نشر نی
11.2K subscribers
6.58K photos
255 videos
480 files
3.88K links
www.nashreney.com :وب‌سایت

اینستاگرام: Instagram.com/nashreney

تهران، خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، شماره ۲۰
تلفن دفتر نشر: ۸۸۰۲۱۲۱۴
تلفن واحد فروش: ۸۸۰۰۴۶۵۸
ایمیل: info@nashreney.com
Download Telegram
در دست انتشار
«میدل مارچ»
داستان یک شهر
جورج الیوت
ترجمه‌ی رضا رضایی

در سلسله‌ی رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به‌سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصربه‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از نقادان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند.
شخصیت‌های رمان میدل مارچ به‌رغم سادگی ظاهری‌شان زندگی درونی بغرنجی دارند. بعضی بر معیارهایی پای می‌فشارند که همگان آن‌ها را صرفاً تحسین می‌کنند و نه تشویق، بعضی دیگر بر عادیاتی متکی‌اند که همگان آن‌ها را تشویق می‌کنند و نه تحسین. میدل مارچ داستان یک شهر است با همه‌ی ابعاد و مناسباتش.

@neypub
بخشی از کتاب «مراقبت و تنبیه»
نوشته‌ی میشل فوکو
ترجمه‌ی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

مطالعه‌ی حاضر از چهار قاعده‌ی کلی پیروی می‌کند:
۱. متمرکز نکردن مطالعه‌ی سازوکارهای تنبیهی صرفاً بر اثرهای «سرکوب‌گر» آن‌ها و جنبه‌ی «مجازات» آن‌ها، بلکه جا دادن دوباره‌ی این سازوکارها در مجموعه‌ای کامل از اثرهای مثبت و احتمالی آن‌ها، حتا اگر این اثرها در نگاه نخست حاشیه‌ای باشند. بنابراین درنظر گرفتن تنبیه به منزله‌ی یک کارکرد پیچیده‌ی اجتماعی.
۲. تحلیل روش‌های تنبیهی نه به‌منزله‌ی پیامدهای ساده‌ی قواعد حقوقی یا شاخص‌های ساختارهای اجتماعی؛ بلکه به‌منزله‌ی تکنیک‌هایی که ویژگی خود را در قلمرو عمومی‌ترِ سایر روش‌های قدرت دارند. درنظر گرفتن مجازات‌ها از دورنمای تاکتیک سیاسی.
۳. به‌جای بررسی تاریخ حقوق جزایی و تاریخ علوم انسانی به‌منزله‌ی دو مجموعه‌ی مجزا که تلاقی‌شان می‌تواند اثری خواه مختل‌کننده خواه مفید بر یکی یا دیگری یا شاید بر هر دو داشته باشد، بررسی این‌که آیا زهدانی مشترک وجود ندارد و آیا هر دوی این تاریخ‌ها محصولِ یک فرایندِ واحدِ صورت‌بندیِ «شناخت‌شناسیک [اپیستمولوژیک] ـ قضایی» نیستند؛ مختصر آن‌که جا دادن تکنولوژی قدرت به‌منزله‌ی پایه و اصلِ انسانی [اومانیزه] شدنِ نظام جزایی و شناختِ انسان.
۴. بررسی این‌که آیا ورود روح به صحنه‌ی عدالت کیفری و همراه با آن، الحاقِ مجموعه‌ای از دانشِ «علمی» به روش قضایی، اثر و نتیجه‌ی تغییر در شیوه‌ی محاصره‌ی خودِ بدن توسط مناسبات قدرت نیست.
و روی‌هم‌رفته، تلاش برای مطالعه‌ی دگردیسیِ روش‌های تنبیهی برپایه‌ی تکنولوژی سیاسی بدن که در آن می‌توان تاریخ مشترکی از مناسبات قدرت و روابط ابژه‌ای را قرائت کرد. بنابراین، با تحلیل ملایمت کیفری به‌منزله‌ی تکنیکِ قدرت، هم می‌توان فهمید که چگونه انسان، روح، فرد بهنجار یا نابهنجار به‌منزله‌ی ابژه‌های دخالت کیفری جای جرم را گرفتند؛ و هم می‌توان فهمید که شیوه‌ی خاصِ به‌انقیاد‌درآوردن [assujettissement] با چه روشی توانست انسان را به‌منزله‌ی ابژه‌ی دانش برای گفتمانی با شأنِ «علمی» متولد کند.
اما ادعا نمی‌کنم که من نخستین کسی هستم که در این راستا کار کرده است.

@neypub
منتشر شد
«نقاب»
نلا لارسن
ترجمه‌ی مزدک بلوری

امریکا، دهه‌ی ۱۹۲۰، آیرین و کِلر زنان دورگه‌ی آفریقایی‌تبارند که در ظاهر هیچ نشانی از سیاه‌پوستی در خود ندارند. این دو همبازیِ دوران کودکی، پس از سال‌ها بی‌خبری از هم، اتفاقی یکدیگر را ملاقات می‌کنند. کلر، به لطف ظاهر بلوندش، خود را سفیدپوست جا زده و با مردِ سفیدپوستِ ثروتمندی که از سیاهان نفرت دارد ازدواج کرده است. او، که در ابتدا برای استفاده از مزایای سفیدپوستی چنین نقابی می‌گذارد، اکنون خواهان برداشتن این نقاب و بازگشت به جماعت سیاه‌پوستان است. پس هرگاه شوهرش به سفر می‌رود، او مخفیانه به جمع سیاه‌پوستان می‌آید.
در میهمانی‌های شبانه‌ی محله‌ی هارلم و جشن‌ها و مراسم سیاه‌پوستان، همه مجذوب چهره‌ی زیبا و شخصیت دوست‌داشتنی کلر می‌شوند و رابطه‌‌ی او با دوستان و شوهر سیاه‌پوست آیرین بسیار صمیمانه می‌شود. پس از چندی سوءظنی زندگی آیرین را به جهنم تبدیل می‌کند. آیا بناست آیرین سرانجام از اضطراب دردآور هفته‌های گذشته رها شود؟ یا قرار است اضطرابی بیشتر و بدتر در راه باشد؟

goo.gl/MnrYK4

@neypub
در دست انتشار
«جنگ‌ها و بدن‌ها»
نشانه تن در فرهنگ و سینمای پساجنگ ژاپن ۱۹۴۵ـ‌۱۹۶۵
نغمه ثمینی

جنگ‌ها سخت‌ترین انتقام خود را از بدن‌ها گرفته‌اند. خانه‌ها خراب شده‌اند، شهرها ویران شده‌اند، اما خانه و شهر و آجر و سنگ و چوب، به نحوی عینی و «غیرشاعرانه»، رنج نمی‌کشند. در پوست و استخوان و عضله‌ی شهر دردی نمی‌خزد. این بدن‌ها هستند که در جنگ‌ها رنج و درد را لمس می‌کنند. بدن‌ها بازسازی‌ناپذیرند، نه معماری و بناها و شهرها. تصاویر بدن‌هایِ تکه‌پاره شده، دست‌ها و پاهایِ‌ قطع‌شده، چشمانِ از جای درآمده و بیمارستان‌هایِ شلوغ و پرزخم و عفونت نمود عینی رنج بدن‌ها در طوفان جنگ‌هاست. بدن‌ها بازتاب‌دهنده‌ی حقیقی تجربه‌ی جنگ‌اند؛ چه آن‌جا که به عنوانِ بدنِ فیزیولوژیک و فردی، واقعیت فراموش‌شده‌ی درد و معلولیت را حمل می‌کنند و چه آن‌جا که در بازی قدرت به نماد تبدیل می‌شوند. از منظرِ هر آن که در قدرت است، بدنِ سرباز مقدس شمرده می‌شود و بدنِ دشمن به حیوانیت و توده‌بودگی تقلیل پیدا می‌کند.

goo.gl/NLUhdc

@neypub
عشق به خود به‌منزله‌ی انسانی متناهی ضروری است: «باید خویشتن‌دوستی آموخت ــ من چنین می‌آموزانم! ــ با عشقی سالم و درست، چندان که بتوان نزد خویشتن ماند و سرگردان نگشت». هنرِ عشق به خود زیباترین هنرهاست و نیازمند ظرافت و شکیبایی است. نه آن‌که تحمل زندگی سخت است بلکه برای حیوانِ انسان، زیستن با خود رنج‌آور است: او باید بیاموزد که چگونه این‌همه امیال متقابل خود را تعدیل کند و آن‌چه را که بر او رخ می‌دهد یعنی تجاربش از زندگی را بگوارد.

«چگونه نیچه بخوانیم»
کیت انسل پیرسون
ترجمه‌ی لیلا کوچک‌منش

goo.gl/1WV6L6

@neypub
برای ما تمام این سال‌ها کلید خونه مهم‌ترین نقطه‌ی اشتراک ما پنج نفر بود. کلیدهایی با شیارای مشابه توی جیب همه‌مون، که وادارمون می‌کردن هر جا که بودیم،‌ شب برگردیم این‌جا. برگردیم خونه. اما حالا اون کلیدا دیگه به درد نمی‌خورن. حالا اونا واستاده‌ن بالای سر خونه و بدون این‌که بخوان فکر کنن دیگه درِ خونه از کلیدش کوچک‌تر شده، با هم دارن دنبال من می‌گردن. اونا همه‌شون دارن خاطره‌شون رو مرور می‌کنن تا به یاد بیارن کی آخرین بار من رو دیده‌ن... من راستش دلم می‌گیره وقتی تقلاشون رو می‌بینم... چون می‌دونم اونا هیچ‌وقت پیدام نمی‌کنن.

نمایشنامه «خانه»
نغمه ثمینی

@neypub
در دست انتشار
«سنجش دیالکتیک روشنگری»
خسرو ناقد

ماکس هورکهایمر و تئودور آدورنو بر این باورند که آزادی در جامعه با تفکر روشنگرانه پیوندی جدایی‌ناپذیر دارد و نگارش کتاب دیالکتیک روشنگری را نیز کوششی در جهت نقد روشنگری به‌منظورِ ممانعت از پس‌رویِ این شیوه از تفکر می‌دانند. به بیانی دیگر، آنان می‌خواهند با نقد کوبنده و بنیادین خود بر روشنگری، روشنگری را از زوال و تباهی نجات دهند. روشنگری برای آنان از یک‌سو شرط لازم و ضروری برای برپایی جامعه‌ای آزاد است و از سوی دیگر فقط زمانی می‌تواند از تباهی نجات یابد و عامل آزادی جامعه شود که به نقد ریشه‌ای فرایند تحقق‌پذیری ایده‌هایش تن دردهد...

goo.gl/BGWrha

@neypub
فهرست کتاب‌های نشر نی؛ بهار ۹۸.pdf
1.9 MB
فهرست کتاب‌های موجود نشر نی؛ بهار ۹۸
نشر نی pinned a file
در دست انتشار
«زخم»
و نوزده داستان دیگر
کیم مونسو
ترجمه‌ی پژمان طهرانیان و نوشین جعفری

کیم مونسو متولد ۱۹۵۲ در بارسلوناست. در نیویورک تایمز، نویسنده‌ی قهاری معرفی شده که با تخیل نابش سنت سوررئالیسم اسپانیایی را در آثارش نهادینه کرده، و در ایندیپندنت به‌عنوان بزرگ‌ترین نویسنده‌ی زنده‌ی کاتالان‌زبان از او نام برده شده است. مونسو میراث‌دار خَلَفِ فرهنگ و هنر کاتالان است که بزرگانی نظیر سالوادور دالی و خوان میروی نقاش و آنتونی گائودیِ معمار را در خود پرورانده و جهانی کرده است.
۲۰ داستان این کتاب از ترجمه‌های اسپانیایی و انگلیسیِ ۳ مجموعه داستان مونسو انتخاب و ترجمه‌ شده‌اند تا نمونه‌هایی از تمام دوره‌های متنوع داستان‌نویسی او را از دهه‌ی هفتاد میلادی تاکنون در اختیار خواننده قرار دهند.

goo.gl/38EcjQ

@neypub
در دست انتشار
«تهران ــ ۵۶»
سیمای تهران در پژوهشی فراموش‌شده
آرش نصر اصفهانی و محسن گودرزی

تهران در آستانه‌ی انقلاب در چه وضعیتی قرار داشت، مشکلات اصلی و علل آن کدام بود؟ «شورای نظارت بر گسترش شهر تهران» در گزارشی در سال ۱۳۵۶ به این پرسش‌ها پرداخت. تهران ـ ۵۶ نسبت به توسعه‌ی نامتوازن، تعمیق نابرابری و کم‌اثری سیاست‌های موجود هشدار می‌دهد و بر لزوم تغییر در الگوی توزیع ثروت در سطح کشور و چگونگی سازماندهی نظام مدیریت شهری تأکید می‌کند و تصویری از آینده‌ی تهران را در صورت تداوم روندهای جاری برابر خواننده می‌گذارد. اکنون که چهل سال از انتشار این گزارشِ فراموش‌شده می‌گذرد، شهر تهران همچنان با مشکلاتی از قبیل تأمین درآمد پایدار، نظام حکمرانی شهری متناسب با تحولات شهر و تنزل کیفیت زندگی مواجه است. نویسندگان گزارش معتقدند مشکلات تهران راه‌حل بوروکراتیک ندارند و به‌صراحت اعلام می‌کنند که برنامه‌ریزی، امری سیاسی است و راه‌حل را باید در مشارکت واقعی مردم، توسعه‌ی نهادهای اجتماعی و تغییر سیاست‌های کلان و درپیش‌گرفتن توسعه‌ی متوازن جست‌وجو کرد.

goo.gl/koqhvW

@neypub
در دست انتشار
«ذهن و زمان»
کرامت موللی

خواب چیست و رؤیا کدام است؟ آیا چنین پرسشی می‌تواند ما را از خواب غفلت بیدار کرده به‌جای این‌که تصوری وهم‌آلود و خودشیفته از ما به‌دست دهد، ما را نابهنگام در دل امر واقع به‌خود رها سازد تا خوف و رجاء را به‌عینه بیازماییم. براساس چنین رویداد منحصربه‌فردی است که کتاب حاضر با اتکاء بر آخرین کشفیات علمی و دیرین‌ترین پرسش‌های فلسفی، بر آن می‌شود تا ما را عجالتاً از دنیای شتاب‌زده‌ی دیجیتال، که محور اصلی جوامع مصرفی کنونی است، برکنده به‌خود آورد.

goo.gl/Xr31iM

@neypub
چه بسیارند آنان که خود را رستگار وا می‌نمایند تا بر گناهِ کرده پرده پوشند.
چه بسیار مردان که ناله بر لب دارند
بی‌آنکه نیش اندوهی دل‌هاشان را گَزیده باشد.
و نیز بسیار مردان که لبخند بر لب می‌آرند، اگر چه در چشمان‌شان نوری و در دل‌هاشان سروری نیست.

«مجموعه آثار آیسخولوس»
ترجمهٔ عبدالله کوثری

@neypub
چقدر مسخره است که این‌همه به شخصیتِ فردی یک انسان اهمیت بدهیم. شخصیت فرد چقدر کم به ماهیتش بستگی دارد، و به عکس چقدر زیاد به وظیفه‌ای که اجتماع به‌عهده‌اش می‌گذارد؛ و چه میدان محدودی برایش می‌ماند که در آن تمایل طبیعی‌اش را ابراز کند. چه فرقی می‌کرد که دون‌لوئیس و دون‌پدرو و ژاندارم‌های سوار کامیون از نعمت گوشی آشنا به موسیقی برخوردار بودند یا نه، از گربه بیشتر خوششان می‌آمد یا سگ، و خوب بودند یا بد؟ ناگهان انگار فهمیدم که چرا دکترین آنارشیستی این همه در اسپانیا مقبولیت دارد. برای آنارشیست‌ها، مسئله‌ی نژاد انسان به‌سادگی گردو است: کافی‌ست که پوسته‌ی سخت نهادهای اجتماعی را بشکنی و مغز خوش‌مزه‌اش را بچشی. تئوری جذابی است، ولی به‌نظرم خیلی مشکوک آمد که هرگز درختی گردوی بی‌پوسته بدهد.

«گفت‌وگو با مرگ»
آرتور کوستلر
ترجمه‌ی نصرالله دیهیمی و خشایار دیهیمی

goo.gl/h0Fg3w

@neypub
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یادی از استاد حسن کسایی در نوروز باستانی

@neypub
☘️ سخنرانی #مصطفی_ملکیان در جلسه‌ی بررسی کتاب «شمس تبریز» نوشته مهدی سالاری نسب

🔅در ابتدای امر، پیش از پرداختن به کتاب شمس تبریز به نویسندگی آقای سالاری ­نسب، به نکته‌ای کوتاه اشاره می‌کنم مبنی بر این‌که به نظر می‌آید روشی که برای معرفی و شناساندن متفکران در ایران متعارف است، روشی نیست که با آخرین دستاوردهای اندیشه‌نگاری سازگار باشد و چون پرداختن به آن، در این مقال نمی‌گنجد از آن عبور می‌کنم.

🔅در باب نوشته‌های آقای سالاری نسب، به گمان من، هر کس که کتاب ایشان را مدنظر قرار دهد، آینده درخشانی را از جهت ادب و خصوصاً ادب عرفانی، برای ایشان تصور می‌کند. در ارتباط با کتاب شمس تبریز، چند نکته قابل‌تأمل است. این نکات اگرچه کلی‌اند اما، به نظر من کلی بودن این نکات، وضوح آن‌ها را کم نمی‌کند و نکات بسیار واضحی هستند.

🔅نکته اول که باید لحاظ کرد این است که در بررسی یک متفکر اول باید نوع متفکر را احراز کرد. درواقع بر مبنای یک تقسیم‌بندی کلی که شامل پنج دسته است، تمامی افرادی که در طول تاریخ فرهنگ بشری سخنی گفته‌اند یا اثری از خود به یادگار گذاشته‌اند (متفکر)، دریکی از این پنج دسته که به شرح آن می‌پردازم جای می‌گیرند؛ بنابراین حائز اهمیت است که بدانیم متفکری که در مقام معرفی او هستیم جزو کدام‌یک از این پنج دسته است و در کدام دسته می‌گنجد؛ زیرا بر مبنای این دسته‌بندی بهتر می‌توانیم سخن متفکر را فهم کنیم؛ پیش‌فرض‌های سخن او را دریابیم و بتوانیم لوازم سخن او را بر دوش وی بگذاریم...

صوت و متن کامل👇
✨ → 3danet.ir/qybth
🌾 @Sedanet | @Mostafamalekian
«می‌دانی دامان پاک یعنی چه؟ روزی روزگاری پاک‌دامنی، عشق و مرگ با هم سفری دور دنیا را آغازیدند، با یکدیگر عهد کرده بودند که راه‌شان را از هم جدا کنند. مرگ آنان را گفت، باید مرا در نبردهای عظیم بیابید، یا در شهرهای طاعون‌زده. عشق از آنان خواست که او را در میان شعر و قصیده و غزل بیابند یا در کنار کودکانی که هیچ میراثی از پدر و مادر نبرده‌اند. پاک‌دامنی گفت: درنگ کنید، مرا رها مکنید که چون رها کنید، دیگر هرگز مرا نخواهید یافت.»

«دوشس ملفی»
جان وبستر
ترجمه ناهید قادری
از مجموعه دورتادور دنیا؛ نمایشنامه

@neypub