‌
‌چاپ هفتم منتشر شد
«خاطرات سیلویا پلات»
ترجمه‌ی مهسا ملک مرزبان


این زندگی‌نامه‌ی خودنوشت اوست. بسیار کامل، پیچیده و دقیق. اینجاست که او می‌کوشد با خودش روراست باشد. در برابر صورت‌سازی از خود مقاومت می‌کند. سیلویا پلاتی که در این‌جا می‌بینیم نزدیک‌ترین فرد به چهره‌ی واقعی او در زندگی روزمره‌اش است.
«تد هیوز»

آنچه در درست دارید همچون زندگی‌نامه‌های معمولی فقط شرح زندگی نویسنده نیست. بلکه سرچشمه و منشأ غالب آثار اوست. برای نویسنده‌ای که کارش تا این حد بر جزئیات و ظرایف زندگی‌نامه‌اش متمرکز است، روابط اهمیتی ویژه دارد. دفتر حاضر چیزی ارائه می‌دهد که از هر زندگی‌نامه‌ی خودنوشت مهم‌تر است.از میان این صفحات و عبارات دلنشین صدایی به گوش می‌رسد که مانند اشعار سیلویا پلات صادق و بی‌نظیر است.
«فرانسیس مک‌کالو، ویراستار کتاب»

نمی‌خواهی فقط یک بار آن هم به شکلی زندگی کنی که در یک جمله‌ی کلی بتوانند بگویند: «او یه دختر … بود» و نهایتاً در ۲۵ کلمه یا کم‌تر و بیش‌تر تو را شرح بدهند. می‌خواهی هر قدر می‌توانی زندگی کنی… تو ثروتمندی…

رنج کفاره‌گون آسیبی است در ازای شری که مرتکب شده‌ایم. رنج رستگاری‌بخش سایه‌ای است از خیر نابی که خواهانش هستیم.

از کتابِ «جاذبه و رحمت»
سیمون وی
ترجمه‌ی بهزاد حسین‌زاده

‌
‌در دست انتشار
«تاریخ اندیشه سیاسی غرب (جلد سوم)»
واکنش به لیبرالیسم
جان مکللند
ترجمه‌ی جهانگیر معینی علمداری


‌آخرین جلد کتاب تاریخ اندیشه‌ی سیاسی غرب به اندیشه‌ی سیاسی قرن بیستم اختصاص دارد، اما نویسنده از چشم‌اندازی خاص به این آراء و نظریات می‌نگرد. در این مجلد نقطه‌ی کانونیِ موردِ توجه مکللند را جامعه‌ی توده‌ای و مسائل آن، ازجمله ماهیت توده، پدیده‌ی ازدحام، و جنبش‌های توده‌ای تشکیل می‌دهد. بر همین مبنا، آن گروه از اندیشمندان مورد ملاحظه قرار گرفته‌اند که یا به مباحث جامعه‌ی توده‌ای پرداخته‌اند یا اندیشه‌های‌شان به نحوی از جامعه‌ی توده‌ای تأثیر پذیرفته است. برخی از این اندیشمندان ـ مانند فروید و گوستاو لوبن ـ در متون متعارف اندیشه‌ی سیاسی کمتر مورد بحث بوده‌اند. درمجموع، یکی از ویژگی‌های اصلی مجلد حاضر تلاش برای درآمیختن دیدگاه‌های فلسفه‌ی سیاسی با دیدگاه‌های علوم اجتماعی است.

‌
‌در دست انتشار
«شب جهان»
کانت، هایدگر، و مسئله‌ی کوگیتو
اسلاوی ژیژک
گردآوری و ترجمه‌ی علی حسن‌زاده
‌
‌منطق استعلایی کانت و حقیقت آن، منطق نظرورزانه‌ی هگل / منطق دال لاکان، انفجاری است که هنوز امواجش آن‌طور که باید ما را نگرفته است. کتاب حاضر ما را به هسته‌ی تاریک این انفجار راه می‌برد … با تعابیر شیخ اشراق می‌توان گفت که تمامیتِ نور در نقطه‌ی «شب جهان» شکست می‌خورد و نورالانوار هرگز نمی‌تواند این نقطه‌ی کسوف جهان را در برگیرد. همواره نقطه‌ی کوری هست که نور با واپس‌رانیِ آن نور می‌شود؛ «نور / هستی به‌مثابه تمامیت» فقط آن‌جا هست که درست در دلش شکاف و ترکی هستی‌شناختی وجود دارد. به دیده‌ی ژیژک این شکافِ هستی‌شناختی، این «شب جهان»، نخستین بار در کوگیتوی دکارت سر بر می‌آورد، در فلسفه‌های کانت و هگل شکلی بنیان‌برانداز به خود می‌گیرد، در هایدگر پیچشی از سر می‌گذارند، و در منطق «نه‌ـ‌همه» لاکان به اوج خود می‌رسد …

‌
‌چاپ پنجم منتشر شد
«دین در جوامع مدرن»
مقالاتی در جامعه‌شناسی دین
دانیل ارویو لژه، ژان پل ویلم، پی‌یر برشون
ترجمه‌ی علیرضا خدامی

باور راسخ بسیاری از اندیشمندان دوران مدرن این بود که مدرنیته بر زمین ویرانه‌ی دین پی‌ریزی شده است. در این دوران، پارادایم غالب بر حوزه‌های گوناگونی چون فلسفه، جامعه‌شناسی، مردم‌شناسی، روان‌شناسی، روان‌کاوی و غیره نابودی گریزناپذیر دین در سیر تحول و دگرگونی اندیشه‌ی بشری بود. این پارادایم به‌ویژه از نیمه‌ی دوم سده‌ی بیستم با چالش جدی رشد و شکوفایی باورها، آداب و اعمال دینی در درون کشورهای غربی رهاشده از قیمومیت کلیسا روبه‌رو شد. کتاب حاضر گزیده‌ای است از نوشته‌ها و کنکاش‌های اخیر چند چهره‌ی برجسته‌ی جامعه‌شناس دین در فرانسه درباره‌ی وضعیت کنونی امر دینی این کشورها. نویسندگان بر این باورند که بازگشت امر دینی بیش از این‌که به‌معنای رجعت به گذشته باشد، فراورده‌ی پدیده‌ی بازخوانی منابع معنایی گذشته و نیز درهم‌آمیزی آن‌ها با منابع مشروعیت‌بخش مدرن است...

‌
‌‌سیمون وی: عارف بی‌میل

نابغه‌ای که در دوازده‌سالگی بر زبان یونانی مسلط شد و بعدتر سانسکریت را فراگرفت. در نوجوانی فلسفه آموخت و در شش سالگی طی جنگ جهانی اول، از مصرف شکر سر باز زد، زیرا سربازانی که در جبهه‌ی غربی سنگر گرفته بودند، شکر نداشتند. وقتی ده ساله بود، اعلام کرد که یک بلشویک است و در سال‌های پایانی نوجوانی‌اش در جنبش‌های کارگری شرکت کرد، در تظاهرات شرکت کرد و از حقوق کارگران دفاع کرد. آثار عمیق و پربینش فراوانی درباره‌ی جنبش‌های سیاسی، و بعدتر درباره‌ی عرفان معنوی، همچنین کتاب‌ها و مقالاتی درباره‌ی مسائل اجتماعی و سیاسی نوشت.
در زمان عضویتش در جبهه‌ی مقاومت فرانسه تشخیص داده شد که بیماری سل دارد و به او گفته شد باید استراحت کند و تغذیه‌ی مناسب داشته باشد. اما او درمان را نپذیرفت، و برعکس در همبستگی با ساکنان گرسنه‌ی فرانسه‌ی تحت حکومت نازی‌ها، مقدار غذایی را که می‌خورد محدود کرد. وضعیت سلامت او به‌سرعت وخیم شد و او را به یک بیمارستان مسلولین فرستادند. بعد از مدتی بیماری و ضعف، سیمون وی در آگوست ۱۹۴۳ بر اثر نارسایی قلبی جان باخت.

ترجمه‌ی معصومه موسوی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌‌
‌‌چاپ پنجم منتشر شد
«وضعیت استثنایی»
با پیش‌گفتار نویسنده بر ترجمه‌ی فارسی
جورجو آگامبن
ترجمه‌ی پویا ایمانی

از زمان انتشار این کتاب در سال ۲۰۰۳ این ایده که وضعیت استثنایی در دموکراسی‌های غربی به پارادایم معمولِ حکومت بدل شده دیگر واقعیتی بدیهی است و هیچ تحلیل سیاسی جدی نمی‌تواند انکارش کند. نه‌تنها قوانینی که در پی حملات سپتامبر ۲۰۰۱ وضع شدند و دست‌کم دوبرابر محدودکننده‌تر از قوانین ایتالیای فاشیست‌اند کاملاً در چارچوب [وضعیت استثنایی] می‌گنجند، بلکه اعلام وضعیت اضطراری در ۲۰ نوامبر به‌مدت سه ماه در فرانسه گامی تعیین‌کننده در این چارچوب بود که البته دولت آن را تمدید هم کرده است. بدین‌ترتیب وضعیت استثنایی به‌گونه‌ای ماندگار در قلب اروپا خانه کرده است.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
▫️‌‌به‌زودی در مجموعه‌ی جهان نمایش
‌
‌‌«تابلو»
اثر اوژن یونسکو
ترجمه‌ی ساناز ساعی دیباور


تابلو نمایش‏نامه‌‏ای تک‏‌پرده‏‌ای است که در آن نقاش می‏‌خواهد تابلویش را به مردی چاق که تاجری رند و نابکار است بفروشد. شخصیت‏‌ها عمق روانشناختی ندارند و بُعد اجتماعی که یونسکو به آن‌‏ها می‌‏دهد کاملاً تصادفی است. آدم‏‌های این نمایش اراده‏‌ای از خود ندارند و صحبت و رفتار و احساسات‏‌شان برای تحقق آرمان مرد چاق است. از این رو، مدام عقایدشان سرکوب می‏‌شود. مرد چاق نماد تنهایی انسان است، که بین دو حد نهایی ــ نهایت و بی‏‌نهایت ــ به دام افتاده است و نه التیام می‏‌یابد و نه تسکین. او در پی ارزش مطلق در زندگی خویش می‏‌گردد و ناخودآگاه دنبال بُعد گمشده‌‏ای است که هرچقدر پیش می‏‌رود بیشتر از آن دور می‏‌شود. برای رهایی از بُعد محدود و ناخواسته‌‏ای که در خود سراغ دارد دست به دگرگونی در جهان اطراف خود می‌زند ولی این جست‏‌وجوی خوشبختی به هیچ می‏‌انجامد و بهشت گمشده‌ی او همیشه باقی می‌‏ماند. تنها چیزی که می‌‏تواند نارضایتی را از او دور کند جست‏‌وجوی آرمانی برتر در زندگی است: زیبایی.

‌
🔸 به روایت نویسنده

معرفی کتاب «جنگ‌ها و بدن‌ها»
نشانه‌ی تن در فرهنگ و سینمای پساجنگ ژاپن ۱۹۴۵ـ‌۱۹۶۵
نغمه ثمینی

جنگ‌ها سخت‌ترین انتقام خود را از بدن‌ها گرفته‌اند. خانه‌ها خراب شده‌اند، شهرها ویران شده‌اند، اما خانه و شهر و آجر و سنگ و چوب، به نحوی عینی و «غیرشاعرانه»، رنج نمی‌کشند. در پوست و استخوان و عضله‌ی شهر دردی نمی‌خزد. این بدن‌ها هستند که در جنگ‌ها رنج و درد را لمس می‌کنند. بدن‌ها بازسازی‌ناپذیرند، نه معماری و بناها و شهرها. تصاویر بدن‌هایِ تکه‌پاره شده، دست‌ها و پاهایِ‌ قطع‌شده، چشمانِ از جای درآمده و بیمارستان‌هایِ شلوغ و پرزخم و عفونت نمود عینی رنج بدن‌ها در طوفان جنگ‌هاست. بدن‌ها بازتاب‌دهنده‌ی حقیقی تجربه‌ی جنگ‌اند؛ چه آن‌جا که به عنوانِ بدنِ فیزیولوژیک و فردی، واقعیت فراموش‌شده‌ی درد و معلولیت را حمل می‌کنند و چه آن‌جا که در بازی قدرت به نماد تبدیل می‌شوند. از منظرِ هر آن که در قدرت است، بدنِ سرباز مقدس شمرده می‌شود و بدنِ دشمن به حیوانیت و توده‌بودگی تقلیل پیدا می‌کند.

‌
▫️‌به‌زودی در مجموعه‌ی جهان نمایش

‌‌«قتل به روایت پو»
اثر جفری هَچر
ترجمهی کاوه بلوری

شهرت پو بیشتر به خاطر داستان‌های کوتاه اوست، داستان‌هایی با درونمایۀ گوتیک. از لحاظ ژانر شاید بتوان داستان‌های کوتاه پو را به دو مقولۀ اصلی تقسیم کرد: داستان‌های کارآگاهی/ جنایی و داستان‌های وحشت. داستان‌های ژانر وحشتِ پو معمولاً حول شخصیت‌هایی می‌چرخند که دچار ناهنجاری‌های روانی‌اند، از جمله جنون و اضطراب و اختلال مشاعر. به علاوه، پو در این داستان‌ها به مسائل ماورای طبیعی نیز اشاره می‌کند. همین‌ها سرآغازی است برای ژانر علمی تخیلی و تریلر روانشناختی. اما داستان‌های ژانر کارآگاهی/ جناییِ پو درباره‌ی جنایت‌هایی فوق‌العاده عجیب و غیرقابل توصیف‌اند که پلیس از حل آن‌ها عاجز می‌ماند و خواننده احساس می‌کند که نمی‌توان پرده از راز این جنایت‌ها برداشت. جفری هَچر در نمایشنامه‌ی خود بر هفت داستان کوتاه پو متمرکز می‌شود که عبارت‌اند از «سقوط خانه‌ی آشر»، «ویلیام ویلسن»، «قتل‌های کوچه‌ی مورگ»، «معمای ماری روژه»، «قلب افشاگر»، «گربه‌ی سیاه» و «نامه‌ی ربوده‌شده».

‌
‌چاپ ششم منتشر شد
«خردکشی»
روشنفکران و انقلاب اکتبر
نوشته‌ی خسرو ناقد

نه‌تنها کمونیست‌ها و احزاب کمونیستی، انقلاب اکتبر را رخدادی دوران‌ساز و روسیه‌ی شوروی را سرآغاز عصری جدید می‌دانستند که تحقق جامعه‌ای آرمانی را امکان‌پذیر ساخته است، بلکه بسیاری از روشنفکران غیرکمونیست در غرب و دیگر نقاط جهان نیز با خوش‌بینی و امیدواری و گاه با شور و شوق وصف‌ناپذیری فرایند تحولات این سرزمین را دنبال می‌کردند. تشویق و ترغیب این دسته از روشنفکران و جذب آنان به‌منظور حمایت از روسیه‌ی شوروی، یکی از اهداف احزاب کمونیستی و پیش از همه حزب کمونیست روسیه‌ی شوروی بود. از این رو، کارزارهای تبلیغاتی گسترده‌ای به راه انداختند تا با انتشار روزنامه‌ها و نشریه‌ها و برپایی کنگره‌های گوناگون و دعوت از نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران و شخصیت‌های نامدار برای دیدار از روسیه‌ی شوروی و مشاهده‌ی تحولات آن، به اهداف خود دست یابند. تلاش و تبلیغات آنان تا حدی به ثمر رسید و در سال‌های میان دو جنگ جهانی، بسیاری از روشنفکران از گوشه و کنار جهان به اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سفر کردند تا شاهد فرایند انقلاب اکتبر و تحولات و رویدادهای پس از آن باشند.

‌
‌آدورنو توجهش را معطوف سه شیوه‌ی اصلی کرد که سرمایه‌داری از آن طریق زندگی ما را تباه می‌کند و به انحطاط می‌کشاند:

۱. مسموم کردن اوقات فراغت
۲. سرمایه‌داری چیزهایی را که واقعا به آنها نیاز داریم به ما نمی‌فروشد
۳. بذر فاشیسم همه جا هست

آدورنو با تیزبینی بر این نکته تأکید می‌کند که به جای رها کردن مشکلات برای مدت طولانی که در نهایت راهی جز زور برای مقابله با آنها نمی‌ماند، باید یاد بگیریم که ریشه‌‌های روانی رفتارهای جنون‌آمیز روزمره را از همان نقطه‌ی آغازش تشخیص دهیم.
ما در حال حاضر آن‌قدر پول، منابع، زمان و مهارت داریم که امکانش را فراهم کنیم همه خانه‌ای داشته باشند، از تخریب سیاره‌مان دست بردارند، شغلی رضایت‌بخش داشته باشند و حس کنند جامعه از آنها حمایت می‌کند. پس دلیل اینکه همچنان رنج می‌بریم و به یکدیگر صدمه می‌زنیم، بیش از هر چیزی این است که ذهن ما بیمار است.
این همان تفکربرانگیزی مداومی است که آثار مسحورکننده، و آرام در عین حال پر جوش و خروش تئودور آدورنو برایمان به ارمغان می‌آورند.

ویدئو از وب‌سایت The school of life
ترجمه‌ی سونا انزابی‌نژاد
تهیه و تنظیم: نشر نی