‌
هیچ‌وقت از خودت پرسیده‌ای که اگر دست به قلم نمی‌بردیم زندگی‌مان چه شکلی می‌شد؟ اگر به بیماری عجیب نوشتن مبتلا نشده بودیم که وادارمان می‌کند زندگی را در قالب واژه‌ها بریزیم. دیروز، در راه بازگشت از کیتلی از میان جنگل، به درخت‌ها نگاه می‌کردم، به نور پاییزی، و می‌کوشیدم توصیفش کنم، چون در داستانم فصل پاییز است، اما به تمشک‌چین‌ها برخوردم. موقع کار آواز می‌خواندند. در بین آن‌ها کسی خواندن و نوشتن بلد نیست، با وجود این پیش خودم فکر کردم که حاضرم هر چه دارم بدهم که یکی از آن‌ها باشم، جزئی از تب‌و‌تاب دل‌انگیز زندگی و جنب‌و‌جوش. ثمره‌ی کارم را در انتهای روز در مقابل خودم ببینم و بدانم به درد دیگران می‌خورد. وقتی دیدند که دارم تماشا می‌کنم دست از کار کشیدند. کلاه‌های‌شان را برداشتند و سر تکان دادند و دانستم که می‌خواهند من بروم. کنسرت اجرا نمی‌کردند. آواز خواندن‌شان برای من یا کس دیگری نبود. به خاطر خودِ آواز خواندن بود. بدون آن‌که بدانند آواز می‌خواندند، مثل نفس کشیدن. نیازی نداشتند که کسی آوازشان را بشنود.

از نمایش‌نامه‌ی «برونته»
نوشته‌ی پالی تیل
ترجمه‌ی مزدک بلوری

‌
‌گروه تاریخ غرب آسیا و گروه مطالعات ایران، انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا با همکاری مؤسسه‌ی مطالعات جهان معاصر برگزار می‌کند
معرفی و نقد و بررسی کتاب «سیاست و حکومت در خاورمیانه (غرب آسیا) و شمال آفریقا»
با حضور مؤلف اثر؛ دکتر حمید احمدی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران
مدیر نشست: دکتر محمد ریگی درخشان، رئیس گروه تاریخ غرب آسیا، انجمن ایرانی مطالعات غرب آسیا

زمان: یکشنبه ۱۲ تیر ماه ۱۴۰۱، ساعت ۱۹
لینک نشست: https://www.skyroom.online/ch/jahanemoaser/conference

فهرست کتاب‌های نشر نی؛ تابستان ۱۴۰۱

‌
‌چاپ یازدهم منتشر شد
«هستی و زمان»
مارتین هایدگر
ترجمه‌ی عبدالکریم رشیدیان

پرسشی که هایدگر در هستی و زمان مطرح می‌کند «پرسش هستی» است، یعنی همان پرسشی که از سرآغاز فلسفه اندیشه‌های فیلسوفان را به تلاطم افکنده است. ازاین‌رو این کتاب از حیث موضوع‌اش تازگی ندارد. اما وجه «مدرن» آن شیوه‌ی بررسی هایدگر از این مسئله و تعیین هستی انسان (دازاین) به‌مثابه دروازه‌ی ورود به شناخت هستی است که پس از سرآغازهای اصیل و خیره‌کننده‌ی آن در فلسفه‌ی یونانی ماقبل سقراطی دیری است که حتی پرسش از آن به فراموشی سپرده شده است. تحلیل اگزیستانس دازاین از طریق ساخت‌های «ممکنی» که «اگزیستانسیال» نامیده می‌شوند «اونتولوژی بنیادی» نام می‌گیرد که شرط امکان ذاتی همه‌ی اونتولوژی‌ها را تشکیل می‌دهد. زیرا دازاین هستنده‌ای است که هر پرسش فلسفی از آن سرچشمه می‌گیرد و به آن بازمی‌گردد. ازهمین‌رو بسیاری از مسائل فلسفه همچون پروا، خودبودگی و دیگربودگی، جهان، مکان‌مندی و زمان‌مندی، مرگ و غیره صورت‌بندی‌های متفاوتی کسب می‌کنند...

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com

‌
‌‌«هیچ‌وقت در زندگی‌ام عاشق شخص یا گروهی نبودم. نه آلمانی‌ها، نه فرانسوی‌ها، نه آمریکایی‌ها. نه طبقه‌ی کارگر یا چیزی از این قبیل. در حقیقت فقط عاشق دوستانم بودم. من مطلقاً از هر نوع عشق دیگری ناتوانم. به‌ویژه، عشق به یهودی‌ها که از آن‌جا که خودم یهودی‌ام مظنون به آن هستم.»‌
‌‌‌▫️هانا آرنت‌
‌‌
ترجمه‌ی ویدئو از معصومه موسوی

‌
‌ک: اصلاً مسئله فحاشی مردم نیست آخه.
دَن: خب تا حدی هست.
ک: برین ببینین چرا مردم فحش می‌دن.
دَن: دایره‌ی واژگان‌شون محدوده.
ک: نه... مسئله... مسئله اینه که مجبورشون می‌کنین کلی بدبختی بکشن تا اشتباه‌های شماها رو جبران کنن. برا همین به‌تون فحش می‌دن. اگه این‌جا بخش خصوصی بود تا الان همه‌تونو انداخته بودن بیرون. دو هفته پیش می‌خواستم وقت دکتر بگیرم سه ساعت پشت سر هم داشتم زنگ می‌زدم تا آخر یه نفر جواب داد. سه ساعت.

از نمایش‌نامه‌ی «جوزف ک»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شماره‌ی ۴)
نوشته‌ی تام باسدن
ترجمه‌ی فرشاد رضایی

‌
چاپ سوم منتشر شد
«چرا جنگ؟»
نامه‌نگاری آلبرت آینشتاین و زیگموند فروید
تدوین و ترجمه‌ی خسرو ناقد

آینشتاین در جایگاه دانشمند علوم طبیعی در جست‌وجوی راه‌حل عملی پیشگیری از وقوع جنگ است. او که به استدلال قیاسی دقیق عادت کرده، نه‌تنها امیدوار است که با نظریه‌پردازی و طرح استدلال‌های استوارِ علمی بتوان شوق انسان‌ها به شرکت در جنگ را تضعیف کرد، بلکه همچنین امید دارد که روزی بتوان شوق به تخریب را در درون انسان‌ها به کل از بین بُرد. او معتقد است که «ملت‌ها با هدف‌های نادرست تربیت شده‌اند. در کتاب‌های درسی به جنگ ارج می‌نهند و وحشت و خرابی‌های آن را نادیده می‌گیرند و از این طریق کینه‌توزی را به کودکان تلقین می‌کنند. من اما می‌خواهم آشتی بیاموزم نه نفرت، عشق بیاموزم نه جنگ». آینشتاین نامه‌ی خود به فروید را با این پرسش آغاز می‌کند: «آیا در مقابل فاجعه‌ی شوم جنگ، راه نجاتی برای بشر وجود دارد؟»
فروید برخلاف آینشتاین به‌کارگیری خِرد و استدلال منطقی را راه مناسبی برای هدایت رشد روان انسان‌ها در جهت مقابله با جنگ نمی‌داند...

‌
منتشر شد
«اتنوموزیکولوژی»
رویکردهای مطالعاتی
نوشته‌ی محمدرضا آزاده‌فر

مک‌آلستر می‌گوید: «موسیقی در اصل مسئله‌ی ارزش‌های انسانی است، نه نُت‌ها» و گورالی کِنِث اتنوموزیکولوژی را ساحتی می‌داند که مطالعه‌ی «موسیقی به‌عنوان صدا» را به مطالعه‌ی «انسان موسیقی‌ساز» رشد می‌دهد. گیلبرت چِیس معتقد است تاریخِ موسیقی گفت‌وگو با مردگان است، اما اتنوموزیکولوژی گفت‌وگو با زندگان. کتاب حاضر موسیقی را چنین تعریف می‌کند: «موسیقی رخداد ضابطه‌مند اصوات در بستر زمان بر اساس هنجارهای زیبایی‌شناختیِ قومی در دوره‌ی تاریخیِ معین است»؛ شاید هنجارهای زیبایی‌شناسیِ اقوام همسایه با هنجارهای زیبایی‌شناسیِ قوم من فردا دیگرگون شود. همواره آنچه در یک آواز یا نغمه‌ی انسانی وجود دارد بیش از مجموعه‌ی سازمان‌یافته‌ی اصوات است و این «بیش» بسیار شگفت‌انگیز است. پیچیدگی باورهای انسان و روابط شگفت‌آوری او با خود و دیگری، چنان رمز‌آلود است که تنها در بستر پدیده‌ای به شگفتی موسیقی امکان بروز می‌یابد. ما به دنبال سرنخ‌هایی برای کشف راز انسان هستیم و شاید هیچ چیزی مانند موسیقی نتواند این سرنخ‌ها را به دست ما بدهد...

▫️بخشی از کتاب

‌
بخشی از کتاب «اتنوموزیکولوژی»
رویکردهای مطالعاتی
نوشته‌ی محمدرضا آزاده‌فر

‌
‌«مهمتر از همه اینکه: با خودت صادق باش...»
پولونیوس، در هملتِ ویلیام شکسپیر

چرا باید هملت بخوانیم؟
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی

«چه کسی آنجاست؟»، این جمله در تاریکی نجوا شد. این پرسش آغاز یک افسانه‌ی دسیسه، فریب و ابهام اخلاقی‌ست. در نمایشنامه‌ای که در آن هر کسی چیزی برای پنهان کردن دارد، پاسخ این پرسش به هیچ وجه ساده نیست. نمایشنامه‌ی هملت، کاراکتر معروفی را ترسیم می‌کند که اسیر گذشته است و آینده‌اش از حرکت ایستاده. هملت ماه‌ها بعد از مرگ ناگهانی پدرش از مدرسه مثل یک غریبه‌ به خانه‌اش بازمی‌گردد و عمیقاً مشکوک است که چه چیز در پسِ سایه‌ها پنهان شده. اما وقتی با روحی ملاقات می‌کند که سیمای پدرش را بر چهره دارد، اضطرابش دگرگون می‌شود. روح ادعا می‌کند که قربانی «زشت‌ترین جنایت» شده و هملت را متقاعد می‌کند که عمویش کلادیوس تاج و تخت را غصب کرده و قلب ملکه گرترود را دزدیده است.

‌
‌قشنگه، نابودی کلماتو می‌گم. البته بیشترین دورریز مال فعل‌ها و صفت‌هاست، اما صدها اسم هم وجود دارن که می‌شه از شرشون خلاص شد. موضوع فقط مترادف‌ها نیست. متضادها هم دست‌وپاگیرن. هر جور فکر کنی، چه توجیهی داره که یه کلمه صرفاً متضاد یه کلمه‌ی دیگه باشه؟ هر کلمه‌ای متضادشو توی خودش داره. مثلاً «خوب» رو در نظر بگیر. وقتی یه کلمه‌ای مثل «خوب» وجود داره، چه نیازی به کلمه‌ای مثل «بد» هست؟ «ناخوب» هم کارمونو راه می‌ا‌‌ندازه. حتی بهتره، چون متضاد دقیقیه؛ در حالی‌که «بد» این‌جوری نیست. قشنگی ماجرا رو نمی‌بینی، وینستن؟ البته ایده‌ی این کار در اصل از برادر بزرگ بود.

از نمایش‌نامه‌ی «۱۹۸۴»
رابرت آیک و دانکن مک‌میلان
ترجمه‌ی سینا شاه‌بابا
اقتباسی از رمان ۱۹۸۴ اثر جورج اورول
از مجموعه‌ی جهان نمایش، شماره‌ی ۲۳