‌
‌چاپ یازدهم منتشر شد
«هستی و زمان»
مارتین هایدگر
ترجمه‌ی عبدالکریم رشیدیان

پرسشی که هایدگر در هستی و زمان مطرح می‌کند «پرسش هستی» است، یعنی همان پرسشی که از سرآغاز فلسفه اندیشه‌های فیلسوفان را به تلاطم افکنده است. ازاین‌رو این کتاب از حیث موضوع‌اش تازگی ندارد. اما وجه «مدرن» آن شیوه‌ی بررسی هایدگر از این مسئله و تعیین هستی انسان (دازاین) به‌مثابه دروازه‌ی ورود به شناخت هستی است که پس از سرآغازهای اصیل و خیره‌کننده‌ی آن در فلسفه‌ی یونانی ماقبل سقراطی دیری است که حتی پرسش از آن به فراموشی سپرده شده است. تحلیل اگزیستانس دازاین از طریق ساخت‌های «ممکنی» که «اگزیستانسیال» نامیده می‌شوند «اونتولوژی بنیادی» نام می‌گیرد که شرط امکان ذاتی همه‌ی اونتولوژی‌ها را تشکیل می‌دهد. زیرا دازاین هستنده‌ای است که هر پرسش فلسفی از آن سرچشمه می‌گیرد و به آن بازمی‌گردد. ازهمین‌رو بسیاری از مسائل فلسفه همچون پروا، خودبودگی و دیگربودگی، جهان، مکان‌مندی و زمان‌مندی، مرگ و غیره صورت‌بندی‌های متفاوتی کسب می‌کنند...

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com

‌
‌‌«هیچ‌وقت در زندگی‌ام عاشق شخص یا گروهی نبودم. نه آلمانی‌ها، نه فرانسوی‌ها، نه آمریکایی‌ها. نه طبقه‌ی کارگر یا چیزی از این قبیل. در حقیقت فقط عاشق دوستانم بودم. من مطلقاً از هر نوع عشق دیگری ناتوانم. به‌ویژه، عشق به یهودی‌ها که از آن‌جا که خودم یهودی‌ام مظنون به آن هستم.»‌
‌‌‌▫️هانا آرنت‌
‌‌
ترجمه‌ی ویدئو از معصومه موسوی

‌
‌ک: اصلاً مسئله فحاشی مردم نیست آخه.
دَن: خب تا حدی هست.
ک: برین ببینین چرا مردم فحش می‌دن.
دَن: دایره‌ی واژگان‌شون محدوده.
ک: نه... مسئله... مسئله اینه که مجبورشون می‌کنین کلی بدبختی بکشن تا اشتباه‌های شماها رو جبران کنن. برا همین به‌تون فحش می‌دن. اگه این‌جا بخش خصوصی بود تا الان همه‌تونو انداخته بودن بیرون. دو هفته پیش می‌خواستم وقت دکتر بگیرم سه ساعت پشت سر هم داشتم زنگ می‌زدم تا آخر یه نفر جواب داد. سه ساعت.

از نمایش‌نامه‌ی «جوزف ک»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شماره‌ی ۴)
نوشته‌ی تام باسدن
ترجمه‌ی فرشاد رضایی

‌
چاپ سوم منتشر شد
«چرا جنگ؟»
نامه‌نگاری آلبرت آینشتاین و زیگموند فروید
تدوین و ترجمه‌ی خسرو ناقد

آینشتاین در جایگاه دانشمند علوم طبیعی در جست‌وجوی راه‌حل عملی پیشگیری از وقوع جنگ است. او که به استدلال قیاسی دقیق عادت کرده، نه‌تنها امیدوار است که با نظریه‌پردازی و طرح استدلال‌های استوارِ علمی بتوان شوق انسان‌ها به شرکت در جنگ را تضعیف کرد، بلکه همچنین امید دارد که روزی بتوان شوق به تخریب را در درون انسان‌ها به کل از بین بُرد. او معتقد است که «ملت‌ها با هدف‌های نادرست تربیت شده‌اند. در کتاب‌های درسی به جنگ ارج می‌نهند و وحشت و خرابی‌های آن را نادیده می‌گیرند و از این طریق کینه‌توزی را به کودکان تلقین می‌کنند. من اما می‌خواهم آشتی بیاموزم نه نفرت، عشق بیاموزم نه جنگ». آینشتاین نامه‌ی خود به فروید را با این پرسش آغاز می‌کند: «آیا در مقابل فاجعه‌ی شوم جنگ، راه نجاتی برای بشر وجود دارد؟»
فروید برخلاف آینشتاین به‌کارگیری خِرد و استدلال منطقی را راه مناسبی برای هدایت رشد روان انسان‌ها در جهت مقابله با جنگ نمی‌داند...

‌
منتشر شد
«اتنوموزیکولوژی»
رویکردهای مطالعاتی
نوشته‌ی محمدرضا آزاده‌فر

مک‌آلستر می‌گوید: «موسیقی در اصل مسئله‌ی ارزش‌های انسانی است، نه نُت‌ها» و گورالی کِنِث اتنوموزیکولوژی را ساحتی می‌داند که مطالعه‌ی «موسیقی به‌عنوان صدا» را به مطالعه‌ی «انسان موسیقی‌ساز» رشد می‌دهد. گیلبرت چِیس معتقد است تاریخِ موسیقی گفت‌وگو با مردگان است، اما اتنوموزیکولوژی گفت‌وگو با زندگان. کتاب حاضر موسیقی را چنین تعریف می‌کند: «موسیقی رخداد ضابطه‌مند اصوات در بستر زمان بر اساس هنجارهای زیبایی‌شناختیِ قومی در دوره‌ی تاریخیِ معین است»؛ شاید هنجارهای زیبایی‌شناسیِ اقوام همسایه با هنجارهای زیبایی‌شناسیِ قوم من فردا دیگرگون شود. همواره آنچه در یک آواز یا نغمه‌ی انسانی وجود دارد بیش از مجموعه‌ی سازمان‌یافته‌ی اصوات است و این «بیش» بسیار شگفت‌انگیز است. پیچیدگی باورهای انسان و روابط شگفت‌آوری او با خود و دیگری، چنان رمز‌آلود است که تنها در بستر پدیده‌ای به شگفتی موسیقی امکان بروز می‌یابد. ما به دنبال سرنخ‌هایی برای کشف راز انسان هستیم و شاید هیچ چیزی مانند موسیقی نتواند این سرنخ‌ها را به دست ما بدهد...

▫️بخشی از کتاب

‌
بخشی از کتاب «اتنوموزیکولوژی»
رویکردهای مطالعاتی
نوشته‌ی محمدرضا آزاده‌فر

‌
‌«مهمتر از همه اینکه: با خودت صادق باش...»
پولونیوس، در هملتِ ویلیام شکسپیر

چرا باید هملت بخوانیم؟
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی

«چه کسی آنجاست؟»، این جمله در تاریکی نجوا شد. این پرسش آغاز یک افسانه‌ی دسیسه، فریب و ابهام اخلاقی‌ست. در نمایشنامه‌ای که در آن هر کسی چیزی برای پنهان کردن دارد، پاسخ این پرسش به هیچ وجه ساده نیست. نمایشنامه‌ی هملت، کاراکتر معروفی را ترسیم می‌کند که اسیر گذشته است و آینده‌اش از حرکت ایستاده. هملت ماه‌ها بعد از مرگ ناگهانی پدرش از مدرسه مثل یک غریبه‌ به خانه‌اش بازمی‌گردد و عمیقاً مشکوک است که چه چیز در پسِ سایه‌ها پنهان شده. اما وقتی با روحی ملاقات می‌کند که سیمای پدرش را بر چهره دارد، اضطرابش دگرگون می‌شود. روح ادعا می‌کند که قربانی «زشت‌ترین جنایت» شده و هملت را متقاعد می‌کند که عمویش کلادیوس تاج و تخت را غصب کرده و قلب ملکه گرترود را دزدیده است.

‌
‌قشنگه، نابودی کلماتو می‌گم. البته بیشترین دورریز مال فعل‌ها و صفت‌هاست، اما صدها اسم هم وجود دارن که می‌شه از شرشون خلاص شد. موضوع فقط مترادف‌ها نیست. متضادها هم دست‌وپاگیرن. هر جور فکر کنی، چه توجیهی داره که یه کلمه صرفاً متضاد یه کلمه‌ی دیگه باشه؟ هر کلمه‌ای متضادشو توی خودش داره. مثلاً «خوب» رو در نظر بگیر. وقتی یه کلمه‌ای مثل «خوب» وجود داره، چه نیازی به کلمه‌ای مثل «بد» هست؟ «ناخوب» هم کارمونو راه می‌ا‌‌ندازه. حتی بهتره، چون متضاد دقیقیه؛ در حالی‌که «بد» این‌جوری نیست. قشنگی ماجرا رو نمی‌بینی، وینستن؟ البته ایده‌ی این کار در اصل از برادر بزرگ بود.

از نمایش‌نامه‌ی «۱۹۸۴»
رابرت آیک و دانکن مک‌میلان
ترجمه‌ی سینا شاه‌بابا
اقتباسی از رمان ۱۹۸۴ اثر جورج اورول
از مجموعه‌ی جهان نمایش، شماره‌ی ۲۳

‌
‌مکانیک انسانی. هر‌کس که رنج می‌برد می‌کوشد رنج خود را منتقل کند (یا با بدرفتاری‌کردن با کسی، یا با طلب ترحم از او) تا از رنج خود بکاهد، و به‌راستی به این شیوه آن را کاهش می‌دهد. در مورد انسانی که به پایین‌ترین درجه رسیده است، کسی که هیچ‌کس بر او رحم نمی‌آورَد، کسی که امکان بدرفتاری با هیچ‌کس را ندارد (اگر فرزند یا کسانی را نداشته باشد که او را دوست بدارند)، رنج در درونش لانه می‌کند و او را مسموم می‌سازد.
این قانون، مانند جاذبه، مطلق است. چگونه می‌توان از آن رهایی جست؟ چگونه باید از نیرویی که شبیه به جاذبه است رهایی جست؟
میل به پراکندن شرّ به بیرون از خود: هنوز این میل را دارم! اشخاص و اشیاء آن‌قدرها برایم مقدس نیستند. باشد که هرگز چیزی را آلوده نسازم، هر‌چند یکسر به لجن تبدیل شده باشم. نیالودن هیچ چیز، حتی در اندیشه. حتی در بدترین لحظات نیز نمی‌خواستم یک پیکره‌ی یونانی یا فرسکویی از آنِ جوتو را نابود کنم. پس چرا چیزهای دیگر را خراب کنم؟ مثلاً لحظه‌ای در زندگی یک انسان را که می‌توانست در آن لحظه شاد باشد.

از کتابِ «جاذبه و رحمت»
بخشِ «خلأ و ترمیمِ [خلأ]
نوشته‌ی سیمون وی
ترجمه‌ی بهزاد حسین‌زاده

‌
‌ولستون‌کرافت بیش از هر چیز خواهان شخصیت انسانی برای زنان بود. او می‌گفت زن «بازیچه‌‌ی مرد یا زنگوله‌ی او» نیست که «در هنگام فراغت از تعقل، با صدای جرینگ و جرینگ آن خود را سرگرم کند.» به بیانی دیگر، او چنان‌که کانت می‌گفت «وسیله‌ی محض» یا ابزاری برای خوشبختی یا کمال شخصی دیگر نیست بلکه همان چیزی است که کانت آن را «هدف» نامید، یعنی عاملی خردورز که کرامت او در قابلیت خودسامانی خویش نهفته است. هرگاه با فردی همچون وسیله‌ی محض رفتار کنید گویی را کم‌تر از شخص می‌دانید، یعنی وجود او قائم به خود نیست بلکه از ضمائم شخصی دیگر است. پس مثلاً اگر رفتار شوهری با زن خود در حد رفتار با یک گیاه زیبای خانگی باشد گویی او را شیئی پنداشته که فقط برای کام‌روایی خود آب و نانش می‌دهدو به همین ترتیب، اگر زنی اجازه دهد که با او چنین رفتاری بشود از منزلت انسانی خود نزول کرده است.

از کتاب «نقد‌ و نظر: درآمدی جامع بر نظریه‌های فمینیستی»
نوشته‌ی رزمری تانگ
ترجمه‌ی منیژه نجم‌عراقی

▫️تصویر پرتره‌ی مری ولستون‌کرافت (نویسنده و فیلسوف قرن هجدهم بریتانیا)، اثر جان اوپی

‌
‌‌ادبیات به چه درد می‌خورد؟
ویدئو از وب‌سایت The school of life
ترجمه‌ی معصومه موسوی

‌ادبیات دقیقاً به چه درد می‌خورد؟ چرا باید وقت‌مان را صرف خواندن رمان‌ها یا شعرها کنیم، وقتی آن بیرون اتفاقات مهمی در جریان است. بیایید درباره‌ی این فکر کنیم که ادبیات از چه راه‌هایی می‌تواند برای ما مفید باشد:

۱. در وقت شما صرفه‌جویی می‌کند.
۲. شما را مهربان‌تر می‌کند.
۳. درمانی برای تنهایی‌ست.
۴. شما را برای شکست آماده می‌کند.

‌
‌در دست انتشار
«قانون و خشونت»
گزیده مقالاتی از جورجو آگامبن، کارل اشمیت، والتر بنیامین و...
گروه مترجمان، زیر نظر مراد فرهاد‌پور

قانون و خشونت دو قطب یا جوهر طبیعی نیستند که سیاست را بتوان به‌مثابه فاصله یا خط رابط میان آن دو تعریف کرد، حتا اگر این تعریف به شیوه‌های دیالکتیکی بر حسب زوج مفهومی شباهت/ تفاوت، یا همگرایی/ واگرایی توصیف شود. سیاست، درواقع، نه‌فقط شکافی میان این دو قطب، بلکه اساساً شکاف یا تنشِ برسازنده‌ی نهفته در درونِ آن دو است. بدونِ اعمال خشونت سازمان‌یافته ــ که نهایتاً مبتنی بر توانایی کشتن و اِعمال خشونت جسمانی است ــ هیچ قانون و حکومتی بر جای نمی‌ماند؛ به همین ترتیب، هر نوع اِعمال خشونت فردی و گروهی نیز جویای آن است که به قانون بدل شود و الگو و مبنای آن همان خشونت اجتماعی مشروع و رسمیت‌یافته است.