چاپ دهم منتشر شد
«تأملات دکارتی»
مقدمه‌ای بر پدیده‌شناسی
ادموند هوسرل
ترجمه‌ی عبدالکریم رشیدیان
تأملات دکارتی اثری است محصول دوران پختگی اندیشه‌های هوسرل. در این کتاب تقریباً کلیه‌ی مضامین و مفاهیم پدیده‌شناسی نظیر رسالت دکارتی فلسفه، اپوخه و تقلیل، اگوی استعلایی، پدیده‌شناسی به‌مثابه علمی اگولوژیک، ساختار قصدی آگاهی، اگوی دیگر و اشتراک بین‌الاذهانی، تقویم انواع عینیت‌ها از ماده و طبیعت تا نفس و روح و جهان فرهنگی به‌نحوی فشرده و در صورتبندی‌های تقریباً نهایی‌شان بررسی می‌شوند. گرچه هوسرل نتوانست به آرزوی خود برای بازنگری و تبدیل این سخنرانی‌ها به گزارشی کاملاً نظام‌مند جامه‌ی عمل بپوشاند با این حال این کتاب را «اثر عمده‌ی زندگی خویش و طرحی بنیادی از فلسفه، روش و مسائل آن» می‌دانست.
🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com
چاپ دهم منتشر شد
«تأملات دکارتی»
مقدمه‌ای بر پدیده‌شناسی
ادموند هوسرل
ترجمه‌ی عبدالکریم رشیدیان
تأملات دکارتی اثری است محصول دوران پختگی اندیشه‌های هوسرل. در این کتاب تقریباً کلیه‌ی مضامین و مفاهیم پدیده‌شناسی نظیر رسالت دکارتی فلسفه، اپوخه و تقلیل، اگوی استعلایی، پدیده‌شناسی به‌مثابه علمی اگولوژیک، ساختار قصدی آگاهی، اگوی دیگر و اشتراک بین‌الاذهانی، تقویم انواع عینیت‌ها از ماده و طبیعت تا نفس و روح و جهان فرهنگی به‌نحوی فشرده و در صورتبندی‌های تقریباً نهایی‌شان بررسی می‌شوند. گرچه هوسرل نتوانست به آرزوی خود برای بازنگری و تبدیل این سخنرانی‌ها به گزارشی کاملاً نظام‌مند جامه‌ی عمل بپوشاند با این حال این کتاب را «اثر عمده‌ی زندگی خویش و طرحی بنیادی از فلسفه، روش و مسائل آن» می‌دانست.
🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com
👍4
چاپ هجدهم منتشر شد
«ردیف میرزا عبدالله»
نت‌نویسی آموزشی و تحلیلی
داریوش طلایی
نظام دستگاهی موسیقی ایران با عنوان «ردیف»، که با آموزش به روش سینه‌به‌سینه حفظ شده تا به‌دست ما رسیده است، روایت‌های مختلفی دارد و هر روایت به نام استادی که راوی آن بوده نامیده می‌شود. ردیف میرزا عبداللَّه (۱۲۲۲ـ ۱۲۹۷ هجری شمسی) قدیمی‌ترین و معتبرترین روایت ردیف است که از او به شاگرد بلافصلش اسماعیل قهرمانی و از اسماعیل قهرمانی به نورعلی برومند منتقل شده است.
نت‌نویسی انجام‌شده در این کتاب مبتنی بر اجرای داریوش طلایی با سه‌تار است. اجرایی که براساس روایت او از ردیف میرزا عبداللَّه بنا شده است. در این نت‌نویسی با ابداع روشی خاص افزون بر فراگیری الگوهای ردیف، فراگیری ساختار گوشه‌ها و ارتباط جمله‌های آن با یکدیگر نیز مورد توجه قرار گرفته است. روشی که از درک این موسیقی به‌عنوان رپرتواری منجمد می‌پرهیزد و به دنبال تبدیل آن به الگوهایی زاینده در ذهن هنرجو است. به دیگر سخن وظیفه‌ی این کتاب انتقال دانش و محتوای موسیقی دستگاهی از طریق ردیف است.
🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com
«ردیف میرزا عبدالله»
نت‌نویسی آموزشی و تحلیلی
داریوش طلایی
نظام دستگاهی موسیقی ایران با عنوان «ردیف»، که با آموزش به روش سینه‌به‌سینه حفظ شده تا به‌دست ما رسیده است، روایت‌های مختلفی دارد و هر روایت به نام استادی که راوی آن بوده نامیده می‌شود. ردیف میرزا عبداللَّه (۱۲۲۲ـ ۱۲۹۷ هجری شمسی) قدیمی‌ترین و معتبرترین روایت ردیف است که از او به شاگرد بلافصلش اسماعیل قهرمانی و از اسماعیل قهرمانی به نورعلی برومند منتقل شده است.
نت‌نویسی انجام‌شده در این کتاب مبتنی بر اجرای داریوش طلایی با سه‌تار است. اجرایی که براساس روایت او از ردیف میرزا عبداللَّه بنا شده است. در این نت‌نویسی با ابداع روشی خاص افزون بر فراگیری الگوهای ردیف، فراگیری ساختار گوشه‌ها و ارتباط جمله‌های آن با یکدیگر نیز مورد توجه قرار گرفته است. روشی که از درک این موسیقی به‌عنوان رپرتواری منجمد می‌پرهیزد و به دنبال تبدیل آن به الگوهایی زاینده در ذهن هنرجو است. به دیگر سخن وظیفه‌ی این کتاب انتقال دانش و محتوای موسیقی دستگاهی از طریق ردیف است.
🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com
👍3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
کوتاه درباره‌ی اگزیستانسیالیسم
ترجمه‌ی ویدئو از: معصومه موسوی
این پرسشی‌ست که هزاران سال است که انسان را گرفتار کرده: «هدف من چیست؟» «چرا این‌جا هستم؟» شاید پاسخ اگزیستانسیالیست‌ها برای بسیاری مأیوس‌کننده به نظر برسد اما اگر به دقت به آن فکر کنید، واقعاً مأیوس‌کننده نیست. اگزیستانسیالیسم یک فلسفه‌ي اروپایی‌ست که در میانه‌ی قرن ۱۹ آغاز شد و در طول سال‌های وحشتناک جنگ جهانی دوم محبوب شد. زمانی که بسیاری از افراد ـ بر مبنای فجایع هولناک رخ داده در طول جنگ ـ کم‌کم به ایده‌ي سنتی در خصوص الوهیت اخلاقی شک کردند.
اولین فیلسوفی که در واقع اگزیستانسیالیست شناخته شد، احتمالاً ژان پل سارتر است. کسی که می‌گفت: همه‌ي اگزیستانسالیست‌ها در این آموزه‌ی بنیادین مشترک‌اند که وجود مقدم بر ماهیت است.
کوتاه درباره‌ی اگزیستانسیالیسم
ترجمه‌ی ویدئو از: معصومه موسوی
این پرسشی‌ست که هزاران سال است که انسان را گرفتار کرده: «هدف من چیست؟» «چرا این‌جا هستم؟» شاید پاسخ اگزیستانسیالیست‌ها برای بسیاری مأیوس‌کننده به نظر برسد اما اگر به دقت به آن فکر کنید، واقعاً مأیوس‌کننده نیست. اگزیستانسیالیسم یک فلسفه‌ي اروپایی‌ست که در میانه‌ی قرن ۱۹ آغاز شد و در طول سال‌های وحشتناک جنگ جهانی دوم محبوب شد. زمانی که بسیاری از افراد ـ بر مبنای فجایع هولناک رخ داده در طول جنگ ـ کم‌کم به ایده‌ي سنتی در خصوص الوهیت اخلاقی شک کردند.
اولین فیلسوفی که در واقع اگزیستانسیالیست شناخته شد، احتمالاً ژان پل سارتر است. کسی که می‌گفت: همه‌ي اگزیستانسالیست‌ها در این آموزه‌ی بنیادین مشترک‌اند که وجود مقدم بر ماهیت است.
👍9
«از این فیلم خوشم آمد/ از آن فیلم خوشم نیامد.»
بارها و بارها هنگام بیرون آمدن از سالن سینما یا پس از تماشای فیلمی از تلویزیون، این دو جمله را گفته‌ایم یا شنیده‌ایم. این جمله‌ها تا حدّی ذائقه و سلیقه‌ی تماشاگر را روشن می‌کنند، اما ربط چندانی به خودِ فیلم‌ها ندارند.
نقطه‌ی آغاز برای بررسی فیلم‌ها (و نه صرفاً تماشای آن‌ها) فرا رفتن از مبحث دوست داشتن‌ها و دوست نداشتن‌هاست. یک راه این است که فیلم را با دور کُند تماشا کنید و ببینید چگونه ساخته شده است. شاید شگفت‌زده شوید از این‌که تا چه حد هنرمندی، صنعت‌گری و مهارت فنی/ تکنیکی صرفِ تولید یک فیلم خوش‌ساخت شده است؛ چه فیلمی هنری از سینمای اروپا مانند هشت و نیم فلینی (۱۹۶۳)، چه فیلمی پرفروش از سینمای هالیوود مانند پارک ژوراسیکِ اسپیلبرگ (۱۹۹۳).
«مبانی مطالعات سینمایی و نقد فیلم»
با بررسی و تحلیل نمونه‌هایی از فیلم‌های مهم تاریخ سینما از آغاز تا امروز
نوشته‌ی وارن باکلند
ترجمه‌ی پژمان طهرانیان
«از این فیلم خوشم آمد/ از آن فیلم خوشم نیامد.»
بارها و بارها هنگام بیرون آمدن از سالن سینما یا پس از تماشای فیلمی از تلویزیون، این دو جمله را گفته‌ایم یا شنیده‌ایم. این جمله‌ها تا حدّی ذائقه و سلیقه‌ی تماشاگر را روشن می‌کنند، اما ربط چندانی به خودِ فیلم‌ها ندارند.
نقطه‌ی آغاز برای بررسی فیلم‌ها (و نه صرفاً تماشای آن‌ها) فرا رفتن از مبحث دوست داشتن‌ها و دوست نداشتن‌هاست. یک راه این است که فیلم را با دور کُند تماشا کنید و ببینید چگونه ساخته شده است. شاید شگفت‌زده شوید از این‌که تا چه حد هنرمندی، صنعت‌گری و مهارت فنی/ تکنیکی صرفِ تولید یک فیلم خوش‌ساخت شده است؛ چه فیلمی هنری از سینمای اروپا مانند هشت و نیم فلینی (۱۹۶۳)، چه فیلمی پرفروش از سینمای هالیوود مانند پارک ژوراسیکِ اسپیلبرگ (۱۹۹۳).
«مبانی مطالعات سینمایی و نقد فیلم»
با بررسی و تحلیل نمونه‌هایی از فیلم‌های مهم تاریخ سینما از آغاز تا امروز
نوشته‌ی وارن باکلند
ترجمه‌ی پژمان طهرانیان
👍5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸 به روایت نویسنده
معرفی کتاب «راهنمای نگارش پژوهش دانشگاهی»
نوشته‌ی سعید عدالت‌نژاد
این کتاب برای نگارشِ پژوهش‌ها چارچوبی عرضه می‌کند تا نویسنده بتواند اولاً، ادعای خود را شفاف و مستدل بیان کند. ثانیاً، اطلاعات به‌دست‌آمده را ساماندهی و در قالبی معین به خواننده ارائه کند و از نوشتن مطالب بی‌ارتباط با موضوع و تکراری در اثر خود بپرهیزد. ثالثاً، به اهمیتِ تفکیک منابع دست اول، منابع دست دوم پی برد و از رجوع به منابع غیرمعتبر و آثار صرفاً تبلیغی و جانبدارانه پرهیز کند.
روش تحقیق با روش نگارشِ تحقیق یکی نیست ولی نوشتن به سبک دانشگاهی خود فرآیند تحقیقی است که نحوه‌ی فکرکردن را سامان می‌دهد و به محقق فرصت می‌دهد تا نظریه‌های مختلف را ارزیابی کند و از دیدگاه‌های نادر هم باخبر باشد. این سبک نوشتن راهی برای یافتن حقیقت و یکی از بهترین راه‌ها برای احاطه بر یک موضوع و محقق‌شدن در آن است. آن دیدگاه وسیع و نزدیک‌شدن به حقیقت که در سایه‌ی نوشتن مقاله و رساله‌ی دانشگاهی به‌دست می‌آورید بیش از پاداش تلاش شماست.
#به_روایت_نویسنده
🔸 به روایت نویسنده
معرفی کتاب «راهنمای نگارش پژوهش دانشگاهی»
نوشته‌ی سعید عدالت‌نژاد
این کتاب برای نگارشِ پژوهش‌ها چارچوبی عرضه می‌کند تا نویسنده بتواند اولاً، ادعای خود را شفاف و مستدل بیان کند. ثانیاً، اطلاعات به‌دست‌آمده را ساماندهی و در قالبی معین به خواننده ارائه کند و از نوشتن مطالب بی‌ارتباط با موضوع و تکراری در اثر خود بپرهیزد. ثالثاً، به اهمیتِ تفکیک منابع دست اول، منابع دست دوم پی برد و از رجوع به منابع غیرمعتبر و آثار صرفاً تبلیغی و جانبدارانه پرهیز کند.
روش تحقیق با روش نگارشِ تحقیق یکی نیست ولی نوشتن به سبک دانشگاهی خود فرآیند تحقیقی است که نحوه‌ی فکرکردن را سامان می‌دهد و به محقق فرصت می‌دهد تا نظریه‌های مختلف را ارزیابی کند و از دیدگاه‌های نادر هم باخبر باشد. این سبک نوشتن راهی برای یافتن حقیقت و یکی از بهترین راه‌ها برای احاطه بر یک موضوع و محقق‌شدن در آن است. آن دیدگاه وسیع و نزدیک‌شدن به حقیقت که در سایه‌ی نوشتن مقاله و رساله‌ی دانشگاهی به‌دست می‌آورید بیش از پاداش تلاش شماست.
#به_روایت_نویسنده
👍4👎1
استالین: چقدر از دیدن‌تون خوشحالم، آقای رئیس‌جمهور.
روزولت: من هم همین‌طور، جناب. خیلی وقته که ندیدم‌تون.
استالین: تا این شهر دورافتاده‌ی روسیه هم کلی راه اومدین!
روزولت: خوشحالم که سالم و سرحال می‌بینم‌تون، آقای دبیرکل.
استالین: سلامتی نقطه‌ی قوت منه.
روزولت: چرچیل هنوز نیومده؟
استالین: تا اون‌جا که خبر دارم، نه.
روزولت: شنیدم باز وزن اضافه کرده!
استالین: وینستن؟
روزولت: بله!
استالین: عجب! چطور می‌تونه تو شرایط جنگی وزن اضافه کنه؟
روزولت: چه می‌دونم.
استالین: آدم هیچ‌وقت نباید به یه کاپیتالیست اعتماد کنه.
از نمایش‌نامه‌ی «کنفرانس یالتا و قطار هیچ و پوچ»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شماره‌‌ی ۲۱)
نوشته‌ی اریزا هیراتا
ترجمه‌ی نگار خلیلی
استالین: چقدر از دیدن‌تون خوشحالم، آقای رئیس‌جمهور.
روزولت: من هم همین‌طور، جناب. خیلی وقته که ندیدم‌تون.
استالین: تا این شهر دورافتاده‌ی روسیه هم کلی راه اومدین!
روزولت: خوشحالم که سالم و سرحال می‌بینم‌تون، آقای دبیرکل.
استالین: سلامتی نقطه‌ی قوت منه.
روزولت: چرچیل هنوز نیومده؟
استالین: تا اون‌جا که خبر دارم، نه.
روزولت: شنیدم باز وزن اضافه کرده!
استالین: وینستن؟
روزولت: بله!
استالین: عجب! چطور می‌تونه تو شرایط جنگی وزن اضافه کنه؟
روزولت: چه می‌دونم.
استالین: آدم هیچ‌وقت نباید به یه کاپیتالیست اعتماد کنه.
از نمایش‌نامه‌ی «کنفرانس یالتا و قطار هیچ و پوچ»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شماره‌‌ی ۲۱)
نوشته‌ی اریزا هیراتا
ترجمه‌ی نگار خلیلی
👍13👎1
اگر «بحث و تبادل نظر» را ذات سیاست انگاریم، آیا باید نتیجه بگیریم که میان این «بحث و تبادل نظر» و هر شکلی از حقیقت تخاصم هست؟ بستگی دارد که هدف از بحث و تبادل نظر چه باشد. در این‌جا از نو با بن‌بست‌های ناشی از انفصال میان «حکم» و «ضابطه‌ی عمل» مواجه می‌شویم. مثل روز روشن است که، سوای کسانی که «ذات زندگی سیاسی» را در بحث‌های فلسفی در کافه‌ها یا گپ‌وگفت میان دوستان می‌جویند، تبادل نظر فقط تا جایی سیاسی است که در تصمیمی جمعی تبلور یابد. پس مسئله‌ی امکان حقیقت‌های سیاسی را نباید فقط بر اساس «تبادل نظر» ــ که، اگر با تصمیم همراه نشود، «سیاست» را بدل می‌کند به اظهار نظرهای منفعلانه درباره‌ی مسائل روز، یعنی قسمی گسترش جمعی روزنامه‌خوانی ــ بلکه باید در فرایندی پیچیده بررسی کرد که تبادل نظر را با تصمیم متحد می‌سازد، یا تبادل نظر را در قالب گزاره‌هایی سیاسی فشرده می‌سازد که امکان یک یا چند مداخله را فراهم می‌کنند. حتی در تبادل نظرهای علنی در پارلمان می‌توان آن صورت حداقل‌گرای مداخله‌ی عمومی را که به نام رأی‌گیری می‌شناسیم مشاهده کرد...
از کتاب «فراسیاست»
نوشته‌ی آلن بدیو
ترجمه‌ی صالح نجفی و مهدی امیرخانلو
از کتاب «فراسیاست»
نوشته‌ی آلن بدیو
ترجمه‌ی صالح نجفی و مهدی امیرخانلو
👍6