نشر نی
11.2K subscribers
6.58K photos
255 videos
480 files
3.88K links
www.nashreney.com :وب‌سایت

اینستاگرام: Instagram.com/nashreney

تهران، خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، شماره ۲۰
تلفن دفتر نشر: ۸۸۰۲۱۲۱۴
تلفن واحد فروش: ۸۸۰۰۴۶۵۸
ایمیل: info@nashreney.com
Download Telegram
جامعه‌شناسی فمینیستی دانشی است برای زنان، و نه فقط یا لزوماً درباره‌ی زنان؛ دانشی که با استیلای مردان که نابرابری زنان را در اجتماع نهادینه می‌سازد به اعتراض و رویارویی برمی‌خیزد. وجه مشخصه‌ی فمینیسم این است که فرودست بودن زنان را قابل چون و چرا و مخالفت می‌داند. این مخالفت مستلزم بررسی انتقادیِ موقعیت کنونی و گذشته زنان، و چالش با ایدئولوژی‌های مردسالارانه‌ی حاکم است که فرودستی زنان را طبیعی و همگانی، و بنابراین اجتناب‌ناپذیر جلوه می‌دهند؛ یعنی چالش با دانشی که جهان‌شمول معرفی می‌شود و اثبات این نکته که دانش موجود از چشم‌اندازی مردانه به جهان می‌نگرد. نگاه به جهان از چشم‌انداز زنان که تاکنون از ورود به عرصه‌ی تولید دانش محروم بوده‌اند ضروری است. این دیدگاه شناخت درست‌تری از جهان عرضه خواهد کرد چون در پی توضیح چیزی برمی‌آید که دانش مردسالار از تشخیص وجود آن عاجز است یعنی فرودستی زنان و بهره‌کشی مردان از ایشان.

«جامعه‌شناسی زنان»
پاملا آبوت و کلر والاس
ترجمه‌ی منیژه نجم‌عراقی

@neypub
Forwarded from نشر نی
نشر نی برگزار می‌کند:

جلسه‌ی بررسی و معرفی کتاب
«کتاب شمس تبریز»
با حضور:
حمیدرضا توکلی
مهدی سالاری‌نسب
مصطفی ملکیان

شنبه ۱۸ اسفند ۹۷، ساعت ۱۷:۳۰ الی ۱۹
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰

ورود برای عموم آزاد است.

@neypub
آخرین جلسه‌ از نشست‌های کتاب نشر نی به معرفی و بررسی مجموعه دو جلدی «کتاب شمس تبریز» شامل اندیشه‌ها و اشعار شمس نوشته‌ی مهدی سالاری‌نسب اختصاص داشت. این جلسه روز شنبه ۱۸ اسفندماه ساعت ۱۷:۳۰ با حضور نویسنده، مصطفی ملکیان و حمیدرضا توکلی در سالن جلسات نشر نی برگزار شد. فایل صوتی جلسه را می‌توانید در لینک زیر دانلود کنید.

t.me/neypub/3468

@neypub
در دست انتشار
«میدل مارچ»
داستان یک شهر
جورج الیوت
ترجمه‌ی رضا رضایی

در سلسله‌ی رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به‌سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصربه‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از نقادان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند.
شخصیت‌های رمان میدل مارچ به‌رغم سادگی ظاهری‌شان زندگی درونی بغرنجی دارند. بعضی بر معیارهایی پای می‌فشارند که همگان آن‌ها را صرفاً تحسین می‌کنند و نه تشویق، بعضی دیگر بر عادیاتی متکی‌اند که همگان آن‌ها را تشویق می‌کنند و نه تحسین. میدل مارچ داستان یک شهر است با همه‌ی ابعاد و مناسباتش.

@neypub
بخشی از کتاب «مراقبت و تنبیه»
نوشته‌ی میشل فوکو
ترجمه‌ی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

مطالعه‌ی حاضر از چهار قاعده‌ی کلی پیروی می‌کند:
۱. متمرکز نکردن مطالعه‌ی سازوکارهای تنبیهی صرفاً بر اثرهای «سرکوب‌گر» آن‌ها و جنبه‌ی «مجازات» آن‌ها، بلکه جا دادن دوباره‌ی این سازوکارها در مجموعه‌ای کامل از اثرهای مثبت و احتمالی آن‌ها، حتا اگر این اثرها در نگاه نخست حاشیه‌ای باشند. بنابراین درنظر گرفتن تنبیه به منزله‌ی یک کارکرد پیچیده‌ی اجتماعی.
۲. تحلیل روش‌های تنبیهی نه به‌منزله‌ی پیامدهای ساده‌ی قواعد حقوقی یا شاخص‌های ساختارهای اجتماعی؛ بلکه به‌منزله‌ی تکنیک‌هایی که ویژگی خود را در قلمرو عمومی‌ترِ سایر روش‌های قدرت دارند. درنظر گرفتن مجازات‌ها از دورنمای تاکتیک سیاسی.
۳. به‌جای بررسی تاریخ حقوق جزایی و تاریخ علوم انسانی به‌منزله‌ی دو مجموعه‌ی مجزا که تلاقی‌شان می‌تواند اثری خواه مختل‌کننده خواه مفید بر یکی یا دیگری یا شاید بر هر دو داشته باشد، بررسی این‌که آیا زهدانی مشترک وجود ندارد و آیا هر دوی این تاریخ‌ها محصولِ یک فرایندِ واحدِ صورت‌بندیِ «شناخت‌شناسیک [اپیستمولوژیک] ـ قضایی» نیستند؛ مختصر آن‌که جا دادن تکنولوژی قدرت به‌منزله‌ی پایه و اصلِ انسانی [اومانیزه] شدنِ نظام جزایی و شناختِ انسان.
۴. بررسی این‌که آیا ورود روح به صحنه‌ی عدالت کیفری و همراه با آن، الحاقِ مجموعه‌ای از دانشِ «علمی» به روش قضایی، اثر و نتیجه‌ی تغییر در شیوه‌ی محاصره‌ی خودِ بدن توسط مناسبات قدرت نیست.
و روی‌هم‌رفته، تلاش برای مطالعه‌ی دگردیسیِ روش‌های تنبیهی برپایه‌ی تکنولوژی سیاسی بدن که در آن می‌توان تاریخ مشترکی از مناسبات قدرت و روابط ابژه‌ای را قرائت کرد. بنابراین، با تحلیل ملایمت کیفری به‌منزله‌ی تکنیکِ قدرت، هم می‌توان فهمید که چگونه انسان، روح، فرد بهنجار یا نابهنجار به‌منزله‌ی ابژه‌های دخالت کیفری جای جرم را گرفتند؛ و هم می‌توان فهمید که شیوه‌ی خاصِ به‌انقیاد‌درآوردن [assujettissement] با چه روشی توانست انسان را به‌منزله‌ی ابژه‌ی دانش برای گفتمانی با شأنِ «علمی» متولد کند.
اما ادعا نمی‌کنم که من نخستین کسی هستم که در این راستا کار کرده است.

@neypub
منتشر شد
«نقاب»
نلا لارسن
ترجمه‌ی مزدک بلوری

امریکا، دهه‌ی ۱۹۲۰، آیرین و کِلر زنان دورگه‌ی آفریقایی‌تبارند که در ظاهر هیچ نشانی از سیاه‌پوستی در خود ندارند. این دو همبازیِ دوران کودکی، پس از سال‌ها بی‌خبری از هم، اتفاقی یکدیگر را ملاقات می‌کنند. کلر، به لطف ظاهر بلوندش، خود را سفیدپوست جا زده و با مردِ سفیدپوستِ ثروتمندی که از سیاهان نفرت دارد ازدواج کرده است. او، که در ابتدا برای استفاده از مزایای سفیدپوستی چنین نقابی می‌گذارد، اکنون خواهان برداشتن این نقاب و بازگشت به جماعت سیاه‌پوستان است. پس هرگاه شوهرش به سفر می‌رود، او مخفیانه به جمع سیاه‌پوستان می‌آید.
در میهمانی‌های شبانه‌ی محله‌ی هارلم و جشن‌ها و مراسم سیاه‌پوستان، همه مجذوب چهره‌ی زیبا و شخصیت دوست‌داشتنی کلر می‌شوند و رابطه‌‌ی او با دوستان و شوهر سیاه‌پوست آیرین بسیار صمیمانه می‌شود. پس از چندی سوءظنی زندگی آیرین را به جهنم تبدیل می‌کند. آیا بناست آیرین سرانجام از اضطراب دردآور هفته‌های گذشته رها شود؟ یا قرار است اضطرابی بیشتر و بدتر در راه باشد؟

goo.gl/MnrYK4

@neypub
در دست انتشار
«جنگ‌ها و بدن‌ها»
نشانه تن در فرهنگ و سینمای پساجنگ ژاپن ۱۹۴۵ـ‌۱۹۶۵
نغمه ثمینی

جنگ‌ها سخت‌ترین انتقام خود را از بدن‌ها گرفته‌اند. خانه‌ها خراب شده‌اند، شهرها ویران شده‌اند، اما خانه و شهر و آجر و سنگ و چوب، به نحوی عینی و «غیرشاعرانه»، رنج نمی‌کشند. در پوست و استخوان و عضله‌ی شهر دردی نمی‌خزد. این بدن‌ها هستند که در جنگ‌ها رنج و درد را لمس می‌کنند. بدن‌ها بازسازی‌ناپذیرند، نه معماری و بناها و شهرها. تصاویر بدن‌هایِ تکه‌پاره شده، دست‌ها و پاهایِ‌ قطع‌شده، چشمانِ از جای درآمده و بیمارستان‌هایِ شلوغ و پرزخم و عفونت نمود عینی رنج بدن‌ها در طوفان جنگ‌هاست. بدن‌ها بازتاب‌دهنده‌ی حقیقی تجربه‌ی جنگ‌اند؛ چه آن‌جا که به عنوانِ بدنِ فیزیولوژیک و فردی، واقعیت فراموش‌شده‌ی درد و معلولیت را حمل می‌کنند و چه آن‌جا که در بازی قدرت به نماد تبدیل می‌شوند. از منظرِ هر آن که در قدرت است، بدنِ سرباز مقدس شمرده می‌شود و بدنِ دشمن به حیوانیت و توده‌بودگی تقلیل پیدا می‌کند.

goo.gl/NLUhdc

@neypub
عشق به خود به‌منزله‌ی انسانی متناهی ضروری است: «باید خویشتن‌دوستی آموخت ــ من چنین می‌آموزانم! ــ با عشقی سالم و درست، چندان که بتوان نزد خویشتن ماند و سرگردان نگشت». هنرِ عشق به خود زیباترین هنرهاست و نیازمند ظرافت و شکیبایی است. نه آن‌که تحمل زندگی سخت است بلکه برای حیوانِ انسان، زیستن با خود رنج‌آور است: او باید بیاموزد که چگونه این‌همه امیال متقابل خود را تعدیل کند و آن‌چه را که بر او رخ می‌دهد یعنی تجاربش از زندگی را بگوارد.

«چگونه نیچه بخوانیم»
کیت انسل پیرسون
ترجمه‌ی لیلا کوچک‌منش

goo.gl/1WV6L6

@neypub