ای خدا، من عاشق آشپزی و خانهداری هستم، میتوانم نیروی زایندهای برای رؤیاهای یک مرد باشم و بنویسم، به شرطی که او بتواند حرف بزند، راه برود، کار کند و برای انجام این کارها شور و اشتیاق داشته باشد. نمیتوانم تحمل کنم که اندیشیدن به این ممکن، برای عشقورزیدن و گذشت در من رو به زوال و زردی بگذارد. با این حال انتخاب خیلی مهم است، مرا میترساند، کمی. نه خیلی...
خاطرات سیلویا پلات | ترجمهی مهسا ملکمرزبان
@neypub
خاطرات سیلویا پلات | ترجمهی مهسا ملکمرزبان
@neypub
امروز چهارم ژولای مصادف با زادروز نیل سایمون نمایشنامهنویس و فیلمنامهنویسِ آمریکایی
@neypub
@dortadoredonya
@neypub
@dortadoredonya
امروز چهارم ژولای مصادف با زادروز نیل سایمون
نیل سایمون، نمایشنامهنویس و فیلمنامهنویسِ آمریکایی، در چهارم ژولای سال ۱۹۲۷ در نیویورک به دنیا میآید. او سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵ را در دانشگاه نیویورک سپری کرده و مدتی نیز در دانشگاه دِنوِر تحصیل میکند. کار نویسندگیِ سایمون با سردبیریِ ورزشیِ کمپِ روزنامهی ارتش آغاز میشود. سالها بعد به همراهِ برادرش دَنی سیمون به نوشتن جُنگها و کمدیهای رادیویی و تلویزیونی میپردازد. او چند بار برای کارهای تلویزیونیاش نامزدِ دریافت جایزهی اِمی میشود و دو بار این جایزه را دریافت میکند. در سال ۱۹۶۱، نخستین نمایشنامهی سایمون با عنوان «بیا شیپورت را بزن» در تئاتر برادوی به روی صحنه میرود، نمایشی که با استقبالِ گستردهی تماشاگران روبرو میشود. سپس آثار دیگری برای برادوی مینویسد که از آن میان میتوان به نمایشنامههایی چون «نیکوکاریِ شیرین»، «دختری با پولکدوزیِ ستارهای»، «زوج عجیب» و «پابرهنه در پارک» اشاره کرد. او در سال ۱۹۶۸ دو اثر با نامهای «اتاقی در هتل پلازا» و «وعده و وعیدها" مینویسد، و یک سال بعد یکی دیگر از نمایشنامههای برجستهاش را با نامِ «عاقبت عشاقِ سینهچاک» خلق میکند. «بانوی نان زنجبیلی» و «زندانیِ خیابان دوم» عنوانِ دو نمایشنامهی دیگر هستند که به ترتیب در سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ توسط نیل سایمون نوشته میشوند. وی در سال ۱۹۷۳، «پزشک نازنین» را تحت تأثیر بیماری همسرش مینویسد، و با پایان نگارشِ این اثر عمر همسرش نیز به پایان میرسد. سال ۱۹۷۷ و نوشتنِ نمایشنامهی «فصلِ دو»، سایمون را بیش از پیش به عنوان نویسندهای برجسته مطرح میکند. او در سال ۱۹۹۱ با نمایشنامهی «گَمشده در یانکرها» برندهی جایزهی پولیتزر میشود و این در حالی است که پیش از آن جوایزی نیز از آکادمیِ آمریکا برای آثار دیگرش دریافت کرده است. در سال ۱۹۹۳، نمایشنامهی دیگرش با نام «خنده در طبقهی بیست و سوم» مورد پسند تماشاگران قرار میگیرد. او سهگانهای نیز بر اساس زندگیِ خودش مینویسد که از آثار برجستهی او به حساب میآیند و عبارتاند از: «مرورِ خاطراتِ ساحل»، «بلاکسی بلوز» و «گروهِ برادوی». سایمون همچنین سه بار برای نمایشنامههای «زوجِ عجیب»، «بلاکسی بلوز» و «گمشده در یانکرها» موفق به دریافت جایزهی معروفِ تونی میشود. کمدیهای سایمون آینهی تمامنمای جامعهی نوپای آمریکا است. او با پاک کردنِ بزکها و با ورود به بطنِ روابط خانوادگی و انسانیِ این جامعه، تماشاگران خود را با موقعیتهای کمیک اما شگفتانگیز مواجه میکند. با وجود شهرتی که سایمون در زمینهی کمدینویسی دارد، اما برخی آثار او همچون «پسران آفتاب» به خاطر پرداختن به تجربیات آمریکاییهای یهودیتبار در قرن بیستم، بسیار مورد توجه قرار گرفتهاند. در آمریکا به او لقبِ «پادشاهِ کمدی» دادهاند، و پس از شکسپیر نمایشنامههایش بیش از آثارِ سایر نویسندگان در نیویورک به روی صحنه میرود. سایمون تنها نویسندهی زندهای است که ناماش را به یک تئاترِ برادوی دادهاند.
@neypub
@dortadoredonya
نیل سایمون، نمایشنامهنویس و فیلمنامهنویسِ آمریکایی، در چهارم ژولای سال ۱۹۲۷ در نیویورک به دنیا میآید. او سالهای ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵ را در دانشگاه نیویورک سپری کرده و مدتی نیز در دانشگاه دِنوِر تحصیل میکند. کار نویسندگیِ سایمون با سردبیریِ ورزشیِ کمپِ روزنامهی ارتش آغاز میشود. سالها بعد به همراهِ برادرش دَنی سیمون به نوشتن جُنگها و کمدیهای رادیویی و تلویزیونی میپردازد. او چند بار برای کارهای تلویزیونیاش نامزدِ دریافت جایزهی اِمی میشود و دو بار این جایزه را دریافت میکند. در سال ۱۹۶۱، نخستین نمایشنامهی سایمون با عنوان «بیا شیپورت را بزن» در تئاتر برادوی به روی صحنه میرود، نمایشی که با استقبالِ گستردهی تماشاگران روبرو میشود. سپس آثار دیگری برای برادوی مینویسد که از آن میان میتوان به نمایشنامههایی چون «نیکوکاریِ شیرین»، «دختری با پولکدوزیِ ستارهای»، «زوج عجیب» و «پابرهنه در پارک» اشاره کرد. او در سال ۱۹۶۸ دو اثر با نامهای «اتاقی در هتل پلازا» و «وعده و وعیدها" مینویسد، و یک سال بعد یکی دیگر از نمایشنامههای برجستهاش را با نامِ «عاقبت عشاقِ سینهچاک» خلق میکند. «بانوی نان زنجبیلی» و «زندانیِ خیابان دوم» عنوانِ دو نمایشنامهی دیگر هستند که به ترتیب در سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ توسط نیل سایمون نوشته میشوند. وی در سال ۱۹۷۳، «پزشک نازنین» را تحت تأثیر بیماری همسرش مینویسد، و با پایان نگارشِ این اثر عمر همسرش نیز به پایان میرسد. سال ۱۹۷۷ و نوشتنِ نمایشنامهی «فصلِ دو»، سایمون را بیش از پیش به عنوان نویسندهای برجسته مطرح میکند. او در سال ۱۹۹۱ با نمایشنامهی «گَمشده در یانکرها» برندهی جایزهی پولیتزر میشود و این در حالی است که پیش از آن جوایزی نیز از آکادمیِ آمریکا برای آثار دیگرش دریافت کرده است. در سال ۱۹۹۳، نمایشنامهی دیگرش با نام «خنده در طبقهی بیست و سوم» مورد پسند تماشاگران قرار میگیرد. او سهگانهای نیز بر اساس زندگیِ خودش مینویسد که از آثار برجستهی او به حساب میآیند و عبارتاند از: «مرورِ خاطراتِ ساحل»، «بلاکسی بلوز» و «گروهِ برادوی». سایمون همچنین سه بار برای نمایشنامههای «زوجِ عجیب»، «بلاکسی بلوز» و «گمشده در یانکرها» موفق به دریافت جایزهی معروفِ تونی میشود. کمدیهای سایمون آینهی تمامنمای جامعهی نوپای آمریکا است. او با پاک کردنِ بزکها و با ورود به بطنِ روابط خانوادگی و انسانیِ این جامعه، تماشاگران خود را با موقعیتهای کمیک اما شگفتانگیز مواجه میکند. با وجود شهرتی که سایمون در زمینهی کمدینویسی دارد، اما برخی آثار او همچون «پسران آفتاب» به خاطر پرداختن به تجربیات آمریکاییهای یهودیتبار در قرن بیستم، بسیار مورد توجه قرار گرفتهاند. در آمریکا به او لقبِ «پادشاهِ کمدی» دادهاند، و پس از شکسپیر نمایشنامههایش بیش از آثارِ سایر نویسندگان در نیویورک به روی صحنه میرود. سایمون تنها نویسندهی زندهای است که ناماش را به یک تئاترِ برادوی دادهاند.
@neypub
@dortadoredonya
اخلاق حتی در پایینترین سطوح اجتماع هم غایبِ مطلق نتواند بود: چگونه تصور میتوان کرد دوامِ جمعی از راهزنان را که بر سر قرار حاضر نشوند، و غنائم را به اقلی از انصاف توزیع نکنند؟ در سطوحی برتر، عامهی مردماند که گرچه بهرهی بلندی از خوپرستی، و خشم و شهوت و آز و حسد دارند، غالب اوقات از بروزِ جلوههای تند و رسوای آن حذر میکنند. قطعاً میزانِ این حذر میان ملل و طبقات و افراد متفاوت است؛ اما نه آیا آنچه در این اَشکال از ما بروز میکند، کسری از آن چیزی است که میتواند بروز کند؟
فلسفههای روانگردان | مرتضی مردیها
@neypub
فلسفههای روانگردان | مرتضی مردیها
@neypub
امروز، شر فقط نمیخواد جمعیت رو زیر سلطهش دربیاره، میخواد جمعیت ستایشش هم بکنن. شر امروزی به این راضی نمیشه که بشینه تو کاخش و به دنیا حکومت کنه، میخواد تو سر مردم هم باشه و اونها رو از درون کنترل کنه. شر امروزی از طاعون زمان تو هم بدتره. میکشه تا ترس تو دل آدمهایی بندازه که حتا به طغیان فکر هم نمیکنن. شر امروزی اونقدر سمجه که به همهجا نفوذ میکنه و حتا جنینها هم دچارش میشن.
ریچارد سوم اجرا نمیشود | ماتئی ویسنییک | اصغر نوری
@neypub
@dortadoredonya
ریچارد سوم اجرا نمیشود | ماتئی ویسنییک | اصغر نوری
@neypub
@dortadoredonya
آنچه در لطیفههای نژادپرستانه و جنسیتگرا مذموم است این است که آنها همهی اعضای یک گروه را یکدست و با نقایص یکسان معرفی میکنند. به جای احترامگذاشتن به اعضای گروه بهعنوان اشخاصی که فردیت دارند، کسانی که کلیشهای فکر میکنند معمولاً مایلاند که همگی آنها را به افرادی درجهی دوم فرو بکاهند. تحقیرشان میکنند و خوارشان میشمارند و نادیدهشان میگیرند. همهی گروه را تحقیر میکنند. یعنی با اعضای گروه مثل موجوداتی خوار، بیارزش و غیر قابل توجه رفتار میکنند. همانطور که ریشارت مور دربارهی لطیفههای ضدهمجنسگرایانه گفته: «ویژگیهای فردی شخص حذف میشود و در قالب پیشداورانهای حلول مییابد که همهی ویژگیهای مهم او در چشمان جامعه تعیین میشود. این لطیفهها با این فرض ساخته میشوند که یک فرد همجنسگرا چیزی جز تمایل جنسی و لذتهایش نیست.»
فلسفهی طنز | جان موریل | ترجمهی محمود فرجامی و دانیال جعفری
@neypub
فلسفهی طنز | جان موریل | ترجمهی محمود فرجامی و دانیال جعفری
@neypub
Forwarded from نوار؛ شنیدنیست
📚🎧کتاب صوتی وقتی نیچه گریه كرد، اثر اروین دیوید یالوم پایه گذار روانشناسی اگزیستانسیال، از معدود رمانهای برجستهای است که توانسته به پیوند ادبیات و روانشناسی بپردازد.
دريافت👇
https://goo.gl/6FkB4i
دريافت👇
https://goo.gl/6FkB4i
Forwarded from نوار؛ شنیدنیست
وقتی نیچه گریه کرد (نمونه)
navaar.ir
در دست انتشار
«راهنمای نگارش پژوهش دانشگاهی»
مقاله، رساله و کتاب
نویسنده: سعید عدالتنژاد
goo.gl/uFUBYv
@neypub
«راهنمای نگارش پژوهش دانشگاهی»
مقاله، رساله و کتاب
نویسنده: سعید عدالتنژاد
goo.gl/uFUBYv
@neypub
من دیگه هیچی از خودم ندارم. اون چیزی هم که قبلاً بودم الان تویی. نمیتونم الان منظورم رو دُرُس بهت بگم، نمیدونم میفهمی یا نه. میخوام بگم دوستت دارم. حتی بیشتر از اونی که میشه بهش گفت «دوستداشتن». دوست دارم تا هر وقت که دوست داشتی باهات باشم. میخوام یه فرصت داشته باشم که بشناسمت. بیشتر از خودت بشناسمت. ببینم چهجوری تغییر میکنی. ببینم همینجور که سنت بالا میره، این چشمای خوشگلت که دارن به من نیگا میکنن چه جوری گود میافتن، یا صورتت چهجوری چروک برمیداره.
تجربههای اخیر | امیررضا کوهستانی
@neypub
@dortadoredonya
تجربههای اخیر | امیررضا کوهستانی
@neypub
@dortadoredonya
ناگهان روی علفها نشست، صندلهاش را درآورد و یکییکی تکانشان داد، پای لختش را در دستهاش گرفت، دست به شست پاهاش کشید و آنها را توی هوا حرکت داد. از بالای شانههای پهناش دیدم که پاهای کثیف و سرخشدهاش را تکان میداد. دیدم که پاهاش را دراز کرد، شانه و آینهای از جیب فراخ جلو دامنش درآورد و بیآنکه نگاهی به من بکند، لاابالیوار شانهای به موهاش کشید.
داستانهای کوتاه آمریکای لاتین | گردآوری: روبرتو گونسالس اچهوریا
ترجمهی عبدالله کوثری
@neypub
داستانهای کوتاه آمریکای لاتین | گردآوری: روبرتو گونسالس اچهوریا
ترجمهی عبدالله کوثری
@neypub