‌
‌«حقیقت عاشورا»
از عاشورای حسین (ع) تا تحریفات عاشورا
نوشته‌ی محمد اسفندیاری

کتاب حاضر عهده‌دار بررسی نهضت امام حسین ـ علیه‌السلام ـ است: از حماسه‌ی آن حضرت تا کوشش او برای جلوگیری از جنگ؛ از ستم‌ستیزبودن امام حسین تا عقلانی‌ بودنش و پرهیزش از افراط‌گرایی؛ از درس‌هایی که از امام حسین می‌توان آموخت تا عبرت‌هایی که از مخالفانش باید فراگرفت؛ از این‌که امام حسین چه می‌گفت، تا اینکه مخالفانش چه می‌گفتند؛ و عاشورا نزاع چه با چه بود.
نهضت عاشورا دو ویژگی برجسته داشت؛ نخست اینکه حماسی (ظلم‌ستیزانه) بود، و دوم اینکه عقلانی بود؛ یعنی همان دو ویژگی‌ای که عده‌ای در جمع آن‌ها توفیق نمی‌یابند. اما در بعد، پنج تحریف سهمگین دامنگیر آن شد: ۱. تقلیل یافتن آن به عزاداری (با غفلت از ظلم‌ستیزی)؛ ۲. تفسیرهای غیرعقلانی از آن؛ ۳. تفسیرهای فوق واقعی؛ ۴. تفسیرهای افراطی و خشونت‌آمیز و ۵. تفسیرهای عامیانه.

‌
‌کاپیتالیسم
ویدئو از وب‌سایت The school of life
ترجمه‌ی معصومه موسوی

امروزه کمابیش هر اقتصادی در جهان در مسیر سرمایه‌داری سامان یافته اما در عین حال تقریباً در همه‌جا به سرمایه‌داری به دیده‌ی سرخوردگی، شکست و ظن نگریسته می‌شود. جالب اینکه هیچ کدام از این نقدها جدید نیستند. آن‌ها از آغاز نسبت به سرمایه‌داری مطرح بوده‌اند.
سرمایه‌داری به طرز شگفت‌انگیزی مولد است اما دو نقطه ضعف بزرگ دارد. نخست اینکه، به طور نظام‌مند رنج کارگران را نادیده می‌گیرد، مگر اینکه دائماً به آن یادآور شوند که نباید این‌طور باشد. و دوم این‌که ثروت شرکت‌ها اغلب بر پایه‌ی برآورده کردن نیازهایی استوار است که نیازهای اساسی انسان‌ها نیستند. این ثروت‌ها بر پایه‌ی تولید غذای ناسالم یا برنامه‌های تلویزیونی بد به دست می‌آیند. چالش آینده این است که چه‌طور می‌توانیم به نحو انسانی پول در آوریم، با افراد و زمین به خوبی رفتار کنیم و همچنین از طریق فعالیت‌هایی پول در بیاوریم که به اهداف شریف‌تر و نیازهای انسانی می‌پردازند.

در محاکمه‌ی آیشمن، با آن‌که واقعیات بی‌نهایت هولناک بود اما شخص مرتکب نه هراس‌انگیز بود و نه دیوانه، تنها ویژگی او در گذشته و نیز در رفتارش در جریان دادرسی و بازجویی‌های پلیس، واقعیتی سلبی بود: حماقت نبود، ناتوانی شگفت‌انگیز و ذاتیِ اندیشیدن بود.

از کتابِ «اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی»
نوشته‌ی هانا آرنت
ترجمه‌ی عباس باقری

‌
🔸 به روایت نویسنده

‌معرفی کتاب «اتنوموزیکولوژی»
نوشته‌ی محمدرضا آزاده‌فر

مک‌آلستر می‌گوید: «موسیقی در اصل مسئله‌ی ارزش‌های انسانی است، نه نُت‌ها» و گورالی کِنِث اتنوموزیکولوژی را ساحتی می‌داند که مطالعه‌ی «موسیقی به‌عنوان صدا» را به مطالعه‌ی «انسان موسیقی‌ساز» رشد می‌دهد. گیلبرت چِیس معتقد است تاریخِ موسیقی گفت‌وگو با مردگان است، اما اتنوموزیکولوژی گفت‌وگو با زندگان. کتاب حاضر موسیقی را چنین تعریف می‌کند: «موسیقی رخداد ضابطه‌مند اصوات در بستر زمان بر اساس هنجارهای زیبایی‌شناختیِ قومی در دوره‌ی تاریخیِ معین است»؛ شاید هنجارهای زیبایی‌شناسیِ اقوام همسایه با هنجارهای زیبایی‌شناسیِ قوم من فردا دیگرگون شود. همواره آنچه در یک آواز یا نغمه‌ی انسانی وجود دارد بیش از مجموعه‌ی سازمان‌یافته‌ی اصوات است و این «بیش» بسیار شگفت‌انگیز است. پیچیدگی باورهای انسان و روابط شگفت‌آوری او با خود و دیگری، چنان رمز‌آلود است که تنها در بستر پدیده‌ای به شگفتی موسیقی امکان بروز می‌یابد. ما به دنبال سرنخ‌هایی برای کشف راز انسان هستیم و شاید هیچ چیزی مانند موسیقی نتواند این سرنخ‌ها را به دست ما بدهد...

#به_روایت_نویسنده

‌
‌
یوتوپیا مدت‌هاست در حال فرارسیدن است، زیرا ساختن یوتوپیای نهایی روند تاریخی آهسته‌ای است که کوشش جمعی نسل‌ اندر نسل را می‌طلبد. اما هر کسی را توان سر کردن با این نیست. و آن‌ کس که نتوانست چنین کند قهرمان چیدمان ایلیا کاباکوف بود، مردی که از آپارتمانش به فضا پرواز کرد. او نمی‌خواست تا زمان آماده ‌شدن بقیه‌ی جامعه برای یوتوپیا صبر کند. می‌خواست در همان ‌جا و همان‌ هنگام راهی یوتوپیا شود ــ با پرواز به فضای کیهانی که در آن دیگر در بند یک جای خاص، یک توپوس خاص نمی‌بود، بلکه در یک اوـ‌توپوس یعنی در «ناکجا» می‌بود، بی‌وزن، آزادانه شناور در بی‌کرانگی کیهان. پس دستگاهی ساخت که می‌توانست او را یکراست از تختخوابش به فضا پرتاب کند. و از قرار معلوم، این آزمایش جواب داد ــ تمام آن‌چه می‌بینیم اتاقی است که مرد قبلاً در آن سکونت داشته است.

از کتابِ «مردی که از آپارتمانش به فضا پرواز کرد»
نوشته‌ی بوریس گرویس
ترجمه‌ی اشکان صالحی

‌
‌چاپ یازدهم منتشر شد
«نظریه و روش در تحلیل گفتمان»
ماریان یورگنسن و لوئیز فیلیپس
ترجمه‌ی هادی جلیلی

ده سالی است که «گفتمان» واژه‌ای مد روز شده است. آن را بی‌هدف و غالباً بی‌آنکه تعریف کنند در متن‌ها و بحث‌های علمی به‌کار می‌گیرند. اکنون گفتمان به واژه‌ای مبهم و گاه بی‌معنا بدل شده است که حتی زمانی که آن را با دقت به‌کار می‌برند در هر بستری معنایی متفاوت دارد. اما در بسیاری از موارد منظور از «گفتمان» این است که زبان در چارچوب قالب‌هایی ساختاربندی شده و مردم به هنگام مشارکت در حوزه‌های مختلف حیات اجتماعی در گفتار خود از این قالب‌ها تبعیت می‌کنند.
و در این جست‌وجو به‌سرعت درخواهیم یافت که تحلیل گفتمان نه یک رویکرد واحد بلکه مجموعه‌ای از رویکردهای میان‌رشته‌ای است که می‌توان از آن‌ها در انواع گوناگون مطالعه‌ها و برای کندوکاو در قلمروهای مختلف اجتماعی استفاده کرد. در ضمن، هیچ اجماع روشنی درباره‌ی چیستی گفتمان‌ها و نحوه‌ی عملکرد و نحوه‌ی تحلیل آن‌ها وجود ندارد.


‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
‌حتماً در آن نامه به من گفته بودی که هنوز آن‌جایی، نه خیلی دور. و قول داده بودی که پایان جنگ نزدیک است، آزادی‌مان نزدیک است. این نامه مربوط به چه زمانی می‌شد؟ تابستان ۴۴ ؟ کمی بعدتر؟... خبرها با آخرین کاروان‌ها به اردوگاه می‌رسید. هر مرتبه، یکی از ما سعی می‌کرد خودش را به لاگر آ، و تازه‌وارد‌هایی برساند که هنوز در قرنطینه و بین اتاق گاز یا کار اجباری بلاتکلیف بودند. آن‌جا دنبال چهره‌های آشنا می‌گشتیم. همیشه هم دست پر برمی‌گشتیم. از همین طریق بود که خبردار شدیم پاریس آزاد شده و لشکر ژنرال لکلرک در شانز الیزه صف کشیده است، و فردای آن روز سرود مارسیز را آرام به‌شکل آکاپلا خواندیم، درحالی‌که از مقابل ارکستری می‌گذشتیم که صبح و شب با رفتن و آمدن نگهبان‌ها مارش نظامی یا قطعات کلاسیک می‌نواخت. اما این تنها بخشی از اخبار دنیایی بود که ما دیگر جزء آن نبودیم. گاز هنوز ما را تهدید می‌کرد. زندگی‌مان به مویی بند بود. فقط زمان حال را زندگی می‌کردیم، فقط چند دقیقه‌ی بعد را. دیگر هیچ چیز نمی‌توانست امید را تغذیه کند. امید مرده بود.

از کتاب «و تو برنگشتی»
مارسلین لوریدان ایونس
ترجمه‌ی نگار یونس‌زاده

‌
‌چاپ یازدهم منتشر شد
«ویلت»
شارلوت برونته
ترجمه‌ی رضا رضایی

ویلِت، آخرین و پخته‌ترین اثر شارلوت برونته، رمانی است «اصیل» و نمونه‌ی کلاسیکی از آنچه در نقد ادبی به «آشنایی‌زدایی» معروف است. قهرمان داستان دختری است بی‌چیز اما جسور که زندگی کسالت‌بار را برنمی‌تابد و با اعتقاد کامل به فضیلت‌های اخلاقی به کام اجتماع می‌رود. ویلت روایت رنج و تلاش است برای ایفای وظیفه، گریز از بطالت‌های روزمره، و جست‌وجوی عشق، و نیز کشاکش آدمی با سرنوشت ناشناخته. شارلوت برونته ما را به سفری می‌برد برای کشف زوایای پنهان خیال و اندیشه‌ی زنانه.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
‌در دست انتشار
«اندیشه‌ی پیشرفت و تحولات جدید جامعه‌ی ایران»
بازخوانی مطالعات مجید تهرانیان در حوزه‌های توسعه، فرهنگ و ارتباطات
نوشته‌ی هادی خانیکی

... مطالعه‌ی تاریخی توسعه و سیاست در ایران مطالعه‌ای توأمان و به‌هم‌پیوسته است که «مسئله‌ی ایران به‌مثابه‌ی جامعه‌ی در حال گذار» در کانون آن قرار دارد. مسئله‌ای که اگرچه کلی و مبهم است اما از ظرفیت گفت‌وگو بر سر کم‌ و کیف موضوع برخوردار است.
حوزه‌ی ارتباطات و توسعه به‌عنوان حوزه‌ای «مسئله‌بنیاد» و «میان‌رشته‌ای» که جوهر آن گفت‌وگو و رویارویی سازنده میان اندیشه‌ها و تجربه‌‌هاست به این موضوع اهتمام ویژه داشته و دارد و فضل تقدم در این کار با مرحوم دکتر مجید تهرانیان است که، پس از اخذ مدرک دکتری اقتصاد سیاسی از دانشگاه هاروارد و ورود به ایران در سال ۱۳۵۳، با تأسیس «پژوهشکده‌ی علوم ارتباطی و توسعه‌ی ایران» به مطالعات علمی و ملی در این زمینه سامان داد...

‌
چاپ پانزدهم منتشر شد
‌«از مدرنیسم تا پست مدرنیسم»
متن‌هایی برگزیده (ویراست دوم)
لارنس کهون
ترجمه‌ی عبدالکریم رشیدیان

کتاب از مدرنیسم تا پست‌مدرنیسم مجموعه‌ای جامع از متون کلاسیک و معاصر مربوط به مدرنیسم و پست‌مدرنیسم است.
این مجموعه با تکیه بر این فرض که دانش‌پژوهان و دانشجویان نمی‌توانند بدون شناختی قبلی از بسط و تکامل مدرنیته به ارزیابی پست‌مدرنیسم بپردازند مباحث کنونی را در متن نقادی مدرنیته از قرن هفدهم به این‌سو قرار داده است.
این کتاب که به ترتیب زمانی و موضوعی تنظیم شده است متنی است ایده‌آل برای دانشجویان و عموم خوانندگان، زیرا گستردگی و عمق پوشش این اثر آن را به منبعی غیرقابل چشم‌پوشی برای پژوهش در رشته‌های مختلف فلسفی، ادبی، فرهنگی، نظریه‌ی اجتماعی و دینی تبدیل می‌کند.
افزوده‌های ویراست جدید دربرگیرنده‌ی بیست متن برگزیده‌ی جدید است از چهارده نویسنده‌ی غالباً متأخری که بیان‌کننده یا منتقد پست‌مدرنیسم بوده‌اند.
ویراستار کتاب، آقای کِهون، استاد فلسفه در دانشگاه بوستون و نویسنده‌ی کتاب‌های معضل مدرنیته (۱۹۸۸) و غایات فلسفه (۱۹۹۵) است.


‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
‌در دست انتشار
دور و نزدیکِ «آمرصاحب»
خاطراتی از بودن در کنار قهرمان ملی، احمدشاه مسعود
نوشته‌ی محمدفهیم دشتی

در واقع من خود را در وضعیت یک کودک مکتبی یافتم که در برابر معلمی بزرگ زانو زده و درس‌های تازه‌ای می‌گیرد.
«مبارزه همیشه سخت است. این سختی وقتی از حد تحمل فراتر می‌رود که آدم‌ها خود را در مبارزه برای یک هدف، تنها می‌بینند. مبارزه با تمام سختی‌هایش، لذت عجیبی دارد؛ اما گر مجبور باشی برای رسیدن به هدف، آدم‌های دیگر را قربانی بسازی، لذت مبارزه را کمتر احساس می‌کنی. هیچ چیزی در مبارزه خطرناک‌تر از…» متوجه شدم آمرصاحب نگاه تندی به سوی دروازه‌ی اتاق انداخت. نگاه من نیز ناخودآگاه به آن‌سو کشیده شد. یکی از بچه‌های کماندو در قاب دروازه ایستاده بود. معلوم نبود چه می‌خواهد؛ اما نگاه تند آمرصاحب سبب شد که یک قدم عقب رفته و دروازه را ببندد.
آمرصاحب دوباره آغاز کرد: «بسیار خطرناک است، اگر در مبارزه با خیانت همراهان مواجه شوی. راه را گم می‌کنی، اگر ندانی بر کی می‌توانی اعتماد کنی.»
نگاه آمرصاحب این بار از کلکین اتاق به نقطه‌ی دوری دوخته شد...

‌

بعد از انقلاب فرانسه که در ۱۷۸۹ طغیان کرد، اروپا به هرج و مرج کشیده شد. پادشاهان کشورهای همسایه که می‌ترسیدند به سرنوشت لوئی شانزدهم دچار شوند، به حکومت جمهوری جدید حمله کردند؛ در حالی که در خود فرانسه، افراط‌گرایی و بی‌اعتمادی میان جناح‌ها به کشت و کشتار انجامید. در میانه‌ي این درگیری‌ها، یک چهره‌ی قدرتمند پدیدار شد و رهبری فرانسه را به دست گرفت. اما آیا او انقلاب را حفظ کرد یا آن را نابود کرد؟
بناپارت حکمرانی پر از تعارض بود. او با تحمیل دیکتاتوری مطلق، از یک انقلاب مردمی دفاع کرد و آرمان‌های آزادی‌خواهانه را از طریق جنگ‌های پادشاهی گسترش داد و با آن‌که هرگز به رؤیای سلطه بر اروپا دست نیافت، بی‌تردید خوب یا بد، رد و نشان خودش را بر آن به جای گذاشت.


‌تاریخ در برابر ناپلئون بناپارت
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی