در روان‏کاوی چنین به نظر می‏‌رسد که در همهٔ موارد، معنای فتیش با کارکرد آن در عمل یکی است. این مسئله چنان طبیعی بروز می‏‌یابد و به نظر من چنان ضروری است که باید در تمامی موارد فتیش‌‏خواهی، انتظار مواجه‌‏شدن با آن را داشته باشم. اکنون اگر اعلام کنم که فتیش جانشینی برای یک قضیب است قطعاً موجب تأسف و ناامیدی می‌‏شود؛ پس بی‌‏درنگ این را هم اضافه می‌‏کنم که فتیش جانشینی برای هر قضیب تصادفی‌‏ای نیست، بلکه جانشین یک قضیب کاملاً خاص و ویژه است که در ابتدای کودکی بی‏‌اندازه مهم بوده ولی بعدها از دست رفته است. یعنی می‌‏توان گفت قاعدتاً باید مورد چشم‌‏پوشی قرار گرفته باشد، اما فتیش دقیقاً برای این منظور در نظر گرفته شده که آن را از نابودی نجات دهد. به بیان ساده‌‏تر، می‌‏توان گفت: فتیش جانشینی برای قضیب زن (مادر) است که پسربچه سابقاً وجود آن را باور داشته و به دلایل شناخته‌‏شده‌‏ای نمی‌‏خواهد از آن صرف‌‏نظر کند.
بنابراین آنچه اتفاق افتاده این است که پسربچه بعد از ادراک این حقیقت که یک زن قضیب ندارد، از تأیید و به‌‏رسمیت‏‌شناختن آن سر باز زده است. نه، نمی‏‌تواند حقیقت داشته باشد: چراکه اگر امکان اخته‌‏شدنِ یک زن وجود داشته باشد، مالکیت کودک بر قضیبِ خودش هم به خطر می‏‌افتد. در این‏جا بخشی از نارسیسیسم کودک که طبیعت در اقدامی احتیاطی به این اندام خاص ضمیمه کرده است، بر ضد تهدید اختگی عصیان می‌‏کند. یک مرد بالغ ممکن است بعدها در زندگی‌‏اش زمانی که این فریادها برمی‏‌آیند که تخت و محراب در خطرند، وحشتی مشابه را تجربه کند که نتایج غیرمنطقی مشابهی را در پی خواهد داشت. اگر اشتباه نکنم، لافورگ هم احتمالاً در این باره خواهد گفت که پسربچه ادراکش از فقدان قضیب در یک زن را اسکوتومیزه می‌‏کند [به نقاط تاریک ذهنش پس می‌‏راند].

از کتابِ کودکی را می‌زنند
زیگموند فروید
ترجمهٔ مهدی حبیب‌زاده

‌
‌فایل صوتی جلسه‌ی نقد و بررسی کتاب «نه مثل دایی یغما»
نوشته‌ی زهرا نوری

https://bit.ly/49OYpW0

‌
‌بدیهی ا‌ست که هر حکومت نوپای مدعیِ دموکراسی در میان‌مدت دورۀ «آزمایشی» خود را طی خواهد کرد و در این برهه زمامداران می‌کوشند برای شیوۀ حکومتی خود مقبولیت عمومی و مشروعیت همگانی دست‌وپا کنند. از آن‌جا که این حکومت‌ها، بنا به تعریف، دموکراتیک‌ هستند، در آن‌ها هرگونه نقد و مخالفتی مجاز است و از این رو دامنۀ نقد و تفحص نه فقط «مسائل روز» و مقبولیت هر «دولت» و «زمامدار» خاص را در بر می‌گیرد که به «خود نظام حکومتی» و اصولی که بر پایۀ آن استوار است نیز گسترش می‌یابد. تمام کشورهای اروپای مرکزی و شرقی ــ آلمان، اتریش، ایتالیا و همۀ کشورهای واقع در شرق آن‌ها ــ از جلب مشروعیت و مقبولیت عمومی در سال‌های اولیۀ پس از جنگ ــ و البته سال‌های بعد ــ ناتوان ماندند. برپایی نظام‌های قانون‌گذار و قضایی نوین و برقراری نظم در سرزمین‌‌های الحاقی به خودی خود مشکل‌زا و دشوار بود و مشکلات اقتصادی ـ اجتماعی و همچنین مسائلی همانند هویت و غرور جریحه‌دارشدۀ ملی و نیز تهدید واقعی انقلاب‌های چپ‌گرایانه هم به آن اضافه می‌شد. اندکی بعد، بحث‌های عمومی نه دربارۀ «چگونگی» حل منازعات سیاسی و اقتصادی در چارچوب نهادی دموکراتیک، که به شکلی بنیادی‌تر بر سر این بود که «آیا» اصولاً نظام‌های دموکراتیک قادر به حل این‌گونه مشکلات هستند یا نه. بسیاری علناً بر این باور بودند که دموکراسی قادر به این کار نیست و آن را (به‌درست یا به‌غلط) ملغمه‌ای از تردید و تعویق، حرافی به جای عمل، مصالحه‌جویی به جای اصول‌گرایی، فساد و ناتوانی و زدوبندهای پنهانی به دور از چشم همگان می‌دانستند. دور از ذهن نبود که با «آغاز» سقوط حکومت‌های دموکراتیک در سراسر اروپا ــ ایتالیا در ۱۹۲۲، اسپانیا در ۱۹۲۳، پرتغال و لیتوانی و لهستان در ۱۹۲۶، یوگسلاوی در ۱۹۲۹ ــ دموکراسی در باقی کشورها نیز در معرض تهدید‌های بزرگ‌تر قرار گرفته بدیل‌های اقتدارگرای آن پرطرفدار و مقبول‌تر می‌شدند.

از کتاب «فاشیسم و راست‌گرایی در اروپا (۱۹۱۹-۱۹۴۵)»
مجموعهٔ کارگاه تاریخ
مارتین بلینک‌هورن
ترجمهٔ‌ مهیار آقایی

‌‌
◽️‌آموزش انشانویسی پس از جنگ جهانی دوم‌
‌
با پایان‌یافتن جنگ جهانی دوم، آموزش انشانویسی در مدارس ابتدایی ژاپن دچار تحولات اساسی شد. در‌واقع، با شکست‌خوردن ژاپن و ورود نیروهای آمریکایی به خاک این کشور، در کنار انواع سیستم‌هایی که در زمینه‌های اجتماعی، اقتصادی و... به ژاپن تحمیل می‌شد، شیوۀ انشانویسی نیز بر اساس روش آموزشی آمریکا به اجرا درآمد. از این رو، افزایش مهارت‌های نگارش جزئی از کتاب درسی زبان ژاپنی شد و درسی به نام انشانویسی، که از سال ۱۹۰۰ به بعد آموزش داده می‌شد، حذف گردید.
پس از اتمام دورۀ اشغال نظامی ژاپن، مجدداً بحث بر سر این موضوع که برای آموزش انشانویسی از چه روشی باید استفاده کرد، بالا گرفت. عده‌ای به تقلید از روش آمریکا، بر ارتقای مهارت‌های نگارش دانش‌آموزان اصرار می‌ورزیدند؛ در حالی که عده‌ای دیگر آموزش اصول اخلاقی در کنار آموزش نحوۀ بیان احساسات و افکار به دانش‌آموز را هدف اصلی می‌دانستند و مایل به در‌پیش‌گرفتن روش سنتی ژاپن بودند.
در نتیجۀ این کشمکش‌ها، روش آموزش انشانویسی آمریکا، قادر به باز‌کردن جایگاه خود در نظام آموزشی ژاپن نشد و ژاپنی‌ها همان روش‌های قدیمی خود را اعمال کردند. بیشترین واژه‌ای که در خلال این کشمکش‌ها شنیده می‌شد، واژۀ «ساختارشکنی» بود. به عبارتی، تأکید عدۀ کثیری از معلمان بر این بود که دانش‌آموزان را نباید در چارچوب ساختار و قالب محدود ساخت بلکه باید از آن‌ها خواست مواردی و موضوعاتی را که احساس می‌کنند، با جزئیات کامل و به همان صورتِ احساس‌شده، روی کاغذ بیاورند. واژۀ ساختارشکنی بیانگر ایده‌آل‌های روش انشانویسی عصر تایشو بود ولی با شروع دهۀ ۶۰ میلادی و گام‌نهادن ژاپن در مسیر پیشرفت‌های عظیم اقتصادی، نوشتن دربارۀ وقایعی که در پیرامون افراد رخ می‌داد یا دگرگونی‌های وسیعی که در بطن جامعه رخ داده و بیانگر واقعیت‌های تلخ بود، معنای خود را از دست داد.
بر این اساس، از این دهه به بعد، موضوعاتی مانند «روز مسابقۀ ورزشی»، «اردوی مدرسه»، یا نوشتن نقد و تفسیری بر یک کتاب، جزء موضوعات ثابت انشا شد؛ چراکه با پایان‌گرفتن جنگ، مساوات‌طلبی منشور آموزشی مدارس ژاپن تلقی می‌شد و نوشتن دربارۀ واقعیت‌های جامعه‌ای که روزبه‌روز شاهد بیشتر‌شدن فاصلۀ طبقاتی در اثر پیشرفت‌های عظیم اقتصادی بود، به‌هیچ‌وجه خوشایند جلوه نمی‌کرد. درنتیجه، صلاح در این دیده شد که در زنگ انشا دانش‌آموزان با خواندن داستان یا کتابی، احساسات خود را با شخصیت آن همسو سازند یا با نوشتن انشایی دربارۀ تجربیات مشترکی مانند اردوی دسته‌جمعی، از لحاظ روحی و شخصیتی رشد یابند. ذکر این مطالب گواه بر آن است که این‌گونه روش تدریس انشا، بعد از ظهور قرن جدید نیز همچنان پابرجا بوده است و نوشتن برداشت و نظر شخصی دربارۀ یک کتاب یا توصیف خاطره‌ای از یک تجربۀ مشترک و نظر شخصی دربارۀ یک کتاب یا توصیف خاطره‌ای از یک تجربۀ مشترک، عمری بیشتر از نیم قرن دارد.

از کتابِ «نوشتن برای زیستن»
مقایسۀ سبک‌های نگارش در ژاپن، آمریکا و فرانسه
ماساکو واتانابه
ترجمۀ علیرضا رضائی

کودتای سالن آبجوفروشی مونیخ‌

سخنرانی‌های هیتلر در سال ۱۹۲۳ که هر بار با استقبال بیشتری مواجه می‌شد، تأکیدی بود بر نیاز به «فردی مقتدر برای نجات میهن». اغلب نازی‌ها ــ برخوردار از حمایت سایر گروه‌های ناسیونالیست ــ به این نتیجه رسیده بودند که شورشی مسلحانه در باواریا زمینه‌ساز سرنگونی جمهوری وایمار خواهد شد. بدین‌قرار بود که کودتای سالن آبجوفروشی مونیخ در نوامبر ۱۹۲۳ رخ داد ــ تلاشی ناشیانه از جانب هیتلر برای راه‌اندازی «رژهٔ برلین» با هدف سقوط دموکراسی وایمار.
کودتای سالن آبجوفروشی مونیخ حاصل توطئهٔ همه‌جانبهٔ ناسیونالیست‌های باواریا بود که از بحران ۱۹۲۳ سر برآورده بودند، دورانی که تورم افسارگسیخته کشور را در آستانهٔ فروپاشی اقتصادی قرار داد و ارتش فرانسه منطقهٔ صنعتی رور را به اشغال درآورد تا با توسل به زور حکومت آلمان را مجبور به پرداخت غرامت نماید که البته تلاشی بی‌ثمر بود. مجموع این رویدادها فضای بحرانی محسوسی فراهم ساخت که بر شانه‌های نظام دموکراتیک سنگینی می‌کرد. اغلب احزاب دموکراتیک با پشتیبانی اکثریت ناسیونالیست‌ها در نهضت «مقاومت منفی» دربرابر اشغال منطقهٔ رور از جانب فرانسه شرکت کردند. هیتلر در اقدامی تعجب‌آور، با سیاست مقاومت منفی مخالفت ورزید، چون بیم آن داشت که رویارویی با فرانسه حلقهٔ اتحاد نیروها را برای ابقای حکومت دموکراتیک آلمان محکم کند. هیتلر در یکی از سخنرانی‌هایش در بحبوحهٔ بحران گفته بود، «نگوییم مرگ بر فرانسه، بلکه فریاد زنیم مرگ بر خائنین به سرزمین پدری، مرگ بر مجرمین نوامبر: این است شعار ما». خواست هیتلر مبنی بر عدم مخالفت با اشغال فرانسه در رور موجب شد یکی از روزنامه‌های مهم مونیخ در سرمقالهٔ خود بنویسد که رهبر حزب نازی دیگر «از چشم ملت آلمان افتاده است». فی‌الواقع، نمی‌توان به‌راحتی پی به کُنه اصل موضوع برد که چرا هیتلر که همواره دغدغهٔ احساسات ناسیونالیستی داشت، بر موضعی ایستاد که این‌چنین با روح ملت بیگانه بود. به نظر می‌رسد او علی‌رغم اشتیاق به سرنگونی دموکراسی وایمار، علاقه‌ای نداشت اعتبار سیاسی خود را خرجِ تقویت هر آرمان دیگری کند.

از کتابِ «هیتلر و ظهور حزب نازی»
مجموعهٔ کارگاه تاریخ
فرانک مک‌دانو
ترجمهٔ آرش کلانتری

‌
به‌زودی منتشر می‌شود

«‌فریدریش نیچه»‌
‌زندگی‌نامه‌ای فلسفی
جولیان یانگ
ترجمه‌ی محمد دهقانی

در این کتاب، یانگ به بسیاری از پرسش‌های پیچیده‌ای می‌پردازد که حاصل امتزاج شرح حال نیچه با آثار اوست: چرا پسر کشیشی پروتستان به جایی رسید که خود را «دجّال» بخواند؟ چرا این پروسی سرسخت از پروس زمان بیسمارک بیزار شد؟ و چرا این دشمن فمینیسم معاشرت با زنان فمینیست را ترجیح می‌داد؟ یانگ تفکّر نیچه را در بافتار روزگار خودش ــ ظهور میلیتاریسم پروسی، یهودستیزی، علم داروینی، جنبش‌های «جوانان» و نهضت‌های رهایی‌بخش، و نیز نظریه‌ی «مرگ خدا» ــ می‌گذارد و بر تأثیر قطعی افلاطون و ریشارد واگنر در تلاش نیچه برای اصلاح فرهنگ غربی تأکید می‌کند. از تأثیر ویرانگری که عشق نافرجام نیچه به لو سالومه بر شخصیت او داشت نیز سخن می‌گوید و می‌کوشد تا بفهمد چرا نیچه در چهل‌وچهار سالگی دیوانه شد.

‌
‌به‌زودی منتشر می‌شود
«دریدا در متن»
عبدالکریم رشیدیان‌
‌
در این متن مباحثِ مهمِ بیش از پنجاه اثرِ دریدا مستقیماً بررسی شده و نکات مرتبط در بعضی نوشته‌های دیگر او نیز مطرح شده است. خوانندگان می‌توانند نه‌فقط شکل‌گیری اندیشه‌ی دریدا را در سیر تاریخی زنده‌ی آن از خلال مباحث او درک کنند بلکه چکیده‌های گاه مبسوطی از اکثر آثار او را نیز در اختیار داشته باشند. افزون بر این می‌توان راه‌ورسم اندیشه‌ورزی دریدا را که ساختارزدایی نامیده می‌شود در نمونه‌هایی زنده و ملموس مشاهده کرد. در این متن‌ها همچنین می‌توان با جوانبی از سرگذشت شخصی دریدا و روایت‌های او از زندگی‌اش آشنا شد که بیان نوعی بی‌مأویی و حاشیه‌نشینی است و جایگاه «غیرعادی» او را در فرهنگ فرانسوی و اروپایی بازتاب می‌دهد.

«اکتاویو پاز»؛ صدایی از آنِ خود؛ نیک کیستر؛ ترجمه‌ی لیلا مینایی

این کتاب نگاهی است به دنیای پرغوغای درونی اکتاویو پاز و زندگی پر فراز و نشیب بیرونی او. خواننده، با مطالعه‌ی این کتاب، هم درمی‌یابد علت اهمیت یافتن پاز در مقام شاعر و نویسنده در تاریخ ادبیات جهان چیست و هم به نقش او در مقام روشنفکر مطرح زمانه‌اش واقف می‌شود. نیک کِیستِر، نویسنده‌ی اثر، پژوهشگر و مترجمی بریتانیایی است که مطالعات گسترده‌اش در زمینه‌ی فرهنگ و ادبیات کشورهای امریکای لاتین، به‌ویژه مکزیک، عاملی تعیین‌کننده بوده است تا از فضایی که پاز در آن بزرگ شده و تأثیر انکارناشدنی در آینده‌ی فکری او داشته است تصویری روشن به دست دهد. نویسنده توانسته است روایتی پرکشش از زندگی شخصی و اجتماعی پاز در اختیار ما قرار دهد؛ از دوستی‌ها و عداوت‌های اطرافیان پاز بگوید، از تأثیر رخدادهای روز دنیا بر آثارش، و از عشق‌ها و رنج‌هایش…

‌
‌‌در دست انتشار
کاغذدیواری زرد؛ شارلوت پرکینز گیلمن؛ ترجمهٔ نیلی انصار

نویسندهٔ کتاب، شارلوت پرکینز گیلمن، بعد از به دنیا آوردن دخترش دچار افسردگی بعد از زایمان می‌شود و برای درمان به پزشکی سرشناس مراجعه می‌کند: دکتر سایلس ویر میچل، پدر علم عصب‌شناسی. دکتر میچل ــ که معتقد بود زن‌ها افسرده نمی‌شوند، بلکه هیستریک می‌شوند و هیستری هم درمانی جز استراحت ندارد ــ به گیلمن توصیه می‌کند مدتی کار را کنار بگذارد، نه بنویسد، نه بخواند و همراه شوهر و فرزندش خانه‌ای روستایی کرایه کند و همان‌جا بماند و استراحت کند تا حالش بهتر شود.
گیلمن بعد از گذراندن دورۀ درمان داستان «کاغذدیواری زرد» را می‌نویسد. چند دهۀ بعد این داستان می‌شود یکی از مهمترین داستان‌های سبک گوتیک آمریکایی که در دانشگاه‌های جهان آن را تدریس می‌کنند. علت اینکه امروزه این اثر در زمرۀ ادبیات گوتیک آمریکا قرار می‌گیرد، تعلیق بسیار زیاد داستان و توصیفات مالیخولیایی زن از کاغذدیواری اتاقش و سایه‌ای ا‌ست که در پس آن می‌بیند، تا جایی که منتقدان بسیاری این داستان را هم‌ردۀ «یک شاخه رز برای امیلی» فاکنر می‌دانند.

اولیویه روئِف در کتاب خود با عنوان جاز: مقیاس‌های خوشی و لذت، پیدایش و پویش میدان موسیقی جاز را در فرانسه به روشی نوآورانه ترسیم کرده است. او با تکیه بر داده‌های تاریخی موثق، در کنار پژوهش مردم‌نگارانۀ خود در کلوپ‌های جاز، کوشیده است شبکۀ واسطه‌ها و فعالیت‌های آنها (منتقدان، مدیران کلوپ‌های جاز، کنسرت‌ها و غیره) را که در حد فاصل تولیدکنندگان (نوازندگان جاز) و دریافت‌کنندگان (هواداران جاز) قرار دارند بررسی کند. یکی از ویژگی‌های این واسطه‌ها توصیه به «شکل‌هایی از تجربه‌ورزی» است، یعنی شیوه‌های شنیدن و لذت بردن از موسیقی جاز. پیدایش «ریتم ضربتیِ (آفریقایی ـ ) آمریکایی» در آغاز سدﮤ بیستم نخستین شکل این تجربه‌ورزی بوده است. ویژگی این تجربه‌ورزی «عبارت است از به‌کارگیری ریتم کونترپوانی سَنکُپ نظام‌مند، به گونه‌ای که بتواند یادآور چیزهای مختلف باشد و همۀ آنها را مفصل‌بندی کند: چالش‌های اجتماعی (نوآوری در سبک زندگی بورژوایی)، جنسی (دگرگونی هنجارهای جنسی) و ملی (تعریف کنایه‌ای فرهنگ فرانسوی بر مبنای تولیدات نمادین متخصصان عرصۀ فرهنگ، به‌ویژه در باب آمریکایی‌سازی فرهنگی). این تجربه‌ورزی اساساً وجهی قومی ـ نژادی دارد که خروجی آن تصویری است اِروتیزه از فرد سیاه‌پوست؛ البته این تصویر تداوم‌ها و دگرگشت‌ها را نیز نشان می‌دهد». از نخستین سال‌های دهۀ ۱۹۴۰ تا پایان دهۀ ۱۹۷۰ با صور دیگری از تجارب موسیقایی روبه‌رو هستیم: یکی سبک بی‌باپ که در آن «جاز بر مبنای روش‌های ابزارگرایانه تعریف می‌شود، روش‌هایی که نوازندگان برای “خود‌‌ابرازی” به کار می‌برند، آن هم بیشتر براساس حسی که به فرد دوستدار دیسک‌ها در هنگام شنیدن موسیقی جاز دست می‌دهد»؛ دیگری هم تجارب «فرمالیستی» در جاز آزاد که بر نوآوری‌های شکلی تمرکز دارد.
یکی از اهداف روئف زدودن کاستی‌های نظریۀ میدان‌های پی‌یر بوردیو است. بوردیو در واقع اصل را بر این قرار می‌دهد که نوعی «همانندی ساختاری» میان فضای تولیدکنندگان و فضای مصرف‌کنندگان وجود دارد، یعنی نوعی سازگاری خودکار میان ذائقه‌های مخاطبان و تولیدکنندگان نمادین، اما قرینۀ چندانی را برای ردیابی تجربی این فرایند همسازی به ما نمی‌دهد. روئف نشان می‌دهد که مطالعۀ واسطه‌ها و توان عمل کردن به توصیه‌های آنها «پست دیدبانیِ» کاملاً به‌جایی است که به کمک آن می‌توان شیوﮤ قاعده‌مند شدن میدان‌های هنری گوناگون را (ورای همبستگی‌های آماری) به طور انضمامی تشریح کرد. «واسطه‌ها “جادوگرانِ همانندی‌های ساختاری”‌اند، بدین معنا که شرایط امکان‌پذیری را فراهم می‌آورند ــ وضعیتی کم و بیش برآوُردی از وجود همسازی میان برخی از ذائقه‌ها و برخی از مردم ــ تا بتوان به ارتباط واقعی میان آثار و مصرف‌کنندگان دست یافت و منافع احتمالی برآمده از آن را درک کرد.

از کتابِ «درآمدی بر جامعه‌شناسی هنرها»
یاسنت راوه
ترجمه‌ی علیرضا خدامی

‌
‌مشکل را با بستن چشم‌هایشان حل می‌کنند. شاید هم حق داشته باشند! آخر، ما این‌جا بیشتر شبیه رسوایی هستیم؛ رسوایی همیشگی که نمی‌شود پوشاندش، مگر با فراموش کردنش.

از کتابِ «دروازۀ خورشید»
الیاس خوری
ترجمۀ نرگس قندیل‌زاده

‌
‌سارتر و دوبوار دربارهٔ فمینیسم

سارتر: در رابطه با موضوع ارتباط میان زن و مرد، من کاملاً با سیمون دوبوار موافقم. همان‌طور که در رابطه با پرسش از سازمانی که مردان را طرد می‌کند، اغلب برایم جای پرسش داشته که آیا این امر واقعاً ضروری است؟ فعلاً نمی‌توانم پاسخی بدهم. می‌فهمم که برای زنان در حال حاضر این امر مهم است، اما برایم جای پرسش دارد که آیا آن‌ها راه درستی برای مبارزه انتخاب کرده‌اند یا نه، برایم جای سوال دارد که آیا در مبارزه‌ای که در آن مردان هم باید شیوهٔ تفکرشان را به اشتراک بگذارند این شیوه درست است؟
دوبوار: مردان هرگز به شیوهٔ زنان فکر نمی‌کنند، به همین دلیل تو همیشه به من می‌گویی: بپذیر در این نکته به من اعتماد نداری. تو به لحاظ نظری و اید‌ئولوژیک مدافع آزادی زنان هستی، با این حال حتی تو در آن‌چه «تجربهٔ زیستهٔ» زنان نامیده می‌شود شریک نیستی. چیزهایی وجود دارد که نمی‌توانی آن‌ها را بفهمی. چیزهایی وجود دارد که تو نمی‌توانی احساس‌شان کنی.

ترجمهٔ ایمان همتی
تهٔه و تنظیم: نشر نی

‌
‌معروف است جووان رابینسون، اقتصاددان دانشگاه کیمبریج از ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ می‌گفت: «چیزی که بدتر از استثمار شدن در سرمایه‌داری است، استثمار نشدن است.» قطعاً منظور او این بود که بیکاری وضعیت بدتری است از این‌که فرد در چارچوب کار استثمار شود، نه این‌که استثمار به معنی دقیق کلمه مطلوب باشد. این لطیفه نکتهٔ اصلی را در مورد فرایند بازتولید اجتماعی جامعهٔ سرمایه‌داری منعکس می‌کند: سرمایه‌داری شرایط مادی زندگی مردم را به شیوه‌ای سازمان‌دهی می‌کند که، زمانی که اقتصاد سرمایه‌داری به‌خوبی کار می‌کند در مقایسه با زمانی که بد کار می‌کند، تقریباً همه بهتر گذران زندگی می‌کنند. شعار معروف «آنچه برای جنرال موتورز خوب است برای آمریکا خوب است» از این‌رو حقیقتی حیاتی دارد: در چارچوب نظام سرمایه‌داری‌ای که خوب کار می‌کند، منافع مادیِ تقریباً همهٔ افراد تا حد زیادی وابسته به موفقیت فعالیت اقتصادی سرمایه‌داری است.
این وابستگیِ تقریباً جهان‌شمول منافع مادیِ همه به تلاش برای کسب سود توسط بنگاه‌های اقتصادی سرمایه‌داری، شاید مهم‌ترین سازوکار بازتولید اجتماعی جامعهٔ سرمایه‌داری باشد. این موضوع به این ادعا اعتبار می‌دهد که سرمایه‌داری در واقع منافع همه است، نه‌فقط منافع طبقهٔ سرمایه‌دار و این فشار بسیار بیشتری را بر این مدعا وارد می‌کند که بدیلی برای سرمایه‌داریْ مرجح است. این مسئله حمایت همگانی وسیعی را برای طیف گسترده‌ای از سیاست‌های دولتی‌ای ضمانت می‌کند که طراحی شده‌اند تا از انباشت سرمایهٔ قوی حمایت کنند و در حکم محدودیت نظام‌مندی برای جست‌وجوی سیاست‌هایی عمل می‌کند که می‌تواند به شیوه‌های دیگری به اکثریت بزرگی از مردم سود برساند ولی ممکن است منافع سرمایه‌داری را تهدید کند. مادامی که سرمایه‌داری بتواند به‌طور مؤثر منافع مادی اکثریت بزرگی از جمعیت را به منافع سرمایه وصل کند، سازوکار‌های بازتولید اجتماعی کار کمتری برای انجام دارند.

از کتابِ «تجسم اتوپیاهای واقعی»
اریک الین رایت
ترجمهٔ نیما شجاعی‌
‌

گاهى اوقات فكر مى‌كنم دارم خودم را در آينه مى‌بينم. علت اين است كه بچه‌هايم از من تقليد مى‌كنند، مى‌دانم كه بچه‌ها با تقليد چيز ياد می‌گيرند. آن‌ها حركت‌‏ها، رفتارها و صداهاى ما را شبيه‌‏سازى می‌كنند. هرچند اصيل و منحصر به فرد است، اما انگار مدل‌‏هاى كوچكى از خود ما هستند. ما خودمان را در آن‌ها مى‏‌بينيم، شيوه سرخاراندن‌مان هنگام فكركردن به مشكلات، ناسزا گفتن، حتى ژست‌هاى ريزى مثل نگه‌داشتن گوشى تلفن و غذاخوردن.
ديده‌ايم كه بچه‌هايمان چگونه درونى‌ترين احساسات و خيالات ما را بروز مى‌دهند، شايد به تعريف بهتر بتوان گفت آن‌ها آينهٔ ما هستند. آينه بى‌طرف، رك و افشاگر است، درضمن كمى هم ترسناك. آنچه را هستيم به ما نشان مى‌دهد بدون هيچ توضيح و تفسيرى. چيزهايى از ما به ما مى‌گويد كه خودمان از آنها بى‌خبريم يا خبر داريم و ترجيح مى‌دهيم خودمان را به بى‌خبرى بزنيم. يك دانشگاه عجيب و دلهره‌آور: مثل قدرتى است كه هيچ اختيارى بر آن نداريم. همين مسئله دربارهٔ بچه‌ها نيز صدق مى‌كند: آنها مى‌توانند آينه‌هاى ما باشند و آنچه را هستيم به ما نشان دهند. واقعيت‌هايى كه شايد قبلاً آنها را نديده باشيم و از مواجهه با آن‌ها بسيار متعجب شويم يا مدت‏‌ها از وجودشان باخبر بوده‌‏ايم و به روى خودمان نمى‌آورديم.
واقعيت، اضطراب و ناراحتى به بار مى‌آورد. واقعيت ــ بينش و پذيرش آنچه هستم نه آنچه دوست دارم باشم ــ معذبم مى‌كند و بار ديگر كمكم مى‌كند تا به مزيت تواضع پى ببرم. نه‌تنها نمى‌توانم هر كارى را كه مى‌خواهم انجام دهم بلكه آن‏‌طورى كه فكر مى‌كردم هم نيستم. واقعيت به من آزادى می‌دهد. ما معمولاً تصوير مخدوشى از خودمان داريم. دنياى درونى ما مثل حكومت ديكتاتورى است كه در آن شعار جاى واقعيت را گرفته است. ما خود را آن طورى نشان مى‌دهيم كه دوست داريم ديده شويم، اطلاعاتى را كه دوست نداريم سانسور می‌‏كنيم. به همين دليل است كه ديدن عكس‌مان يا شنيدن صداى ضبط شده‌مان اغلب برايمان تعجب‌آور است و شايد اصلاً از آن خوشمان نيايد و حتى ناراحت‌مان كند چون درواقع آن تصوير خيالى را ترجيح مى‌دهيم. اين دقيقاً همان چيزى است كه در زندگى با بچه‌ها برايمان اتفاق مى‌افتد.


از کتابِ «بچه‌هایمان به ما چه می‌آموزند؟»
درس‌هایی دربارهٔ لذت زندگی، عشق و هشیاری
پیرو فروچی
ترجمهٔ مهسا ملک مرزبان

آن روز كه ارسطو مى‌‏گفت ميل به دانستن در سرشت آدمى تنيده است يكى از مهم‌‏ترين قيدوبندهاى رشتهٔ معرفت‌‏شناسى را وضع مى‏‌كرد. اگر بتوانيم دريابيم كه چرا معرفت مطلوب است، يك گام به فهم چيستى آن نزديك‏‌تر خواهيم شد و درعين‌‏حال به نكات شگفت‌‏آور ديگرى نيز پى خواهيم برد. يكى از نكاتى كه دستگيرمان مى‌‏شود اين است كه تعدادى از نظريه‌‏هاى مشهور در باب معرفت از اين توضيح درمانده‏‌اند كه چه‏ چيز موجب مى‏‌شود معرفت خوب‏‌تر از باور صادق باشد. اين همان مسئله‌‏اى است كه من آن را «معضل ارزش» ناميده‌‏ام. دومين نكته‌‏اى كه درخواهيم يافت اين است كه اين ديدگاه رايج كه طبق آن خوبى معرفتى [خير در ساحت معرفت] از خوبى اخلاقى [خير در ساحت اخلاق] جداست عمدتاً توهمى بيش نيست. خوبى‏‌هاى معرفتى پيوند تنگاتنگى دارند با چيزهاى ديگرى كه برايمان ارزش دارند. سومين چيزى كه درخواهيم يافت اين است كه دانستن فقط يكى از رابطه‌‏هاى معرفتى با جهان خارج است كه ارزش دارد و ما خواهان آنيم. دنياى مدرن از حالت‌‏هاى باارزشى مانند فهم و حكمت غافل بوده است حال آن‌كه در بيش‏تر دوران‌هاى فلسفه باستان و قرون وسطا به اين ارزش‌ها توجه بسيارى مى‌شده است.
ميل طبيعى آدمى براى رسيدن به معرفت هم به‌سبب لذتى است كه آدمى از متعلَّق/ ابژه آن مى‌برد هم به‌سبب ترسى است كه آدمى از جهل و نادانى دارد. البته فيلسوفان مدرن را بيش‏تر ترس از جهل و نادانى برانگيخته تا لذت دستيابى به ابژهٔ معرفت. دوران مدرن در پى باورهايى است كه از حمله شكاكانه جان سالم به در بَرَند و به همين سبب است كه همّ‌وغم اين دوران يكى حالات باور در فرد است و ديگرى وسواس براى رسيدن به توجيه؛ چراكه براى دفاع از ادعاىِ دانستن توجيه لازم است.
اما فرض كنيد حق با ارسطو باشد كه مى‌گفت حتى معرفتِ ناچيزى از اجرامِ فَلَكى از همه دانسته‌هاىِ ما در باب جهانى كه در آن زندگى مى‌كنيم لذت‏‌بخش‌تر است. درست مانند اين‌كه نيم‌نگاهى زيرچشمى به كسى كه دوستش داريم خوشايندتر است از نگاه‌هاى بى‌پرده و همه‌جانبه به چيزهاىِ ديگر. از اين سخن برمى‌آيد كه تبيينى از معرفت كه بر پايه آن بتوانيم بدانيم ديوار قرمزى پيش روى ماست اما آن تبيين جايگاه معرفتى پاسخ به ژرف‌ترين و صميمانه‌ترين پرسش‌هايمان را ناديده بگيرد احتمالاً چندان موجب خرسندى‌مان نخواهد بود. اگر تنها چيزى كه دستمان را مى‌گيرد پرهيز از نادانى و جهل فراگير است، چرا فيلسوفان در تاريخ فلسفه اين همه به دانستگى و معرفت پرداخته‏‌اند؟

از کتابِ «معرفت‌شناسی»
لیندا زاگزبسکی
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

‌
‌جوزف استالین رهبر یک‌ششم کرهٔ زمین برای سی سال، از عرش به فرش افتاده است. استالین، همکار لنین در روزهای طوفانی‌ای که انقلاب بلشویکی جهان را تکان داد، مردی که پس از مرگ لنین ردای او را بر تن کرد، اکنون از سوی سخنگوی حزب خود رسماً با عنوان دیکتاتور شناخته می‌شود. بلافاصله پس از سقوط استالین، گئورگی مالنکوف که برای مدت کوتاهی جانشین او شد، در رأس هیئتی از مهندسین برق به بریتانیا آمد. او به دیدار نخست وزیر رفت و در جمع رهبران کارگری اعلام کرد: ما روسیه را پاکسازی کرده و دیکتاتوری را برچیده‌ایم. دیکتاتوری دیگر به کشور ما برنمی‌‌گردد. جهان امیدوار است که او ثابت کند حقیقت را می‌گوید.

ویدئو از British Pathé
ترجمه و تنظیم: نشر نی