Forwarded from امیر منو ببر تئاتر
1ـ نابودهگي و سرود اندوهگزاري
نگاهي به نمايشنامهی #خواب_در_فنجان_خالی نوشته #نغمه_ثميني
👇👇👇
پیش از چاپ نمایشنامهی #خواب_در_فنجان_خالی، این نمایش را بر روی صحنهی تئاترشهر با کارگردانی کیومرث مرادی دیده بودم. همین باعث شد تا نگاهی دوباره داشته باشم به این نمایشنامه. «خواب در فنجان خالی» نوشتهی نغمه ثمینی است و آنرا #نشرنی در 1390 منتشر کرده است. این نمایشنامه بیستوپنجمین شماره از سری نمایشنامههای #دورتادوردنیا ست. برای خواندن نمایشنامه وقت بگذاریم و نمایشنامه ایرانی هم بخوانیم. نغمه ثمینی نمایشنامهنویسی است که با اطمینان میشود متنهایش را خواند.
خواب در فنجان خالی را سرودی برای اندوهگزاری مینامم. سرود اندوهگزاري از آنجا آغاز ميشود كه ديگر طايفهاي نمانده است. همه در يك زوالِ مشترك شركت كردهاند و ديگر چيزي نيست جز خاطرات، كه آنها هم هيچ نيستند. هيچ نيستند و ديگر چيزي براي ماندن ندارند و در مرگ خويش بيسَر بر ديوار نقش شدهاند. اين همهي آن چيزي است كه در این نمایشنامه اتفاق ميافتد و به انجام ميرسد.
«فرامرز: چهت شده، مهتاب؟... تا دیروز... چرا دیروز؟ تا همین امروز صبح از دستش آروم و قرار نداشتی. لحظهای نبود که آرزوی مرگش رو نکنی. یادت رفته؟ یه نگاه به این عکسها بکن... (عکسهای بدون سر را نشان مهتاب میدهد.) میبینی شاهکارهای آقاعمه رو؟... بعد از عکسها، حتماً نوبت ما بود که سرمون رو از تنمون جدا کنه... عین کابوسه!...» (ص 20)
در بازخواني تاريخ چيزهايي به دست ميآيد و چيزهايي از دست ميگريزد. در اين به دست آمدن و از دست رفتن چيزهايي ميماند كه ميشود از آنها به عنوان بازشناخت ياد كرد. «خواب در فنجان خالي»، با تكرار خاطرات و تاريخِ آشنا به ذهن ما شروع ميشود. با تصاویری كه در حافظهي تاريخي ما جايي آشنا به خود گرفتهاند. خاطرات سالهاي قجري و موسيقي و عكسهاي قجري و فنجان و قهوه و فال قجري را در ذهن ميآورد و آشنا در ذهن، خود را جا ميگذارد.
«صدای مظفرالدین شاه: عدل مایهی آبادی مملکت است و برای اقامهی معدلت و آبادی مملکت ما مجلس مشروطه دادیم که در مجلس قانون گذاشته شود و مملکت منظم و رعیت آسوده باشند...» (ص 79)
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
نگاهي به نمايشنامهی #خواب_در_فنجان_خالی نوشته #نغمه_ثميني
👇👇👇
پیش از چاپ نمایشنامهی #خواب_در_فنجان_خالی، این نمایش را بر روی صحنهی تئاترشهر با کارگردانی کیومرث مرادی دیده بودم. همین باعث شد تا نگاهی دوباره داشته باشم به این نمایشنامه. «خواب در فنجان خالی» نوشتهی نغمه ثمینی است و آنرا #نشرنی در 1390 منتشر کرده است. این نمایشنامه بیستوپنجمین شماره از سری نمایشنامههای #دورتادوردنیا ست. برای خواندن نمایشنامه وقت بگذاریم و نمایشنامه ایرانی هم بخوانیم. نغمه ثمینی نمایشنامهنویسی است که با اطمینان میشود متنهایش را خواند.
خواب در فنجان خالی را سرودی برای اندوهگزاری مینامم. سرود اندوهگزاري از آنجا آغاز ميشود كه ديگر طايفهاي نمانده است. همه در يك زوالِ مشترك شركت كردهاند و ديگر چيزي نيست جز خاطرات، كه آنها هم هيچ نيستند. هيچ نيستند و ديگر چيزي براي ماندن ندارند و در مرگ خويش بيسَر بر ديوار نقش شدهاند. اين همهي آن چيزي است كه در این نمایشنامه اتفاق ميافتد و به انجام ميرسد.
«فرامرز: چهت شده، مهتاب؟... تا دیروز... چرا دیروز؟ تا همین امروز صبح از دستش آروم و قرار نداشتی. لحظهای نبود که آرزوی مرگش رو نکنی. یادت رفته؟ یه نگاه به این عکسها بکن... (عکسهای بدون سر را نشان مهتاب میدهد.) میبینی شاهکارهای آقاعمه رو؟... بعد از عکسها، حتماً نوبت ما بود که سرمون رو از تنمون جدا کنه... عین کابوسه!...» (ص 20)
در بازخواني تاريخ چيزهايي به دست ميآيد و چيزهايي از دست ميگريزد. در اين به دست آمدن و از دست رفتن چيزهايي ميماند كه ميشود از آنها به عنوان بازشناخت ياد كرد. «خواب در فنجان خالي»، با تكرار خاطرات و تاريخِ آشنا به ذهن ما شروع ميشود. با تصاویری كه در حافظهي تاريخي ما جايي آشنا به خود گرفتهاند. خاطرات سالهاي قجري و موسيقي و عكسهاي قجري و فنجان و قهوه و فال قجري را در ذهن ميآورد و آشنا در ذهن، خود را جا ميگذارد.
«صدای مظفرالدین شاه: عدل مایهی آبادی مملکت است و برای اقامهی معدلت و آبادی مملکت ما مجلس مشروطه دادیم که در مجلس قانون گذاشته شود و مملکت منظم و رعیت آسوده باشند...» (ص 79)
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
Telegram
امیر منو ببر تئاتر
یادداشتهای بهاءالدین مرشدی درباره سينما، تئاتر و ادبيات
Forwarded from امیر منو ببر تئاتر
2ـ بازشناخت جامعهي استبدادزده و #خواب_در_فنجان_خالی
👇👇👇
نغمه ثميني، اين همه را براي خلق آشنايِ ذهن مخاطب و اثر انتخاب ميكند. در يك بازنگري به آن چه در نمايش ميگذرد چيزهايي آشكار ميشود. تاريخ اساس و پايهاي است براي پيشبرد روند نمايش. اين تاريخ در يك وجه بازشناخت استبداد است. استبداد در سطح كلان و نيز خرده استبداد كه يك جامعهي استبدادزده با آن مواجه است. در بازشناخت چنين جامعهاي تاريخ منبع خوبي براي بيان مفاهيمي است كه نويسنده يا كارگردان ميخواهد بر اساس آنها حرفهاي خود را طرح كند. جامعهي ايران يك جامعهي استبدادزده است كه اين استبداد خواهناخواه برايش ويژگيهايي خلق ميكند. ويژگيهايي كه به نوعي هويت ما را ميسازند و بازشناخت آنها ميتواند به گونهاي در تحليل شرايط موجود كارساز باشد. در اين جريان استبداد و بازشناخت، نويسندهي نمايش ناچار از بازشناخت يك دورهي ديگر از فرهنگ ايران است. شرايط زماني دورهي مشروطه نويسنده را به سمت بازشناخت جريان روشنفكري نیز ميكشاند. جريان روشنفكري در بازشناخت دورهي مشروطه و ادامهي اين جريان تاكنون، ميتواند فتح بابي باشد براي مطالعهاي جامعتر، كه نمايش به آن به شكل ريشهاي برخورد نكرده است.
«فرامرز: پدرسگ بیشرف... الو... تویی حمید؟!... پس چرا حرف نمیزنی؟ نه! نه!... چیز مهمی نیست... بگو ببینم چی شده؟... چی؟!... فقط من احضار شدهم دادگاه؟... آخه من چه کارهی اون روزنامهی لعنتی هستم؟ بابا من بدبخت فقط عکاس بودم... الان ده روزه که حبس شدم توی این خونهی نکبتی؛ از ترسم حتا تا سر کوچه هم نرفتهم. شبها از فکر این که میان توی خواب تیکهتیکهم میکنن، صدبار میمیرم و زنده میشم. به اندازهی موهای سرم نامههای تهدیدآمیز خوندم...» (ص 78)
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
👇👇👇
نغمه ثميني، اين همه را براي خلق آشنايِ ذهن مخاطب و اثر انتخاب ميكند. در يك بازنگري به آن چه در نمايش ميگذرد چيزهايي آشكار ميشود. تاريخ اساس و پايهاي است براي پيشبرد روند نمايش. اين تاريخ در يك وجه بازشناخت استبداد است. استبداد در سطح كلان و نيز خرده استبداد كه يك جامعهي استبدادزده با آن مواجه است. در بازشناخت چنين جامعهاي تاريخ منبع خوبي براي بيان مفاهيمي است كه نويسنده يا كارگردان ميخواهد بر اساس آنها حرفهاي خود را طرح كند. جامعهي ايران يك جامعهي استبدادزده است كه اين استبداد خواهناخواه برايش ويژگيهايي خلق ميكند. ويژگيهايي كه به نوعي هويت ما را ميسازند و بازشناخت آنها ميتواند به گونهاي در تحليل شرايط موجود كارساز باشد. در اين جريان استبداد و بازشناخت، نويسندهي نمايش ناچار از بازشناخت يك دورهي ديگر از فرهنگ ايران است. شرايط زماني دورهي مشروطه نويسنده را به سمت بازشناخت جريان روشنفكري نیز ميكشاند. جريان روشنفكري در بازشناخت دورهي مشروطه و ادامهي اين جريان تاكنون، ميتواند فتح بابي باشد براي مطالعهاي جامعتر، كه نمايش به آن به شكل ريشهاي برخورد نكرده است.
«فرامرز: پدرسگ بیشرف... الو... تویی حمید؟!... پس چرا حرف نمیزنی؟ نه! نه!... چیز مهمی نیست... بگو ببینم چی شده؟... چی؟!... فقط من احضار شدهم دادگاه؟... آخه من چه کارهی اون روزنامهی لعنتی هستم؟ بابا من بدبخت فقط عکاس بودم... الان ده روزه که حبس شدم توی این خونهی نکبتی؛ از ترسم حتا تا سر کوچه هم نرفتهم. شبها از فکر این که میان توی خواب تیکهتیکهم میکنن، صدبار میمیرم و زنده میشم. به اندازهی موهای سرم نامههای تهدیدآمیز خوندم...» (ص 78)
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
Telegram
امیر منو ببر تئاتر
یادداشتهای بهاءالدین مرشدی درباره سينما، تئاتر و ادبيات
Forwarded from امیر منو ببر تئاتر
3ـ دایرهای به اسم #خواب_در_فنجان_خالی
👇👇👇
همه چيز در نمايش در يك دايره حركت ميكند. اتفاقات در اين دايره خود را كامل ميكنند. در حقيقت بايد گفت اتفاقات در يك زوال، خود را كامل ميكنند. آدمهاي نمايش در يك دور شركت ميكنند و به پيش ميروند و به زوال ميرسند. زوال تدريجي يك خاندان ـ خاندان قجري ـ كه در حقيقت اين خاندان نمونهي يك فرهنگ كليتر و عموميتر است. پس زوال محور اصلي نمايش ميشود. اين زوال در نمايش جريان پيدا ميكند و به جريان و فضاي روشنفكري وصل ميشود و در روشنفكري به پيش ميرود. اين خاندان با روشنفكري گره ميخورد و به زوال ميرسد. در گند دست و پا ميزند و تبار و تاريخ خود را دوباره تكرار ميكند تا نابود شود و نابودشدهگي ميشود مبحثي كه يك تاريخ با خود دارد.
«فرامرز خان: کدام مشروطهطلبی؟ به عقدهی پابهپا دویدن با شما اگر نبود، من شازدهی قجری کی میدانستم ملت با ت است یا ط؟ حالا هم که شکر خدا تقش درآمده و عدالتخانه را به توپ بستند و ما هم شدهایم تنبان عثمان، تبعیدی و سرگردان...» (ص 81)
تلفيق چند زمان در هم و تكرار زمانها كه همه در حقيقت يك چيز ميگويند ـ نابودشدهگي ـ و این تكنيكي است كه نويسنده استفاده كرده تا با استفاده از تاريخ و درهمريزي تاريخ و زمان حال، حرفهاي روز را در قالب همين درهمريزي و بيشتر در قالب تاريخ بزند، و اين را در كل نمايش به تماشا بگذارد. در حقيقت اين درهمريزي ترفندي ميشود كه شرايط چند دوره را با هم مقايسه كند و از اين مقايسه نتايجي نيز به دست بياورد. براي نمونه در جريان روشنفكري شروع اين جريان با ماه ليلي نمايش است كه اين جريان در استبداد گره ميخورد و در ادامه نابودشدهگي ماه ليلي را داريم و ادامهي آن با فرامرز كاشف ميرزاييِ روزنامهنگار كه در ادامهي همين گره خوردهگي، نابوده به كام خويش نيست ميشود.
«ماهلیلی: جوانی بود و خامی! کسی نبود بگوید که شکر خدا در مملکت همهی ملت خودشان یک قسم شازدهاند و وکیل و وصی نمیخواهند. اشتهای قبلهی عالم پر بدک نبوده از هیچ لقمهی دندانگیری نمیگذشته و نشانهاش اینکه تخم و ترکهاش همهجا هست. از رعیت و گدا تا اعیان و اشراف...» (ص 64)
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
👇👇👇
همه چيز در نمايش در يك دايره حركت ميكند. اتفاقات در اين دايره خود را كامل ميكنند. در حقيقت بايد گفت اتفاقات در يك زوال، خود را كامل ميكنند. آدمهاي نمايش در يك دور شركت ميكنند و به پيش ميروند و به زوال ميرسند. زوال تدريجي يك خاندان ـ خاندان قجري ـ كه در حقيقت اين خاندان نمونهي يك فرهنگ كليتر و عموميتر است. پس زوال محور اصلي نمايش ميشود. اين زوال در نمايش جريان پيدا ميكند و به جريان و فضاي روشنفكري وصل ميشود و در روشنفكري به پيش ميرود. اين خاندان با روشنفكري گره ميخورد و به زوال ميرسد. در گند دست و پا ميزند و تبار و تاريخ خود را دوباره تكرار ميكند تا نابود شود و نابودشدهگي ميشود مبحثي كه يك تاريخ با خود دارد.
«فرامرز خان: کدام مشروطهطلبی؟ به عقدهی پابهپا دویدن با شما اگر نبود، من شازدهی قجری کی میدانستم ملت با ت است یا ط؟ حالا هم که شکر خدا تقش درآمده و عدالتخانه را به توپ بستند و ما هم شدهایم تنبان عثمان، تبعیدی و سرگردان...» (ص 81)
تلفيق چند زمان در هم و تكرار زمانها كه همه در حقيقت يك چيز ميگويند ـ نابودشدهگي ـ و این تكنيكي است كه نويسنده استفاده كرده تا با استفاده از تاريخ و درهمريزي تاريخ و زمان حال، حرفهاي روز را در قالب همين درهمريزي و بيشتر در قالب تاريخ بزند، و اين را در كل نمايش به تماشا بگذارد. در حقيقت اين درهمريزي ترفندي ميشود كه شرايط چند دوره را با هم مقايسه كند و از اين مقايسه نتايجي نيز به دست بياورد. براي نمونه در جريان روشنفكري شروع اين جريان با ماه ليلي نمايش است كه اين جريان در استبداد گره ميخورد و در ادامه نابودشدهگي ماه ليلي را داريم و ادامهي آن با فرامرز كاشف ميرزاييِ روزنامهنگار كه در ادامهي همين گره خوردهگي، نابوده به كام خويش نيست ميشود.
«ماهلیلی: جوانی بود و خامی! کسی نبود بگوید که شکر خدا در مملکت همهی ملت خودشان یک قسم شازدهاند و وکیل و وصی نمیخواهند. اشتهای قبلهی عالم پر بدک نبوده از هیچ لقمهی دندانگیری نمیگذشته و نشانهاش اینکه تخم و ترکهاش همهجا هست. از رعیت و گدا تا اعیان و اشراف...» (ص 64)
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
Telegram
امیر منو ببر تئاتر
یادداشتهای بهاءالدین مرشدی درباره سينما، تئاتر و ادبيات
Forwarded from امیر منو ببر تئاتر
4ـ جریان نابودشدهگی در #خواب_در_فنجان_خالی
👇👇👇
آنچه حتمي است، در اين جريانِ نابودشدهگي، هم آدمها و هم شرايط اجتماعي و هم همهي عوامل موروثي و هم تاريخِ نزديك به ذهن آدمهاي نمايش كمك ميكنند تا يك شخصيت دست به عمل بزند. عملي پيشبيني ناشده با اين همه قابل پيشبيني.
تاريخ و شرايط اجتماعيِ روز در كنار هم قرار ميگيرند و در مقام مقايسه بر ميآيند. يك جنبه مقايسه، يك جنبه راهي براي زدن حرفهاي روز و ديگر در مقام طي يك مرحلهي تاريخي و ديگر نشان دادن همهي يك تاريخ پشت سر گذاشته شده و نيز آنچه امروز در حال وقوع است و احياناً نتيجهگيری.
ببينيم در ابتدا آدم ايراني از كجا دچار تحول ميشود؟ تحول در تفكر آدم ايرانيِ مواجه شده با فرهنگ بيگانه چه معنايي دارد؟ ادامهي اين جريانِ تحول، چهگونه است و به كجا ميانجامد؟ در اين مسير چه اتفاقاتي ميافتد؟ اين تحول چهگونه آدمها را در يك مسخ شركت ميدهد؟ اين آدمها چهگونه هويت فردي خود را از دست ميدهند؟ اين آدمها از لحاظ انديشهناكي چه مراحلي طي ميكنند و اين انديشهناكيِ بيريشه آنها را به كجا ميكشاند؟ و نيز چهگونه است كه اين آدمها در عين انكار گذشته، خود به نوعي گذشته را تكرار ميكنند؟
اين سوالها يا شايد سوالهاي زياد ديگري باشد كه متن ميخواهد به آن پاسخ دهد يا شايد بايد بگوييم متن اين سوالات را براي ذهن مخاطب به وجود ميآورد و پاسخ كه به عهدهي مخاطب اثر است. مخاطب اثري كه خود بيسر به ديوارهاي اتاق قجري و تاريخي، در يك عكس يادگاري دستهجمعي تاريخي و قجري وصل است.
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
👇👇👇
آنچه حتمي است، در اين جريانِ نابودشدهگي، هم آدمها و هم شرايط اجتماعي و هم همهي عوامل موروثي و هم تاريخِ نزديك به ذهن آدمهاي نمايش كمك ميكنند تا يك شخصيت دست به عمل بزند. عملي پيشبيني ناشده با اين همه قابل پيشبيني.
تاريخ و شرايط اجتماعيِ روز در كنار هم قرار ميگيرند و در مقام مقايسه بر ميآيند. يك جنبه مقايسه، يك جنبه راهي براي زدن حرفهاي روز و ديگر در مقام طي يك مرحلهي تاريخي و ديگر نشان دادن همهي يك تاريخ پشت سر گذاشته شده و نيز آنچه امروز در حال وقوع است و احياناً نتيجهگيری.
ببينيم در ابتدا آدم ايراني از كجا دچار تحول ميشود؟ تحول در تفكر آدم ايرانيِ مواجه شده با فرهنگ بيگانه چه معنايي دارد؟ ادامهي اين جريانِ تحول، چهگونه است و به كجا ميانجامد؟ در اين مسير چه اتفاقاتي ميافتد؟ اين تحول چهگونه آدمها را در يك مسخ شركت ميدهد؟ اين آدمها چهگونه هويت فردي خود را از دست ميدهند؟ اين آدمها از لحاظ انديشهناكي چه مراحلي طي ميكنند و اين انديشهناكيِ بيريشه آنها را به كجا ميكشاند؟ و نيز چهگونه است كه اين آدمها در عين انكار گذشته، خود به نوعي گذشته را تكرار ميكنند؟
اين سوالها يا شايد سوالهاي زياد ديگري باشد كه متن ميخواهد به آن پاسخ دهد يا شايد بايد بگوييم متن اين سوالات را براي ذهن مخاطب به وجود ميآورد و پاسخ كه به عهدهي مخاطب اثر است. مخاطب اثري كه خود بيسر به ديوارهاي اتاق قجري و تاريخي، در يك عكس يادگاري دستهجمعي تاريخي و قجري وصل است.
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
Telegram
امیر منو ببر تئاتر
یادداشتهای بهاءالدین مرشدی درباره سينما، تئاتر و ادبيات
Forwarded from امیر منو ببر تئاتر
5ـ یک زوال دستهجمعی در #خواب_در_فنجان_خالی
👇👇👇
ما همه در يك زوال دستهجمعي شركت كردهايم. آنچه پيش رو داريم، يك بحران است. تاريخ به اين بحران چه پاسخي ميدهد؟ تاريخ چهگونه ميخواهد سر عكسهاي بيسر ما را به ما بشناساند؟
در این سرزمین هيچ چيز به قاعدهاي يافت نميشود. بیشتر جريانات به نوعي بيهيچ پشتوانهي فكري رخ ميدهد. ما خود را در خود و تاريخ خود را در تاريخ خودمان دور ميزنيم. ما حتا با گرفتن مظاهر تمدن باز خود را در يك تاريخ ادامه ميدهيم كه هميشه يك چيز را درپي داشته است. نابودشدهگي و نيستي.
و حالا شاه مرده است و شازده مرده است و ماه ليلي مرده است و ما نيز مردهايم... و آنچه ميماند سرود اندوهگزاري بر مرگ آنان است. كه ما هميشه ملتي بودهايم مويهكنان بر مرگ خويش.
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
👇👇👇
ما همه در يك زوال دستهجمعي شركت كردهايم. آنچه پيش رو داريم، يك بحران است. تاريخ به اين بحران چه پاسخي ميدهد؟ تاريخ چهگونه ميخواهد سر عكسهاي بيسر ما را به ما بشناساند؟
در این سرزمین هيچ چيز به قاعدهاي يافت نميشود. بیشتر جريانات به نوعي بيهيچ پشتوانهي فكري رخ ميدهد. ما خود را در خود و تاريخ خود را در تاريخ خودمان دور ميزنيم. ما حتا با گرفتن مظاهر تمدن باز خود را در يك تاريخ ادامه ميدهيم كه هميشه يك چيز را درپي داشته است. نابودشدهگي و نيستي.
و حالا شاه مرده است و شازده مرده است و ماه ليلي مرده است و ما نيز مردهايم... و آنچه ميماند سرود اندوهگزاري بر مرگ آنان است. كه ما هميشه ملتي بودهايم مويهكنان بر مرگ خويش.
👇👇👇
https://telegram.me/amirmanobebarteatr
#امیرمنوببرتئاتر
Telegram
امیر منو ببر تئاتر
یادداشتهای بهاءالدین مرشدی درباره سينما، تئاتر و ادبيات
از مدرنیسم تا پستمدرنیسم | لارنس کهون | ویراستار فارسی: عبدالکریم رشیدیان
#Regrann from _sahand_alizadeh
کتاب از مدرنیسم تا پستمدرنیسم مجموعهای جامع از متون کلاسیک و معاصر مربوط به مدرنیسم و پستمدرنیسم است.
این مجموعه با تکیه بر این فرض که دانشپژوهان و دانشجویان نمیتوانند بدون شناختی قبلی از بسط و تکامل مدرنیته به ارزیابی پستمدرنیسم بپردازند مباحث کنونی را در متن نقادی مدرنیته از قرن هفدهم به اینسو قرار داده است.
این کتاب که به ترتیب زمانی و موضوعی تنظیم شده است متنی است ایدهآل برای دانشجویان و عموم خوانندگان، زیرا گستردگی و عمق پوشش این اثر آن را به منبعی غیرقابل چشمپوشی برای پژوهش در رشتههای مختلف فلسفی، ادبی، فرهنگی، نظریهی اجتماعی و دینی تبدیل میکند.
افزودههای ویراست جدید دربرگیرندهی بیست متن برگزیدهی جدید است از چهارده نویسندهی غالباً متأخری که بیانکننده یا منتقد پستمدرنیسم بودهاند.
ویراستار کتاب، آقای کِهون، استاد فلسفه در دانشگاه بوستون و نویسندهی کتابهای معضل مدرنیته (۱۹۸۸) و غایات فلسفه (۱۹۹۵) است.
http://goo.gl/YuQPXp
@neypub
#Regrann from _sahand_alizadeh
کتاب از مدرنیسم تا پستمدرنیسم مجموعهای جامع از متون کلاسیک و معاصر مربوط به مدرنیسم و پستمدرنیسم است.
این مجموعه با تکیه بر این فرض که دانشپژوهان و دانشجویان نمیتوانند بدون شناختی قبلی از بسط و تکامل مدرنیته به ارزیابی پستمدرنیسم بپردازند مباحث کنونی را در متن نقادی مدرنیته از قرن هفدهم به اینسو قرار داده است.
این کتاب که به ترتیب زمانی و موضوعی تنظیم شده است متنی است ایدهآل برای دانشجویان و عموم خوانندگان، زیرا گستردگی و عمق پوشش این اثر آن را به منبعی غیرقابل چشمپوشی برای پژوهش در رشتههای مختلف فلسفی، ادبی، فرهنگی، نظریهی اجتماعی و دینی تبدیل میکند.
افزودههای ویراست جدید دربرگیرندهی بیست متن برگزیدهی جدید است از چهارده نویسندهی غالباً متأخری که بیانکننده یا منتقد پستمدرنیسم بودهاند.
ویراستار کتاب، آقای کِهون، استاد فلسفه در دانشگاه بوستون و نویسندهی کتابهای معضل مدرنیته (۱۹۸۸) و غایات فلسفه (۱۹۹۵) است.
http://goo.gl/YuQPXp
@neypub
#Regrann from marysalehi
مورخ مشهور ارنست گامبریچ این کتاب زیبا را به رشته تحریر در آورده است. با این کتاب به گذشتههای تاریخ نقاشی که هیچگاه کهنه نمیشود سفر میکنیم.
http://goo.gl/LVBr9b
@neypub
مورخ مشهور ارنست گامبریچ این کتاب زیبا را به رشته تحریر در آورده است. با این کتاب به گذشتههای تاریخ نقاشی که هیچگاه کهنه نمیشود سفر میکنیم.
http://goo.gl/LVBr9b
@neypub
کتاب #جامعه_شناسی_نخبه_کشی را دقیقاً ده سال پیش در فروردین ماه خواندم. اولین نکتهی کتاب که مرا جذب نمود عنوان عجیب آن است که نشان میدهد مؤلف در مقام بررسی علل جامعهشناختی قتل رجل سیاسی مؤثر در #تاریخ_ایران بوده است. کتاب تلاش میکند با بررسی وضعیت سیاسی و حیات پایان یافته به قتل #قائم_مقام، #امیر_کبیر و #مصدق موضوع فوق را بررسی نماید. با اینکه کتاب را نمیتوان در شمار تحقیقات یا مطالعات اکادمیک قلمداد نمود اما همچنان خواندنی و جذاب است. زیرا بدون پردهپوشیهای رایج، صریح و گاه تند و تیز از #فرهنگ و تحلیل سیاسی ایرانیان انتقاد میکند. عاملی که به نظرم در بیست و چهار بار تجدید چاپ شدن کتاب مؤثر بوده است. (بالا بودن تعداد چاپها دومین نکته جذاب کتاب برای من بود!)این کتاب را #علی_رضا_قلی تالیف و #نشر_نی منتشر کرده است.
متن از: @mvmhosein
@neypub
متن از: @mvmhosein
@neypub