امروز ۲۸ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت گئورگ زیمل (Georg Simmel) جامعهشناس و فیلسوف آلمانی
گئورگ زیمل جامعهشناس و فیلسوف آلمانی، یکم مارس ۱۸۵۸ در برلین به دنیا آمد. پس از دریافت دیپلم، در دانشگاه فریدریش ویلهلم به تحصیل در رشتهی تاریخ، فلسفه و روانشناسی پرداخت و در کنار آن تاریخ هنر و زبان ایتالیایی باستان را فرا گرفت. پس از فارغالتحصیلی، در سال ۱۸۸۵ به درجه استادی رسید و در همان دانشگاه به تدریس مشغول شد و بعدها تدریس را در دانشگاه برلین ادامه داد. زیمل از بنیانگذاران جامعهشناسی ساختاریست و از او به عنوان بنیانگذار جامعهشناسی شهری یاد میکنند. او در سال ۱۹۱۱ یک دکترای افتخاری در رشتهی علوم سیاسی از دانشگاه آلبرت لودویگ فرایبورگ دریافت کرد که به پاس تلاشهایش در گسترش دانش اقتصاد ملی و به رسمیت شناختن کارایی او به عنوان یکی از بنیانگذاران جامعهشناسی به وی اعطا شد. او در سال ۱۹۱۴ یک کرسی آموزشی در رشتهی فلسفه در دانشگاه کایزر ویلهلم استراسبورگ دریافت کرد و سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸ در همان شهر بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
نشر نی کتاب «دین» اثر زیمل را با ترجمهی امیر رضایی منتشر کرده است.
@neypub
گئورگ زیمل جامعهشناس و فیلسوف آلمانی، یکم مارس ۱۸۵۸ در برلین به دنیا آمد. پس از دریافت دیپلم، در دانشگاه فریدریش ویلهلم به تحصیل در رشتهی تاریخ، فلسفه و روانشناسی پرداخت و در کنار آن تاریخ هنر و زبان ایتالیایی باستان را فرا گرفت. پس از فارغالتحصیلی، در سال ۱۸۸۵ به درجه استادی رسید و در همان دانشگاه به تدریس مشغول شد و بعدها تدریس را در دانشگاه برلین ادامه داد. زیمل از بنیانگذاران جامعهشناسی ساختاریست و از او به عنوان بنیانگذار جامعهشناسی شهری یاد میکنند. او در سال ۱۹۱۱ یک دکترای افتخاری در رشتهی علوم سیاسی از دانشگاه آلبرت لودویگ فرایبورگ دریافت کرد که به پاس تلاشهایش در گسترش دانش اقتصاد ملی و به رسمیت شناختن کارایی او به عنوان یکی از بنیانگذاران جامعهشناسی به وی اعطا شد. او در سال ۱۹۱۴ یک کرسی آموزشی در رشتهی فلسفه در دانشگاه کایزر ویلهلم استراسبورگ دریافت کرد و سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸ در همان شهر بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
نشر نی کتاب «دین» اثر زیمل را با ترجمهی امیر رضایی منتشر کرده است.
@neypub
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با زادروز یون فوسه (Jon Fosse)، نویسنده، نمایشنامهنویس و شاعر نروژی
@neypub
@dortadoredonya
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با زادروز یون فوسه (Jon Fosse)، نویسنده، نمایشنامهنویس و شاعر نروژی
یون فوسه (Jon Fosse) نویسنده، نمایشنامهنویس و شاعر نروژی در سال ۱۹۵۹ متولد میشود. پیش از ورود به دنیای تئاتر، پانزده رُمان، داستان، رساله، مجموعهی شعر و کتابهایی برای کودکان مینویسد و در سال ۱۹۹۴ نخستین نمایشنامهی خود را با عنوانِ «و ما هرگز از هم جدا نمیشویم» خلق میکند. فوسه در سال ۱۹۹۶ با نمایشنامهی «کسی میآید» موفق به دریافت جایزهی ایبسن میشود و پس از آن، نمایشنامههای دیگری مینویسد که از میان آنها میتوان به آثاری چون «بچه» (۱۹۹۶)، «یک روز تابستانی» (۱۹۹۹)، «زمستان» (۲۰۰۰) و «واریاسیونهایی دربارهی مرگ» (۲۰۰۱) اشاره کرد. در آثارِ یون فوسه، اغلب با شخصیتهای عام روبرو هستیم (او، پدر، دختر، زن، مرد، شخصِ ۱، شخصِ ۲)؛ شخصیتهایی که تعدادشان در اکثرِ نمایشنامههای او به سه یا گاهی چهار نفر میرسد و عموماً در مواجهه با تنهاییِ خود برساخته میشوند. یون فوسه با نوشتاری ساده، مینیمالیستی و تکرار شونده، و نیز با تکثیر و تغییرِ نامحدودِ موتیفها، موجبِ تضادها و جهشهای ناگهانیِ احساساتی میشود که هر لحظه بر ما هجوم میآورند. توافقی که به واسطهی نمایشنامههای او میانِ تماشاگران و بازیگران حاصل میشود، نه توافقی فکری و عقلانی، بلکه بیشتر توافقی بر پایهی احساسات و عواطف است. در پرداختِ او به مسائلِ انسانی، امرِ تراژیک و امرِ کُمیک به طور همزمان پدیدار میشوند. وی نمایشنامههای خود را «تراژی-کُمدیهای نوعی» میداند و اعتقاد دارد که موفقیت یک نمایشنامه منوط به این است که تماشاگران، یا حداقل برخی از آنها، گریه و خنده را به طور همزمان تجربه کنند. به این ترتیب، یون فوسه به جایی میرسد که تئاتر را انسانیترین و قویترین شکلِ بیانِ هنری میداند.
نشر نی نمایشنامهی «کسی میآید» از یون فوسه را با ترجمهی تینوش نظمجو منتشر کرده است.
@neypub
@dortadoredonya
یون فوسه (Jon Fosse) نویسنده، نمایشنامهنویس و شاعر نروژی در سال ۱۹۵۹ متولد میشود. پیش از ورود به دنیای تئاتر، پانزده رُمان، داستان، رساله، مجموعهی شعر و کتابهایی برای کودکان مینویسد و در سال ۱۹۹۴ نخستین نمایشنامهی خود را با عنوانِ «و ما هرگز از هم جدا نمیشویم» خلق میکند. فوسه در سال ۱۹۹۶ با نمایشنامهی «کسی میآید» موفق به دریافت جایزهی ایبسن میشود و پس از آن، نمایشنامههای دیگری مینویسد که از میان آنها میتوان به آثاری چون «بچه» (۱۹۹۶)، «یک روز تابستانی» (۱۹۹۹)، «زمستان» (۲۰۰۰) و «واریاسیونهایی دربارهی مرگ» (۲۰۰۱) اشاره کرد. در آثارِ یون فوسه، اغلب با شخصیتهای عام روبرو هستیم (او، پدر، دختر، زن، مرد، شخصِ ۱، شخصِ ۲)؛ شخصیتهایی که تعدادشان در اکثرِ نمایشنامههای او به سه یا گاهی چهار نفر میرسد و عموماً در مواجهه با تنهاییِ خود برساخته میشوند. یون فوسه با نوشتاری ساده، مینیمالیستی و تکرار شونده، و نیز با تکثیر و تغییرِ نامحدودِ موتیفها، موجبِ تضادها و جهشهای ناگهانیِ احساساتی میشود که هر لحظه بر ما هجوم میآورند. توافقی که به واسطهی نمایشنامههای او میانِ تماشاگران و بازیگران حاصل میشود، نه توافقی فکری و عقلانی، بلکه بیشتر توافقی بر پایهی احساسات و عواطف است. در پرداختِ او به مسائلِ انسانی، امرِ تراژیک و امرِ کُمیک به طور همزمان پدیدار میشوند. وی نمایشنامههای خود را «تراژی-کُمدیهای نوعی» میداند و اعتقاد دارد که موفقیت یک نمایشنامه منوط به این است که تماشاگران، یا حداقل برخی از آنها، گریه و خنده را به طور همزمان تجربه کنند. به این ترتیب، یون فوسه به جایی میرسد که تئاتر را انسانیترین و قویترین شکلِ بیانِ هنری میداند.
نشر نی نمایشنامهی «کسی میآید» از یون فوسه را با ترجمهی تینوش نظمجو منتشر کرده است.
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ماشادو د آسیس
ماشادو دِ آسیس (Machado de Assis) متولد ۲۱ ژوئن ۱۸۳۹ در ریودوژانیرو، در میان نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ویژگیهای یکتا و خارقالعادهای دارد. او برزیلی، یا به عبارت دیگر، اهل امریکای لاتین است اما شباهتی به نویسندگان قرن نوزدهم امریکای لاتین ندارد. نه لحن پرتکلف آنها را تقلید کرده و نه در نوشتن رمانهای بزرگ خود مکتب رایج آن زمان، یعنی رمانتیسم را سرمشق قرار داده. ماشادو که نوادهی بردگان و از نژاد مولاتو بود، با همت و پشتکاری شگفت در فعالیت فرهنگی چنان مدارجی را طی کرد که بنیانگذار فرهنگستان برزیل شد و سالها ریاست این فرهنگستان را برعهده اشت و به همین سبب از جایگاه اجتماعی والایی برخوردار بود. جایزهی ماشادو د آسیس در سال ۱۹۴۱ توسط فرهنگستان ادبیات برزیل به پاس گرامیداشت یک عمر فعالیت ادبی ماشادو د آسیس بنیان نهاده شد و اکنون معتبرترین جایزه ادبی برزیل به شمار میرود. «دن کاسمورو»، «خاطرات پس از مرگ براس کوباس» و «کینکاس بوربا» از مهمترین آثار ماشادو هستند که با ترجمهی عبدالله کوثری در ایران منتشر شدهاند.
@neypub
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ماشادو د آسیس
ماشادو دِ آسیس (Machado de Assis) متولد ۲۱ ژوئن ۱۸۳۹ در ریودوژانیرو، در میان نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ویژگیهای یکتا و خارقالعادهای دارد. او برزیلی، یا به عبارت دیگر، اهل امریکای لاتین است اما شباهتی به نویسندگان قرن نوزدهم امریکای لاتین ندارد. نه لحن پرتکلف آنها را تقلید کرده و نه در نوشتن رمانهای بزرگ خود مکتب رایج آن زمان، یعنی رمانتیسم را سرمشق قرار داده. ماشادو که نوادهی بردگان و از نژاد مولاتو بود، با همت و پشتکاری شگفت در فعالیت فرهنگی چنان مدارجی را طی کرد که بنیانگذار فرهنگستان برزیل شد و سالها ریاست این فرهنگستان را برعهده اشت و به همین سبب از جایگاه اجتماعی والایی برخوردار بود. جایزهی ماشادو د آسیس در سال ۱۹۴۱ توسط فرهنگستان ادبیات برزیل به پاس گرامیداشت یک عمر فعالیت ادبی ماشادو د آسیس بنیان نهاده شد و اکنون معتبرترین جایزه ادبی برزیل به شمار میرود. «دن کاسمورو»، «خاطرات پس از مرگ براس کوباس» و «کینکاس بوربا» از مهمترین آثار ماشادو هستند که با ترجمهی عبدالله کوثری در ایران منتشر شدهاند.
@neypub
امروز ۳۰ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce) بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی
@neypub
@dortadoredonya
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۳۰ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ژان لوک لاگارس
ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce)، بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی از جمله نویسندگان معاصری است که امروزه آثارش در فرانسه بیش از سایر نویسندگان به روی صحنه میرود. او به هنگام مرگش در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۵ کارگردانی سرشناس بود، اما هنوز به عنوان نویسنده شناخته نشده بود. البته برخی از نمایشنامههایش با موفقیت به روی صحنه رفته بودند، اما سایر آثارش در کِشوی میز مانده یا آنچنان که میبایست مورد توجه قرار نگرفته بودند. لاگارس پس از مرگش شهرتی روزافزون یافت. اگر او در دورهی حیاتاش به عنوان نویسندهای مهم شناخته نشد، شاید به این دلیل است که زبان تئاتریِ نمایشنامههایش بیاندازه پیشرو و نوآورانه است. سادگیِ واژگان، عمق اندیشه و اصالت نحویِ زباناش از او یک نویسندهی معاصر برجسته و در عین حال بیهمتا ساخته است. متون او به زبانهای گوناگون ترجمه شده و در بسیاری از کشورها به اجرا درآمدهاند. لاگارس تحصیلات خود را در رشتهی فلسفه انجام میدهد و همزمان تئاتر رولوت (خانهی درشکهای ) را در سال ۱۹۷۸ تأسیس میکند. او به ویژه آثار نویسندگانی چون ماریوو، لابیش و یونسکو را به روی صحنه میبرد، و سپس به اجرای متون خود میپردازد. وی اثری پُربار از خود به جا میگذارد که دربرگیرندهی دهها نمایشنامه، چند داستان و یک رمان است. نوشتههای او از نو توسط منتقدان و کارگردانان تئاتر کشف شد. تئاتر لاگارس، تئاتری است با محوریت کلام و نمایشنامههایش از طرحهایی نسبتاً نحیف برخوردارند. نوشتار او را جملات معترضه شکل میدهند، شخصیتها دائماً حرفهایی را که از پیش گفتهاند اصلاح و تکرار میکنند. علیرغم تلاشی که برای روشنساختن حداکثری مسائل صورت میگیرد، متن بیش از پیش به گونهای تناقضآمیز مبهم میشود. تئاتر لاگارس( برای مثال) توانایی هریک از ما در بیان حرفهایمان را به چالش میکشد. ژان لوک لاگارس در سن ۳۸ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری ایدز درگذشت.
@neypub
@dortadoredonya
ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce)، بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی از جمله نویسندگان معاصری است که امروزه آثارش در فرانسه بیش از سایر نویسندگان به روی صحنه میرود. او به هنگام مرگش در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۵ کارگردانی سرشناس بود، اما هنوز به عنوان نویسنده شناخته نشده بود. البته برخی از نمایشنامههایش با موفقیت به روی صحنه رفته بودند، اما سایر آثارش در کِشوی میز مانده یا آنچنان که میبایست مورد توجه قرار نگرفته بودند. لاگارس پس از مرگش شهرتی روزافزون یافت. اگر او در دورهی حیاتاش به عنوان نویسندهای مهم شناخته نشد، شاید به این دلیل است که زبان تئاتریِ نمایشنامههایش بیاندازه پیشرو و نوآورانه است. سادگیِ واژگان، عمق اندیشه و اصالت نحویِ زباناش از او یک نویسندهی معاصر برجسته و در عین حال بیهمتا ساخته است. متون او به زبانهای گوناگون ترجمه شده و در بسیاری از کشورها به اجرا درآمدهاند. لاگارس تحصیلات خود را در رشتهی فلسفه انجام میدهد و همزمان تئاتر رولوت (خانهی درشکهای ) را در سال ۱۹۷۸ تأسیس میکند. او به ویژه آثار نویسندگانی چون ماریوو، لابیش و یونسکو را به روی صحنه میبرد، و سپس به اجرای متون خود میپردازد. وی اثری پُربار از خود به جا میگذارد که دربرگیرندهی دهها نمایشنامه، چند داستان و یک رمان است. نوشتههای او از نو توسط منتقدان و کارگردانان تئاتر کشف شد. تئاتر لاگارس، تئاتری است با محوریت کلام و نمایشنامههایش از طرحهایی نسبتاً نحیف برخوردارند. نوشتار او را جملات معترضه شکل میدهند، شخصیتها دائماً حرفهایی را که از پیش گفتهاند اصلاح و تکرار میکنند. علیرغم تلاشی که برای روشنساختن حداکثری مسائل صورت میگیرد، متن بیش از پیش به گونهای تناقضآمیز مبهم میشود. تئاتر لاگارس( برای مثال) توانایی هریک از ما در بیان حرفهایمان را به چالش میکشد. ژان لوک لاگارس در سن ۳۸ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری ایدز درگذشت.
@neypub
@dortadoredonya
دو بندهاند از بندگان خدای که بدین جهان اندر همی بُوَند زنده، تا آن روز که همه جانوران جان بستاند این دو زندهاند بدین جهان اندر، آنگاه جان ایشان بستانند.
و خداوند خضر را بر دریاها بربگماشته است که هر کسی که به دریا غرقه شود که اجل وی هنوز سپری نشده باشد، خضر مرو را بگیرد، و کشتی که به دریا راه گم کند، راه بدو نماید. و الیاس را خدای موکَّل کرده است بر خشکی که هرکس که اندر خشکی راه گم کند الیاس ورا به راه بازبرد. و اگر کسی به بیابان اندر بمیرد، الیاس بر او نماز کند و به گور کندش چون کسی نبود که گورش کند. و هر دو بدین جهان اندر نمیرند تا روز بازپسین.
ترجمهی تفسیر طبری
محمد دهقانی
@neypub
و خداوند خضر را بر دریاها بربگماشته است که هر کسی که به دریا غرقه شود که اجل وی هنوز سپری نشده باشد، خضر مرو را بگیرد، و کشتی که به دریا راه گم کند، راه بدو نماید. و الیاس را خدای موکَّل کرده است بر خشکی که هرکس که اندر خشکی راه گم کند الیاس ورا به راه بازبرد. و اگر کسی به بیابان اندر بمیرد، الیاس بر او نماز کند و به گور کندش چون کسی نبود که گورش کند. و هر دو بدین جهان اندر نمیرند تا روز بازپسین.
ترجمهی تفسیر طبری
محمد دهقانی
@neypub
یک خط فکری تاریخی که به قدمت آغاز کتابت اندیشه است، بر درهمآمیختگی مرگ و زندگی تأکید دارد. از آشکارترین حقایق زندگی یکی این است که همهچیز رو به نابودی است، که ما از محوشدن و نابودی در هراسیم و بهرغم رویارویی با نابودی و ترس باید زندگی کنیم. رواقیون مرگ را مهمترین واقعهی زندگی دانستهاند. وقتی بیاموزی خوب زندگی کنی، میآموزی خوب بمیری و بالعکس، یعنی اگر خوب مردن را بیاموزی، خوب زندگیکردن را خواهی آموخت.
رواندرمانی اگزیستانسیال | اروین یالوم | ترجمهی سپیده حبیب
goo.gl/3Wtz7r
@neypub
رواندرمانی اگزیستانسیال | اروین یالوم | ترجمهی سپیده حبیب
goo.gl/3Wtz7r
@neypub
امروز دوم اکتبر مصادف با زادروز مهاتما گاندی
مهاتما گاندی با نام اصلی موهنداس کارامچاند گاندی (Mohandas Karamchand Gandhi)، رهبر سیاسی و معنوی هند، در دوم اکتبر ۱۸۶۹ در یک خانواده هندو در گجرات هند به دنیا آمد. از سال ۱۸۹۴ رهبری جنبش استقلال هند را از بند استعمار بریتانیا به دست گرفت تا سرانجام در سال ۱۹۴۷ آن را به ثمر رساند. پس از مبارزات فداکارانهاش، از سوی مردم هند مهاتما یا "روح بزرگ" لقب گرفت. گاندی با این که خود هندو بود، اما از اصل برابری حقوق مسلمانان با هندوها دفاع میکرد. او الگوی مسالمتجویی و مبارزه با خشونت در جهان است. گاندی زندگی خود را وقف حقیقتجویی، مبارزه با خشونت و ترویج صلح در جهان کرد و سرانجام پس از چندین سوء قصد سیام ژانویه ۱۹۴۸ در سن هفتاد و نه سالگی توسط یکی از ناسیونالیستهای افراطی هندو هدف گلوله قرار گرفت و از دنیا رفت.
نشر نی کتابهای «نیایش» و «خدا، آنگونه که من میفهمم» نوشتهی گاندی را با ترجمهی شهرام نقش تبریزی منتشر کرده است.
@neypub
مهاتما گاندی با نام اصلی موهنداس کارامچاند گاندی (Mohandas Karamchand Gandhi)، رهبر سیاسی و معنوی هند، در دوم اکتبر ۱۸۶۹ در یک خانواده هندو در گجرات هند به دنیا آمد. از سال ۱۸۹۴ رهبری جنبش استقلال هند را از بند استعمار بریتانیا به دست گرفت تا سرانجام در سال ۱۹۴۷ آن را به ثمر رساند. پس از مبارزات فداکارانهاش، از سوی مردم هند مهاتما یا "روح بزرگ" لقب گرفت. گاندی با این که خود هندو بود، اما از اصل برابری حقوق مسلمانان با هندوها دفاع میکرد. او الگوی مسالمتجویی و مبارزه با خشونت در جهان است. گاندی زندگی خود را وقف حقیقتجویی، مبارزه با خشونت و ترویج صلح در جهان کرد و سرانجام پس از چندین سوء قصد سیام ژانویه ۱۹۴۸ در سن هفتاد و نه سالگی توسط یکی از ناسیونالیستهای افراطی هندو هدف گلوله قرار گرفت و از دنیا رفت.
نشر نی کتابهای «نیایش» و «خدا، آنگونه که من میفهمم» نوشتهی گاندی را با ترجمهی شهرام نقش تبریزی منتشر کرده است.
@neypub
چاپ سوم منتشر شد
«فراسوی رشد اقتصادی»
پیشدرآمدی بر توسعهی پایدار
تاتیانا سوبوتینا
ترجمهی عباس معدندار آرانی و محمدرضا سرکار آرانی
goo.gl/TNhCGH
@neypub
«فراسوی رشد اقتصادی»
پیشدرآمدی بر توسعهی پایدار
تاتیانا سوبوتینا
ترجمهی عباس معدندار آرانی و محمدرضا سرکار آرانی
goo.gl/TNhCGH
@neypub
امروز سوم اکتبر مصادف با سالگرد درگذشت ژان آنوی (Jean Anouilh) نمایشنامهنویس، کارگردان و داستاننویس فرانسوی
ژان آنوی در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در بوردو به دنیا میآید. همزمان با تحصیل در دورهی دبیرستان به تئاتر علاقهمند میشود و سپس در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ در کُمدیِ شانزه لیزه مشغول به کار میشود، اما پس از مدتی برای آنکه بتواند تمام وقت خود را صرف نوشتن کند از این کار کنارهگیری میکند. در سال ۱۹۳۲ نخستین نمایشنامهاش به نام «هومولوسِ لال» با شکست مواجه میشود. چند ماه بعد نمایشنامهی «هِرمین» را منتشر میکند، اما اولین موفقیتِ واقعیِ او در سال ۱۹۳۷ با اجرای نمایشنامهی «مسافر بیتوشه» در تئاتر ماتورَن رقم میخورد. در چهارم فوریهی ۱۹۴۴ برجستهترین نمایشنامهی خود «آنتیگون» را در تئاتر آتلیه اجرا میکند. این اثر اقتباسی است از نمایشنامهی «آنتیگونه» اثرِ سوفوکل نمایشنامهنویسِ مشهورِ یونانِ باستان. آنوی این نمایشنامه را با الهام از شرایط جنگ جهانیِ دوم و اشغالِ فرانسه توسط ارتش آلمان مینویسد و آنتیگونِ جوان به نماد مقاومت در دورانِ اشغال تبدیل میشود. پس از آزادسازی، آنوی به طور متناوب نمایشنامههایی مینویسد که خودش آنها را اینگونه دستهبندی میکند : نمایشنامههای "سیاه"، "صورتی"، "درخشان"، "نابهنجار"، "مُبَدَّل"، "سِرّی" و "شوخ". او این دستهبندی را بر حسب میزانِ درندهخویی، نفاق و بدبینیِ موجود در این آثار انجام داده است. وی در این مدت نمایشنامههای موفق متعددی خلق میکند که از آن میان میتوان به آثاری چون «دعوت به قصر» (۱۹۴۷)، «چَکاوک» (۱۹۵۲)، «بیتوسِ بیچاره یا شامِ سرها» (۱۹۵۶) و «بِکِت یا فخرِ خداوند» (۱۹۵۹) اشاره کرد. آثارِ آنوی در زیر پوششِ نوعی شکگرایی، بیانگرِ یک بدبینیِ عمیق هستند. او نبردهای پرشوری را به تصویر میکشد که در آنها خُلوص و آرمانگرایی در مواجهه با واقعگرایی و فرومایگی در هم میشکنند. ژان آنوی در سوم اکتبر سال ۱۹۸۷ در شهر لوزانِ سوییس از دنیا میرود.
نشر نی نمایشنامهی «آنتیگون» را با ترجمهی احمد پرهیزی منتشر کرده است.
@neypub
ژان آنوی در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در بوردو به دنیا میآید. همزمان با تحصیل در دورهی دبیرستان به تئاتر علاقهمند میشود و سپس در سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰ در کُمدیِ شانزه لیزه مشغول به کار میشود، اما پس از مدتی برای آنکه بتواند تمام وقت خود را صرف نوشتن کند از این کار کنارهگیری میکند. در سال ۱۹۳۲ نخستین نمایشنامهاش به نام «هومولوسِ لال» با شکست مواجه میشود. چند ماه بعد نمایشنامهی «هِرمین» را منتشر میکند، اما اولین موفقیتِ واقعیِ او در سال ۱۹۳۷ با اجرای نمایشنامهی «مسافر بیتوشه» در تئاتر ماتورَن رقم میخورد. در چهارم فوریهی ۱۹۴۴ برجستهترین نمایشنامهی خود «آنتیگون» را در تئاتر آتلیه اجرا میکند. این اثر اقتباسی است از نمایشنامهی «آنتیگونه» اثرِ سوفوکل نمایشنامهنویسِ مشهورِ یونانِ باستان. آنوی این نمایشنامه را با الهام از شرایط جنگ جهانیِ دوم و اشغالِ فرانسه توسط ارتش آلمان مینویسد و آنتیگونِ جوان به نماد مقاومت در دورانِ اشغال تبدیل میشود. پس از آزادسازی، آنوی به طور متناوب نمایشنامههایی مینویسد که خودش آنها را اینگونه دستهبندی میکند : نمایشنامههای "سیاه"، "صورتی"، "درخشان"، "نابهنجار"، "مُبَدَّل"، "سِرّی" و "شوخ". او این دستهبندی را بر حسب میزانِ درندهخویی، نفاق و بدبینیِ موجود در این آثار انجام داده است. وی در این مدت نمایشنامههای موفق متعددی خلق میکند که از آن میان میتوان به آثاری چون «دعوت به قصر» (۱۹۴۷)، «چَکاوک» (۱۹۵۲)، «بیتوسِ بیچاره یا شامِ سرها» (۱۹۵۶) و «بِکِت یا فخرِ خداوند» (۱۹۵۹) اشاره کرد. آثارِ آنوی در زیر پوششِ نوعی شکگرایی، بیانگرِ یک بدبینیِ عمیق هستند. او نبردهای پرشوری را به تصویر میکشد که در آنها خُلوص و آرمانگرایی در مواجهه با واقعگرایی و فرومایگی در هم میشکنند. ژان آنوی در سوم اکتبر سال ۱۹۸۷ در شهر لوزانِ سوییس از دنیا میرود.
نشر نی نمایشنامهی «آنتیگون» را با ترجمهی احمد پرهیزی منتشر کرده است.
@neypub