نابرابری زیاد باعث کاهش دسترسی تعداد زیادی از مردم به منابعی چون زمین یا آموزش و پرورش می‌شود. منابعی که برای توانمندسازی آنان مورد نیاز است. بنابراین، کشور با شرایط نابرابر توزیع منابع، از مشارکت مردم فقیر در توسعهٔ اجتماعی و اقتصادی محروم می‌شود.
▪️ نابرابری زیاد باعث محدودشدن کاربرد ابزارهای اساسی بازار همچون تغییر در قیمت‌ها و جریمه‌ها می‌شود؛ برای مثال نرخ بالای آب و برق احتمالاً کارایی انرژی را افزایش می‌دهد اما دولت‌ها خطر افزایش قیمت‌ها را به‌دلیل فشار بیشتر بر طبقات کم‌درآمد نمی‌پذیرند.
▪️نابرابری زیاد احتمالاً مانع کاربرد اصول اساسی هنجارهای اخلاقی همچون اعتماد و تعهد در بین کارگزاران اقتصادی می‌شود. ریسک زیاد مشاغل و هزینه‌های بالای قراردادها ازطریق کاهش تدریجی کلیهٔ فعالیت‌های اقتصادی از رشد اقتصادی جلوگیری می‌کند.
‌
از کتاب ‌فراسوی رشد اقتصادی

‌
‌آن‌چه واقعاً نیاز دارم این است که مطمئن شوم چه باید بکنم، نه این‌که چه باید بدانم، الا از آن جهت که مقدم بر هر عملی باید چیزهایی را بدانیم. مسئله این است که تقدیر خود را بفهمم و ببینم خدا واقعاً از من می‌خواهد چه کنم؛ مهم‌ترین کار یافتن حقیقتی است که برای من حقیقت باشد، باید در جست‌وجوی معنی و فکری باشم که دلم می‌خواهد برای آن زندگی کنم و بمیرم. آخر چه فایده‌ای دارد حقیقتی به‌اصطلاح عینی را کشف کنم یا در نظام‌های ساخته‌ی فیلسوفان کندوکاو کنم و درصورت لزوم بتوانم همه‌ی آن‌ها را بازخواست کنم و مغالطه‌هاشان را رو کنم و تناقض‌ها و ناسازگاری‌ها را فی‌المجلس بیرون بکشم؟ و چه فایده که بتوانم نظریه‌ای درباره‌ی دولت پی‌ریزم و همه‌ی اجزای گردآورده را در یک کل ترکیب کنم و جهانی بسازم که قرار نیست خودم در آن سکنا گزینم بلکه فقط باید آن را بالا بگیرم تا دیگران نظاره کنند؟

از کتابِ ‌«چگونه کیرکگور بخوانیم»
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی
جان دی کاپوتو
ترجمه‌ی صالح نجفی

‌
‌اگر بنا بود کسی چکیده‌ای تهیه ببیند از همۀ زبانزدها دربارۀ ارواح که پسران دبستانی از بر هستند و عوام‌الناس حکایت می‌کنند و فیلسوفان اثبات، به نظر می‌رسد که این چکیده بخش بزرگی از دانش ما را تشکیل می‌داد. با این حال، دل به دریا می‌زنم و این عقیده را مطرح می‌کنم: اگر به ذهن کسی خطور می‌کرد که دمی در این پرسش غور کند که «آنچه مردمان روح می‌خوانند و مدعی‌اند به‌خوبی می‌شناسندش دقیقاً چیست»، همۀ علامه‌های دهر به هول و ولا می‌افتادند. وراجیِ روشمندِ دانشگاه‌ها غالباً چیزی نبوده جز توافق بر سر سوءاستفاده از بی‌ثباتی معنای کلمات با گوشۀ چشمی به طفره‌روی از پرسش‌هایی که پاسخ دادن به آن‌ها دشوار است. و دلیل این طفره‌روی آن است که پاسخ آسان و عموماً معقولِ «نمی‌دانم» در دانشگاه‌ها خوار داشته می‌شود. برخی از فیلسوفان مدرن، چنان که دوست دارند به این صفت خوانده شوند، بی هیچ دشواری این پرسش را از پیش پای خود برمی‌دارند. پاسخ آنان چنین است: روح موجودی است بهره‌مند از عقل.
‌
از کتابِ «تعبیر رؤیاهای یک روح‌بین از طریق رؤیاهای متافیزیک»
ایمانوئل کانت
ترجمهٔ علی حسن زاده

‌
‌بدان که گذشته از نژاد، جنسیت و برج طالعت که اهمیت بسیار برای آن قائلی در اعماق روانت یا رواقی هستی یا اپیکوری، بخوان و آگاه شو! برای درک فلسفهٔ رواقی باید پیوسته آن را برابر فلسفهٔ اپیکوری بگذاریم، چنان‌که گویی این دو نظریه از هر جهت در تقابل با یکدیگرند. جالب‌ترین جنبهٔ قضیه آن‌جاست که هر دو مکتب یک هدف دارند: زندگی خردمندانه. تنها تفاوت در این است که از نظر اپیکوری‌ها خردمندی در لذایذ است و به عقیدهٔ رواقیان در وظایف. لُبّ مطلب این‌جاست.
آموزش‌های اپیکور تقریباً در طی قرون دست‌نخورده باقی ماند، اما تعالیم رواقی چنان تغییری کرد که مقایسهٔ نخستین مراحل پیدایش این مکتب (یعنی قرن سوم پیش از میلاد) با دوره‌های اخیر، یعنی رواقی‌های رومی قرون اول و دوم پس از میلاد، بسیار مشکل است. به همین دلیل، جا دارد که بین سه مرحلهٔ مختلف آن تفکیک قائل شویم:
رواقیان قدیم: زنون، کلئانتس و کریسیپوس.
رواقیان دورهٔ میانی: پانتیوس و پوزیدونیوس.
نورواقیان یا رواقیان رومی: سنکا، اپیکتتوس و مارکوس اورلیوس.‌
‌
از کتابِ «فیلسوفان بزرگ یونان باستان و قرون وسطا»
لوچانو دِکرشِنتزو
ترجمهٔ عباس باقری