جلوتر رفتم. به دنبال عکس خودم میگشتم، با دیدن آن عکس پرسنلی قدیمی ناگهان به خود لرزیدم. به نگاه «او» چشم دوختم. میدرخشید و میسوزاند. چه در آن نگاه بود که آنگونه شعله میکشید؟ انگار هزار شمع در ته نینی آن چشمها سوسو میزد و تا مغز استخوان را میسوزاند.
نه؛ آن نگاه نمیتوانست مال یک مجرم دستگیر شدهی غرق در شکنجه و اعدام باشد. دوباره به عکس نگاه کردم و نگاهش را کاویدم. نمیفهمیدم. دنبال نشانی از ترس و یاس و پشیمانی میگشتم. نبود. حتی اگر تمام حواس پنجگانه را جمع میکردی تا معمای آن نگاه را پیدا کنی، تنها امید بود که خودش را مثل یک نور، به مردمک چشمهایت فرو میکرد. هنوز آن نگاه برایم قابل درک نبود. آخر چگونه یک چریک مجاهد دستگیرشده و شکنجهشده که میداند حداقل حکمش «اعدام» است میتواند این گونه به دوربین جلادش نگاه کند؟
«خاطرات و تأملات در زندان شاه»
محمد محمدی گرگانی
@afrabook
@neypub
نه؛ آن نگاه نمیتوانست مال یک مجرم دستگیر شدهی غرق در شکنجه و اعدام باشد. دوباره به عکس نگاه کردم و نگاهش را کاویدم. نمیفهمیدم. دنبال نشانی از ترس و یاس و پشیمانی میگشتم. نبود. حتی اگر تمام حواس پنجگانه را جمع میکردی تا معمای آن نگاه را پیدا کنی، تنها امید بود که خودش را مثل یک نور، به مردمک چشمهایت فرو میکرد. هنوز آن نگاه برایم قابل درک نبود. آخر چگونه یک چریک مجاهد دستگیرشده و شکنجهشده که میداند حداقل حکمش «اعدام» است میتواند این گونه به دوربین جلادش نگاه کند؟
«خاطرات و تأملات در زندان شاه»
محمد محمدی گرگانی
@afrabook
@neypub
به عزیزترین و نزدیکترین کسِ خود فکر کنید. عمیقتر فکر کنید و پی خواهید برد که کسی که شما دوست دارید، او نیست. چیزی که شما دوست دارید، احساس مطبوعی است که چنین عشقی را در شما بیدار میکند! آدم در نهایت، عاشق آرزوها و اشتیاقهای خود است.
«و نیچه گریه کرد»
اروین یالوم
ترجمهی مهشید میرمعزی
goo.gl/3c7gG8
@neypub
«و نیچه گریه کرد»
اروین یالوم
ترجمهی مهشید میرمعزی
goo.gl/3c7gG8
@neypub
آیشمن در اندرسونویل
نویسنده: امین مِدی
هانا آرنت پیش از برگزاری دادگاه آیشمن از سردبیر نیویورکر خواست تهیهی گزارش از جریان دادگاه را به او بسپارد: «... این تعهدی بود که به گذشتهام داشتم». مقالههای آرنت در پنج شمارهی پیاپی در نیویورکر چاپ شدند و سپس در کتابی به نام آیشمن در اورشلیم: گزارشی از ابتذال شر (1963) گردآوری و منتشر شدند. گزارش آرنت از رویهی دادگاه، توصیفش از آیشمن و نقش شوراهای یهودی در دوران جنگ باعث شد این کتاب بسیار بحثبرانگیز شود. مدعای آرنت در این کتاب ابتذال شر است، اینکه آیشمن نه یک هیولا، بلکه فردی عادی بوده و تنفری عمیق از یهودیها نداشته است. آرنت بر این باور است که او صرفاً در اندیشیدن ناتوان بوده و هیچگاه متوجه نشده مشغول چهکاری است: «مسئلهی آیشمن دقیقاً این بود که بسیاری شبیه او بودند، و اینها افرادی منحرف و سادیست نبودند، بلکه بهشکلی وحشتناک معمولی بودند». در واقع، تشخیص آرنت این بود که حضور و فعالیت آیشمن در پروژهی «راه حل نهاییِ » نازیها نه به دلیل تنفرش از یهودیها، بلکه بهدلیل ضعف یا نبود قوهی تفکر و داوری در او بوده است…
برایِ خواندنِ متنِ کامل به آدرسِ زیر بروید:
http://problematicaa.com/adolf-otto-eichmann/
@neypub
نویسنده: امین مِدی
هانا آرنت پیش از برگزاری دادگاه آیشمن از سردبیر نیویورکر خواست تهیهی گزارش از جریان دادگاه را به او بسپارد: «... این تعهدی بود که به گذشتهام داشتم». مقالههای آرنت در پنج شمارهی پیاپی در نیویورکر چاپ شدند و سپس در کتابی به نام آیشمن در اورشلیم: گزارشی از ابتذال شر (1963) گردآوری و منتشر شدند. گزارش آرنت از رویهی دادگاه، توصیفش از آیشمن و نقش شوراهای یهودی در دوران جنگ باعث شد این کتاب بسیار بحثبرانگیز شود. مدعای آرنت در این کتاب ابتذال شر است، اینکه آیشمن نه یک هیولا، بلکه فردی عادی بوده و تنفری عمیق از یهودیها نداشته است. آرنت بر این باور است که او صرفاً در اندیشیدن ناتوان بوده و هیچگاه متوجه نشده مشغول چهکاری است: «مسئلهی آیشمن دقیقاً این بود که بسیاری شبیه او بودند، و اینها افرادی منحرف و سادیست نبودند، بلکه بهشکلی وحشتناک معمولی بودند». در واقع، تشخیص آرنت این بود که حضور و فعالیت آیشمن در پروژهی «راه حل نهاییِ » نازیها نه به دلیل تنفرش از یهودیها، بلکه بهدلیل ضعف یا نبود قوهی تفکر و داوری در او بوده است…
برایِ خواندنِ متنِ کامل به آدرسِ زیر بروید:
http://problematicaa.com/adolf-otto-eichmann/
@neypub
Forwarded from نشر نی
نشر نی برگزار میکند:
《شرح و تحلیل مقالات شمس》
با مقدماتی در عرفان و فرهنگ اسلامی و تطبیق با مثنوی معنوی
مهدی سالارینسب
زمان: چهارشنبهها، ساعت ۱۷ تا ۱۹
تعداد جلسات: ۸ جلسه
تاریخ شروع کلاس: ۲۴ بهمن
مهلت ثبتنام: تا ۲۰ بهمن
شهریه: ۳،۰۰۰،۰۰۰ ریال
(ظرفیت محدود)
داوطلبان برای ثبتنام میتوانند درخواست خود را به ایمیل negar.youneszadeh@nashreney.com ارسال کنند یا با شماره تلفن ۸۸۰۲۱۲۱۴ تماس بگیرند.
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰
@neypub
نشر نی برگزار میکند:
《شرح و تحلیل مقالات شمس》
با مقدماتی در عرفان و فرهنگ اسلامی و تطبیق با مثنوی معنوی
مهدی سالارینسب
زمان: چهارشنبهها، ساعت ۱۷ تا ۱۹
تعداد جلسات: ۸ جلسه
تاریخ شروع کلاس: ۲۴ بهمن
مهلت ثبتنام: تا ۲۰ بهمن
شهریه: ۳،۰۰۰،۰۰۰ ریال
(ظرفیت محدود)
داوطلبان برای ثبتنام میتوانند درخواست خود را به ایمیل negar.youneszadeh@nashreney.com ارسال کنند یا با شماره تلفن ۸۸۰۲۱۲۱۴ تماس بگیرند.
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰
@neypub
در دست انتشار
«قانون، آزادی و اخلاق»
درآمدی به فلسفه حقوق کیفری و عمومی
هربرت هارت
ترجمهی محمد راسخ
جمع میان ساماندهی زندگی فرد و جامعه و تعریف و حمایت از آزادیهای فردی، بهعبارتی میان قانون و آزادی، یکی از بنیادیترین مسائل در قلمرو حقوق عمومی است. قانون در پی تحدید آزادیها، بهویژه از طریق نظام حقوق کیفری، است. پرسش اما آن است که معیار بنیادین قانون برای این محدودسازی چیست. آیا اخلاق متعارف جامعه میتواند چنین نقشی را ایفا کند؟ آیا اخلاق منحصر به اخلاق متعارف است؟ مباحث این کتاب، که پیرامون این مسئله شکل گرفتهاند، گویی تازگی جاودانه دارند؛ همچنان در پهنهی عالم مسئلهی روز آدمیاناند و در زیستبوم ایران اهمیتی دوچندان یافتهاند. ملاحظه میشود که نظریهی حقوقی از جمله با چنین مسائل ذهنسوزی دست به گریبان است و راهی طولانی در پیش است تا سنگلاخهای پردازش نظریهای مستقل در باب حقوق معاصر برای جامعهی ایران طی شود. مباحث کتاب حاضر بیگمان درآمدی بر فلسفههای حقوق کیفری و حقوق عمومی بهشمار میآیند.
goo.gl/NdnMWG
@NEYPUB
«قانون، آزادی و اخلاق»
درآمدی به فلسفه حقوق کیفری و عمومی
هربرت هارت
ترجمهی محمد راسخ
جمع میان ساماندهی زندگی فرد و جامعه و تعریف و حمایت از آزادیهای فردی، بهعبارتی میان قانون و آزادی، یکی از بنیادیترین مسائل در قلمرو حقوق عمومی است. قانون در پی تحدید آزادیها، بهویژه از طریق نظام حقوق کیفری، است. پرسش اما آن است که معیار بنیادین قانون برای این محدودسازی چیست. آیا اخلاق متعارف جامعه میتواند چنین نقشی را ایفا کند؟ آیا اخلاق منحصر به اخلاق متعارف است؟ مباحث این کتاب، که پیرامون این مسئله شکل گرفتهاند، گویی تازگی جاودانه دارند؛ همچنان در پهنهی عالم مسئلهی روز آدمیاناند و در زیستبوم ایران اهمیتی دوچندان یافتهاند. ملاحظه میشود که نظریهی حقوقی از جمله با چنین مسائل ذهنسوزی دست به گریبان است و راهی طولانی در پیش است تا سنگلاخهای پردازش نظریهای مستقل در باب حقوق معاصر برای جامعهی ایران طی شود. مباحث کتاب حاضر بیگمان درآمدی بر فلسفههای حقوق کیفری و حقوق عمومی بهشمار میآیند.
goo.gl/NdnMWG
@NEYPUB
نشر نی برگزار میکند:
آدورنوخوانی
نقد «درونماندگار» و منفیت اتوپیایی
صالح نجفی
زمان: پنجشنبهها، ساعت ۱۰ تا ۱۳
تعداد جلسات: ۴ جلسه
تاریخ شروع کلاس: ۲۵ بهمن
مهلت ثبتنام: تا ۲۰ بهمن
شهریه: ۱،۲۰۰،۰۰۰ ریال
(ظرفیت محدود)
داوطلبان برای ثبتنام میتوانند درخواست خود را به ایمیل negar.youneszadeh@nashreney.com ارسال کنند یا با شماره تلفن ۸۸۰۲۱۲۱۴ تماس بگیرند.
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰
@neypub
آدورنوخوانی
نقد «درونماندگار» و منفیت اتوپیایی
صالح نجفی
زمان: پنجشنبهها، ساعت ۱۰ تا ۱۳
تعداد جلسات: ۴ جلسه
تاریخ شروع کلاس: ۲۵ بهمن
مهلت ثبتنام: تا ۲۰ بهمن
شهریه: ۱،۲۰۰،۰۰۰ ریال
(ظرفیت محدود)
داوطلبان برای ثبتنام میتوانند درخواست خود را به ایمیل negar.youneszadeh@nashreney.com ارسال کنند یا با شماره تلفن ۸۸۰۲۱۲۱۴ تماس بگیرند.
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰
@neypub
«معمای فراوانی»
رونقهای نفتی و دولتهای نفتی
تری لین کارل
ترجمهی جعفر خیرخواهان
چه چیزی نفت را جام زهرآلود میسازد؟ چرا مردمان زیادی درعینحال که بر روی میلیاردها بشکهی نفت نشستهاند، بهویژه طی رونق نفتی، چنین فقیراند؟ اینها پرسشهایی است که میلیونها نفر از ساکنان کشورهای صادرکننده نفت دهها سال است از خود میپرسند.
goo.gl/JizBwp
@neypub
رونقهای نفتی و دولتهای نفتی
تری لین کارل
ترجمهی جعفر خیرخواهان
چه چیزی نفت را جام زهرآلود میسازد؟ چرا مردمان زیادی درعینحال که بر روی میلیاردها بشکهی نفت نشستهاند، بهویژه طی رونق نفتی، چنین فقیراند؟ اینها پرسشهایی است که میلیونها نفر از ساکنان کشورهای صادرکننده نفت دهها سال است از خود میپرسند.
goo.gl/JizBwp
@neypub
عشق به خود بهمنزلهی انسانی متناهی ضروری است: «باید خویشتندوستی آموخت ــ من چنین میآموزانم! ــ با عشقی سالم و درست، چندان که بتوان نزد خویشتن ماند و سرگردان نگشت». هنرِ عشق به خود زیباترین هنرهاست و نیازمند ظرافت و شکیبایی است. نه آنکه تحمل زندگی سخت است بلکه برای حیوانِ انسان، زیستن با خود رنجآور است: او باید بیاموزد که چگونه اینهمه امیال متقابل خود را تعدیل کند و آنچه را که بر او رخ میدهد یعنی تجاربش از زندگی را بگوارد.
«چگونه نیچه بخوانیم»
کیت انسل پیرسون
ترجمهی لیلا کوچکمنش
goo.gl/1WV6L6
@neypub
«چگونه نیچه بخوانیم»
کیت انسل پیرسون
ترجمهی لیلا کوچکمنش
goo.gl/1WV6L6
@neypub
چاپ چهاردهم منتشر شد
«ایران، روح یک جهان بیروح»
میشل فوکو
ترجمهی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده
«... نقش روشنفکر این نیست که به دیگران بگوید چه باید بکنند. روشنفکر به چه حقی میتواند چنین کند؟ و بهیاد آورید تمام آن پیشگوییها، نویدها، حکمها و برنامههایی که روشنفکران در دو سدهی گذشته بیان کردند و اکنون اثرها و نتیجههایشان را میبینیم.
کار روشنفکر این نیست که ارادهی سیاسی دیگران را شکل دهد؛ کار روشنفکر این است که از رهگذر تحلیلهایی که در عرصههای خاص خود انجام میدهد، امور بدیهی و مسلم را از نو مورد پرسش و مطالعه قرار دهد، عادتها و شیوههای عمل و اندیشیدن را متزلزل کند، آشناییهای پذیرفتهشده را بزداید، قاعدهها و نهادها را از نو ارزیابی کند، و بر مبنای همین دوباره مسئلهکردن (که در آن روشنفکر حرفهی خاصِ روشنفکریاش را ایفا میکند) در شکلگیری ارادهی سیاسی (که در آن میبایست نقش شهروندیاش را ایفا کند) شرکت کند.»
goo.gl/741SZR
@neypub
«ایران، روح یک جهان بیروح»
میشل فوکو
ترجمهی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده
«... نقش روشنفکر این نیست که به دیگران بگوید چه باید بکنند. روشنفکر به چه حقی میتواند چنین کند؟ و بهیاد آورید تمام آن پیشگوییها، نویدها، حکمها و برنامههایی که روشنفکران در دو سدهی گذشته بیان کردند و اکنون اثرها و نتیجههایشان را میبینیم.
کار روشنفکر این نیست که ارادهی سیاسی دیگران را شکل دهد؛ کار روشنفکر این است که از رهگذر تحلیلهایی که در عرصههای خاص خود انجام میدهد، امور بدیهی و مسلم را از نو مورد پرسش و مطالعه قرار دهد، عادتها و شیوههای عمل و اندیشیدن را متزلزل کند، آشناییهای پذیرفتهشده را بزداید، قاعدهها و نهادها را از نو ارزیابی کند، و بر مبنای همین دوباره مسئلهکردن (که در آن روشنفکر حرفهی خاصِ روشنفکریاش را ایفا میکند) در شکلگیری ارادهی سیاسی (که در آن میبایست نقش شهروندیاش را ایفا کند) شرکت کند.»
goo.gl/741SZR
@neypub
چاپ دهم منتشر شد
«یورگن هابرماس»
نقد در حوزه عمومی
رابرت هولاب
ترجمهی حسین بشیریه
هابرماس بهعنوان مهمترین روشنفکر آلمانی در حوزههای گوناگون از جامعهشناسی و علوم سیاسی گرفته تا فلسفه و مطالعات فرهنگی صاحبنظر است. گرچه او در کشور خود در کانون توجه است، خارج از آلمان بهویژه در زمینهی علوم انسانی چندان مورد اقبال قرار نگرفته است. نظریهی او بر اهمیت ارتباط و تفاهم تأکید میگذارد و شیوهی جدل و مباحثات او مبتنی بر حفظ وحدت نظریه و عمل از دیدگاهی سیاسی است. کتاب حاضر نخستین شرح مبسوط از مباحثات عمدهای است که هابرماس از اوایل دهه ۱۹۶۰ در آنها شرکت داشته است...
goo.gl/LDjocw
@neypub
«یورگن هابرماس»
نقد در حوزه عمومی
رابرت هولاب
ترجمهی حسین بشیریه
هابرماس بهعنوان مهمترین روشنفکر آلمانی در حوزههای گوناگون از جامعهشناسی و علوم سیاسی گرفته تا فلسفه و مطالعات فرهنگی صاحبنظر است. گرچه او در کشور خود در کانون توجه است، خارج از آلمان بهویژه در زمینهی علوم انسانی چندان مورد اقبال قرار نگرفته است. نظریهی او بر اهمیت ارتباط و تفاهم تأکید میگذارد و شیوهی جدل و مباحثات او مبتنی بر حفظ وحدت نظریه و عمل از دیدگاهی سیاسی است. کتاب حاضر نخستین شرح مبسوط از مباحثات عمدهای است که هابرماس از اوایل دهه ۱۹۶۰ در آنها شرکت داشته است...
goo.gl/LDjocw
@neypub
بیتردید سخنان تحسینبرانگیز شاعرانی چون استیون اسپندر، سیسیل دی لوئیس و برتولت برشت دربارهی عظمت انقلاب اکتبر و دستاوردهای کشور شوراها را نمیتوان اینگونه تعبیر و توجیه کرد که آنان از وحشتآفرینی و اقدامات خشونتآمیزی که در دوران استالین رخ میداد بیخبر بودند؛ برعکس، آنان تمام این اقدامات را تأیید میکردند و بر آنها صحه میگذاشتند. میگفتند بدون تحمل دشواریها و پذیرش سختیها نمیتوان به جایی رسید؛ در واقع همان تمثیل معروف با بیانی دیگر؛ هر که را طاووس باید جور هندستان کشد. توجیهشان این بود که اگر قرار است جامعهای از نو بنیاد نهاده شود، بدون قربانی امکانپذیر نیست! توضیح و توجیه آنان به همین سادگی بود: دو ضرب در دو میشود چهار. این توجیه نهتنها ساده بود، بلکه مارکسیستی و «عقلانی» هم بود؛ و عقل که در عصر روشنگری و در انقلاب فرانسه خدا را موقتاً معزول و از میدان به در کرده بود، این بار، به باور بسیاری از روشنفکران، با انقلاب اکتبر و برپایی دیکتاتوری پرولتاریا، سرانجام به پیروزی نهایی دست یافته بود.
«خردکشی؛ روشنفکران و انقلاب اکتبر»
خسرو ناقد
goo.gl/KaYSLJ
@neypub
«خردکشی؛ روشنفکران و انقلاب اکتبر»
خسرو ناقد
goo.gl/KaYSLJ
@neypub
Forwarded from نشر نی
نشر نی برگزار میکند:
آدورنوخوانی
نقد «درونماندگار» و منفیت اتوپیایی
صالح نجفی
زمان: پنجشنبهها، ساعت ۱۰ تا ۱۳
تعداد جلسات: ۴ جلسه
تاریخ شروع کلاس: ۲۵ بهمن
مهلت ثبتنام: تا ۲۰ بهمن
شهریه: ۱،۲۰۰،۰۰۰ ریال
(ظرفیت محدود)
داوطلبان برای ثبتنام میتوانند درخواست خود را به ایمیل negar.youneszadeh@nashreney.com ارسال کنند یا با شماره تلفن ۸۸۰۲۱۲۱۴ تماس بگیرند.
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰
@neypub
آدورنوخوانی
نقد «درونماندگار» و منفیت اتوپیایی
صالح نجفی
زمان: پنجشنبهها، ساعت ۱۰ تا ۱۳
تعداد جلسات: ۴ جلسه
تاریخ شروع کلاس: ۲۵ بهمن
مهلت ثبتنام: تا ۲۰ بهمن
شهریه: ۱،۲۰۰،۰۰۰ ریال
(ظرفیت محدود)
داوطلبان برای ثبتنام میتوانند درخواست خود را به ایمیل negar.youneszadeh@nashreney.com ارسال کنند یا با شماره تلفن ۸۸۰۲۱۲۱۴ تماس بگیرند.
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰
@neypub
✍🏻 کریم ارغندهپور
کتاب «خاطرات و تأملات در زندان شاه» از محمد محمدی گرگانی را خواندم و توصیه میکنم. و اما چند نکته:
۱. کتاب حاوی اطلاعاتی درجهی یک از شیوهها و نحوهی عمل مجاهدین خلق در سالهای پیش از انقلاب، از زبان یکی از بالاترین و البته معتبرترین و مورد اعتمادترین کادرهای سازمان است. به نظر من مطالعهی ریشههای انقلاب ایران بدون مطالعهی زندانها و به ویژه شخصیتهای اصلی مذهبی و غیرمذهبی ناکامل است. محمدی به خوبی بخشهای اصلی آن را در قالبی دست اول ارائه میدهد. سخنان و خاطراتش با بخش مذهبی مثل آقایان طالقانی و منتظری و هاشمی رفسنجانی و رجایی و دیگران به غایت شنیدنی است. از سوی دیگر با خواندن بحثهایش با رجوی و موسی خیابانی و غیره به خوبی میتوان به استحالهی درونی سازمان پی برد.
۲. محمدی یکی از مقاومترین زندانیان سیاسی ایران بوده است. بارها تا مرز کشته شدن یا اعدام رفته و بعد هم زیر شکنجههای پیلافکن مقاومت کرده است. خواندن خاطرات او از این نظر، راه رفته شده در مبارزات کشور را روشنتر میکند. خاطراتش گاه نفس را در سینهی خواننده حبس میکند و احترام برانگیز است.
۳. در بین انواع شکنجهها و رنجهای زندان محمدی دو چیز در سینهی او غم عمیقتری نهاده است. اول زمانی که در زندان درمییابد همسرش در زندان زنان مارکسیست شده است. او شرح میدهد که هم بندیهایش قرار داشتند از ساواک کلا چیزی نخواهند ولی با اطلاع از وضعیت همسر، او از سازمان اجازه میخواهد که تقاضای دیدار با همسرش را به ساواک بدهد. او از ابتدای امر تا روزی که همسرش از عقیدهی جدید دست میکشد و مجددا با او هم آواز میشود، سریع گذشته ولی میتوان دریافت که عمق رنج او در این زمان نسبت به گذشته دو چندان بوده است. دومین رنجِ بیشتر او زمانی بوده که به قول هم تشکیلاتیهایش، مسئلهدار شده و با دستور سازمانی بایکوت میشود. او شرح میدهد که ۱۸ ماه تنها بوده و فقط با یکی دو نفر از کادرهای بالا بحث میکرده است. دست آخر او از سازمان اجازه میخواهد از زندان تقاضا کند به انفرادی منتقل شود که شرحی خواندنی دارد و ساواک را هم به حیرت وامیدارد.
۴. محمدی یک فرد مذهبی است. از ابتدا هم بوده و اساسا ورودش به سازمان با هدف اعتلای دینش بوده است. بعد درمییابد که رهبری سازمان -و مشخصا مسعود رجوی- تعلق درونیاش به مبارزه و قدرت است و نه لزوما مذهب. از این رو او مسئلهدار میشود و ماهها بحثهای کشدار نمیتواند او را قانع کند که به مبارزه بر اساس ادبیات سازمان بازگردد. در واقع عمق اختلاف محمدی با سازمان بر اساس نحوهی نگاه ایدئولوژیک شروع میشود و ادامه مییابد تا زمان جدایی کامل. ولی محمدی بنیادا یک شیفتهی مذهبی است. چریک هم که میشود به خاطر همان است. تصور میکند با این کار دین خدا به اوج میرسد. در جاهایی از کتاب پرسشهایی مطرح کرده دربارهی این که آیا الان هم آن طور میاندیشد یا خیر ولی از ابتدای فعالیت، کارهای چریکی پیش از زندان و سپس کارهای زندان، همه روشن کننده این موضوع هستند که محمدی میخواهد بر اساس برداشت خود کاری دینی کند.
۵. من وقتی خواندن کتاب را شروع کردم در ابتدا احساس کسالت کردم. تصور میکردم او به پرسشهای خواننده جواب درستی نمیدهد. مثلا مهمترین سوال برای من این بود که چه شد که شما مبارزهی مسلحانه -که شدیدترین عمل در جریان مبارزه است- را برگزیدید؟ او از این سوال خیلی سریع عبور میکند و به روند جریان مبارزه مسلحانه میپردازد.خوانندهی هوشمند نمیتواند به درستی هضم کند که چگونه محمدی برای گرفتن اسلحه و احتمالا کشتن مخالفانش خودش را قانع میکند. این روند رفته رفته البته اصلاح میشود و توضیحات کتاب افزایش پیدا میکند.
۶. به نظر من، شخصیت درونی محمدی از مبارزهی مسلحانه فاصله داشته. به همین خاطر در جای جای کتاب -پیش از زندان- از هم تشکیلاتیهایش انتقاد میکند که چرا به رشد تئوریک کمتر پرداخته میشود و دست آخر هم بدون همراه داشتن اسحه در خیابان دستگیر میشود. او شیوهی مبارزهی مسلحانه را به خاطر دیدگاه مذهبیاش پذیرفته و آن را تا پایان هم توجیه کرده و حتی تا پای چوبهی دار هم رفته ولی بعید میدانم هیچگاه از قوت قلب لازم برای چکاندن ماشه برخوردار بوده است. کما اینکه شرح میدهد بعد از انقلاب وقتی بازجو یا شکنجهکنندهاش در زندان انقلابیون بوده و دادگاه از زندانیان سابق میخواهد علیه آنها اقامهی دعوا کنند یا شهادت دهند، او حتی از این کار سرباز میزند!
۷. محمدی گاهی از روحیههایی سخن میگوید که ناشی از بزرگمنشی است. در این صورت باید بگویم این دقیقا همین چیزی است که جوانترها برای دریافت آنچه گذشته، سرگذشت پارهای مبارزان را باید بخوانند تا تصور نکنند از ابتدا عدهای که سر در گروی امیال کوچک داشتند در انقلاب بودند. (ادامه 👇🏻)
کتاب «خاطرات و تأملات در زندان شاه» از محمد محمدی گرگانی را خواندم و توصیه میکنم. و اما چند نکته:
۱. کتاب حاوی اطلاعاتی درجهی یک از شیوهها و نحوهی عمل مجاهدین خلق در سالهای پیش از انقلاب، از زبان یکی از بالاترین و البته معتبرترین و مورد اعتمادترین کادرهای سازمان است. به نظر من مطالعهی ریشههای انقلاب ایران بدون مطالعهی زندانها و به ویژه شخصیتهای اصلی مذهبی و غیرمذهبی ناکامل است. محمدی به خوبی بخشهای اصلی آن را در قالبی دست اول ارائه میدهد. سخنان و خاطراتش با بخش مذهبی مثل آقایان طالقانی و منتظری و هاشمی رفسنجانی و رجایی و دیگران به غایت شنیدنی است. از سوی دیگر با خواندن بحثهایش با رجوی و موسی خیابانی و غیره به خوبی میتوان به استحالهی درونی سازمان پی برد.
۲. محمدی یکی از مقاومترین زندانیان سیاسی ایران بوده است. بارها تا مرز کشته شدن یا اعدام رفته و بعد هم زیر شکنجههای پیلافکن مقاومت کرده است. خواندن خاطرات او از این نظر، راه رفته شده در مبارزات کشور را روشنتر میکند. خاطراتش گاه نفس را در سینهی خواننده حبس میکند و احترام برانگیز است.
۳. در بین انواع شکنجهها و رنجهای زندان محمدی دو چیز در سینهی او غم عمیقتری نهاده است. اول زمانی که در زندان درمییابد همسرش در زندان زنان مارکسیست شده است. او شرح میدهد که هم بندیهایش قرار داشتند از ساواک کلا چیزی نخواهند ولی با اطلاع از وضعیت همسر، او از سازمان اجازه میخواهد که تقاضای دیدار با همسرش را به ساواک بدهد. او از ابتدای امر تا روزی که همسرش از عقیدهی جدید دست میکشد و مجددا با او هم آواز میشود، سریع گذشته ولی میتوان دریافت که عمق رنج او در این زمان نسبت به گذشته دو چندان بوده است. دومین رنجِ بیشتر او زمانی بوده که به قول هم تشکیلاتیهایش، مسئلهدار شده و با دستور سازمانی بایکوت میشود. او شرح میدهد که ۱۸ ماه تنها بوده و فقط با یکی دو نفر از کادرهای بالا بحث میکرده است. دست آخر او از سازمان اجازه میخواهد از زندان تقاضا کند به انفرادی منتقل شود که شرحی خواندنی دارد و ساواک را هم به حیرت وامیدارد.
۴. محمدی یک فرد مذهبی است. از ابتدا هم بوده و اساسا ورودش به سازمان با هدف اعتلای دینش بوده است. بعد درمییابد که رهبری سازمان -و مشخصا مسعود رجوی- تعلق درونیاش به مبارزه و قدرت است و نه لزوما مذهب. از این رو او مسئلهدار میشود و ماهها بحثهای کشدار نمیتواند او را قانع کند که به مبارزه بر اساس ادبیات سازمان بازگردد. در واقع عمق اختلاف محمدی با سازمان بر اساس نحوهی نگاه ایدئولوژیک شروع میشود و ادامه مییابد تا زمان جدایی کامل. ولی محمدی بنیادا یک شیفتهی مذهبی است. چریک هم که میشود به خاطر همان است. تصور میکند با این کار دین خدا به اوج میرسد. در جاهایی از کتاب پرسشهایی مطرح کرده دربارهی این که آیا الان هم آن طور میاندیشد یا خیر ولی از ابتدای فعالیت، کارهای چریکی پیش از زندان و سپس کارهای زندان، همه روشن کننده این موضوع هستند که محمدی میخواهد بر اساس برداشت خود کاری دینی کند.
۵. من وقتی خواندن کتاب را شروع کردم در ابتدا احساس کسالت کردم. تصور میکردم او به پرسشهای خواننده جواب درستی نمیدهد. مثلا مهمترین سوال برای من این بود که چه شد که شما مبارزهی مسلحانه -که شدیدترین عمل در جریان مبارزه است- را برگزیدید؟ او از این سوال خیلی سریع عبور میکند و به روند جریان مبارزه مسلحانه میپردازد.خوانندهی هوشمند نمیتواند به درستی هضم کند که چگونه محمدی برای گرفتن اسلحه و احتمالا کشتن مخالفانش خودش را قانع میکند. این روند رفته رفته البته اصلاح میشود و توضیحات کتاب افزایش پیدا میکند.
۶. به نظر من، شخصیت درونی محمدی از مبارزهی مسلحانه فاصله داشته. به همین خاطر در جای جای کتاب -پیش از زندان- از هم تشکیلاتیهایش انتقاد میکند که چرا به رشد تئوریک کمتر پرداخته میشود و دست آخر هم بدون همراه داشتن اسحه در خیابان دستگیر میشود. او شیوهی مبارزهی مسلحانه را به خاطر دیدگاه مذهبیاش پذیرفته و آن را تا پایان هم توجیه کرده و حتی تا پای چوبهی دار هم رفته ولی بعید میدانم هیچگاه از قوت قلب لازم برای چکاندن ماشه برخوردار بوده است. کما اینکه شرح میدهد بعد از انقلاب وقتی بازجو یا شکنجهکنندهاش در زندان انقلابیون بوده و دادگاه از زندانیان سابق میخواهد علیه آنها اقامهی دعوا کنند یا شهادت دهند، او حتی از این کار سرباز میزند!
۷. محمدی گاهی از روحیههایی سخن میگوید که ناشی از بزرگمنشی است. در این صورت باید بگویم این دقیقا همین چیزی است که جوانترها برای دریافت آنچه گذشته، سرگذشت پارهای مبارزان را باید بخوانند تا تصور نکنند از ابتدا عدهای که سر در گروی امیال کوچک داشتند در انقلاب بودند. (ادامه 👇🏻)
۸. محمدی پس از خود مذهب، شیفتهی اسطورههایی است که بارها از آنها نام میبرد: طالقانی، بازرگان، حنیفنژاد، احمدرضایی و باکری. او نه شیفتهی تئوریهای نشئت گرفته از بنیادهای مارکسیسم در سازمان است و نه برخلاف پارهای مبارزان سیاسی، سودای قدرت در سر دارد. تئوری تکامل و ضدیت با استثمار و ارتجاع و حمایت از کارگر و غیره را میخواهد با ادبیات مذهبی انطباق دهد و استخراج کند. کاری که دیگران با او لزوما همراهی نمیکنند. اگر واقعیتش را بخواهید بارها در طول خواندن کتاب تصور کردم اگر گذر محمدی از ابتدا به سازمان نمیافتاد او هرگز نه سراغ مبارزهی مسلحانه میرفت و نه تلاطمهای زندگیاش اینقدر شدید بود. محمدی یک مذهبی بود. مثل خیلیهای دیگر. با روحانیت ارتباط خوبی برقرار میکرد و نهایتا هم میتوانست در بین همانها برای راهی که تصور میکرده دین خدا را اعتلا میبخشد مبارزه کند. از این نظر نه میشود فهمید چرا زودتر از سازمان فاصله نگرفته و به راه خود نرفته و نه میتوان دریافت چرا تلاش میکرده ماهیت سازمان و به ویژه رجوی را تغییر دهد؟! شاید خودش تصور کند سازمان از ابتدا چیز دیگری بود و بعد تغییر کرد. اشتباه هم نیست ولی آیا چنان سازمانی -با آن ادبیات- عاقبتی جز این خواهد داشت؟!
۹. اگر از من بپرسند آیا محمدی فردی سیاسی -به معنی کاربردی و حرفهای کلمه- است؟ عرض میکنم نه! تاجزاده و بهزاد نبوی و هاشمی رفسنجانی و غیره چرا ولی او نه. به خاطر همین هم هست که در کتاب به رخدادهای خارج از دنیای سازمان نپرداخته. در حالی که در سال ۵۶ جرقههای اصلی حرکت عظیم مردمی در بیرون زده شده و جلو میرفت ولی در خاطرات محمدی از آن اصلا خبری نیست. بعد از انقلاب هم نقشش روشن است. البته نه اینکه بد باشد، سخن این است که در صف جلو نیست، او همواره در حاشیه بوده است.
۱۰. محمدی در اواخر کتاب در فرازی مهم به گذرا اشاره میکند چهل سال است که در انزوا زندگی میکند. سوال این است که انزوا از چه؟! او مصداق آن غزل سعدی است که من در میان جمع و دلم جای دیگر است. او همواره -حداقل پس از انقلاب- دور و برش دوستان و همراهانش بودهاند ولی او احساس انزوا کرده. به نظر من این احساس انزوا تا آخر هم با او باقی خواهد ماند. و آن همان چیزی است که احساس میکند از یک زمانی او را از کسانی که شیفتهشان بوده جدا کرده است: حنیفنژاد، رضایی، باکری،طالقانی و بازرگان. و به ویژه حنیفنژاد!
۱۱. ادبیات محمدی یک ادبیات درون متنی است. یعنی یا با ادبیات مذهبی سخن میگوید یا با ادبیات جزوههای سازمان. اگر کسی خارج از متن بخواهد گفتههایش را عیارسنجی کند درمیماند. گاهی در اثنای خواندن کتاب تصور میکردم کتاب دینی را دست گرفته و میخوانم. درست است که او دقیقا راهی را که طی کرده شرح میدهد ولی دقیقا به همین خاطر است که عرض میکنم محمدی نه سیاسی به معنای حرفهای کلمه است و نه جستجوگری که از پیش به چیزی تعهد نداده است. او در قسمتهای آخر کتاب در بخشی از آخرین گفتگوهایش با موسی خیابانی میگوید که چقدر دربارهی باورهایش یقین دارد! همین یقین سنگ بنای همهی کارهایش از ابتدا تا آخر بوده است.
۱۲. وقتی کتاب را میخوانید گاهی احساس میکنید شخصیت اصلی آن مثل یک عارفِ عاشقپیشه است یا میخواهد باشد. البته عشق به حقیقتالوجود! فرازهایی از کتاب که او به تمجید از روزها و ساعات تنهاییهای خیالانگیزش، گریهها و شوری که پارهای متون مقدس در دلش میافکنده اشاره میکند نیاز به توضیح بیشتر را از بین میبرد. چیزی که او از ایدهالهایش تصویر میکند با ادبیات سازمان مجاهدین و یا حتی ادبیات قدرت زمین تا آسمان متفاوت است. برخی دیگر از مبارزان سیاسی هم رگههایی از عاشقپیشگی داشتهاند ولی چنین چیزی، چهرهی غالب آنها نبوده. محمدی از این نظر یک علامت سوال است.
۱۳. کتاب ظاهراً به شیوهی ضبط خاطرات شفاهی تهیه شده و به همین خاطر مملو از تکرار است. این تکرارها کتاب را طولانی و گاهی ملالتبار کرده است. کاش ناشر محترم پیش از انتشار، آن را از فیلتر یک ویراستاری جدیتر میگذراند. هنوز هم دیر نشده است.
۱۴. خلاصه این که اگر به دنبال درک ریشه های انقلاب هستید نمیتوان از خاطراتی شبیه این چشم بپوشید. این اثر مهمی است چون روایتی دست اول از مناسبات سطوح بالای سازمان و مارکسیست ها و سپس مذهبیها در برههی مهمی از زندان به دست میدهد. حتی دانستن نحوهی عملکرد ساواک و شاه در برخورد با مخالفان جالب و درس آموز است. کاش محمدی در کتابی دیگر به انتقاد از خود و سؤالاتی که ایجاد کرده نیز پاسخ دهد.
@neypub
۹. اگر از من بپرسند آیا محمدی فردی سیاسی -به معنی کاربردی و حرفهای کلمه- است؟ عرض میکنم نه! تاجزاده و بهزاد نبوی و هاشمی رفسنجانی و غیره چرا ولی او نه. به خاطر همین هم هست که در کتاب به رخدادهای خارج از دنیای سازمان نپرداخته. در حالی که در سال ۵۶ جرقههای اصلی حرکت عظیم مردمی در بیرون زده شده و جلو میرفت ولی در خاطرات محمدی از آن اصلا خبری نیست. بعد از انقلاب هم نقشش روشن است. البته نه اینکه بد باشد، سخن این است که در صف جلو نیست، او همواره در حاشیه بوده است.
۱۰. محمدی در اواخر کتاب در فرازی مهم به گذرا اشاره میکند چهل سال است که در انزوا زندگی میکند. سوال این است که انزوا از چه؟! او مصداق آن غزل سعدی است که من در میان جمع و دلم جای دیگر است. او همواره -حداقل پس از انقلاب- دور و برش دوستان و همراهانش بودهاند ولی او احساس انزوا کرده. به نظر من این احساس انزوا تا آخر هم با او باقی خواهد ماند. و آن همان چیزی است که احساس میکند از یک زمانی او را از کسانی که شیفتهشان بوده جدا کرده است: حنیفنژاد، رضایی، باکری،طالقانی و بازرگان. و به ویژه حنیفنژاد!
۱۱. ادبیات محمدی یک ادبیات درون متنی است. یعنی یا با ادبیات مذهبی سخن میگوید یا با ادبیات جزوههای سازمان. اگر کسی خارج از متن بخواهد گفتههایش را عیارسنجی کند درمیماند. گاهی در اثنای خواندن کتاب تصور میکردم کتاب دینی را دست گرفته و میخوانم. درست است که او دقیقا راهی را که طی کرده شرح میدهد ولی دقیقا به همین خاطر است که عرض میکنم محمدی نه سیاسی به معنای حرفهای کلمه است و نه جستجوگری که از پیش به چیزی تعهد نداده است. او در قسمتهای آخر کتاب در بخشی از آخرین گفتگوهایش با موسی خیابانی میگوید که چقدر دربارهی باورهایش یقین دارد! همین یقین سنگ بنای همهی کارهایش از ابتدا تا آخر بوده است.
۱۲. وقتی کتاب را میخوانید گاهی احساس میکنید شخصیت اصلی آن مثل یک عارفِ عاشقپیشه است یا میخواهد باشد. البته عشق به حقیقتالوجود! فرازهایی از کتاب که او به تمجید از روزها و ساعات تنهاییهای خیالانگیزش، گریهها و شوری که پارهای متون مقدس در دلش میافکنده اشاره میکند نیاز به توضیح بیشتر را از بین میبرد. چیزی که او از ایدهالهایش تصویر میکند با ادبیات سازمان مجاهدین و یا حتی ادبیات قدرت زمین تا آسمان متفاوت است. برخی دیگر از مبارزان سیاسی هم رگههایی از عاشقپیشگی داشتهاند ولی چنین چیزی، چهرهی غالب آنها نبوده. محمدی از این نظر یک علامت سوال است.
۱۳. کتاب ظاهراً به شیوهی ضبط خاطرات شفاهی تهیه شده و به همین خاطر مملو از تکرار است. این تکرارها کتاب را طولانی و گاهی ملالتبار کرده است. کاش ناشر محترم پیش از انتشار، آن را از فیلتر یک ویراستاری جدیتر میگذراند. هنوز هم دیر نشده است.
۱۴. خلاصه این که اگر به دنبال درک ریشه های انقلاب هستید نمیتوان از خاطراتی شبیه این چشم بپوشید. این اثر مهمی است چون روایتی دست اول از مناسبات سطوح بالای سازمان و مارکسیست ها و سپس مذهبیها در برههی مهمی از زندان به دست میدهد. حتی دانستن نحوهی عملکرد ساواک و شاه در برخورد با مخالفان جالب و درس آموز است. کاش محمدی در کتابی دیگر به انتقاد از خود و سؤالاتی که ایجاد کرده نیز پاسخ دهد.
@neypub
چاپ هفتم منتشر شد
«تولد زیست سیاست»
درسگفتارهای کلژ دو فرانس
میشل فوکو
ترجمهی رضا نجفزاده
انتشار متنِ فرانسوی درسهای کُلژ دوفرانس ظاهراً برای نخستینبار در سال ۱۹۹۹ از سوی انتشارات گالیمار آغاز شد. انتشار متن انگلیسی آنها نیز چند سال بعد به قلم مترجمان مختلف، ازجمله گراهام برچل و دیوید ماسی، آغاز شد. تبارشناسی یا آنالیتیکسِ قدرتِ بهکارگرفتهشده در این درسها، هیچ میدانی را از حفّاریهای زیر و رو کنندهاش مستثنا نمیکند: امنیت، استعمار، ملیّت، نژاد و عقبه قومی، سکس، تربیت و پایش کودکان، جنون و اختلال روانی، سوبژکتیویته، حقیقتمندی، فاشیسم، لیبرالیسمهای اروپایی و امریکایی، دولت و ترفندهای مراقبت از اتباع، کنترلِ موالید، کُشتن و زندهگذاشتن، فرماسیون سرمایهداری، تنبیه و کیفر، و جنگ که خود مدل جامعه انسانهایی است که روابطی جنگآسا دارند...
goo.gl/KVkce4
نسخهی الکترونیک کتاب را میتوانید از اپلیکیشن کتابخوان نشر نی یا سایت فیدیبو تهیه کنید.
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
«تولد زیست سیاست»
درسگفتارهای کلژ دو فرانس
میشل فوکو
ترجمهی رضا نجفزاده
انتشار متنِ فرانسوی درسهای کُلژ دوفرانس ظاهراً برای نخستینبار در سال ۱۹۹۹ از سوی انتشارات گالیمار آغاز شد. انتشار متن انگلیسی آنها نیز چند سال بعد به قلم مترجمان مختلف، ازجمله گراهام برچل و دیوید ماسی، آغاز شد. تبارشناسی یا آنالیتیکسِ قدرتِ بهکارگرفتهشده در این درسها، هیچ میدانی را از حفّاریهای زیر و رو کنندهاش مستثنا نمیکند: امنیت، استعمار، ملیّت، نژاد و عقبه قومی، سکس، تربیت و پایش کودکان، جنون و اختلال روانی، سوبژکتیویته، حقیقتمندی، فاشیسم، لیبرالیسمهای اروپایی و امریکایی، دولت و ترفندهای مراقبت از اتباع، کنترلِ موالید، کُشتن و زندهگذاشتن، فرماسیون سرمایهداری، تنبیه و کیفر، و جنگ که خود مدل جامعه انسانهایی است که روابطی جنگآسا دارند...
goo.gl/KVkce4
نسخهی الکترونیک کتاب را میتوانید از اپلیکیشن کتابخوان نشر نی یا سایت فیدیبو تهیه کنید.
بخشی از کتاب را میتوانید در ادامه دانلود کنید.
@neypub
آرامتر حرف میزنم، هر سال کمی آرامتر. شاید. کندتر هم، هر سال کمی کندتر. شاید. گفتنش سخت است. اگر اینطور بود مکثها طولانیتر بود، بین کلمهها، جملهها، بخشها، اشکها، با هم اشتباه میگیرمشان، کلمهها و اشکها را، کلمههایم اشکهایم هستند، چشمهایم دهانم. و در هر مکث کوتاهی، باید میشنیدم، که آیا اینکه میگویم سکوت است یا نه، اینکه میگویم تنها کلمات میشکنندش. اما اصلاً چنین چیزی نیست، اصلاً این چنین نیست، همیشه همان زمزمه است، که بیوقفه جاری است، مثل کلمهای بیپایان و به همین دلیل بیمعنا، زیرا آنچه به کلمات معنا میدهد پایان است.
متنهایی برای هیچ
ساموئل بکت
ترجمهی علیرضا طاهری عراقی
@neypub
متنهایی برای هیچ
ساموئل بکت
ترجمهی علیرضا طاهری عراقی
@neypub
امروز نهم فوریه مصادف با سالگرد درگذشت فیودور داستایفسکی
فیودور داستایفسکی در ۱۱ نوامبر ۱۸۲۱ در مسکو به دنیا آمد. در سن هفدهسالگی وارد دانشکدهی نظامی سن پترزبورگ شد و در ۱۸۴۳ با درجهی افسری فارغ التحصیل شد. در زمستان ۴۵-۱۸۴۴ رمان بیچارگان را نوشت که تحسین نکراسوف را تا جایی برانگیخت که خبر داد «گوگول تازهای ظهور کرده است» و بدین ترتیب وارد محافل نویسندگان بزرگ روسی شد. طی سالها بعد آثاری چون «جنایات و مکافات»، «برادران کارامازوف»، «ابله» و «قمارباز» را خلق کرد که او را به یکی از بزرگترین و تأثیرگذارترین نویسندگان تاریخ روسیه بدل کرد. داستایفسکی را نمیتوان تنها یک داستاننویس به شمار آورد. او از فیلسوفان و متفکران زمان خود به شمار میرفت و از نخستین کسانی بود که روانشناسی جدید را وارد داستان کرد و وجدان آگاه و ناخودآگاه و روح و اندیشهی بشر را به تصویر کشید. داستایفسکی در نهم فوریه ۱۸۸۱ در سن ۶۰ سالگی در خانهاش در سنت پترزبورگ درگذشت و پس از مرگش بیش از پیش آوازه اش در ادبیات جهان پیچید.
@neypub
فیودور داستایفسکی در ۱۱ نوامبر ۱۸۲۱ در مسکو به دنیا آمد. در سن هفدهسالگی وارد دانشکدهی نظامی سن پترزبورگ شد و در ۱۸۴۳ با درجهی افسری فارغ التحصیل شد. در زمستان ۴۵-۱۸۴۴ رمان بیچارگان را نوشت که تحسین نکراسوف را تا جایی برانگیخت که خبر داد «گوگول تازهای ظهور کرده است» و بدین ترتیب وارد محافل نویسندگان بزرگ روسی شد. طی سالها بعد آثاری چون «جنایات و مکافات»، «برادران کارامازوف»، «ابله» و «قمارباز» را خلق کرد که او را به یکی از بزرگترین و تأثیرگذارترین نویسندگان تاریخ روسیه بدل کرد. داستایفسکی را نمیتوان تنها یک داستاننویس به شمار آورد. او از فیلسوفان و متفکران زمان خود به شمار میرفت و از نخستین کسانی بود که روانشناسی جدید را وارد داستان کرد و وجدان آگاه و ناخودآگاه و روح و اندیشهی بشر را به تصویر کشید. داستایفسکی در نهم فوریه ۱۸۸۱ در سن ۶۰ سالگی در خانهاش در سنت پترزبورگ درگذشت و پس از مرگش بیش از پیش آوازه اش در ادبیات جهان پیچید.
@neypub