فرایند جامعه‌پذیری هرگز به پایان نمیرسد. جامعه‌پذیری با خود اشکالِ دگرگون‌شونده و پیچیده‌ای از کنش متقابل بین ایده‌های آزادی و وابستگی به همراه می‌آورد. ما همواره در فضا و مکان حرکت و تاریخ و سرگذشتمان را با خود حمل می‌کنیم.
وضعیت‌هایی هستند که ممکن است کنترلی روی آن‌ها نداشته باشیم. رکود اقتصادی ناگهانی، هجوم بیکاری گسترده، سیل، قحطی و بالا گرفتن آتش جنگ، تنها برخی از این وضعیت‌ها هستند. این تغییرات در الگوهای جامعه‌پذیری‌مان شک و شبهه ایجاد می‌کنند و بازسازی بنیادینِ اموری را لازم و ضروری می‌کنند که مسلّم و بدیهی فرض می‌شده‌اند.
در غیابِ چنین تحولات عظیمی، هر‌کدام از ما روزانه با مسائلی سروکله می‌زنیم که ما را به سنجش بازاندیشانه و شاید [فراتر از این] تردید در شیوه‌های بودن یا انتظاراتمان فرا می‌خوانند. مواردی مانند تغییر مدرسه یا شغل، ورود به دانشگاه یا فارغ‌التحصیلی، شروعِ رابطه‌ای جدید، سکونت در جایی، بچه‌دار شدن و از سر گذراندنِ تجربۀ مرگ نزدیکان نمونه‌هایی از این دست‌اند. بنابراین، تجربۀ آزادی و وابستگی هرگز به پایان نمیرسد، بلکه بخشی از فرایند تحول، یادگیری، مقاومت و مذاکره‌ای است که از لحظۀ تولد آغاز می‌شود و فقط با فرارسیدنِ مرگ پایان می‌یابد. آزادی ما هرگز کامل نیست، بلکه مبارزه‌ای است که همیشه به آن مشغولیم و همین [کیستی] ما را تعریف می‌کند. کنش‌های اکنون از کنش‌های گذشته خط می‌گیرند و هر‌کدام برداشتی ابتدایی و نارس از آینده را در عملکرد ما به همراه دارند.
از کتاب «جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگموند باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد
فرایند جامعه‌پذیری هرگز به پایان نمیرسد. جامعه‌پذیری با خود اشکالِ دگرگون‌شونده و پیچیده‌ای از کنش متقابل بین ایده‌های آزادی و وابستگی به همراه می‌آورد. ما همواره در فضا و مکان حرکت و تاریخ و سرگذشتمان را با خود حمل می‌کنیم.
وضعیت‌هایی هستند که ممکن است کنترلی روی آن‌ها نداشته باشیم. رکود اقتصادی ناگهانی، هجوم بیکاری گسترده، سیل، قحطی و بالا گرفتن آتش جنگ، تنها برخی از این وضعیت‌ها هستند. این تغییرات در الگوهای جامعه‌پذیری‌مان شک و شبهه ایجاد می‌کنند و بازسازی بنیادینِ اموری را لازم و ضروری می‌کنند که مسلّم و بدیهی فرض می‌شده‌اند.
در غیابِ چنین تحولات عظیمی، هر‌کدام از ما روزانه با مسائلی سروکله می‌زنیم که ما را به سنجش بازاندیشانه و شاید [فراتر از این] تردید در شیوه‌های بودن یا انتظاراتمان فرا می‌خوانند. مواردی مانند تغییر مدرسه یا شغل، ورود به دانشگاه یا فارغ‌التحصیلی، شروعِ رابطه‌ای جدید، سکونت در جایی، بچه‌دار شدن و از سر گذراندنِ تجربۀ مرگ نزدیکان نمونه‌هایی از این دست‌اند. بنابراین، تجربۀ آزادی و وابستگی هرگز به پایان نمیرسد، بلکه بخشی از فرایند تحول، یادگیری، مقاومت و مذاکره‌ای است که از لحظۀ تولد آغاز می‌شود و فقط با فرارسیدنِ مرگ پایان می‌یابد. آزادی ما هرگز کامل نیست، بلکه مبارزه‌ای است که همیشه به آن مشغولیم و همین [کیستی] ما را تعریف می‌کند. کنش‌های اکنون از کنش‌های گذشته خط می‌گیرند و هر‌کدام برداشتی ابتدایی و نارس از آینده را در عملکرد ما به همراه دارند.
از کتاب «جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگموند باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد