امروز بیستم ژوئن مصادف با زادروز لیلین هلمن (Lillian Hellman) نمایشنامهنویس و فیلمنامهنویس آمریکایی
goo.gl/7i2SpL
@neypub
@dortadoredonya
goo.gl/7i2SpL
@neypub
@dortadoredonya
لیلین هلمن (Lillian Hellman) نمایشنامهنویس و فیلمنامهنویس آمریکایی بیستم ژوئن ۱۹۰۵ در نیواورلئان به دنیا آمد. پیش از نمایشنامهنویسی ژانرهای ادبی دیگری را تجربه کرد و داستان کوتاه و شعر نوشت. هلمن که از نمایشنامهنویسان بزرگ قرن بیستم امریکا به شمار میرود، با نگارش نمایشنامهی «روباههای کوچک» بیش از پیش در جهان شناخته شد. او در طول دوران فعالیت هنریاش جوایز بسیاری دریافت کرد که جایزهی انجمن منتقدین نمایش نیویورک یکی از آنهاست. هلمن دو مرتبه به خاطر نوشتن فیلمنامههای روباههای کوچک و ستارهی شمالی کاندیدای دریافت جایزهی اسکار شد. او در سیام ژوئن ۱۹۸۴ در ماساچوست درگذشت. از دیگر کارهای او میتوان به نمایشنامههای باغ پاییزی و اسباببازیهای اتاق زیر شیروانی اشاره کرد.
نمایشنامهی روباهان کوچک را نشر نی با ترجمهی افسانه قادری منتشر کرده است.
goo.gl/7i2SpL
@neypub
@dortadoredonya
نمایشنامهی روباهان کوچک را نشر نی با ترجمهی افسانه قادری منتشر کرده است.
goo.gl/7i2SpL
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۱ ژوئن مصادف با زادروز ماشادو دِ آسیس (Machado de Assis)
ماشادو دِ آسیس، متولد ۲۱ ژوئن ۱۸۳۹ در ریودوژانیرو، در میان نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ویژگیهای یکتا و خارقالعادهای دارد. او برزیلی، یا به عبارت دیگر، اهل امریکای لاتین است اما شباهتی به نویسندگان قرن نوزدهم امریکای لاتین ندارد. نه لحن پرتکلف آنها را تقلید کرده و نه در نوشتن رمانهای بزرگ خود مکتب رایج آن زمان، یعنی رمانتیسم را سرمشق قرار داده. ماشادو که نوادهی بردگان و از نژاد مولاتو بود، با همت و پشتکاری شگفت در فعالیت فرهنگی چنان مدارجی را طی کرد که بنیانگذار فرهنگستان برزیل شد و سالها ریاست این فرهنگستان را برعهده اشت و به همین سبب از جایگاه اجتماعی والایی برخوردار بود. جایزهی ماشادو د آسیس در سال ۱۹۴۱ توسط فرهنگستان ادبیات برزیل به پاس گرامیداشت یک عمر فعالیت ادبی ماشادو د آسیس بنیان نهاده شد و اکنون معتبرترین جایزه ادبی برزیل به شمار میرود. «دن کاسمورو»، «خاطرات پس از مرگ براس کوباس» و «کینکاس بوربا» از مهمترین آثار ماشادو هستند که با ترجمهی عبدالله کوثری در ایران منتشر شدهاند. د آسیس ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۸ درگذشت.
goo.gl/AarUJo
@neypub
ماشادو دِ آسیس، متولد ۲۱ ژوئن ۱۸۳۹ در ریودوژانیرو، در میان نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ویژگیهای یکتا و خارقالعادهای دارد. او برزیلی، یا به عبارت دیگر، اهل امریکای لاتین است اما شباهتی به نویسندگان قرن نوزدهم امریکای لاتین ندارد. نه لحن پرتکلف آنها را تقلید کرده و نه در نوشتن رمانهای بزرگ خود مکتب رایج آن زمان، یعنی رمانتیسم را سرمشق قرار داده. ماشادو که نوادهی بردگان و از نژاد مولاتو بود، با همت و پشتکاری شگفت در فعالیت فرهنگی چنان مدارجی را طی کرد که بنیانگذار فرهنگستان برزیل شد و سالها ریاست این فرهنگستان را برعهده اشت و به همین سبب از جایگاه اجتماعی والایی برخوردار بود. جایزهی ماشادو د آسیس در سال ۱۹۴۱ توسط فرهنگستان ادبیات برزیل به پاس گرامیداشت یک عمر فعالیت ادبی ماشادو د آسیس بنیان نهاده شد و اکنون معتبرترین جایزه ادبی برزیل به شمار میرود. «دن کاسمورو»، «خاطرات پس از مرگ براس کوباس» و «کینکاس بوربا» از مهمترین آثار ماشادو هستند که با ترجمهی عبدالله کوثری در ایران منتشر شدهاند. د آسیس ۲۹ سپتامبر ۱۹۰۸ درگذشت.
goo.gl/AarUJo
@neypub
از کوچکشدن و دورشدن ناگهانی از دنیای خارقالعاده میترسم، اینکه بروی و هیچ چیزی باقی نگذاری، از اینکه کلاغهای انساننما بگویند: کلاهبرداری. خدا را شکر که خسته شدهام و میتوانم بخوابم؛ اگر بتوانم بخوابم، همه چیز ممکن میشود.دوست دارم بخورم، دوست دارم راه بروم و به این فضای سبز روستایی عشق بورزم. تنها همین پرسشهای بیپایان است که همواره بر دروازهی هستی روزمرهام که چون عاشق مجنونی به آن چنگ زدهام میکوبد، پرسشهایی که دنیای غمبار و وحشتناک را به جایی میآورد که همهچیز یکسان است، هیچ رجحانی، تبعیضی، مکان و زمانی وجود ندارد: دَم صفیرکشان ابدیت، که نه دَم خدا، بلکه دَم ابلیس کذاب است.
خاطرات سیلویا پلات | ترجمهی مهسا ملکمرزبان
@neypub
خاطرات سیلویا پلات | ترجمهی مهسا ملکمرزبان
@neypub
چاپ چهارم منتشر شد
کتاب در سایت نشر نی: https://goo.gl/HMLXDC
کتاب در سایت آمازون: www.amazon.com/dp/9641852760
نسخهی الکترونیک کتاب در اپلیکیشن کتابخوان نشر نی (دانلود از ney.fidibo.net)
@neypub
کتاب در سایت نشر نی: https://goo.gl/HMLXDC
کتاب در سایت آمازون: www.amazon.com/dp/9641852760
نسخهی الکترونیک کتاب در اپلیکیشن کتابخوان نشر نی (دانلود از ney.fidibo.net)
@neypub
امروز ۲۳ ژوئن مصادف با زادروز ژان آنوی نمایشنامهنویس، کارگردان و داستاننویس فرانسوی
@neypub
@dortadoredonya
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۳ ژوئن مصادف با زادروز ژان آنوی نمایشنامهنویس، کارگردان و داستاننویس فرانسوی
ژان آنوی
در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در بوردو به دنیا میآید. همزمان با تحصیل در دورهی دبیرستان به تئاتر علاقهمند میشود و سپس در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ در کُمدیِ شانزه لیزه مشغول به کار میشود، اما پس از مدتی برای آنکه بتواند تمام وقت خود را صرف نوشتن کند از این کار کنارهگیری میکند. در سال ۱۹۳۲ نخستین نمایشنامهاش به نام «هومولوسِ لال» با شکست مواجه میشود. چند ماه بعد نمایشنامهی «هِرمین» را منتشر میکند، اما اولین موفقیتِ واقعیِ او در سال ۱۹۳۷ با اجرای نمایشنامهی «مسافر بیتوشه» در تئاتر ماتورَن رقم میخورد. در چهارم فوریهی ۱۹۴۴ برجستهترین نمایشنامهی خود «آنتیگون» را در تئاتر آتُلیه اجرا میکند. این اثر اقتباسی است از نمایشنامهی «آنتیگونه» اثرِ سوفوکل نمایشنامهنویسِ مشهورِ یونانِ باستان. آنوی این نمایشنامه را با الهام از شرایط جنگ جهانیِ دوم و اشغالِ فرانسه توسط ارتش آلمان مینویسد و آنتیگونِ جوان به نماد مقاومت در دورانِ اشغال تبدیل میشود. پس از آزادسازی، آنوی به طور متناوب نمایشنامههایی مینویسد که خودش آنها را اینگونه دستهبندی میکند : نمایشنامههای "سیاه"، "صورتی"، "درخشان"، "نابهنجار"، "مُبَدَّل"، "سِرّی" و "شوخ". او این دستهبندی را بر حسب میزانِ درندهخویی، نفاق و بدبینیِ موجود در این آثار انجام داده است. وی در این مدت نمایشنامههای موفق متعددی خلق میکند که از آن میان میتوان به آثاری چون «دعوت به قصر» (۱۹۴۷)، «چَکاوک» (۱۹۵۲)، «بیتوسِ بیچاره یا شامِ سرها» (۱۹۵۶) و «بِکِت یا فخرِ خداوند» (۱۹۵۹) اشاره کرد. آثارِ آنوی در زیر پوششِ نوعی شکگرایی، بیانگرِ یک بدبینیِ عمیق هستند. او نبردهای پرشوری را به تصویر میکشد که در آنها خُلوص و آرمانگرایی در مواجهه با واقعگرایی و فرومایگی در هم میشکنند. ژان آنوی در سوم اُکتبر سال ۱۹۸۷ در شهر لوزانِ سوییس از دنیا میرود.
@neypub
@dortadoredonya
ژان آنوی
در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در بوردو به دنیا میآید. همزمان با تحصیل در دورهی دبیرستان به تئاتر علاقهمند میشود و سپس در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ در کُمدیِ شانزه لیزه مشغول به کار میشود، اما پس از مدتی برای آنکه بتواند تمام وقت خود را صرف نوشتن کند از این کار کنارهگیری میکند. در سال ۱۹۳۲ نخستین نمایشنامهاش به نام «هومولوسِ لال» با شکست مواجه میشود. چند ماه بعد نمایشنامهی «هِرمین» را منتشر میکند، اما اولین موفقیتِ واقعیِ او در سال ۱۹۳۷ با اجرای نمایشنامهی «مسافر بیتوشه» در تئاتر ماتورَن رقم میخورد. در چهارم فوریهی ۱۹۴۴ برجستهترین نمایشنامهی خود «آنتیگون» را در تئاتر آتُلیه اجرا میکند. این اثر اقتباسی است از نمایشنامهی «آنتیگونه» اثرِ سوفوکل نمایشنامهنویسِ مشهورِ یونانِ باستان. آنوی این نمایشنامه را با الهام از شرایط جنگ جهانیِ دوم و اشغالِ فرانسه توسط ارتش آلمان مینویسد و آنتیگونِ جوان به نماد مقاومت در دورانِ اشغال تبدیل میشود. پس از آزادسازی، آنوی به طور متناوب نمایشنامههایی مینویسد که خودش آنها را اینگونه دستهبندی میکند : نمایشنامههای "سیاه"، "صورتی"، "درخشان"، "نابهنجار"، "مُبَدَّل"، "سِرّی" و "شوخ". او این دستهبندی را بر حسب میزانِ درندهخویی، نفاق و بدبینیِ موجود در این آثار انجام داده است. وی در این مدت نمایشنامههای موفق متعددی خلق میکند که از آن میان میتوان به آثاری چون «دعوت به قصر» (۱۹۴۷)، «چَکاوک» (۱۹۵۲)، «بیتوسِ بیچاره یا شامِ سرها» (۱۹۵۶) و «بِکِت یا فخرِ خداوند» (۱۹۵۹) اشاره کرد. آثارِ آنوی در زیر پوششِ نوعی شکگرایی، بیانگرِ یک بدبینیِ عمیق هستند. او نبردهای پرشوری را به تصویر میکشد که در آنها خُلوص و آرمانگرایی در مواجهه با واقعگرایی و فرومایگی در هم میشکنند. ژان آنوی در سوم اُکتبر سال ۱۹۸۷ در شهر لوزانِ سوییس از دنیا میرود.
@neypub
@dortadoredonya
ney:
ونسان: آقایان، اینکه من امروز و در برابر چشمان شما این عضو گرانبهای بدن خود را ـ با این وسیله که اصلاً مخصوصِ به کار دیگریست ـ معدوم میکنم، بدین معنا نبوده و نیست که روح خود را به شیطان واگذاردهام و به سبب آن به گناهی بزرگ آلوده گشتهام. من خود را به انجام این کار موظف کردم تا شاید شاهدی باشم در برابر دیدگان انسانهایی که منکر وجود پروردگارند. خواستهام با این عمل خویش آنان را آگاه سازم که پروردگار چگونه در طرح خویش از انسان به زیباییشناسی اثر خویش واقف بوده است. و چگونه تلاش کرده است تا اجزاء را در منظومهای شکیل و ترکیبی بینقص پیش چشم آنان قرار دهد. من تا هنگامی که زندهام چون زخمی آشکار و مجروح و زشت، به یاد آدمیان میآورم که مشیّت خداوند بر زیباساختن همهچیز قرار گرفته است... آقایون، کسی میون شما هست که یه گوش کم داشته باشه؟ من اینجا یه گوشِ اضافه دارم.
پروانه و یوغ | بازخوانی نامههای ونسان ونگوگ | محمد چرمشیر
@neypub
@dortadoredonya
ونسان: آقایان، اینکه من امروز و در برابر چشمان شما این عضو گرانبهای بدن خود را ـ با این وسیله که اصلاً مخصوصِ به کار دیگریست ـ معدوم میکنم، بدین معنا نبوده و نیست که روح خود را به شیطان واگذاردهام و به سبب آن به گناهی بزرگ آلوده گشتهام. من خود را به انجام این کار موظف کردم تا شاید شاهدی باشم در برابر دیدگان انسانهایی که منکر وجود پروردگارند. خواستهام با این عمل خویش آنان را آگاه سازم که پروردگار چگونه در طرح خویش از انسان به زیباییشناسی اثر خویش واقف بوده است. و چگونه تلاش کرده است تا اجزاء را در منظومهای شکیل و ترکیبی بینقص پیش چشم آنان قرار دهد. من تا هنگامی که زندهام چون زخمی آشکار و مجروح و زشت، به یاد آدمیان میآورم که مشیّت خداوند بر زیباساختن همهچیز قرار گرفته است... آقایون، کسی میون شما هست که یه گوش کم داشته باشه؟ من اینجا یه گوشِ اضافه دارم.
پروانه و یوغ | بازخوانی نامههای ونسان ونگوگ | محمد چرمشیر
@neypub
@dortadoredonya
چاپ چهارم منتشر شد
goo.gl/REqD32
نسخهی الکترونیک کتاب را از اپلیکیشن کتابخوان نشر نی تهیه کنید. (دانلود از ney.fidibo.net)
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
goo.gl/REqD32
نسخهی الکترونیک کتاب را از اپلیکیشن کتابخوان نشر نی تهیه کنید. (دانلود از ney.fidibo.net)
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
ما با هم به دنیا نیامدیم. تصادفی همدیگر را دیدیم. تصادف مبارکی بود؟ فعلاً زود است قضاوت کنیم. اتفاقی همدیگر را در نمایشگاهی، سخنرانیای، سینمایی دیدیم. توی آسانسور به هم برخوردیم، او توی تراموا جایش را به من تعارف کرد، وقتی هردومان مات و مبهوت محو تماشای زرافه بودیم نگهبانی چرتمان را پاره کرد، چون وقت بستن باغوحش بود. یکیمان، او یا من، فرقی نمیکند، این سؤال احمقانه اما ناگزیر را مطرح کرد که: «کار میکنید یا درس میخوانید؟»
داستانهای کوتاه امریکای لاتین | گردآوری: روبرتو گونسالس اچهوریا | ترجمهی عبدالله کوثری
@neypub
داستانهای کوتاه امریکای لاتین | گردآوری: روبرتو گونسالس اچهوریا | ترجمهی عبدالله کوثری
@neypub
چاپ پنجم منتشر شد
«درآمدی انتقادی بر تحلیل سیاسی»
کالین های | ترجمهی احمد گلمحمدی
goo.gl/jJ6aNe
@neypub
«درآمدی انتقادی بر تحلیل سیاسی»
کالین های | ترجمهی احمد گلمحمدی
goo.gl/jJ6aNe
@neypub
کانت دین عقلی محض را دین طبیعی نیز مینامد و آن را در برابر دین وحیشده قرار میدهد. در دین طبیعی باید نخست بهلحاظ اخلاقی بدانیم چه تکالیفی داریم تا آنگاه در مرحلهای ثانی، آنها را به ایدهی خداوند پیوند دهیم. اما علم به تکالیف بهنحوی مکفی از جانب خود عقل عملی محض صورت میگیرد. به این ترتیب، دین طبیعی یا همان دین عقلی محض از نظر کانت بی حد ذاته نیازی به وحی ندارد و با تکیه به صرف عقل عملی حاصل میشود.
قانون اخلاقی در درون من (درآمدی بر فلسفهی عملی ایمانوئل کانت) | اُتفرید هوفه | تألیف و ترجمهی رضا مصیبی
goo.gl/iggd29
@neypub
قانون اخلاقی در درون من (درآمدی بر فلسفهی عملی ایمانوئل کانت) | اُتفرید هوفه | تألیف و ترجمهی رضا مصیبی
goo.gl/iggd29
@neypub
امروز ۲۵ ژوئن مصادف با سالگرد درگذشت میشل فوکو
میشل فوکو در پانزدهم اکتبر ۱۹۲۶ در پواتیه فرانسه زاده شد، در دانشگاه سوربن فلسفه خواند و لیسانس خود را در سال ۱۹۴۸ گرفت. وی برای مدت کوتاهی عضو حزب کمونیست فرانسه بود ولی در سال ۱۹۵۱ از آن حزب کنار کشید. فوکو در دههی ۱۹۵۰ به تحصیل در روانشناسی علاقه پیدا کرد و درجهی لیسانسی در روانشناسی و سپس دیپلمی در رشتهی آسیبشناسی روانی گرفت. در همان سالها وی پژوهشهایی در آسیبشناسی روانی انجام داد. پس از آن وی به سوئد، لهستان و آلمان رفت و در دانشکدههای زبان فرانسه در آن کشورها به تدریس پرداخت و سرانجام در دانشگاه هامبورگ با نوشتن رسالهای در باب جنون به اخذ درجهی دکتری نائل آمد و در سال ۱۹۶۴ استاد فلسفهی دانشگاه کلرمون در فرانسه شد. پی از آن فوکو به عنوان استاد «تاریخ نظامهای اندیشه» در کلژ دو فرانس تدریس میکرد. فوکو به سرعت در حوزهی روشنفکری فرانسه شهرت یافت و دیری نگذشت که نفوذی جهانی پیدا کرد. وی چشماندازهای یکسره نوینی در فلسفه، تاریخ و جامعهشناسی گشود. در تعبیرهای گوناگون، وی را «فرزند ناخلف ساختگرایی»، دیرینهشناسی فرهنگ غرب، پوچنگار و ویرانگر علوم اجتماعی رایج خواندهاند. بسیاری از شارحان آثار فوکو برآنند که نمیتوان اندیشهی او را بهآسانی در درون شاخههای علوم اجتماعی متداول طبقهبندی کرد. با این همه، بیشک اثر اندیشهی او بر بسیاری از حوزههای علوم اجتماعی و فلسفه پایدار و ماندگار خواهد ماند. فوکو در ۲۵ ژوئن ۱۹۸۴ درگذشت.
«تئاتر فلسفه»، «مراقبت و تنبیه»، «اراده به دانستن»، «ایران: روح یک جهان بیروح»، «تولد زیست سیاست»، «دیرینهشناسی دانش» و «خاستگاه هرمنوتیک خود» آثاریست که نشر نی از میشل فوکو منتشر کرده است.
https://goo.gl/gU9kau
@neypub
میشل فوکو در پانزدهم اکتبر ۱۹۲۶ در پواتیه فرانسه زاده شد، در دانشگاه سوربن فلسفه خواند و لیسانس خود را در سال ۱۹۴۸ گرفت. وی برای مدت کوتاهی عضو حزب کمونیست فرانسه بود ولی در سال ۱۹۵۱ از آن حزب کنار کشید. فوکو در دههی ۱۹۵۰ به تحصیل در روانشناسی علاقه پیدا کرد و درجهی لیسانسی در روانشناسی و سپس دیپلمی در رشتهی آسیبشناسی روانی گرفت. در همان سالها وی پژوهشهایی در آسیبشناسی روانی انجام داد. پس از آن وی به سوئد، لهستان و آلمان رفت و در دانشکدههای زبان فرانسه در آن کشورها به تدریس پرداخت و سرانجام در دانشگاه هامبورگ با نوشتن رسالهای در باب جنون به اخذ درجهی دکتری نائل آمد و در سال ۱۹۶۴ استاد فلسفهی دانشگاه کلرمون در فرانسه شد. پی از آن فوکو به عنوان استاد «تاریخ نظامهای اندیشه» در کلژ دو فرانس تدریس میکرد. فوکو به سرعت در حوزهی روشنفکری فرانسه شهرت یافت و دیری نگذشت که نفوذی جهانی پیدا کرد. وی چشماندازهای یکسره نوینی در فلسفه، تاریخ و جامعهشناسی گشود. در تعبیرهای گوناگون، وی را «فرزند ناخلف ساختگرایی»، دیرینهشناسی فرهنگ غرب، پوچنگار و ویرانگر علوم اجتماعی رایج خواندهاند. بسیاری از شارحان آثار فوکو برآنند که نمیتوان اندیشهی او را بهآسانی در درون شاخههای علوم اجتماعی متداول طبقهبندی کرد. با این همه، بیشک اثر اندیشهی او بر بسیاری از حوزههای علوم اجتماعی و فلسفه پایدار و ماندگار خواهد ماند. فوکو در ۲۵ ژوئن ۱۹۸۴ درگذشت.
«تئاتر فلسفه»، «مراقبت و تنبیه»، «اراده به دانستن»، «ایران: روح یک جهان بیروح»، «تولد زیست سیاست»، «دیرینهشناسی دانش» و «خاستگاه هرمنوتیک خود» آثاریست که نشر نی از میشل فوکو منتشر کرده است.
https://goo.gl/gU9kau
@neypub
افلاطون بر این باور است که «شایستهترین قوانین را در جامعهای میتوان یافت که آن مثَل مشهور در مورد آن صادق باشد که میگوید: ‘دوستان به راستی در هرچه دارند، شریکاند’.» معنای این سخن در نهایت، به تصریح خود افلاطون، محو ادعاها و مالکیت شخصی است. به تعبیری دیگر، قانون باید همهی جامعه را به صورت واحدی کامل درآورد و با این وصف، جامعه به بلندترین پایهی کمال رسیده است.
حق و مصلحت | مقالاتی در فلسفهی حقوق، فلسفهی حق و فلسفهی ارزش | محمد راسخ
@neypub
حق و مصلحت | مقالاتی در فلسفهی حقوق، فلسفهی حق و فلسفهی ارزش | محمد راسخ
@neypub