امروز ۲۳ ژوئن مصادف با زادروز ژان آنوی نمایشنامهنویس، کارگردان و داستاننویس فرانسوی
@neypub
@dortadoredonya
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۳ ژوئن مصادف با زادروز ژان آنوی نمایشنامهنویس، کارگردان و داستاننویس فرانسوی
ژان آنوی
در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در بوردو به دنیا میآید. همزمان با تحصیل در دورهی دبیرستان به تئاتر علاقهمند میشود و سپس در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ در کُمدیِ شانزه لیزه مشغول به کار میشود، اما پس از مدتی برای آنکه بتواند تمام وقت خود را صرف نوشتن کند از این کار کنارهگیری میکند. در سال ۱۹۳۲ نخستین نمایشنامهاش به نام «هومولوسِ لال» با شکست مواجه میشود. چند ماه بعد نمایشنامهی «هِرمین» را منتشر میکند، اما اولین موفقیتِ واقعیِ او در سال ۱۹۳۷ با اجرای نمایشنامهی «مسافر بیتوشه» در تئاتر ماتورَن رقم میخورد. در چهارم فوریهی ۱۹۴۴ برجستهترین نمایشنامهی خود «آنتیگون» را در تئاتر آتُلیه اجرا میکند. این اثر اقتباسی است از نمایشنامهی «آنتیگونه» اثرِ سوفوکل نمایشنامهنویسِ مشهورِ یونانِ باستان. آنوی این نمایشنامه را با الهام از شرایط جنگ جهانیِ دوم و اشغالِ فرانسه توسط ارتش آلمان مینویسد و آنتیگونِ جوان به نماد مقاومت در دورانِ اشغال تبدیل میشود. پس از آزادسازی، آنوی به طور متناوب نمایشنامههایی مینویسد که خودش آنها را اینگونه دستهبندی میکند : نمایشنامههای "سیاه"، "صورتی"، "درخشان"، "نابهنجار"، "مُبَدَّل"، "سِرّی" و "شوخ". او این دستهبندی را بر حسب میزانِ درندهخویی، نفاق و بدبینیِ موجود در این آثار انجام داده است. وی در این مدت نمایشنامههای موفق متعددی خلق میکند که از آن میان میتوان به آثاری چون «دعوت به قصر» (۱۹۴۷)، «چَکاوک» (۱۹۵۲)، «بیتوسِ بیچاره یا شامِ سرها» (۱۹۵۶) و «بِکِت یا فخرِ خداوند» (۱۹۵۹) اشاره کرد. آثارِ آنوی در زیر پوششِ نوعی شکگرایی، بیانگرِ یک بدبینیِ عمیق هستند. او نبردهای پرشوری را به تصویر میکشد که در آنها خُلوص و آرمانگرایی در مواجهه با واقعگرایی و فرومایگی در هم میشکنند. ژان آنوی در سوم اُکتبر سال ۱۹۸۷ در شهر لوزانِ سوییس از دنیا میرود.
@neypub
@dortadoredonya
ژان آنوی
در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در بوردو به دنیا میآید. همزمان با تحصیل در دورهی دبیرستان به تئاتر علاقهمند میشود و سپس در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ در کُمدیِ شانزه لیزه مشغول به کار میشود، اما پس از مدتی برای آنکه بتواند تمام وقت خود را صرف نوشتن کند از این کار کنارهگیری میکند. در سال ۱۹۳۲ نخستین نمایشنامهاش به نام «هومولوسِ لال» با شکست مواجه میشود. چند ماه بعد نمایشنامهی «هِرمین» را منتشر میکند، اما اولین موفقیتِ واقعیِ او در سال ۱۹۳۷ با اجرای نمایشنامهی «مسافر بیتوشه» در تئاتر ماتورَن رقم میخورد. در چهارم فوریهی ۱۹۴۴ برجستهترین نمایشنامهی خود «آنتیگون» را در تئاتر آتُلیه اجرا میکند. این اثر اقتباسی است از نمایشنامهی «آنتیگونه» اثرِ سوفوکل نمایشنامهنویسِ مشهورِ یونانِ باستان. آنوی این نمایشنامه را با الهام از شرایط جنگ جهانیِ دوم و اشغالِ فرانسه توسط ارتش آلمان مینویسد و آنتیگونِ جوان به نماد مقاومت در دورانِ اشغال تبدیل میشود. پس از آزادسازی، آنوی به طور متناوب نمایشنامههایی مینویسد که خودش آنها را اینگونه دستهبندی میکند : نمایشنامههای "سیاه"، "صورتی"، "درخشان"، "نابهنجار"، "مُبَدَّل"، "سِرّی" و "شوخ". او این دستهبندی را بر حسب میزانِ درندهخویی، نفاق و بدبینیِ موجود در این آثار انجام داده است. وی در این مدت نمایشنامههای موفق متعددی خلق میکند که از آن میان میتوان به آثاری چون «دعوت به قصر» (۱۹۴۷)، «چَکاوک» (۱۹۵۲)، «بیتوسِ بیچاره یا شامِ سرها» (۱۹۵۶) و «بِکِت یا فخرِ خداوند» (۱۹۵۹) اشاره کرد. آثارِ آنوی در زیر پوششِ نوعی شکگرایی، بیانگرِ یک بدبینیِ عمیق هستند. او نبردهای پرشوری را به تصویر میکشد که در آنها خُلوص و آرمانگرایی در مواجهه با واقعگرایی و فرومایگی در هم میشکنند. ژان آنوی در سوم اُکتبر سال ۱۹۸۷ در شهر لوزانِ سوییس از دنیا میرود.
@neypub
@dortadoredonya
ney:
ونسان: آقایان، اینکه من امروز و در برابر چشمان شما این عضو گرانبهای بدن خود را ـ با این وسیله که اصلاً مخصوصِ به کار دیگریست ـ معدوم میکنم، بدین معنا نبوده و نیست که روح خود را به شیطان واگذاردهام و به سبب آن به گناهی بزرگ آلوده گشتهام. من خود را به انجام این کار موظف کردم تا شاید شاهدی باشم در برابر دیدگان انسانهایی که منکر وجود پروردگارند. خواستهام با این عمل خویش آنان را آگاه سازم که پروردگار چگونه در طرح خویش از انسان به زیباییشناسی اثر خویش واقف بوده است. و چگونه تلاش کرده است تا اجزاء را در منظومهای شکیل و ترکیبی بینقص پیش چشم آنان قرار دهد. من تا هنگامی که زندهام چون زخمی آشکار و مجروح و زشت، به یاد آدمیان میآورم که مشیّت خداوند بر زیباساختن همهچیز قرار گرفته است... آقایون، کسی میون شما هست که یه گوش کم داشته باشه؟ من اینجا یه گوشِ اضافه دارم.
پروانه و یوغ | بازخوانی نامههای ونسان ونگوگ | محمد چرمشیر
@neypub
@dortadoredonya
ونسان: آقایان، اینکه من امروز و در برابر چشمان شما این عضو گرانبهای بدن خود را ـ با این وسیله که اصلاً مخصوصِ به کار دیگریست ـ معدوم میکنم، بدین معنا نبوده و نیست که روح خود را به شیطان واگذاردهام و به سبب آن به گناهی بزرگ آلوده گشتهام. من خود را به انجام این کار موظف کردم تا شاید شاهدی باشم در برابر دیدگان انسانهایی که منکر وجود پروردگارند. خواستهام با این عمل خویش آنان را آگاه سازم که پروردگار چگونه در طرح خویش از انسان به زیباییشناسی اثر خویش واقف بوده است. و چگونه تلاش کرده است تا اجزاء را در منظومهای شکیل و ترکیبی بینقص پیش چشم آنان قرار دهد. من تا هنگامی که زندهام چون زخمی آشکار و مجروح و زشت، به یاد آدمیان میآورم که مشیّت خداوند بر زیباساختن همهچیز قرار گرفته است... آقایون، کسی میون شما هست که یه گوش کم داشته باشه؟ من اینجا یه گوشِ اضافه دارم.
پروانه و یوغ | بازخوانی نامههای ونسان ونگوگ | محمد چرمشیر
@neypub
@dortadoredonya
چاپ چهارم منتشر شد
goo.gl/REqD32
نسخهی الکترونیک کتاب را از اپلیکیشن کتابخوان نشر نی تهیه کنید. (دانلود از ney.fidibo.net)
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
goo.gl/REqD32
نسخهی الکترونیک کتاب را از اپلیکیشن کتابخوان نشر نی تهیه کنید. (دانلود از ney.fidibo.net)
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
ما با هم به دنیا نیامدیم. تصادفی همدیگر را دیدیم. تصادف مبارکی بود؟ فعلاً زود است قضاوت کنیم. اتفاقی همدیگر را در نمایشگاهی، سخنرانیای، سینمایی دیدیم. توی آسانسور به هم برخوردیم، او توی تراموا جایش را به من تعارف کرد، وقتی هردومان مات و مبهوت محو تماشای زرافه بودیم نگهبانی چرتمان را پاره کرد، چون وقت بستن باغوحش بود. یکیمان، او یا من، فرقی نمیکند، این سؤال احمقانه اما ناگزیر را مطرح کرد که: «کار میکنید یا درس میخوانید؟»
داستانهای کوتاه امریکای لاتین | گردآوری: روبرتو گونسالس اچهوریا | ترجمهی عبدالله کوثری
@neypub
داستانهای کوتاه امریکای لاتین | گردآوری: روبرتو گونسالس اچهوریا | ترجمهی عبدالله کوثری
@neypub
چاپ پنجم منتشر شد
«درآمدی انتقادی بر تحلیل سیاسی»
کالین های | ترجمهی احمد گلمحمدی
goo.gl/jJ6aNe
@neypub
«درآمدی انتقادی بر تحلیل سیاسی»
کالین های | ترجمهی احمد گلمحمدی
goo.gl/jJ6aNe
@neypub
کانت دین عقلی محض را دین طبیعی نیز مینامد و آن را در برابر دین وحیشده قرار میدهد. در دین طبیعی باید نخست بهلحاظ اخلاقی بدانیم چه تکالیفی داریم تا آنگاه در مرحلهای ثانی، آنها را به ایدهی خداوند پیوند دهیم. اما علم به تکالیف بهنحوی مکفی از جانب خود عقل عملی محض صورت میگیرد. به این ترتیب، دین طبیعی یا همان دین عقلی محض از نظر کانت بی حد ذاته نیازی به وحی ندارد و با تکیه به صرف عقل عملی حاصل میشود.
قانون اخلاقی در درون من (درآمدی بر فلسفهی عملی ایمانوئل کانت) | اُتفرید هوفه | تألیف و ترجمهی رضا مصیبی
goo.gl/iggd29
@neypub
قانون اخلاقی در درون من (درآمدی بر فلسفهی عملی ایمانوئل کانت) | اُتفرید هوفه | تألیف و ترجمهی رضا مصیبی
goo.gl/iggd29
@neypub
امروز ۲۵ ژوئن مصادف با سالگرد درگذشت میشل فوکو
میشل فوکو در پانزدهم اکتبر ۱۹۲۶ در پواتیه فرانسه زاده شد، در دانشگاه سوربن فلسفه خواند و لیسانس خود را در سال ۱۹۴۸ گرفت. وی برای مدت کوتاهی عضو حزب کمونیست فرانسه بود ولی در سال ۱۹۵۱ از آن حزب کنار کشید. فوکو در دههی ۱۹۵۰ به تحصیل در روانشناسی علاقه پیدا کرد و درجهی لیسانسی در روانشناسی و سپس دیپلمی در رشتهی آسیبشناسی روانی گرفت. در همان سالها وی پژوهشهایی در آسیبشناسی روانی انجام داد. پس از آن وی به سوئد، لهستان و آلمان رفت و در دانشکدههای زبان فرانسه در آن کشورها به تدریس پرداخت و سرانجام در دانشگاه هامبورگ با نوشتن رسالهای در باب جنون به اخذ درجهی دکتری نائل آمد و در سال ۱۹۶۴ استاد فلسفهی دانشگاه کلرمون در فرانسه شد. پی از آن فوکو به عنوان استاد «تاریخ نظامهای اندیشه» در کلژ دو فرانس تدریس میکرد. فوکو به سرعت در حوزهی روشنفکری فرانسه شهرت یافت و دیری نگذشت که نفوذی جهانی پیدا کرد. وی چشماندازهای یکسره نوینی در فلسفه، تاریخ و جامعهشناسی گشود. در تعبیرهای گوناگون، وی را «فرزند ناخلف ساختگرایی»، دیرینهشناسی فرهنگ غرب، پوچنگار و ویرانگر علوم اجتماعی رایج خواندهاند. بسیاری از شارحان آثار فوکو برآنند که نمیتوان اندیشهی او را بهآسانی در درون شاخههای علوم اجتماعی متداول طبقهبندی کرد. با این همه، بیشک اثر اندیشهی او بر بسیاری از حوزههای علوم اجتماعی و فلسفه پایدار و ماندگار خواهد ماند. فوکو در ۲۵ ژوئن ۱۹۸۴ درگذشت.
«تئاتر فلسفه»، «مراقبت و تنبیه»، «اراده به دانستن»، «ایران: روح یک جهان بیروح»، «تولد زیست سیاست»، «دیرینهشناسی دانش» و «خاستگاه هرمنوتیک خود» آثاریست که نشر نی از میشل فوکو منتشر کرده است.
https://goo.gl/gU9kau
@neypub
میشل فوکو در پانزدهم اکتبر ۱۹۲۶ در پواتیه فرانسه زاده شد، در دانشگاه سوربن فلسفه خواند و لیسانس خود را در سال ۱۹۴۸ گرفت. وی برای مدت کوتاهی عضو حزب کمونیست فرانسه بود ولی در سال ۱۹۵۱ از آن حزب کنار کشید. فوکو در دههی ۱۹۵۰ به تحصیل در روانشناسی علاقه پیدا کرد و درجهی لیسانسی در روانشناسی و سپس دیپلمی در رشتهی آسیبشناسی روانی گرفت. در همان سالها وی پژوهشهایی در آسیبشناسی روانی انجام داد. پس از آن وی به سوئد، لهستان و آلمان رفت و در دانشکدههای زبان فرانسه در آن کشورها به تدریس پرداخت و سرانجام در دانشگاه هامبورگ با نوشتن رسالهای در باب جنون به اخذ درجهی دکتری نائل آمد و در سال ۱۹۶۴ استاد فلسفهی دانشگاه کلرمون در فرانسه شد. پی از آن فوکو به عنوان استاد «تاریخ نظامهای اندیشه» در کلژ دو فرانس تدریس میکرد. فوکو به سرعت در حوزهی روشنفکری فرانسه شهرت یافت و دیری نگذشت که نفوذی جهانی پیدا کرد. وی چشماندازهای یکسره نوینی در فلسفه، تاریخ و جامعهشناسی گشود. در تعبیرهای گوناگون، وی را «فرزند ناخلف ساختگرایی»، دیرینهشناسی فرهنگ غرب، پوچنگار و ویرانگر علوم اجتماعی رایج خواندهاند. بسیاری از شارحان آثار فوکو برآنند که نمیتوان اندیشهی او را بهآسانی در درون شاخههای علوم اجتماعی متداول طبقهبندی کرد. با این همه، بیشک اثر اندیشهی او بر بسیاری از حوزههای علوم اجتماعی و فلسفه پایدار و ماندگار خواهد ماند. فوکو در ۲۵ ژوئن ۱۹۸۴ درگذشت.
«تئاتر فلسفه»، «مراقبت و تنبیه»، «اراده به دانستن»، «ایران: روح یک جهان بیروح»، «تولد زیست سیاست»، «دیرینهشناسی دانش» و «خاستگاه هرمنوتیک خود» آثاریست که نشر نی از میشل فوکو منتشر کرده است.
https://goo.gl/gU9kau
@neypub
افلاطون بر این باور است که «شایستهترین قوانین را در جامعهای میتوان یافت که آن مثَل مشهور در مورد آن صادق باشد که میگوید: ‘دوستان به راستی در هرچه دارند، شریکاند’.» معنای این سخن در نهایت، به تصریح خود افلاطون، محو ادعاها و مالکیت شخصی است. به تعبیری دیگر، قانون باید همهی جامعه را به صورت واحدی کامل درآورد و با این وصف، جامعه به بلندترین پایهی کمال رسیده است.
حق و مصلحت | مقالاتی در فلسفهی حقوق، فلسفهی حق و فلسفهی ارزش | محمد راسخ
@neypub
حق و مصلحت | مقالاتی در فلسفهی حقوق، فلسفهی حق و فلسفهی ارزش | محمد راسخ
@neypub
رسم جناب کشیش نبود که سرخی جذاب چهرهای را ببیند و بهصورت شایستهای از آن تمجید نکند. جناب کشیش بههیچوجه در زمرهی اشراف و ازمابهتران نبود، بلکه فقط مردی بود با چشمهای خندان، چهرهی ظریف و موهای خاکستری، که چانهاش بالای دستمالگردن سفید چینواچین بزرگی قرار گرفته بود و به هر نقطهی دیگری از وجودش مشرف مینمود و تأثیر خاصی بر حرفهایش میگذاشت، طوری که اگر احترامات و تعارفاتش را جدا از این دستمالگردن درنظر میگرفتید عملاً دست به تفکیک حاد و حتی خطرناکی زده بودید.
سایلاس مارنر | جورج الیوت | ترجمهی رضا رضایی
@neypub
سایلاس مارنر | جورج الیوت | ترجمهی رضا رضایی
@neypub
ما از گذشته بیخبریم، اما اینقدر هست که اگر امروز شلوغی و رقابت و تنگنای وقت و تعدد مشغله و تنوع آرزو یأسآور است، لاجرم دیروز هم سکوت و سادگی و تنهایی و گذرِ کرختِ زمان و بیرنگی میتوانسته است حس پوچی برانگیزد. حافظ و خیام و ابولعلا متعلق به دیروزند و عامهی مردم آن اعصار هم ابداً اطمینانی نیست که بهرغم فکرِ قضاقدری درگیرِ پرسش از معنای زندگی نبوده باشند. ما از کجا میدانیم که آن مردمان چگونه بودهاند وقتی گزارشی نیست، و اگر هست و در آن خبری از حس پوچی و بیماریهای روانی نیست، چهبسا که از فرطِ مشکلِ گردهای نان و گوشهای امن، فرجهای برای درک آنگونه امراض و شِکوِه از آن نبوده است. چگونه میتوان دانست گذشتگان درگیر تنش روحی و فشار روانی و یأس و دلمردگی نبوده یا کمتر بودهاند؟
فلسفههای روانگردان | مرتضی مردیها
@neypub
فلسفههای روانگردان | مرتضی مردیها
@neypub
چاپ چهارم منتشر شد
word power in politics
لینک کتاب در سایت نشر نی: goo.gl/hWH9B7
لینک کتاب در سایت آمازون: www.amazon.com/dp/9641850997
@neypub
word power in politics
لینک کتاب در سایت نشر نی: goo.gl/hWH9B7
لینک کتاب در سایت آمازون: www.amazon.com/dp/9641850997
@neypub
منتشر شد
«چیستی تکامل»
ارنست مایر
ترجمهی مهدی صادقی
goo.gl/88PvU3
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
«چیستی تکامل»
ارنست مایر
ترجمهی مهدی صادقی
goo.gl/88PvU3
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub