نشر نی
11.2K subscribers
6.58K photos
255 videos
480 files
3.88K links
www.nashreney.com :وب‌سایت

اینستاگرام: Instagram.com/nashreney

تهران، خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، شماره ۲۰
تلفن دفتر نشر: ۸۸۰۲۱۲۱۴
تلفن واحد فروش: ۸۸۰۰۴۶۵۸
ایمیل: info@nashreney.com
Download Telegram
‌
‌چاپ سوم منتشر شد
«چگونه ویتگنشتاین بخوانیم»
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی
ری مانک
ترجمه‌ی همایون کاکاسلطانی

«خلاصه‌ی نگرش من به فلسفه این است: فلسفه باید به صورت اثری منظوم نوشته شود.»
ــ لودویگ ویتگنشتاین

▫️▫️▫️
‌
چاپ دوم منتشر شد
«چگونه یونگ بخوانیم»
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی
دیوید تیسی
ترجمه‌ی سپیده حبیب

«جهان امروز به ریسمانی باریک آویزان است و آن ریسمان همانا روان آدمی است.»
کارل گوستاو یونگ

نشر نی
❤2
‌
‌چاپ هشتم منتشر شد
«در جست‌وجوی جامعه‌ی بلندمدت»
گفت‌وگو با دکتر همایون کاتوزیان
کریم ارغنده‌پور

مدعای اصلی این کتاب تکمیل یک سخن است و آن این‌که تغییر در جامعه اصلاً امر نامحتملی نیست و به اراده‌ای متکی است که از روی آگاهی و تجربه برخاسته باشد. تأکید بر این امر است که انتظار تغییر در جامعه‌ی ایرانی بدون خوانش و درک منطبق بر واقع و دقیق پیشینه‌اش غیرممکن است. نگاه به جامعه است با درنظر گرفتن همه‌ی خصوصیاتش، چه مثبت و چه منفی. توجه دادن به این نکته است که تلاش‌های اصلاحی پیشین می‌تواند چارچوبه‌ی مناسبی برای درس‌آموزی در رویدادهای آتی باشد. طرح این تأسف است که رویکرد سفید و سیاه داشتن به پدیده‌های تاریخی چندان کارساز نیست بلکه مهم‌تر از آن عبرت‌گیری از آن‌هاست. و نهایتاً این‌که ساده کردن مسائل اجتماعی در طول تاریخ با نظریاتی مثل تئوری توطئه ضمن دور شدن احتمالی از واقعیت، بیش‌ترین خدمت به خود توطئه است. جامعه ما و در رأس آن متفکرانش بیش از هرچیز به صداقت و فروتنی و خویشتن‌داری و مدارا و نگرش واقع‌‌گرایانه و به‌دور از تعصب به پدیده‌ها نیاز دارد.

نشر نی
❤3
‌
منتشر شد
«استادان استادان چه کردند؟»
تاریخ دارالمعلمین و دانشسرای عالی (از ۱۲۹۷ تا ۱۳۵۷)
نوشته‌ی مقصود فراستخواه

خاستگاه بحث در کتاب حاضر یکی از نخستین نهادهای آموزشِ عالی در ایران است: دارالمعلمین. در این نهاد پیشروترین آموزش‌های بعد از متوسطه در ایران ارائه شده است. در کلاس‌های دارالمعلمین، استادانِ استادانِ استادانِ این سرزمین درس داده‌اند. بزرگانی پشت نیمکت‌های دارالمعلمین نشستند، تحصیل کردند و آن‌گاه خود از نخستین استادانِ نسل برجسته‌ی دانشگاهیان ایران شدند. در آزمایشگاه دارالمعلمین، اولین تحقیقات علوم پایه در سطح بعد از متوسطه و دانشگاهی آغاز شد، نخستین لذت‌های پرسشگری و دانایی نوین ایرانی به همراه تنش‌های تردیدآمیز فلسفی و شک علمی در فضاهایش تجربه شد و زمزمه‌ی معرفتی پی‌درپی در عمق ذهن و جان استادان و دانشجویانش طنین انداخت.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

📄 بخشی از کتاب

نشر نی
👍2
استادانِ استادان چه کردند؟.pdf
419.5 KB
‌
بخشی از کتاب «استادان استادان چه کردند؟»
تاریخ دارالمعلمین و دانشسرای عالی (از ۱۲۹۷ تا ۱۳۵۷)
نوشته‌ی مقصود فراستخواه

نشر نی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
‌
🔸 به روایت مترجم

معرفی کتاب «دروازه‌ی خورشید»
نوشته‌ی الیاس خوری
ترجمه‌ی نرگس قندیل‌زاده

سمیح مدام از رؤیای خود می‌گفت؛ نوشتن کتابی که نه اول داشته باشد و نه آخر. می‌گفت حماسه. می‌گفت: «حماسه‌ی مردم فلسطین» و از این می‌گفت که کتاب را با جزئیات اخراج بزرگِ ۱۹۴۸ شروع خواهد کرد. گفت: «ما تاریخمان را نمی‌شناسیم. باید داستان‌های هر روستا را جمع کنیم تا روستاها در حافظه‌مان زنده بمانند.»

#به_روایت_مترجم

نشر نی
‌‌
‌چاپ هشتم منتشر شد
‌«چگونه فروید بخوانیم»
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی
جاش کوهن
ترجمه‌ی صالح نجفی

چگونه فروید بخوانیم با قرائت گزیده‌هایی کوتاه از نوشته‌های فروید و با عطف‌نظر به روان‌رنجوری‌ها، ضمیر ناخودآگاه، واژه‌ها، مرگ و (صد البته) مسائل جنسی، هسته‌ی تناقض‌آمیز و خارق اجماع تفکر روان‌کاوانه را بیرون می‌کشد: این‌که درونی‌ترین حقیقت‌های نهفته در ضمایر ما فقط هنگامی خود را عیان می‌کنند که تحریف شده و جامه‌ی مبدل پوشیده باشند. خواب‌ها، رؤیاها، خطاها، لطیفه‌ها، شوخی‌ها، نشانه‌های بیماری و در یک کلام زندگی‌های هرروزه‌ی ما اگر با دیده‌ی باریک‌بین قرائت شوند ما را، چونان استادان خبره در تلبیس (جامه‌ی مبّدل‌پوشی)، موجوداتی بازنشناختنی می‌نمایانند که نه دیگران به جایمان می‌آورند و نه خودمان.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌‌‌‌▫️‌کتاب‌های الکترونیک نشر نی را از اپلیکیشن کتابخوان نشر نی و یا سایت فیدیبو تهیه کنید.
👍5
‌
‌چاپ دوم منتشر شد
«تاریخ هشتادساله دانشکده‌ فنی دانشگاه تهران»
مقصود فراستخواه

تاریخ دانشکده فنی دانشگاه تهران، تاریخ یک دانشکده و یک دانشگاه نیست، تاریخ یک سرزمین و یک ملت است. تاریخ سیاست و مدنیت و مدرنیت ایرانی است. تاریخی است نه فقط از اراده معطوف به دانستن، بلکه توانستن. تاریخ خردورزی و آزادی‌خواهی. تاریخی که صدها نکته پنهان در دل دارد. ناگفته‌ها و نانوشته‌های بسیاری در این بخش از حیات آکادمیک ما خاموش فروخفته است. این تحقیق درصدد آن است که شمع حقیری روشن بکند برای کاوش در ردپاهای چندین نسل مهندسی در کوره‌راه‌های پرسنگلاخ تاریخ معاصر ایران.

نشر نی
👍2
‌
‌چاپ نهم منتشر شد
«تئاتر فلسفه»
میشل فوکو
ترجمه‌ی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

اندیشه که دورترین بازآغازیدن‌ها نویدش را داده است، قرار نیست بیاید. اندیشه همین‌جاست، در متن‌های دلوز، جهنده و رقصان در برابر ما، در میان ما؛ اندیشه‌ی تناسلی، اندیشه‌ی اشتدادی، اندیشه‌ی آری‌گو، اندیشه‌ی نامقولی ـ همه‌ی چهره‌هایی که ما نمی‌شناسیم، نقاب‌هایی که هرگز ندیده‌بودیم؛ تفاوت که هیچ‌چیز امکان پیش‌بینی‌کردن‌اش را نمی‌دهد و بااین‌حال موجب می‌شود افلاطون، دانز اسکوتس، اسپینوزا، لایبنیتس، کانت و همه‌ی فیلسوفان همچون نقاب‌های‌نقاب‌هایش بازآیند. فلسفه نه به‌منزله‌ی اندیشه، بلکه به‌منزله‌ی تئاتر: تئاتر تقلیدبازی‌ها بر صحنه‌های بس‌گانه، گریزان و آنی که در آن حرکات بی‌آنکه دیده شوند، به یکدیگر نشانه می‌دهند؛ تئاتری که در آن در زیر نقابِ سقراط، به‌ناگاه سوفیست قهقه می‌زند؛ تئاتری که در آن وجه‌های اسپینوزا دایره‌ای مرکززدوده را رسم می‌کنند، درحالی‌که جوهر همچون سیاره‌ای دیوانه بر گرد آن‌ها می‌چرخد؛ تئاتری که در آن فیشته‌ی لنگ اعلام می‌کند: «منِ ترکخورده ≠ خودمِ منحل‌شده»...

نشر نی
👍1
استالین داستان زندگی سایر بلشویک‌های قدیمی را به‌خاطر می‌آورد و حکایت‌های جالبی درباره‌ی آن‌ها نقل می‌کرد. او اسامی‌ای را ذکر می‌کرد که شنیدن‌شان لرزه‌ای خفیف بر اندام میهمانان می‌انداخت، زیرا این نام‌ها از آن کسانی بود که خود او بی‌هیچ دلیلی آن‌ها را کشته بود. استالین بعضی اوقات به این فکر می‌کرد که آن افراد به اشتباه ــ به دستور او ــ به قتل رسیدند. چارکویانی می‌گوید: «برای من موجب شگفتی بود که می‌دیدم استالین طوری درباره‌ی تصفیه‌شدگان حرف می‌زد که انگار خود مورخی آرام و بی‌طرف است. او نه اندوهی نشان می‌داد و نه خشمی ــ بلکه بدون کینه صحبت می‌کرد و فقط طنز ملایمی در کلامش وجود داشت.

از کتاب «استالین جوان»
سایمون سیبیگ مانتیفیوری
ترجمه‌ی مرتضی میرمطهری
👎1