‌
‌بعضی افراد موفقیت را وسیله‌ای می‌دانند برای پیشی‌گرفتن کینه‌توزانه و انتقام‌جویانه از دیگران؛ می‌ترسند دیگران از انگیزه‌ی آنان باخبر شوند و وقتی موفقیت زیادی بزرگ شد، از آن‌ها انتقام بگیرند. فروید معتقد بود این مسئله با ترس از پیشی گرفتن از پدر و در نتیجه قرار گرفتن در معرض خطر اختگی مرتبط است.
فردی که در زندگی غوطه‌ور می‌شود، محکوم به اضطراب است. قدبرافراشتن و گذشتن از طبیعت، پدرِ خود شدن یا به‌اصطلاح اسپینوزا «خدای خود شدن»، به‌معنای تنهایی محض است؛ به‌معنای اتکا به خود بدون اسطوره‌ی نجات‌دهنده یا رهایی‌بخش و بدون آرامش حاصل از حضور در حلقه‌ی انسان‌هاست. این گونه بی‌دفاع ایستادن در برابر تنهایی حاصل از فردیت، برای بسیاری از ما قابل تحمل نیست. وقتی اعتقادمان به استثنا بودن و گزندناپذیری نتواند رنجمان را پایان دهد، آرامش را در وجه دیگر نظام مبتنی بر انکار جست‌وجو می‌کنیم: اعتقاد به وجود نجات‌دهنده‌ای غایی.

از کتابِ «روان‌درمانی اگزیستانسیال»
اروین یالوم
ترجمه‌ی سپیده حبیب

‌
‌چاپ بیست‌ویکم منتشر شد
ویراست سوم
«تاریخ عقاید اقتصادی»
از افلاطون تا دوره‌ی معاصر
از ۶۰۰ قبل از میلاد تا ۲۰۰۰ میلادی
فریدون تفضلی

دانش اقتصاد ساخته و پرداخته‌ی اندیشه‌ی بزرگانی است که سالیان پیوسته در این زمینه کوشیده‌اند. لیکن هر اندیشه‌ی اقتصادی تحت تأثیر محیط اجتماعی، زمان، سیاست، فلسفه و مشرب اقتصاددانان قرار گرفته و میدان را به پیدایش نظریه‌ی مخالف یا گشایش راه تکامل یا عقیده‌ای تازه در سطحی برتر و جامع‌تر سپرده است. علم اقتصاد از تلفیق و ترکیب این عقاید به‌صورت مدون درآمده و کمال یافته است. در این کتاب اصول فکری، آرای مکاتب و سیر اندیشه‌های اقتصادی از یونان و روم قدیم تا دوران معاصر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است، بدین‌ترتیب که هر مکتب اقتصادی برحسب اولویت تاریخی خود معرفی شده، سپس دکترین‌ها و نظریه‌های اقتصادی موجود با توجه به آثار دانشمندان آن مکتب مورد بررسی قرار گرفته است.

▫️ بخشی از کتاب

‌
‌در دست انتشار
«دری از پس دری دیگر»
رمان؛ ادبیات آمریکا
جسی بال
ترجمهٔ اسد ناصحی

جسی بال از آن دست نویسندگانی به شمار می‌رود که باب دندان اهل قلم است. ولی با ذهنیتی پذیرا، هر خواننده‌ای از گیرایی روایت بازیگوشانه او لذت خواهد برد. این قصه قصه جوان گوشه‌گیری‌ست که عشق نویافته خود را گم کرده و می‌خواهد هر طور شده دوباره پیدایش کند؛ حتی شده به زورِ دست بردن در روایت خود قصه.
از مقدمهٔ مترجم

«لورن داریوس! خوب تو را می‌شناسم. مدت‌هاست تو را می‌شناسم، و مدت‌هاست از چنگ من محفوظ مانده‌ای. اما اکنون سنگینی من بر دوش توست و هرگز از آن نمی‌کاهم. ایلسا داریوس از آنِ من است. شاید امروز به سراغش نیایم. شاید فردا نیز نیایم. شاید سالیان سال نیایم. اما هنگامی که بیایم کاری از تو ساخته نیست. زیرا تو در این روز او را به من باختی. در این روز همسرت را در ازای مَشکی آب به من بخشیدی.»
(از متن کتاب)

یکی از موضوعاتی که مشخصۀ دوران مغول و، تا حدی، قرن متعاقب تیموری است توجه بیشتر به زنان است، به این معنا که زنان طبقۀ نخبه نه‌تنها در امور سیاسی و اقتصادی بلکه در اواخر این دوران در حمایت از فعالیت‌های فرهنگی نیز آزادی عمل دارند. در تصاویر دیتس و انجامۀ شاهنامه‌ای از دورۀ ایلخانی، بر قابل‌رؤیت بودن زنان و اهمیت آنان در فضای مغولی صحه می‌گذارند. مجموعه‌ای از تصاویر کوچک از زوج‌های نشسته بر تخت که طبق اشارۀ رشیدالدین و تذکر شماری از محققان برای نصب بر فراز شجره‌نامه‌ها در نظر گرفته شده بودند نیز این موضوع را مؤکد می‌کنند و علت پافشاری وقایع‌نگاری‌ها بر نام بردن از زنان و دختران خوانین و ذکر ازدواج‌های آن‌ها در خانوادۀ سلطنتی را شرح می‌دهند. جشن‌های جلوس و بازنمایی شاهان و همسرانشان تأکیدی بر تصویر شاهند. تصویر شاه عنصری بنیادی در فرهنگ ایرانی و اساس شاهنامه است، از این رو حکومت نوظهور مغولان در ایران برای تشخص بخشیدن به خود به نمود ویژۀ این عنصر در شاهنامه متوسل شد. با وجود این در صحنه‌های جلوس در شاهنامه، در حدود ۷۰۰ هجری که سرآغاز مصورسازی شاهنامه است، به‌ندرت تصویری از ملکه دیده می‌شود. در طول زمان و با گسترش روند به اسلام گرویدن مغولان و ترکان تصویرگری دربار و جایگاه زنان در آن به‌سرعت دستخوش تغییر شد. در این تغییر نه‌فقط پیکره‌های عمامه به سر متعلق به طبقات مذهبی و دیوان‌سالاران به مجالس راه پیدا کردند، بلکه زنان نیز در اغلب موارد از مراسم تاج‌گذاری و حتی از عروسی‌ها حذف شدند.

از کتابِ «از تاریخ شاهان تا حکایت مردمان»
نقاشی‌های ایرانی در مرقعات دیتس
دیوید جی. راکسبرو، چارلز ملویل، برنارد اکین، کارن روردانتس
ترجمهٔ آزاده لطیف‌کار
از مجموعهٔ در اقلیم هنر
دبیر مجموعه: امیر مازیار

‌
‌چينى‌ها به‌گونه‌اى مرموز از باران مى‌‏ترسند؛ بارها در تاريخ‌شان آمده است كه به‌علت بارش باران از جنگ دست كشيدند، يا اگر باران نباريده بود كشتارى بس بيش‏تر كرده بودند. چينى‌ها معتقدند كه وقتى باران مى‌بارد، آسمان و زمين با هم آميزش مى‌كنند؛ عنصر نرينه جهان، يانگ، و مادينه، يين، جفت مى‌شوند و بى‌حرمتى است كه كسى بيرون رود و ميان اين دو قرار گيرد.
زندگى روزانه چينى شكنجه‌اى عينى است، زيرا احساس مى‌كند كه نيروهاى ناديدنى دهشتناک او را در ميان گرفته‌اند و تحت‌نظر دارند. اگر خروسى بر بامش بخواند، خانه‌اش خواهد سوخت. اگر سگى با دمى سپيد به خانه‌اش وارد شود، يكى از بستگانش خواهد مرد. بر سر سفره همه از يک بشقاب غذا مى‌خورند، زيرا اگر ظرف‌ها را جدا كنند زن ميزبان خواهد مرد. در روزهاى تعطيل معين، روباه، راسو، مار، و خارپشت را پرستش و خطاب مى‌كنند و آن‏ها را «حضرت عالى» مى‌خوانند، زيرا در نظر آنان اين جانوران تأثيرى مرموز بر زندگى انسان دارند.
‌
‌از کتابِ «چین و ژاپن»
نیکوس کازانتزاکیس
ترجمهٔ محمد دهقانی

‌‌
‌🔸 منتشر شد
‌
‌‌مجلد نخست از تاریخ روزنامه‌نگاری در قلمرو زبان فارسی مربوط به ۱۱۶ سال نخست این مسیر است و دوره پادشاهی محمدشاه و ناصرالدین‌شاه قاجار را در بر می‌گیرد.
مجلد دوم تاریخ روزنامه‌نگاری در قلمرو زبان فارسی مربوط به دورۀ مذکور است. در این دوره، دست‌کم ۲۰۸ عنوان روزنامه و مجله به زبان فارسی منتشر شد و فقط هشت نشریه فارسی‌زبان بیرون از ایران فعالیت داشتند.
مجلد سوم تاریخ روزنامه‌نگاری در قلمرو زبان فارسی مربوط به دوران مذکور است، در این برهه، ۶۳۸ عنوان روزنامه و مجله فارسی، یا دارای بخش فارسی، در چهار قاره انتشار یافت که از میان آن‌ها ۸۹ عنوان بیرون از ایران منتشر می‌شد و فارسی‌زبانان در افغانستان و فرارود نیز در این عرصه نقشی چشمگیر داشتند.
مجلد چهارم تاریخ روزنامه‌نگاری در قلمرو زبان فارسی تصویری است از دورانی که سانسور و نظارت در اوج بود، اما جوهر روزنامه‌نگاری فارسی، با همهٔ دشواری‌ها، به حیات خود ادامه داد.
«سال‌های توفانزا» نامی است که بر پنجمین جلد از تاریخ روزنامه‌نگاری در قلمرو زبان فارسی نهاده‌ایم. سخن از دوازده سال و اندی است که از اشغال ایران به دست بیگانگان می‌آغازد و به کودتا می‌انجامد

‌
منتشر شد
تاریخ روزنامه‌نگاری در قلمرو زبان فارسی (دوره پنج جلدی)
ناصرالدین پروین

نخستین جرقه‌های روزنامه‌نگاری فارسی در حدود سال ۹۷۰ خورشیدی با انتشار خبرنامه‌های دست‌نویس دربار اکبرشاه گورکانی در هند زده شد، خبرنامه‌هایی که در صدها نسخه به سراسر امپراتوری فرستاده می‌شدند و چند قرن دوام یافتند. در زمستان ۱۱۵۸ خورشیدی، زبان فارسی بار دیگر در هند به عرصه روزنامه‌های چاپی راه یافت و شصت سال دوام آورد، بی ‌آن‌که هیچ فارسی‌زبانی در انتشار آن‌ها نقشی داشته باشد. تا آن‌که به فرمان عباس‌میرزا قاجار، میرزا صالح شیرازی در لندن فن چاپ و روزنامه‌نگاری آموخت و در اردیبهشت ۱۲۱۵ نخستین روزنامه ایران را با نام کاغذ اخبار منتشر کرد؛ این سرآغاز دوره‌ای بود از روزنامه‌نگاری دولتی در کشوری که برخلاف همسایگانش روزنامه‌نگاری را خود بنیان گذاشت.

مجلد ۱ (۴۳۸ صفحه)
مجلد نخست (گام‌های نخست) مربوط به ۱۱۶ سالِ نخست این مسیر است و دوره پادشاهی محمدشاه و ناصرالدین‌شاه قاجار را در بر می‌گیرد. در این بازه، دست‌کم ۷۸ روزنامه و مجله فارسی، یا نشریاتی که بخشی به زبان فارسی داشتند، در سه قاره جهان منتشر شدند و سندی است از آغازِ راهی که تا امروز ادامه یافته است.

مجلد ۲ (۵۳۱ صفحه)
مجلد دوم (تجدد سیاسی) مربوط به دورۀ مذکور است. در این دوره، دست‌کم ۲۰۸ عنوان روزنامه و مجله به زبان فارسی منتشر شد و فقط هشت نشریه فارسی‌زبان بیرون از ایران فعالیت داشتند. این مجلد سیمای پرجنب‌وجوشی از جامعه‌ای را بازمی‌تاباند که، در آن، قلم و اندیشه به میدان نبردِ سیاست و آزادی بدل شده بود.

مجلد ۳ (۷۸۷ صفحه)
مجلد سوم (تندباد و موج‌خیز حادثه) مربوط به دوران مذکور است، در این برهه، ۶۳۸ عنوان روزنامه و مجله فارسی، یا دارای بخش فارسی، در چهار قاره انتشار یافت که از میان آن‌ها ۸۹ عنوان بیرون از ایران منتشر می‌شد و فارسی‌زبانان در افغانستان و فرارود نیز در این عرصه نقشی چشمگیر داشتند. این مجلد روایتی است از ایستادگیِ اندیشه و مطبوعات در میانۀ طوفان.

مجلد ۴ (۶۵۲ صفحه)
مجلد چهارم (نوخودکامگی) تصویری است از دورانی که سانسور و نظارت در اوج بود، اما جوهر روزنامه‌نگاری فارسی، با همهٔ دشواری‌ها، به حیات خود ادامه داد.

مجلد ۵ (۸۵۶ صفحه)
«سال‌های توفانزا» نامی است که بر پنجمین جلد از تاریخ روزنامه‌نگاری در قلمرو زبان فارسی نهاده‌ایم. سخن از دوازده سال و اندی است که از اشغال ایران به دست بیگانگان می‌آغازد و به کودتا می‌انجامد. در این میان، چه فریادها که از گلوی مبارزان برخاست و در گلوها شکست.

به گواه تاریخ‌نامه‌های دوران سلطنت شاه عباس، قهوه‌خانه‌ها بخشی از برنامۀ ساخت‌وسازِ چهارباغ، گردشگاه معروف اصفهان، بودند. میرزا بیگ جُنابدی در کتاب روضة الصفویه گزارش می‌دهد که «میخانه‌ها و قهوه‌خانه‌ها جهت معاشران میخواره و افیونیان بی‌سرمایه در آن خیابان مهیا بود». در روایت جلال‌الدین منجم یزدی از احداث چهارباغ نیز به قهوه‌خانه‌ها اشاره شده است. طبق گزارش وی، شاه عباس در دوازدهم رجب ۱۰۱۱ق/۲۶ دسامبر ۱۶۰۲م، پس از اتمام ساخت چهارباغ، شب را در قهوه‌خانه گذراند و در آن‌جا شعری سرود که ماده‌تاریخی دال بر سال پایان ساخت یکی از تکایای درویشان و صوفیان در چهارباغ را داشت. چندین سفرنامۀ اروپایی نیز از میعادگاه‌هایی برای نوشیدن قهوه در خیابان چهارباغ نوشته‌اند.
چهارباغ، یا خیابان چهارباغ، محور اصلی توسعۀ شهری در حومۀ جنوبی اصفهان در عصر صفوی بود. این گردشگاه مشجّر، با طول حدود چهار کیلومتر و عرض حدود چهل‌و‌هفت متر، از یکی از دروازه‌های شهر قدیم (دروازه دولت) تا باغ هزارجریب در دامنۀ کوه صفه در جبهۀ جنوبیِ زاینده‌رود، امتداد داشت. پل الله‌وردی‌خان (یا سی‌وسه پل) بخش‌های شمالی و جنوبی خیابان را، که در دو سوی زاینده‌رود قرار داشتند، به هم وصل می‌کرد. چهارباغ همچون «باغ طویلی» طراحی شده بود که چهار ردیف درخت چنار بر فرازش قد برافراشته بود، حوض‌ها و باغچه‌های گل آن را پوشانده بود و در حاشیه‌اش عمارت‌هایی فاخر و مزیّن قرار داشتند که به باغ‌هایی با طرح‌ها و کارکردهای متنوع راه می‌بردند.

از کتابِ «قهوه‌خانه‌های اصفهان»
زندگی شهری، معماری و عرصهٔ عمومی در ایران صفوی
فرشید امامی، نیلوفر لاری
از مجموعهٔ در اقلیم هنر
دبیر مجموعه: امیر مازیار

‌
‌به هر روی مهم است در ذهن داشته باشیم که از نظر کانت، انگیزۀ عمل انسان در هر لحظۀ معیّن هر چه باشد، انسان‌ها همیشه به دلیلی دست به عمل می‌زنند. همواره انگیزه‌ای وجود دارد که سرچشمۀ عمل را فراهم می‌کند. این سخن که انسان‌ها همیشه به دلیلی دست به عمل می‌زنند به این معناست که انسان‌ها همیشه بنا بر اصول یا آنچه کانت ضوابط می‌نامد عمل می‌کنند. کانت ضابطه را این‌گونه تعریف می‌کند: «قاعده‌ای که خودِ قوۀ انتخاب برای اِعمال آزادی‌اش تولید می‌کند». موارد زیر مثال‌هایی از این‌گونه قواعد یا اصول عملی‌اند:
۱. همیشه ده درصد حقوقم را صدقه دهم.
۲. همیشه بدون رفتار غیراخلاقی تا آن‌جا که می‌توانم از معملات تجاری‌ام سود ببرم.
۳. همیشه حتی از راه غیراخلاقی مادام که در خطر دستگیری قرار نگیرم تا آن‌جا که می‌توانم از معاملات تجاری‌ام سود ببرم.
۴. هرگز بعد از روز کارگر لباس سفید نپوشم.

از کتابِ «دین درون مرزهای عقل صرف کانت؛ راهنمای خواننده»
ادیس ان. میلر
ترجمهٔ علی حسن زاده