سینی غذا به پرده‌ی نقاشی زیبایی شباهت دارد: چارچوبی که بر زمینه‌ای تیره، اشیایی گوناگون را بر خود جای داده است (کاسه‌ها، جعبه‌ها، زیرفنجانی‌ها، چوبک‌ها، غذایی کم‌مقدار، اندکی زنجبیل خاکستری، چند تکه گیاه نارنجی و قدری سس قهوه‌ای‌رنگ) و چون این ظرف‌ها و این تکه‌های غذا، کوچک و ظریف اما فراون‌اند، گویی اجزاء سینی، نقاشی را در تعریف پیرو دلا فرانچسکا به بیان درمی‌آورند که این هنر را : «تنها نمایشی از پهنه‌ها و کالبدهایی هرچه کوچک‌تر یا هرچه بزرگ‌تر بنابر اهداف خود» می‌دانست. با این وصف، چنین نظمی، که در لحظه‌ی پیدایش خود خوشگوار می‌آید، بنابر آهنگ غذایی، محکوم به از هم پاشیدن و بازشکل‌گیری است؛ آن‌چه در آغازْ پرده‌ای ساکن است، بدل به صحنه یا صفحه و فضایی می‌شود که بیشتر از آن‌که یک چشم‌انداز باشد، مکانی برای یک کنش و یک بازی است.

*چوبک، دو میله‌ی چوبی که ژاپنی‌ها، چینی‌ها و برخی دیگر از مردمان آسیای شرقی به کمک آن‌ها غذای خود را می‌خورند.
* پیرو دلا فرانچسکا، از مهم‌ترین نقاشان دوران نخست رنسانس ایتالیا که رساله‌های او درباره‌ی پرسپکتیو و هندسه شهرت دارند.

امپراتوری نشانه‌ها
رولان بارت
ترجمه‌ی ناصر فکوهی

هنر بالاترین توانِ جعل است، هنر «جهان به‌منزله‌ی اشتباه» را می‌ستاید، هنر دروغ را مقدس می‌شمارد، هنر خواستِ فریفتن را به آرمانی برتر تبدیل می‌کند. آن‌چه در زندگی کنش‌گر است، نمی‌تواند تحقق یابد مگر در نسبت با یک آری‌گویی ژرف‌تر. کنش‌گریِ زندگی توانِ جعل، گول‌زدن، کتمان‌کردن، مجذوب‌کردن و اغواکردن است. اما این توانِ جعل برای تحقق‌یافتن باید برگزیده، تشدید یا تکرار شود، یعنی باید به توانی بالاتر برسد. توانِ جعل باید به خواستِ فریفتن ارتقا یابد، خواستی هنرمندانه، یگانه خواستی که قادر است با آرمانِ زهد رقابت کند و پیروزمندانه با این آرمان بستیزد. هنر دقیقاً دروغ‌هایی را ابداع می‌کند که جعل را به این توانِ آری‌گوی بالاتر می‌رساند، هنر خواستِ فریفتن را به چیزی بدل می‌کند که در توانِ جعل آری گفته می‌شود. برای هنرمند، نمود نه به‌معنای نفیِ امرِ واقعی در این جهان، بلکه به‌معنای این گزینش، این تصحیح، این تشدید، این آری‌گویی است. به این ترتیب، حقیقت شاید معنایی جدید پیدا کند. حقیقت نمود است. حقیقت به‌معنای تحققِ توان است، رسیدن به بالاترین توان.

از کتاب «نیچه و فلسفه»
نوشته‌ی ژیل دلوز
ترجمه‌ی عادل مشایخی

خصوصیات زیباشناختی معمولاً به ویژگی‌هایی عینی گفته می‌شود که هنگام ارزشیابی هر چیزی ادراکشان می‌کنیم. این خصوصیات متعلق است به چیزی که قصد داریم آن را ارزشیابی کنیم. ما آن‌ها را بی‌واسطه ادراک می‌کنیم، به نحوی که برای تشخیص آن‌ها لازم نیست به چیزی فراتر از آن‌چه ارزشیابی‌اش می‌کنیم علم داشته باشیم. به‌ویژه آن‌که تشخیص آن‌ها به داشتن اطلاعاتی درباره‌ی شرایطی که شیء مذکور در آن پدید آمده یا کارکردهای مقرر و ممکن آن وابسته نیست. معنای این خصوصیات پیامد تجربه‌ای است که در ناظر برمی‌انگیزند. فرانک سیبلی، فیلسوف بریتانیایی، صفاتی را فهرست کرده است که نمونه‌هایی از خصوصیات زیباشناختی به حساب می‌آیند: یکپارچه، متوازن، یکدست، بی‌جان، مؤقر، محزون، پویا، نیرومند، سرزنده، ظریف، متحرک، مبتذل، احساساتی، تراژیک، لطیف، دلپذیر، خوش‌ریخت، خوشگل، پرزرق‌وبرق، و زیبا. آشکارا بسیاری از خصوصیات زیباشناختی سویه‌ی ارزش‌گذارانه دارند که یا منفی است (بدقواره) یا مثبت (خوش‌ریخت).

از کتاب «فلسفه‌ی هنر»
استیون دیویس
ترجمه‌ی محمدرضا ابوالقاسمی

نشر نی

‌هابز در بهیموت به بررسی علل جنگ‌هایی می‌پردازد که مدت ده سال وی را از موطن خود گریزان کردند. در طی همین مدت بود که او اثر عظیم خود، لویاتان را نوشت. استدلال کتاب بهیموت، با نظریه‌ی وی در لویاتان منطبق و هماهنگ است. این هماهنگی نتیجه‌ی فلسفه‌ی سیاسی هابز است که وی گاه از آن به‌عنوان «علم عدالت طبیعی» یا «فلسفه‌ی مدنی» یاد می‌کرد. فلسفه‌ی مدنی هابز با بررسی طبع بشر آغاز می‌شود. ماهیت طبع بشر را وقتی بهتر درمی‌یابیم که تصور کنیم «آدمیان ناگهان همچون قارچ از زمین روئیده‌اند و بدون ارتباط با یکدیگر شکل گرفته‌اند.» هابز در لویاتان این وضعیت را وضع طبیعی می‌خواند که وضعیت جنگ همه بر ضد همه، برای کسب قدرت و امنیت و لوازم زندگی است. اما انسان‌ها برای تضمین بقای خود، می‌بایست راه گریزی از این وضع طبیعی بیابند و تنها راه گریز ایجاد قدرت حاکمه‌ی دولت و رضایت به تصرف آن به‌وسیله‌ی فرد یا گروهی از افراد به‌عنوان مرجع حاکمیت است...

بخشی از پیش‌گفتار کتاب «بهیموت» به قلم ام. ام. گلدسمیت
نوشته‌ی توماس هابز
ترجمه‌ی حسین بشیریه