‌
‌در شامگاه ۲۵ اکتبر ۱۹۴۶، در اتاقی شلوغ و پرهیاهو در کیمبریج، لودویگ ویتگنشتاین و کارل پوپر برای اولین و آخرین بار با هم روبه‌رو شدند و تقریباً بلافاصله شایعه در اکناف جهان پیچید که این دو، مجهز به سیخ‌های آخته‌ی بخاری، به جان هم افتادند…
«آن ده دقیقه بنیاد جهان فلسفه‌ی غرب را حسابی تکان داد… نویسندگان داستان بسیار خوبی پیدا کرده‌اند و ماجرا را به طرزی دلپذیر باز می‌گویند.»
جاو بانویل، آیریش تایمز

«[نویسندگان] دیدار پوپر و ویتگنشتاین را بسان برخورد تایتانیک و کوه یخ گریزناپذیر می‌سازند».
مجله‌ی تایم

«ویتگنشتاین ـ پوپر» و ماجرای سیخ بخاری
ده دقیقه جدل میان دو فیلسوف بزرگ
دیوید ادموندز و جان آیدینو
ترجمه‌ی حسن کامشاد

‌

خواب چیست و رؤیا کدام است؟ آیا چنین پرسشی می‌تواند ما را از خواب غفلت بیدار کرده به‌جای این‌که تصوری وهم‌آلود و خودشیفته از ما به‌دست دهد، ما را نابهنگام در دل امر واقع به‌خود رها سازد تا خوف و رجاء را به‌عینه بیازماییم. براساس چنین رویداد منحصربه‌فردی است که کتاب حاضر با اتکاء بر آخرین کشفیات علمی و دیرین‌ترین پرسش‌های فلسفی، بر آن می‌شود تا ما را عجالتاً از دنیای شتاب‌زده‌ی دیجیتال، که محور اصلی جوامع مصرفی کنونی است، برکنده به‌خود آورد.

‌«ذهن و زمان»
نوشته‌ی کرامت موللی

‌
‌لباس عوض‌کردن برای من، تا مدت‌ها با مرگ تداعی می‌شد، با نفرت، با نگاه سرد منگله، آن شیطان انتخاب‌گرِ اردوگاه که با نوک چوب‌دستی‌اش وادارمان می‌کرد برهنه دور خودمان بچرخیم و تصمیم می‌گرفت چه کسی زنده بماند و چه کسی زنده نماند. فکر می‌کنم زمان رسیدن و همین‌طور عزیمتم از مقابلش عبور کرده باشم. دیگران می‌گفتند «منگله است». نمی‌دانستم چه شکلی است. بعد از جنگ از روی عکس‌ها او را شناختم. موهای سیاهش که حتی یک تارش هم تکان نمی‌خورد، کلاهش که مختصری از گوشه‌ای خم شده بود، چشم‌هایش که روی آدم خیره می‌شد و بعد ما را به چپ یا راست می‌فرستاد، بدون آن‌که بفهمیم کدام‌یک از دو دختر به سوی مرگ راهی می‌شود. من درست پیش از آن‌که مقابل او و گروه پزشکان اس‌اس بایستم که ما را با تحقیر و تمسخر ورنداز می‌کردند، گونه‌هایم را نیشگون می‌گرفتم تا سرخ شود. سعی می‌کردم زخم‌هایم را پنهان کنم. دمل‌هایی را که عفونی شده بود و گندیده بود پنهان می‌کردم. می‌خواستم بدنی را نشانش بدهم که هنوز قوی و زیبا بود.

از کتاب «و تو برنگشتی»
مارسلین لوریدان ایونس
ترجمه‌ی نگار یونس‌زاده

 

زنان در تاریخ بیهقی را می‌توان به سه گروه کلی تقسیم کرد: ۱. زنانی که در جریان رویدادها فعال و در آن‌ها دخیل و مؤثرند؛ ۲. زنانی که تنها کنش آن‌ها زبان‌آوری و موعظه‌گری است؛ ۳. زنان منفعلی که فقط تابع و نظاره‌گر رویدادهایند.
... بیهقی درباره‌ی زنانی که در عرصه‌ی سیاسی فعّال و مؤثرند هیچ نظر خوشی ندارد. حتا درباره‌ی زن ظاهراً مقتدر و کاردانی چون همسر فخر‌الدوله‌ی دیلمی، که در زمان سلطان محمود حکومت مستقلی در ری داشت، از زبان محمود و وزیر او با لحنی یاد می‌کند که تحسین و ریشخند در آن به هم آمیخته است. به روایت بیهقی، وزیر محمود، خواجه احمد حسن، تصرف ری ر اکار آسانی می‌دانست، زیرا والی آن دیار «زنی» بود، و محمود می‌خندید و می‌گفت: «آن زن اگر مردی بودی ما را لشکر بسیار بایستی داشت به نیشابور». سخن محمود به این معنی است که حاکم ری، چون زن است، از توان و جاه‌طلبی مردان بی‌بهره است؛ از این رو خطری ندارد و محمود هم لازم نیست به قلمرو او لشکرکشی کند و درواقع «تا آن زن برنیفتاد وی قصد ری نکرد». اما صاحب قابوس‌نامه روایت دیگری از این ماجرا به‌دست می‌دهد...

از مقدمه‌ی کتاب «حدیث خداوندی و بندگی»
نوشته‌ی دکتر محمد دهقانی