یک روز مجید رضایی را که در رشتهی پزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شده بود در محیط دانشگاه دیدم که سخت آشفتهحال و نگران به نظر میرسید. گفت خوابگاه به او ندادهاند و جایی برای مطالعهی حجم عظیم درسهایش ندارد. او پیشنهاد داد که اتاقی دونفره را در یک جای آبرومند مثل هتل با هم اجاره کنیم تا بلکه بتوانیم به درس و مشقمان برسیم. به او توضیح دادم که تمام پول همراهم کفاف کرایهی یک شب هتل را هم نمیدهد وگرنه چه پیشنهادی بهتر از این! درحقیقت، تمام پول همراهم برای یک ترم حدود پانصد تومان بود که بخشی از آن را هم هزینهی مسافرخانههای میدان توپخانه و چهار راه سیروس و میدان راهآهن کرده بودم. به مجید پیشنهاد کردم که آن شب با هم به مسجد خوابگاه دانشگاه صنعتی برویم، چون جایی گرم و کموبیش خلوت است. مجید در آنجا توانست چند ساعتی درس بخواند و این خود روحیهاش را بهتر کرد.
«بهار زندگی در زمستان تهران»
احمد زیدآبادی
goo.gl/mAjK8w
@neypub
«بهار زندگی در زمستان تهران»
احمد زیدآبادی
goo.gl/mAjK8w
@neypub
چاپ دوازدهم منتشر شد
«درآمدی بر روش پژوهش در تاریخ»
علیرضا ملائی توانی
goo.gl/AB4MKT
کتاب در سایت آمازون: www.amazon.com/dp/9643129160
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
«درآمدی بر روش پژوهش در تاریخ»
علیرضا ملائی توانی
goo.gl/AB4MKT
کتاب در سایت آمازون: www.amazon.com/dp/9643129160
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
امروز ۲۶ سپتامبر مصادف با زادروز مارتین هایدگر
مارتین هایدگر (Martin Heidegger) از برجستهترین فیلسوفان قرن بیستم بود که با شیوهای نوین به تأمل دربارهی وجود پرداخت و فلسفهی او بر دیدگاههای بسیاری از فلاسفه بعد از او اثر گذاشت. او در ۲۶ سپتامبر سال ۱۸۸۹میلادی در خانوادهای کاتولیک و سنتی در یکی از روستاهای ایالت بادن در جنوب غربی آلمان به دنیا آمد. تحصیل در الهیات را از سال ۱۹۰۹ در دانشگاه فرایبورگ آغاز کرد و بعد از آن به فلسفه روی آورد و همواره تحت تأثیر استادش ادموند هوسرل بود.
از مهمترین کتابهای او در فلسفه، کتاب «هستی و زمان» است که در آن به نقد تاریخ فلسفهی غرب که به تعبیر او همان تاریخ متافیزیک است، پرداخته است. او در این اثر در پی طرح افکندن هستیشناسی تازهای است که خود آن را هستیشناسی بنیادین میخواند؛ چرا که نزد او تاریخ متافیزیک، تاریخ غفلت از وجود و افتادن در ورطهی موجودانگاری است. «فلسفه چیست»، «مفهوم زمان»، «پايان فلسفه»، «متافيزيك نيچه»، «سرشت حقیقت»، «پرسش تکنولوژی» و«نامهای در باب اومانیسم» از دیگر آثار او هستند. اندیشههای هایدگر، رقمزنندهی مایههای فکری بسیاری از متفکران مابعد تجدد از جمله میشل فوکو، ژاک دریدا، گادامر و سارتر بوده است. هایدگر در ۲۶ مه سال ۱۹۷۶ میلادی درگذشت.
@neypub
مارتین هایدگر (Martin Heidegger) از برجستهترین فیلسوفان قرن بیستم بود که با شیوهای نوین به تأمل دربارهی وجود پرداخت و فلسفهی او بر دیدگاههای بسیاری از فلاسفه بعد از او اثر گذاشت. او در ۲۶ سپتامبر سال ۱۸۸۹میلادی در خانوادهای کاتولیک و سنتی در یکی از روستاهای ایالت بادن در جنوب غربی آلمان به دنیا آمد. تحصیل در الهیات را از سال ۱۹۰۹ در دانشگاه فرایبورگ آغاز کرد و بعد از آن به فلسفه روی آورد و همواره تحت تأثیر استادش ادموند هوسرل بود.
از مهمترین کتابهای او در فلسفه، کتاب «هستی و زمان» است که در آن به نقد تاریخ فلسفهی غرب که به تعبیر او همان تاریخ متافیزیک است، پرداخته است. او در این اثر در پی طرح افکندن هستیشناسی تازهای است که خود آن را هستیشناسی بنیادین میخواند؛ چرا که نزد او تاریخ متافیزیک، تاریخ غفلت از وجود و افتادن در ورطهی موجودانگاری است. «فلسفه چیست»، «مفهوم زمان»، «پايان فلسفه»، «متافيزيك نيچه»، «سرشت حقیقت»، «پرسش تکنولوژی» و«نامهای در باب اومانیسم» از دیگر آثار او هستند. اندیشههای هایدگر، رقمزنندهی مایههای فکری بسیاری از متفکران مابعد تجدد از جمله میشل فوکو، ژاک دریدا، گادامر و سارتر بوده است. هایدگر در ۲۶ مه سال ۱۹۷۶ میلادی درگذشت.
@neypub
امروز ۲۸ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت گئورگ زیمل (Georg Simmel) جامعهشناس و فیلسوف آلمانی
گئورگ زیمل جامعهشناس و فیلسوف آلمانی، یکم مارس ۱۸۵۸ در برلین به دنیا آمد. پس از دریافت دیپلم، در دانشگاه فریدریش ویلهلم به تحصیل در رشتهی تاریخ، فلسفه و روانشناسی پرداخت و در کنار آن تاریخ هنر و زبان ایتالیایی باستان را فرا گرفت. پس از فارغالتحصیلی، در سال ۱۸۸۵ به درجه استادی رسید و در همان دانشگاه به تدریس مشغول شد و بعدها تدریس را در دانشگاه برلین ادامه داد. زیمل از بنیانگذاران جامعهشناسی ساختاریست و از او به عنوان بنیانگذار جامعهشناسی شهری یاد میکنند. او در سال ۱۹۱۱ یک دکترای افتخاری در رشتهی علوم سیاسی از دانشگاه آلبرت لودویگ فرایبورگ دریافت کرد که به پاس تلاشهایش در گسترش دانش اقتصاد ملی و به رسمیت شناختن کارایی او به عنوان یکی از بنیانگذاران جامعهشناسی به وی اعطا شد. او در سال ۱۹۱۴ یک کرسی آموزشی در رشتهی فلسفه در دانشگاه کایزر ویلهلم استراسبورگ دریافت کرد و سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸ در همان شهر بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
نشر نی کتاب «دین» اثر زیمل را با ترجمهی امیر رضایی منتشر کرده است.
@neypub
گئورگ زیمل جامعهشناس و فیلسوف آلمانی، یکم مارس ۱۸۵۸ در برلین به دنیا آمد. پس از دریافت دیپلم، در دانشگاه فریدریش ویلهلم به تحصیل در رشتهی تاریخ، فلسفه و روانشناسی پرداخت و در کنار آن تاریخ هنر و زبان ایتالیایی باستان را فرا گرفت. پس از فارغالتحصیلی، در سال ۱۸۸۵ به درجه استادی رسید و در همان دانشگاه به تدریس مشغول شد و بعدها تدریس را در دانشگاه برلین ادامه داد. زیمل از بنیانگذاران جامعهشناسی ساختاریست و از او به عنوان بنیانگذار جامعهشناسی شهری یاد میکنند. او در سال ۱۹۱۱ یک دکترای افتخاری در رشتهی علوم سیاسی از دانشگاه آلبرت لودویگ فرایبورگ دریافت کرد که به پاس تلاشهایش در گسترش دانش اقتصاد ملی و به رسمیت شناختن کارایی او به عنوان یکی از بنیانگذاران جامعهشناسی به وی اعطا شد. او در سال ۱۹۱۴ یک کرسی آموزشی در رشتهی فلسفه در دانشگاه کایزر ویلهلم استراسبورگ دریافت کرد و سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸ در همان شهر بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
نشر نی کتاب «دین» اثر زیمل را با ترجمهی امیر رضایی منتشر کرده است.
@neypub
امروز ۲۸ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت آندره برتون
آندره برتون (André Breton) نوزدهم فوریه ۱۸۹۶ در نورماندی فرانسه به دنیا میآید. در رشتهی پزشکی تحصیل میکند و با درجهی بهیار رستهی بهداری به خدمت نظام فراخوانده میشود. در سال ۱۹۱۹ به جنبش نیهیلیستی دادا علاقهمند میشود و به آن میپیوندد و در سال ۱۹۲۴ از جنبش دادا جدا شده و جنبش سوررئالیسم را بنیاد مینهد و بیانیهی سوررئالیسم را منتشر میکند. به هوای تأثیر نهادن بر فضای اجتماعی و سیاسی، رابطهای پرتلاطم با حزب کمونیست را آغاز میکند و برای مدتی کوتاه در سال ۱۹۲۷ به آن حزب میپیوندد. در سال ۱۹۳۵ از حزب کمونیست میبُرد و از دشمنان سرسخت استالینیسم میشود. تا دههی ۱۹۶۰ شماری فزاینده از زنان و مردان جوان به دور او جمع شدهاند همچنان رهبری جنبشسازمانیافتهی سوررئالیسم را در دست دارد، و سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۶ چشم از جهان فرو میبند.
نشر نی کتاب «سرگذشت سوررئالیسم» که مجموعهای از مصاحبههای رادیویی و مطبوعاتی در سالهای مختلف با آندره برتون است را با ترجمهی عبدالله کوثری منتشر کرده است.
https://goo.gl/ZNYSYF
@neypub
آندره برتون (André Breton) نوزدهم فوریه ۱۸۹۶ در نورماندی فرانسه به دنیا میآید. در رشتهی پزشکی تحصیل میکند و با درجهی بهیار رستهی بهداری به خدمت نظام فراخوانده میشود. در سال ۱۹۱۹ به جنبش نیهیلیستی دادا علاقهمند میشود و به آن میپیوندد و در سال ۱۹۲۴ از جنبش دادا جدا شده و جنبش سوررئالیسم را بنیاد مینهد و بیانیهی سوررئالیسم را منتشر میکند. به هوای تأثیر نهادن بر فضای اجتماعی و سیاسی، رابطهای پرتلاطم با حزب کمونیست را آغاز میکند و برای مدتی کوتاه در سال ۱۹۲۷ به آن حزب میپیوندد. در سال ۱۹۳۵ از حزب کمونیست میبُرد و از دشمنان سرسخت استالینیسم میشود. تا دههی ۱۹۶۰ شماری فزاینده از زنان و مردان جوان به دور او جمع شدهاند همچنان رهبری جنبشسازمانیافتهی سوررئالیسم را در دست دارد، و سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۶ چشم از جهان فرو میبند.
نشر نی کتاب «سرگذشت سوررئالیسم» که مجموعهای از مصاحبههای رادیویی و مطبوعاتی در سالهای مختلف با آندره برتون است را با ترجمهی عبدالله کوثری منتشر کرده است.
https://goo.gl/ZNYSYF
@neypub
گام پیش بگذار
شنیدهایم که نیکمردی
تو را نمیتوان خرید ولی
برق آسمان را هم که به خانهها میزند
نمیتوان خرید
تو پایبند گفتههای خویشی
ولی چه گفتهای؟
صادقی و نظرت را میگویی.
چه نظری؟
شجاعی.
در برابر که؟
خردمندی.
به نفع که؟
تو چشم به سود شخصی خود نداری.
پس سود چه کسی را در نظر داری؟
دوست خوبی هستی.
آیا برای نیکمردان هم دوست خوبی هستی؟
پس اکنون بشنو
از آن رو که میدانیم دشمن مایی
اکنون تو را در برابر دیواری میگذاریم.
ولی بهخاطر ارزشها و ویژگیهای خوبی که داری
تو را در برابر دیوار خوبی میگذاریم
و با گلولهی خوبی از تفنگی خوب
به تو شلیک میکنیم
و با بیل خوبی در زمینی خوب
دفنت میکنیم.
برتولت برشت
برگرفته از کتاب خشونت، اثر اسلاوی ژیژک، ترجمهی علیرضا پاکنهاد
@neypub
شنیدهایم که نیکمردی
تو را نمیتوان خرید ولی
برق آسمان را هم که به خانهها میزند
نمیتوان خرید
تو پایبند گفتههای خویشی
ولی چه گفتهای؟
صادقی و نظرت را میگویی.
چه نظری؟
شجاعی.
در برابر که؟
خردمندی.
به نفع که؟
تو چشم به سود شخصی خود نداری.
پس سود چه کسی را در نظر داری؟
دوست خوبی هستی.
آیا برای نیکمردان هم دوست خوبی هستی؟
پس اکنون بشنو
از آن رو که میدانیم دشمن مایی
اکنون تو را در برابر دیواری میگذاریم.
ولی بهخاطر ارزشها و ویژگیهای خوبی که داری
تو را در برابر دیوار خوبی میگذاریم
و با گلولهی خوبی از تفنگی خوب
به تو شلیک میکنیم
و با بیل خوبی در زمینی خوب
دفنت میکنیم.
برتولت برشت
برگرفته از کتاب خشونت، اثر اسلاوی ژیژک، ترجمهی علیرضا پاکنهاد
@neypub
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با زادروز آنتونیو بوئرو بایخو (Antonio Buero Vallejo)
goo.gl/qwBFks
@neypub
@dortadoredonya
goo.gl/qwBFks
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با زادروز آنتونیو بوئرو بایخو
آنتونیو بوئرو بایِخو (Antonio Buero Vallejo) نمایشنامهنویس اسپانیایی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۶ در گوآدالاخارا به دنیا میآید. در سنین جوانی به مادرید مهاجرت میکند و به تحصیل رشتهی نقاشی در دانشگاه هنرهای زیبای سنفرناندو میپردازد. اما پس از سه سال از تحصیل انصراف میدهد و همزمان با جنگ داخلی برای امداد پزشکی به ارتش جمهوریخواه میپیوندد. پدرش همان سال، احتمالاً در پاراکوئهیوس، تیرباران میشود. آنتونیوی جوان در سال ۱۹۳۹ به اتهام "تبانی در شورش" به مرگ محکوم میگردد، اما با تخفیف مجازات به زندان میافتد و در آنجا با شاعر بزرگ اسپانیا میگل اِرناندث دوستیِ صمیمانهای برقرار میکند.
بایخو پس از آزادی از زندان به نویسندگی روی میآورد و نمایشنامهی «داستان یک پلکان» را مینویسد. این اثر که اسپانیای پس از جنگ را به تصویر میکشد، جایزهی لوپه دُوِگا را برای خالق خود به همراه میآورد و وی را به عنوان یک نویسندهی برجسته مطرح میکند. در حالی که سایر نویسندگان برای گریز از سانسور کشور را ترک کردهاند، بوئرو بایِخو در اسپانیا میماند و با توسل به سمبولیسم، دیکتاتوریِ فرانکو را مورد انتقاد قرار میدهد. در سال ۱۹۷۱ به عضویت فرهنگستان سلطنتی زبان درمیآید ودر تمام این سالها جوایز بسیاری را به خاطر آثار و فعالیتهایش کسب میکند. منتقدان غالباً آثار نمایشی او را به سه دسته تقسیم کردهاند:
• تئاتر سمبولیست: «در تاریکی سوزان»، «نساجهی رویاها»، و «ایرِنه، یا گنج»
• نقد اجتماعی: «داستان یک پلکان»، «کارتهای پشت و رو»، و «پنجره زیرزمین»
• درامهای تاریخی: «رویابینی برای یک جامعه»، «ندیمهها»، «کنسرت سن اُبیدیو»، و «رویای منطق»
آنتونیو بوئرو بایخو در نیمهشب ۲۸ آوریل سال ۲۰۰۰ بر اثر سکتهی مغری در مادرید درگذشت.
goo.gl/qwBFks
@neypub
@dortadoredonya
آنتونیو بوئرو بایِخو (Antonio Buero Vallejo) نمایشنامهنویس اسپانیایی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۶ در گوآدالاخارا به دنیا میآید. در سنین جوانی به مادرید مهاجرت میکند و به تحصیل رشتهی نقاشی در دانشگاه هنرهای زیبای سنفرناندو میپردازد. اما پس از سه سال از تحصیل انصراف میدهد و همزمان با جنگ داخلی برای امداد پزشکی به ارتش جمهوریخواه میپیوندد. پدرش همان سال، احتمالاً در پاراکوئهیوس، تیرباران میشود. آنتونیوی جوان در سال ۱۹۳۹ به اتهام "تبانی در شورش" به مرگ محکوم میگردد، اما با تخفیف مجازات به زندان میافتد و در آنجا با شاعر بزرگ اسپانیا میگل اِرناندث دوستیِ صمیمانهای برقرار میکند.
بایخو پس از آزادی از زندان به نویسندگی روی میآورد و نمایشنامهی «داستان یک پلکان» را مینویسد. این اثر که اسپانیای پس از جنگ را به تصویر میکشد، جایزهی لوپه دُوِگا را برای خالق خود به همراه میآورد و وی را به عنوان یک نویسندهی برجسته مطرح میکند. در حالی که سایر نویسندگان برای گریز از سانسور کشور را ترک کردهاند، بوئرو بایِخو در اسپانیا میماند و با توسل به سمبولیسم، دیکتاتوریِ فرانکو را مورد انتقاد قرار میدهد. در سال ۱۹۷۱ به عضویت فرهنگستان سلطنتی زبان درمیآید ودر تمام این سالها جوایز بسیاری را به خاطر آثار و فعالیتهایش کسب میکند. منتقدان غالباً آثار نمایشی او را به سه دسته تقسیم کردهاند:
• تئاتر سمبولیست: «در تاریکی سوزان»، «نساجهی رویاها»، و «ایرِنه، یا گنج»
• نقد اجتماعی: «داستان یک پلکان»، «کارتهای پشت و رو»، و «پنجره زیرزمین»
• درامهای تاریخی: «رویابینی برای یک جامعه»، «ندیمهها»، «کنسرت سن اُبیدیو»، و «رویای منطق»
آنتونیو بوئرو بایخو در نیمهشب ۲۸ آوریل سال ۲۰۰۰ بر اثر سکتهی مغری در مادرید درگذشت.
goo.gl/qwBFks
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ماشادو د آسیس
ماشادو دِ آسیس (Machado de Assis) متولد ۲۱ ژوئن ۱۸۳۹ در ریودوژانیرو، در میان نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ویژگیهای یکتا و خارقالعادهای دارد. او برزیلی، یا به عبارت دیگر، اهل امریکای لاتین است اما شباهتی به نویسندگان قرن نوزدهم امریکای لاتین ندارد. نه لحن پرتکلف آنها را تقلید کرده و نه در نوشتن رمانهای بزرگ خود مکتب رایج آن زمان، یعنی رمانتیسم را سرمشق قرار داده. ماشادو که نوادهی بردگان و از نژاد مولاتو بود، با همت و پشتکاری شگفت در فعالیت فرهنگی چنان مدارجی را طی کرد که بنیانگذار فرهنگستان برزیل شد و سالها ریاست این فرهنگستان را برعهده اشت و به همین سبب از جایگاه اجتماعی والایی برخوردار بود. جایزهی ماشادو د آسیس در سال ۱۹۴۱ توسط فرهنگستان ادبیات برزیل به پاس گرامیداشت یک عمر فعالیت ادبی ماشادو د آسیس بنیان نهاده شد و اکنون معتبرترین جایزه ادبی برزیل به شمار میرود. «دن کاسمورو»، «خاطرات پس از مرگ براس کوباس» و «کینکاس بوربا» از مهمترین آثار ماشادو هستند که با ترجمهی عبدالله کوثری در ایران منتشر شدهاند.
goo.gl/69aQ3c
@neypub
ماشادو دِ آسیس (Machado de Assis) متولد ۲۱ ژوئن ۱۸۳۹ در ریودوژانیرو، در میان نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ویژگیهای یکتا و خارقالعادهای دارد. او برزیلی، یا به عبارت دیگر، اهل امریکای لاتین است اما شباهتی به نویسندگان قرن نوزدهم امریکای لاتین ندارد. نه لحن پرتکلف آنها را تقلید کرده و نه در نوشتن رمانهای بزرگ خود مکتب رایج آن زمان، یعنی رمانتیسم را سرمشق قرار داده. ماشادو که نوادهی بردگان و از نژاد مولاتو بود، با همت و پشتکاری شگفت در فعالیت فرهنگی چنان مدارجی را طی کرد که بنیانگذار فرهنگستان برزیل شد و سالها ریاست این فرهنگستان را برعهده اشت و به همین سبب از جایگاه اجتماعی والایی برخوردار بود. جایزهی ماشادو د آسیس در سال ۱۹۴۱ توسط فرهنگستان ادبیات برزیل به پاس گرامیداشت یک عمر فعالیت ادبی ماشادو د آسیس بنیان نهاده شد و اکنون معتبرترین جایزه ادبی برزیل به شمار میرود. «دن کاسمورو»، «خاطرات پس از مرگ براس کوباس» و «کینکاس بوربا» از مهمترین آثار ماشادو هستند که با ترجمهی عبدالله کوثری در ایران منتشر شدهاند.
goo.gl/69aQ3c
@neypub
چاپ یازدهم منتشر شد
«جین ایر»
شارلوت برونته
ترجمهی رضا رضایی
goo.gl/Esdcmc
لینک کتاب در آمازون: www.amazon.com/dp/9643128199
نسخهی صوتی کتاب: www.navaar.ir/audiobook/159
@neypub
«جین ایر»
شارلوت برونته
ترجمهی رضا رضایی
goo.gl/Esdcmc
لینک کتاب در آمازون: www.amazon.com/dp/9643128199
نسخهی صوتی کتاب: www.navaar.ir/audiobook/159
@neypub
امروز ۳۰ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce) بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی
@neypub
@dortadoredonya
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۳۰ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ژان لوک لاگارس
ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce)، بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی از جمله نویسندگان معاصری است که امروزه آثارش در فرانسه بیش از سایر نویسندگان به روی صحنه میرود. او به هنگام مرگش در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۵ کارگردانی سرشناس بود، اما هنوز به عنوان نویسنده شناخته نشده بود. البته برخی از نمایشنامههایش با موفقیت به روی صحنه رفته بودند، اما سایر آثارش در کِشوی میز مانده یا آنچنان که میبایست مورد توجه قرار نگرفته بودند. لاگارس پس از مرگش شهرتی روزافزون یافت. اگر او در دورهی حیاتاش به عنوان نویسندهای مهم شناخته نشد، شاید به این دلیل است که زبان تئاتریِ نمایشنامههایش بیاندازه پیشرو و نوآورانه است. سادگیِ واژگان، عمق اندیشه و اصالت نحویِ زباناش از او یک نویسندهی معاصر برجسته و در عین حال بیهمتا ساخته است. متون او به زبانهای گوناگون ترجمه شده و در بسیاری از کشورها به اجرا درآمدهاند. لاگارس تحصیلات خود را در رشتهی فلسفه انجام میدهد و همزمان تئاتر رولوت (خانهی درشکهای ) را در سال ۱۹۷۸ تأسیس میکند. او به ویژه آثار نویسندگانی چون ماریوو، لابیش و یونسکو را به روی صحنه میبرد، و سپس به اجرای متون خود میپردازد. وی اثری پُربار از خود به جا میگذارد که دربرگیرندهی دهها نمایشنامه، چند داستان و یک رمان است. نوشتههای او از نو توسط منتقدان و کارگردانان تئاتر کشف شد. تئاتر لاگارس، تئاتری است با محوریت کلام و نمایشنامههایش از طرحهایی نسبتاً نحیف برخوردارند. نوشتار او را جملات معترضه شکل میدهند، شخصیتها دائماً حرفهایی را که از پیش گفتهاند اصلاح و تکرار میکنند. علیرغم تلاشی که برای روشنساختن حداکثری مسائل صورت میگیرد، متن بیش از پیش به گونهای تناقضآمیز مبهم میشود. تئاتر لاگارس( برای مثال) توانایی هریک از ما در بیان حرفهایمان را به چالش میکشد. ژان لوک لاگارس در سن ۳۸ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری ایدز درگذشت.
goo.gl/FjdEsu
@neypub
@dortadoredonya
ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce)، بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی از جمله نویسندگان معاصری است که امروزه آثارش در فرانسه بیش از سایر نویسندگان به روی صحنه میرود. او به هنگام مرگش در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۵ کارگردانی سرشناس بود، اما هنوز به عنوان نویسنده شناخته نشده بود. البته برخی از نمایشنامههایش با موفقیت به روی صحنه رفته بودند، اما سایر آثارش در کِشوی میز مانده یا آنچنان که میبایست مورد توجه قرار نگرفته بودند. لاگارس پس از مرگش شهرتی روزافزون یافت. اگر او در دورهی حیاتاش به عنوان نویسندهای مهم شناخته نشد، شاید به این دلیل است که زبان تئاتریِ نمایشنامههایش بیاندازه پیشرو و نوآورانه است. سادگیِ واژگان، عمق اندیشه و اصالت نحویِ زباناش از او یک نویسندهی معاصر برجسته و در عین حال بیهمتا ساخته است. متون او به زبانهای گوناگون ترجمه شده و در بسیاری از کشورها به اجرا درآمدهاند. لاگارس تحصیلات خود را در رشتهی فلسفه انجام میدهد و همزمان تئاتر رولوت (خانهی درشکهای ) را در سال ۱۹۷۸ تأسیس میکند. او به ویژه آثار نویسندگانی چون ماریوو، لابیش و یونسکو را به روی صحنه میبرد، و سپس به اجرای متون خود میپردازد. وی اثری پُربار از خود به جا میگذارد که دربرگیرندهی دهها نمایشنامه، چند داستان و یک رمان است. نوشتههای او از نو توسط منتقدان و کارگردانان تئاتر کشف شد. تئاتر لاگارس، تئاتری است با محوریت کلام و نمایشنامههایش از طرحهایی نسبتاً نحیف برخوردارند. نوشتار او را جملات معترضه شکل میدهند، شخصیتها دائماً حرفهایی را که از پیش گفتهاند اصلاح و تکرار میکنند. علیرغم تلاشی که برای روشنساختن حداکثری مسائل صورت میگیرد، متن بیش از پیش به گونهای تناقضآمیز مبهم میشود. تئاتر لاگارس( برای مثال) توانایی هریک از ما در بیان حرفهایمان را به چالش میکشد. ژان لوک لاگارس در سن ۳۸ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری ایدز درگذشت.
goo.gl/FjdEsu
@neypub
@dortadoredonya