‌
🔸 به روایت نویسنده

معرفی کتاب «جنگ‌ها و بدن‌ها»
نشانه‌ی تن در فرهنگ و سینمای پساجنگ ژاپن ۱۹۴۵ـ‌۱۹۶۵
نغمه ثمینی

جنگ‌ها سخت‌ترین انتقام خود را از بدن‌ها گرفته‌اند. خانه‌ها خراب شده‌اند، شهرها ویران شده‌اند، اما خانه و شهر و آجر و سنگ و چوب، به نحوی عینی و «غیرشاعرانه»، رنج نمی‌کشند. در پوست و استخوان و عضله‌ی شهر دردی نمی‌خزد. این بدن‌ها هستند که در جنگ‌ها رنج و درد را لمس می‌کنند. بدن‌ها بازسازی‌ناپذیرند، نه معماری و بناها و شهرها. تصاویر بدن‌هایِ تکه‌پاره شده، دست‌ها و پاهایِ‌ قطع‌شده، چشمانِ از جای درآمده و بیمارستان‌هایِ شلوغ و پرزخم و عفونت نمود عینی رنج بدن‌ها در طوفان جنگ‌هاست. بدن‌ها بازتاب‌دهنده‌ی حقیقی تجربه‌ی جنگ‌اند؛ چه آن‌جا که به عنوانِ بدنِ فیزیولوژیک و فردی، واقعیت فراموش‌شده‌ی درد و معلولیت را حمل می‌کنند و چه آن‌جا که در بازی قدرت به نماد تبدیل می‌شوند. از منظرِ هر آن که در قدرت است، بدنِ سرباز مقدس شمرده می‌شود و بدنِ دشمن به حیوانیت و توده‌بودگی تقلیل پیدا می‌کند.

‌
▫️‌به‌زودی در مجموعه‌ی جهان نمایش

‌‌«قتل به روایت پو»
اثر جفری هَچر
ترجمهی کاوه بلوری

شهرت پو بیشتر به خاطر داستان‌های کوتاه اوست، داستان‌هایی با درونمایۀ گوتیک. از لحاظ ژانر شاید بتوان داستان‌های کوتاه پو را به دو مقولۀ اصلی تقسیم کرد: داستان‌های کارآگاهی/ جنایی و داستان‌های وحشت. داستان‌های ژانر وحشتِ پو معمولاً حول شخصیت‌هایی می‌چرخند که دچار ناهنجاری‌های روانی‌اند، از جمله جنون و اضطراب و اختلال مشاعر. به علاوه، پو در این داستان‌ها به مسائل ماورای طبیعی نیز اشاره می‌کند. همین‌ها سرآغازی است برای ژانر علمی تخیلی و تریلر روانشناختی. اما داستان‌های ژانر کارآگاهی/ جناییِ پو درباره‌ی جنایت‌هایی فوق‌العاده عجیب و غیرقابل توصیف‌اند که پلیس از حل آن‌ها عاجز می‌ماند و خواننده احساس می‌کند که نمی‌توان پرده از راز این جنایت‌ها برداشت. جفری هَچر در نمایشنامه‌ی خود بر هفت داستان کوتاه پو متمرکز می‌شود که عبارت‌اند از «سقوط خانه‌ی آشر»، «ویلیام ویلسن»، «قتل‌های کوچه‌ی مورگ»، «معمای ماری روژه»، «قلب افشاگر»، «گربه‌ی سیاه» و «نامه‌ی ربوده‌شده».

‌
‌چاپ ششم منتشر شد
«خردکشی»
روشنفکران و انقلاب اکتبر
نوشته‌ی خسرو ناقد

نه‌تنها کمونیست‌ها و احزاب کمونیستی، انقلاب اکتبر را رخدادی دوران‌ساز و روسیه‌ی شوروی را سرآغاز عصری جدید می‌دانستند که تحقق جامعه‌ای آرمانی را امکان‌پذیر ساخته است، بلکه بسیاری از روشنفکران غیرکمونیست در غرب و دیگر نقاط جهان نیز با خوش‌بینی و امیدواری و گاه با شور و شوق وصف‌ناپذیری فرایند تحولات این سرزمین را دنبال می‌کردند. تشویق و ترغیب این دسته از روشنفکران و جذب آنان به‌منظور حمایت از روسیه‌ی شوروی، یکی از اهداف احزاب کمونیستی و پیش از همه حزب کمونیست روسیه‌ی شوروی بود. از این رو، کارزارهای تبلیغاتی گسترده‌ای به راه انداختند تا با انتشار روزنامه‌ها و نشریه‌ها و برپایی کنگره‌های گوناگون و دعوت از نویسندگان، هنرمندان و روشنفکران و شخصیت‌های نامدار برای دیدار از روسیه‌ی شوروی و مشاهده‌ی تحولات آن، به اهداف خود دست یابند. تلاش و تبلیغات آنان تا حدی به ثمر رسید و در سال‌های میان دو جنگ جهانی، بسیاری از روشنفکران از گوشه و کنار جهان به اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی سفر کردند تا شاهد فرایند انقلاب اکتبر و تحولات و رویدادهای پس از آن باشند.

‌
‌آدورنو توجهش را معطوف سه شیوه‌ی اصلی کرد که سرمایه‌داری از آن طریق زندگی ما را تباه می‌کند و به انحطاط می‌کشاند:

۱. مسموم کردن اوقات فراغت
۲. سرمایه‌داری چیزهایی را که واقعا به آنها نیاز داریم به ما نمی‌فروشد
۳. بذر فاشیسم همه جا هست

آدورنو با تیزبینی بر این نکته تأکید می‌کند که به جای رها کردن مشکلات برای مدت طولانی که در نهایت راهی جز زور برای مقابله با آنها نمی‌ماند، باید یاد بگیریم که ریشه‌‌های روانی رفتارهای جنون‌آمیز روزمره را از همان نقطه‌ی آغازش تشخیص دهیم.
ما در حال حاضر آن‌قدر پول، منابع، زمان و مهارت داریم که امکانش را فراهم کنیم همه خانه‌ای داشته باشند، از تخریب سیاره‌مان دست بردارند، شغلی رضایت‌بخش داشته باشند و حس کنند جامعه از آنها حمایت می‌کند. پس دلیل اینکه همچنان رنج می‌بریم و به یکدیگر صدمه می‌زنیم، بیش از هر چیزی این است که ذهن ما بیمار است.
این همان تفکربرانگیزی مداومی است که آثار مسحورکننده، و آرام در عین حال پر جوش و خروش تئودور آدورنو برایمان به ارمغان می‌آورند.

ویدئو از وب‌سایت The school of life
ترجمه‌ی سونا انزابی‌نژاد
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌
‌چاپ چهارم منتشر شد
«ادام بید»
قصه‌ی باشکوه همدلی‌ها
جورج الیوت
ترجمه‌ی رضا رضایی

در سلسله‌ی رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به‌سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصربه‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از نقادان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند.
ادام بید رمانی است درباره‌ی آدم‌های معمولی که زندگی ساده‌ای دارند و روابط آن‌ها نیز در محیط کوچک‌شان ساده می‌نماید، اما آیا این نظم عادی ادامه می‌یابد؟ تقدیر چه‌ها در آستین دارد؟ ضربه‌ی سرنوشت چه‌گونه فرود می‌آید؟

‌
‌«انسان‌ چندین هزار سال همان چیزی باقی ماند که نزد ارسطو بود: جانوری زنده که همچنین دارای قابلیتِ اضافی تجربۀ هستی سیاسی است؛ انسان مدرن جانوری است که سیاستش هستی او در مقام موجودی زنده را زیر سؤال می‌برد.»
میشل فوکو

از کتابِ قانون و خشونت
گزیده مقالاتی از جورجو آگامبن، کارل اشمیت، والتر بنیامین و...
گروه مترجمان، زیر نظر مراد فرهاد‌پور

‌
‌گفتی: «اسمت چیه؟» و بهت گفتم.
گفتی: «باغ بالای تپه مال شماست؟»
گفتم: «مال پدرم است.» و تو خنده‌ات گرفت، حالا یا از ملانقطی‌بازی‌ام یا از احساسِ غرورم. بعد سرت را خم کردی انگار که بخواهی چیزی را ورانداز کنی.
گفتی: «من سبا هستم.» و این اسم مثلِ هدیه‌ای فوق‌العاده به نظرم آمد.
هنوز هم نظرم همین است. مدت‌هاست که این هدیه را پیشِ خودم نگه داشته‌ام. این اسم باارزش‌ترین چیزی بود که داشتم. به‌ندرت آن را به زبان می‌آوردم تا مبادا محیط اطراف آلوده‌اش کند. در عمقِ وجودم حفظش می‌کردم و هر وقت چیزی نداشتم که به آن توسل کنم توی تاریکی نجواکنان اسمِ تو را به زبان می‌آوردم. مراقب بودم کسی نشنود، و با این کار چیزی از تو در وجودم جان می‌گرفت و چیزی از خودم در من حفظ می‌شد.

از کتابِ در باغ، پرستوها
نوشته‌ی پیتر هابز
ترجمه‌ی کاوه بلوری

‌‌‌
‌در‌‌حالی‌که سنت‌های یهودی ـ‌ مسیحی به ما آموخته بودند انسان‌ها با هدفی از پیش مقدر زاده می‌شوند، دوبووار و سارتر بدیلی انقلابی مطرح کردند. آن‌ها استدلال کردند که انسان‌ها آزاد متولد می‌شوند و بدون طرحی الهی به هستی پرتاب شده‌اند. همان‌طور که دوبووار اذعان کرد، این آزادی هم یک موهبت است و هم یک بار. او در کتاب «اخلاق ابهام» استدلال کرد که بزرگترین دستور اخلاقی ما این است که زندگی خودمان را معنادار کنیم و در عین حال از آزادی دیگران برای انجام این‌کار محافظت کنیم. همان طور که دوبووار نوشت: «آزادی‌ای که صرفاً در پی نفی آزادی باشد، باید نفی شود».
دوبووار نوشت: «کسی زن زاده نمی‌شود، بلکه تبدیل به زن می‌شود». و استدلال کرد که «زن شدن»، به معنای تبدیل شدن به دیگری‌ست. دوبووار دیگری‌شدن را فرآیند برچسب‌زدن به زنان به عنوان موجوداتی که کمتر از مردان هستند تعریف کرد؛ مردانی که از نظر تاریخی به عنوان سوژه‌های انسانی ایدئال تعریف شده‌اند.

معنای زندگی از منظر سیمون دوبووار
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌‌‌
‌‌‌‌‌‌«آه، این گیسوان کنده به بسیار سوگ را پریشان می‌کنیم
و بر طره‌های افشان‌مان خاکستر سوزان میهن می‌پاشیم
پیرهن از شانه‌هامان فرو می‌افتد
و سینه‌هامان به خود می‌خواند دست‌های کوبنده را
هان و هان ای اندوه، همه نیروی خود بنما
باشد که زمین بشنود و به خود آید
باشد که دریا و آسمان اندوه ما را بر سینه بنگارند.»‌‌
‌‌
از نمایش‌نامه‌‌ی ‌‌«زنان تروا و توئستس»‌‌
‌‌سنکا‌‌
‌‌ترجمه‌ی عبدالله کوثری

🔸 نام نقاشی: نخستین سوگواری
اثرِ ویلیام-آدولف بوگرو

محبوب من همیشه با پاییز می‌آید، انگار پاییز جای قدم‌های اوست بر زمین... اما حالا از میان آواهای جنون‌آمیز سمفونی مرگ و انفجار به بالینم آمد، با پیکری دریده به سرب، مثل آخرین بار که دیدمش... می‌دوم سوی سینه‌اش که شیشه‌های شکسته‌ی نوک‌تیز در آن کاشته شده و هرچه سخت‌تر در آغوشش می‌گیرم، آن تکه‌ها در سینه‌ام بیشتر فرو می‌رود. یکی می‌شویم به یُمن مرگ و درد و دشنه‌های شیشه‌ای پل‌هایی بل رگ‌هایی مشترک می‌شود میان تن‌هامان. رفته‌رفته تاریکی همه جا را می‌گیرد. او بر دستان من متلاشی می‌شود و من فریاد می‌زنم: اما آخر دوستت دارم هنوز...

از کتابِ «کابوس‌های بیروت»
نوشته‌ی غادة‌السمان
ترجمه‌ی احسان موسوی خلخالی

‌‌
‌‌‌‌آنا آخماتووا در خاطراتش بازگو می‌کند که وقتی در اوج تصفیه‌های استالینی در صف بلندی در برابر زندان لنینگراد منتظر بوده است تا از پسر بازداشت‌شده‌اش لِف خبر بگیرد چه برایش پیش آمده است:
روزی یک نفر از آن جمعیت انبوه مرا شناخت. در پشت سر من زن جوانی قرار داشت که از سرما لب‌هایش کبود شده بود و قطعاً هرگز مرا به اسم نمی‌شناخت. او پس از شنیدن نام من از رخوتی که همه‌ی ما را فرا گرفته بود بیرون آمد و نجواکنان پرسید (آن‌جا همه نجواکنان صحبت می‌کردند) «آیا می‌توانی این وضع را توصیف کنی؟» من پاسخ دادم «بله می‌توانم». این‌جا بود که روی چهره‌اش که دیگر به چهره‌ی آدمیزاد نمی‌آمد لبخند بی‌جان و زودگذری نقش بست.‌‌
‌‌‌
از کتابِ ‌‌«خشونت»‌
‌اسلاوی ژیژک‌
‌ترجمه‌ی علیرضا پاک‌نهاد
‌
‌🔸 تصویر پرتره‌ی آنا آخماتووا اثر کوزما پتروف ودکین

وقتی شرّ می‌ورزیم قادر به دانستنش نیستیم، زیرا شرّ از نور می‌گریزد.
همه‌ی گناهان انتقالِ شرّ است از درون آن‌ که شرّ می‌ورزد به درون آن ‌که نتیجه‌ی عمل بر او عارض می‌شود...
آیا شرّ آن‌چنان‌که هنگام مرتکب‌نشدنش آن را حس می‌کنیم وجود دارد؟ آیا شری که به آن مبادرت می‌کنیم چیزی ساده و طبیعی به نظر نمی‌رسد که ما را وادار به عمل می‌کند؟ آیا شرّ همانند وهم نیست؟ هنگامی که قربانی توهمی هستیم احساس می‌کنیم که نه توهم بلکه واقعیت است. شاید در مورد شرّ نیز همین‌گونه باشد. شرّ آن‌گاه که در چنگالش اسیر هستیم نه همچون شرّ که همچون یک ضرورت یا حتی وظیفه جلوه می‌کند.
دستگاه عدالت کیفری، پس از قرن‌ها که بی هیچ پالایش و اصلاحی با بدکاران سر‌و‌کار داشته، چنان به شرّ آلوده شده است که احکام محکومیت در آن اغلب انتقال شرّ است از خود دستگاه کیفری به انسان محکوم؛ و حتی هنگامی که محکومْ گناهکار است و مجازات نامتناسب نیست باز هم چنین احتمالی هست. جانیان حرفه‌ای یگانه کسانی هستند که دستگاه کیفری نمی‌تواند آسیبی به آن‌ها برساند. اما به بی‌گناهان آسیبی هولناک می‌رساند.

از کتابِ «جاذبه و رحمت»
نوشته‌ی سیمون وی
ترجمه‌ی بهزاد حسین‌زاده

کسی که تلاش می‌کند تا انسان دیگری را در حیطه‌ی قدرت مطلق خود قرار دهد خود را در وضعیت جنگ با او قرار داده است. چنین عملی نشان‌دهنده‌ی آن است که قصد جان او را کرده باشد. از این امر نتیجه می‌گیرم که کسی که بدون توافق من، مرا در حیطه‌ی قدرت خود درآورد، هر گونه که بخواهد از من بهره‌کشی می‌کند، و هر زمان که هوس کند مرا تباه خواهد کرد. زیرا کسی خواهان آن نیست که مرا در حیطه‌ی قدرت مطلق خود درآورد مگر این‌که بخواهد آزادی مرا، بدون رضایت من، از من بگیرد و مرا برده‌ی خود گرداند. تنها ضامن بقای من این است که خود را از چنین زورگویی رها سازم؛ و عقل حکم می‌کند که کسی را که می‌خواهد آزادی مرا، که حافظ بقای من است، از من بگیرد دشمن خود به شمار آورم. از این رو، کسی که تلاش می‌کند تا مرا برده‌ی خود سازد خود را در وضعیت جنگ با من قرار داده است. کسی که در وضعیت طبیعی قصد گرفتن آزادی‌ای را داشته باشد که متعلق به همه‌ی کسانی است که در آن وضعیت به سر می‌برند، باید یقین داشت که او قصد گرفتن همه‌ی چیزهای دیگر را نیز دارد، چرا که آزادی بنیان و اساس همه‌ی چیزهای دیگر است. 

از کتابِ رساله‌ای درباره‌ی حکومت
جان لاک
ترجمه‌ حمید عضدانلو

‌
‌‌من این خوش‌اقبالی را داشتم که دوران جوانی‌ام را در ایام جنگ عمدتاً در اردوگاه‌ها سپری کرده بودم. واژه‌ی «خوش‌اقبالی» یک لغزش زبانی نیست؛ من از دوران نوجوانی تجربه‌های گرانبهایی به دست آورده بودم. نخست این‌که اگر شخصی می‌خواهد در حالی زندگی کند و جان به در ببرد که خطر دائماً بیخ گوش اوست، بایستی قدرت تطبیق پیدا کند، یعنی حتی بدترین شرایط را موقعیتی مسلم و ناگزیر بداند، و بعد بکوشد حتی در این شرایط یک زندگی انسانی را به سر برد. در اردوگاه این بدان معنا بود که من می‌بایستی شأن انسانی و تعادل روحی‌ام را حفظ کنم: جهان درونی‌ام را، امیدم را، و آزادی درونی‌ام را حفظ کنم و هرگز تسلیم هراس یا نومیدی نشوم. کسانی که از عهده‌‌ی این کار برنمی‌آمدند از دست می‌رفتند! ثانیاً، که این البته اهمیت کمتری دارد، یاد گرفتم که آدم باید این شرایط را مسلم بگیرد، اما فقط در لحظاتی خاص؛ آدم همچنان امیدوار است که شرایط تغییر خواهد یافت، که جنون نمی‌تواند یک وضع دائمی انسانی یا یک حیات اجتماعی همیشگی باشد. ما در ضمن به این دلیل به حیات‌مان ادامه دادیم که (با یک خوشبینی افراطی) معتقد بودیم جنگ در عرض یک یا دو هفته یا یکی دو ماه تمام خواهد شد. و سرانجام، در طول جنگ بصیرتی مهم نسبت به حرفه‌ام پیدا کردم. برای نویسنده هیچ تجربه‌ای بی‌فایده نیست ــ بلکه برعکس. هرچه تجربه‌ی آدمی هولناک‌تر باشد، هرچه موقعیتی که در آن قرار می‌گیرد افراطی‌تر باشد، برای کارهای آتی‌اش سودمندتر است.


از کتابِ «روح پراگ»
ایوان کلیما
ترجمه‌ی خشایار دیهیمی