حيات درونى نوزاد دنيايى از خيال‌پردازى است و خيال‌پردازى نوعى فعاليت ذهنى است كه از زمان تولد حضور دارد. در اين دنياى ذهنى، تخيلات همچون بازنمايى‌هاى خيالى غرايز و شهوات جسمانى و نيز به‌منزله‌ی پاسخ‌‏هاى فعالانه نوزاد به احساسات و سائق‌هاى قوى عمل مى‌كنند. بر اين اساس، نوزاد گرسنه مى‌تواند با خلق توهم پستان و مزه‌ی شير، گرسنگى خود را موقتاً مهار كند.
درحالى‌كه اين فرايندهاى ذهنى در خيال‌پردازى و در سطحى روان‌شناختى به‌وقوع مى‌پيوندند، تجربه نوزاد از آن‌ها هم جسمانى و هم ذهنى است. اين خيال‌پردازى‌ها و موضوع‌هاى درونى، به‌شدت زنده و واقعى به نظر مى‌رسند زيرا نوزاد در اين مرحله قادر نيست ميان واقعيت و دنياى تخيلى خود تمايز قائل شود. بنابراين، هر رنج و ناكامى نوزاد چنان احساس مى‌شود كه گويى حمله‌اى شخصى از سوى نيرويى متخاصم بوده است. نوزاد بى‌پناه اين موضوع‌ها و احساسات تخيلى را همچون رويدادهايى واقعى تجربه مى‌كند. به عبارتى، رويدادهاى روان‌شناختى نزد نوزاد جسمانى به‌نظر مى‌رسند. براى نمونه، نوزادى كه انگشت خود را مى‌مكد و با دهان صداى مكيدن درمى‌آورد، چنين خيال‌پردازى مى‌كند كه به‌واقع در حال مكيدن پستان است و حتى پستانى خوب در درون خود دارد. ترس‌ها و احساسات شديد نوزاد و مكانيزم‌هاى او براى مواجهه با آن‌ها، به دنياى ديوانه‌وار بزرگسالانِ مبتلا به سايكوز شباهت دارد، با اين تفاوت كه كلاين تصريح مى‌كند نوزاد مبتلا به سايكوز نيست و اين دنياى درونىِ پرآشوب خيال‏پردازى‌ها، در دوران نوزادى بهنجار و طبيعى است.

از کتابِ «درآمدی بر روابط موضوعی و روان‌شناسی خود»
مایکل سنت کلر
ترجمه‌ی علیرضا طهماسب و حامد علی‌آقایی

‌
‌آرام‌تر حرف می‌زنم، هر سال کمی آرام‌تر. شاید. کندتر هم، هر سال کمی کندتر. شاید. گفتنش سخت است. اگر این‌طور بود مکث‌ها طولانی‌تر بود، بین کلمه‌ها، جمله‌ها، بخش‌ها، اشک‌ها، با هم اشتباه می‌گیرم‌شان، کلمه‌ها و اشک‌ها را، کلمه‌هایم اشک‌هایم هستند، چشم‌هایم دهانم. و در هر مکث کوتاهی، باید می‌شنیدم، که آیا این‌که می‌گویم سکوت است یا نه، این‌که می‌گویم تنها کلمات می‌شکنندش. اما اصلاً چنین چیزی نیست، اصلاً این چنین نیست، همیشه همان زمزمه است، که بی‌وقفه جاری است، مثل کلمه‌ای بی‌پایان و به همین دلیل بی‌معنا، زیرا آن‌چه به کلمات معنا می‌دهد پایان است.

از کتاب «متن‌هایی برای هیچ»؛ ساموئل بکت؛ ترجمه‌ی علیرضا طاهری عراقی

ویدئو با عنوان سکوت، از مصاحبه تلویزیون سوئد، ۱۹۶۹

‌
‌در دست انتشار
«عشق در دو نگاه»
گزیده‌ای از نوشته‌ها و ترجمه‌ها در حوزه‌ی ادبیات و هنر
نرگس انتخابی

آثار خواهران برونته آمیزه‌ای شگفت‌انگیز از احساسات رمانتیک و عاشقانه، و شور و شوق و سودا و طلب و تمنا بودند. این آثار محدودیت‌های دست‌وپاگیر رمان عاشقانه‌ی انگلیسی را از میان برداشتند و فضای بازتری برای رمان‌نویسان به وجود آوردند. مضمون «عشق»، که تا چند سال پیش‌تر از آن نزد نویسنده‌ای همچون جین آستین به معنی ارزش و احترام متقابل بود، در آثار خواهران برونته معنی جدید و بی‌سابقه‌ای پیدا کرد، و مضامینی همچون عشق سودایی، نیاز، عطش، ولع و اشتیاق عاشقانه راه خود را به رمان انگلیسی باز کردند. تب‌وتاب انقلابی دهه‌ی ۱۸۴۰ و شور و حرارت شاعران رمانتیک هم به این آثار راه یافتند.‌

‌
‌در دست انتشار
«پاییز فلوبر»
ادبیات فرانسه؛ رمان
الکساندر پوستل
ترجمه‌ی ساناز ساعی دیباور

می‌خواهد روایت داستانی را که در سر دارد به دست نور بسپارد یا با کلمات تعریفش کند؟ جزئیات تاریخی، صحت باستان‌شناسی، این‌ها همه مسائل ثانویه‌اند و برای خلق زیبایی کفایت نمی‌کنند. حتی گاهی از مسیر اصلی منحرفش می‌کنند. این همان چیزی‌ست که زولا و سایر نویسنده‌های مکتب جدید، به خاطر علاقه‌ی بیش از حد به مستندسازی و اهمیت دادن به واقعیت صِرف از آن غافل شده‌اند. فلوبر می‌داند با چه پیوندهای صمیمانه‌ای زیبایی را با واقعیت گره بزند. در حالتی بین نشستن و دراز کشیدن، پاهایش را روی هم انداخته و در خیال خود، از لابه‌لای پرده‌ی تور، درخشش ایده‌ی مطلوب را به چشم می‌بیند.
ص ۸۱

بنابراین تاریخ تجربۀ ضرورت است و تنها همین تجربه است که می‌تواند از شیء‌وارگی آن در مقام ابژۀ صرف بازنمایی یا اَبَررمزی در میان اَبَررمزهای دیگر ممانعت کند. ضرورت به این معنا نوعی محتوا نیست، بلکه شکل تخطی‌ناپذیر رویدادهاست؛ بنابراین مقوله‌ای است روایی به معنای وسیع کلمه، یعنی نوعی ناخودآگاه سیاسی روایی که در این کتاب بحثش پیش کشیده شد، نوعی بازمتنی‌سازی تاریخ که تاریخ را نه به عنوان بازنمایی یا «بینش» ــ نوعی محتوای جدید ــ بلکه به عنوان آثار یا معلول‌های صوری چیزی عرضه می‌کند که آلتوسر، ‌به پیروی از اسپینوزا، آن را «علت غایب» می‌نامد. تاریخ، وقتی به این معنا درک شود، چیزی است که زخم می‌زند، سد راه میل می‌شود، و محدودیت‌های سخت و تخطی‌ناپذیری بر کنش‌های فردی و جمعی اعمال می‌کند؛ چیزی است که «مکرهایش» به وارونگی‌های مهیب و آیرونیک نیات آشکار این مکرها می‌انجامد. اما این تاریخ را تنها می‌توان از راه معلول‌هایش درک کرد و هرگز به طور مستقیم همچون نیرویی شیءواره‌شده درک نمی‌شود. این به‌واقع همان معنای غایی است که در آن تاریخ، در مقام زمینه و افق گذرناپذیر، به هیچ توجیه نظری خاصی نیاز ندارد: می‌توان مطمئن بود که ضرورت‌های بیگانه‌سازش دست از سر ما برنمی‌دارند، هر اندازه هم که ترجیح دهیم این ضرورت‌ها را نادیده بگیریم.

از کتابِ «ناخودآگاه سیاسی»
روایت در مقام کنش نمادین اجتماعی
فردریک جیمسون
ترجمۀ شاپور بهیان
از مجموعۀ ایده‌های رادیکال

فردریک جیسمون در ناخودآگاه سیاسی بار دیگر بر جدایی ادبیات از سیاست خط بطلان می‌کشد و پیوندهای آفرینش ادبی را با بستر سیاسی‌اش از نو به‌نحوی بدیع برقرار می‌کند. جیمسون در این کتاب بر اولویت تفسیر سیاسیِ متن‌های ادبی پای می‌فشارد. به عقیدۀ او، تفسیر سیاسی در حکم تکمله یا ابزاری کمکی برای روش‌های مرسوم تفسیر نیست، بلکه در کانون درک ما از متن ادبی جای دارد. مفهوم «ناخودآگاه سیاسی» چارچوبی برای همین درک از آفرینش ادبی و تفسیر آن فراهم می‌کند، مفهومی که ریشه‌هایش را در برداشت فروید از تحقق آرزو به عنوان عملی جبرانی و کارکرد روایت در تحلیل لوی‌استروس از «تفکر وحشی» می‌توان یافت. جیمسون به کمک منابع خود می‌کوشد این فرضیه را بپرورد که آثار ادبی را می‌توان راه‌حل‌هایی نمادین برای بن‌بست‌ها و معضلات اجتماعی واقعی دانست که تنها به نحوی ناخودآگاه احساس می‌شوند. در این میان وظیفۀ منتقد این است که اسباب بازسازی آن مسائل و تناقض‌های واقعی را فراهم کند که متن در مقام کلی پرتنش آن‌ها را به درون بافت خود می‌کشد و آن‌چه صرفاً حس می‌شد به رؤیت درمی‌آورد. در ادامه جیمسون نظریه‌اش را برای تفسیر آثار کلاسیک قرن نوزدهم و بیستم، نظیر رمان‌های بالزاک، گیسینگ و کنراد، به کار می‌گیرد.
ناخودآگاه سیاسی در دوره‌ای به نگارش درآمد که موج نظریه‌های فرانسوی همه‌جا فراگیر می‌شد و مطالعات فرهنگی در آن‌سوی اقیانوس اطلس را نیز درنوردیده بود. بخش مهمی از غنای نظری اثر جیمسون ناشی از تلاش قهرمانانۀ او برای سرشاخ‌شدن با کثیر نظریه‌هایی است که اولویت تفسیر سیاسی یا مارکسیستی متن‌ها را به چالش می‌کشند و برای آن جایگاهی صرفاً در کنار سایر نظریه‌های موجود قائل می‌شوند. ماندگاری اثر جیمسون و تثبیت آن به عنوان اثری شاخص و تأثیرگذار در نقد فرهنگ و مطالعۀ ادبیات نشان می‌دهد که بلندپروازی نظری او خالی از بهره و توفیق نبوده است.

‌
‌در دست انتشار
‌«مفهوم سیاسی قانون»
مارتین لاگلین
ترجمه‌ی محمد راسخ

کتاب حاضر جزئی از یک پروژه‌ی پژوهشی وسیع در خصوص ربط و جمع سازگار و قابل دفاع میان هنجار مربوط به قدرت و واقعیت قدرت است. دقیق‌تر، اثر حاضر بیانگر نظریه‌ی ابداعی پروفسور لاگلین در باب حقوق است. «مفهوم سیاسی قانون» (نظریه‌ی حقوقیِ سیاسی)، به تعبیر و تصریح او در متن کتاب و به سیاق «مفهوم طبیعی قانون» (نظریه‌ی حقوقیِ طبیعی) یا «مفهوم اثباتی قانون» (نظریه‌ی حقوقی اثبات‌گرا)، «برآمده» از کوشش‌های نظری طولانی وی در باب چیستی حقوق عمومی است. در واقع، طرح واقع‌گرا یا پدیدارشناسانه‌ی وی بر بُعد خاص و تجربی حقوق تمرکز می‌کند تا از افراط در توجه به بُعد عام و هنجاری بکاهد و، بدین‌سان، نظریه‌ی حقوقی را متوازن و معنادار کند.
به بیانی دیگر، این کتاب جستاری است در ترسیم پیشینه‌ی تاریخی کوشش‌های نظری در تحلیل و دفاع از بنیاد نظام حقوقی متناسب با نظام سیاسی مشروع. درواقع، این جستار تصویری است از تاریخ اندیشه در زمینه‌ی «بنیاد مشروعیتِ اداره‌ی حیات جمعی آدمیان در عصر مدرن» که بی‌گمان باید همچون خون جاری در نظام هنجاری مربوط، یعنی نظام حقوقی، باشد.

‌‌
‌در دست انتشار
«چرا به دین محتاجیم»
استیون تی. ازما
ترجمه‌ی محمدرضا ابوالقاسمی

هدف این کتاب تبیین ریشه‌های عمیق عاطفی اعتقادات در کنار جنبه‌های عقلانی و اخلاقی و الاهیاتی آن‌هاست. نویسنده در فصل نخست و بر اساس علم عصب‌شناسی ماهیت شناختی باورهای دینی و دلایل پیدایش آن‌ها را تحلیل می‌کند. در فصل دوم می‌بینیم که ادیان با عرضه‌ی مراسم و مناسک و مفاهیم آیینی چگونه از دشواری زیستن در جهانی آکنده از رنج و رذیلت می‌کاهند. زندگی گروهی انسان‌ها همواره در معرض تهدید برخی افراد لذت‌جوی بی‌اعتنا به قواعد زندگی جمعی است. فصل سوم شرحی است بر این‌که ادیان با خلق موانعی کارا در برابر این انحراف چگونه زندگی انسان را بسامان می‌کنند و آرامش فردی و جمعی را از طریق توصیه‌های مشفقانه به بردباری و بخشایش به جوامع انسانی بازمی‌گردانند. نویسنده با تحلیل تأثیر شیوه‌های متنوع مناجات و مراقبه نشان می‌دهد که ادیان تاب‌آوری انسان‌ها در برابر مصائب زندگی را تقویت می‌کنند و به مناسبت اعیاد مختلف شادی و شعف را برای دینداران به ارمغان می‌آورند. واپسین فصل کتاب به تحلیل ریشه‌های انطباقی خشم و خشونت دینی می‌پردازد...

‌
🎭 ‌عصری با نمایش
نمایش‌نامه‌خوانی

نمایش‌نامهٔ شبگرد | نوشتهٔ دنیل کین | ترجمهٔ آسیه سیدی
از مجموعهٔ جهان نمایش

کارگردان: سحر بیرانوند
بازیگران: محمد عبداللهی، بهنام قادری، سحر بیرانوند‌

زمان: چهارشنبه، ششم دی‌ماه، ساعت ۱۹، مدت اجرا: ۷۵ دقیقه
آدرس: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم
جهت رزرو بلیت و کسب اطلاعات بیشتر به شمارهٔ ۰۹۰۳۲۰۵۴۶۰۰ در واتساپ پیام دهید.

‌
‌در دست انتشار
«شیوه‌نامه‌ی ترجمه‌ی قرآن کریم»
محمدعلی کوشا

رسالتِ این اثرْ ارائه‌ی راهکاری کوتاه و مفید در فنِّ ترجمه‌ی قرآن برای همه‌ی مترجمان به‌ویژه حوزویان و دانشگاهیانی است که در مقام ترجمه‌ی این بزرگ‌کتاب آسمانی هستند. در اهمیّت ترجمه‌ی قرآن کریم همین بس که جز از طریق ترجمه نمی‌توان بیشتر مردمان این کره‌ی خاکی را که به زبان غیرعربی سخن می‌گویند و می‌نویسند از حقایق آن آگاه کرد. از این رو ترجمه‌ی قرآن به دیگر زبان‌ها ــ به‌ویژه زبان فارسی که نخستین زبانی است که قرآن به آن ترجمه شد ــ امری لازم و ضروری است...
در این شیوه‌نامه به اساسی‌ترین نکاتی که مترجم قرآن باید آن‌ها را به کار بندد، اشاره شده و همچنین به رعایت قواعدی مانند «قاعده‌ی تضمین» و «احتباک» که مغفول بسیاری از مترجمان بوده توجّه بیشتری شده است. در این کتاب از مباحث دیگری همچون ترکیبات نحوی، واژگان مترادف، استعمال لفظ در بیش از یک معنا، معادل‌یابی کلمات، توجّه به ساختار زبان فارسی، لغزشگاه‌های مترجمان قرآن و نیز از منابع لغوی و تفسیری برای ترجمه‌ی قرآن سخن به میان آمده است.

‌
‌در دست انتشار
«هنر داستانی در قرآن کریم»
محمد احمد خلف‌الله
ترجمه‌ی محسن آرمین

مقصود قرآن از حکایت ماجرای اقوام گذشته بیان تاریخ از آن حیث که تاریخ است نبوده، بلکه برعکس، قرآن در قصه‌های خود عناصر زمان و مکان را که سازنده‌ی تاریخ‌اند مبهم گذاشته است. از این‌جا بر من روشن شد که مفسران با پرداختن به عناصر مذکور که اساساً مورد توجه قرآن نبوده، کاملاً مسئله را وارونه کرده و از مقاصد حقیقی قصه‌ی قرآنی غفلت ورزیده‌اند. اگر آنان ذهن خود را به این مقاصد حق معطوف می‌کردند، خویشتن را از دردسر بزرگی رها ساخته و جنبه‌های دینی و اجتماعی داستان قرآنی را آن‌چنان که افکار و احساسات را برانگیزد و عقل‌ها و دل‌ها را مجذوب خود سازد، آشکار می‌کردند. به این ترتیب دین و آموزه‌های آن را استوار و محکم می‌ساختند و در مسیر هدایت قرآن گام برمی‌داشتند.

ص ۸۹

‌
‌در دست انتشار
«مسئله شرق»
قدرت‌های بزرگ و فروپاشی امپراتوری عثمانی
ای. ال. مک‌فی
ترجمه‌ی زهره هدایتی بیدهندی
از مجموعه‌ی کارگاه تاریخ

از شکست در نبرد با روسیه (۱۷۷۴-۱۷۶۸) تا ناکامی در جنگ جهانی اول که نهایتاً به فروپاشی امپراتوری عثمانی، انعقاد عهدنامه‌ی لوزان (۱۹۲۳) و تأسیس جمهوری ترکیه منتهی شد، مسئله‌ی شرق همواره در کانون روابط این امپراتوری با قدرت‌های بزرگ اروپایی و همچنین اقوام و ملت‌هایی قرار داشت که برای دستیابی به استقلال سر به شورش برمی‌داشتند. هر گوشه از سرزمین‌های تحت سلطه‌ی امپراتوری عثمانی که قدم در راه جداسری برمی‌داشت، در پی آن قدرت‌های بزرگ اروپایی از این آب گل‌آلود ماهی می‌گرفتند و توان نظامی و سیاسی خود را وسیله‌ی گسترش دامنه‌ی نفوذ قرار می‌دادند. در تمام وقایعی نظیر ظهور جنبش استقلال یونان، شورش محمدعلی در مصر، جنگ کریمه و قیام اسلاوها در بالکان، عثمانی همواره تا آستانه‌ی سقوط پیش می‌رفت و تنها با اتکا به مداخله‌ی قدرت‌هایی کمر راست می‌کرد که در رقابت با یکدیگر و برای حفظ توازن قوا بقای حیات «باب عالی» را مرجح می‌دانستند.

‌
‌چاپ هفدهم منتشر شد
«نظریه‌های دولت»
اندرو وینسنت
ترجمه‌ حسین بشیریه

هنگام بررسی مفهوم دولت باید آگاه بود که این مفهوم معضل‌ترین مفهوم در سیاست است؛ هرکس که عمیقاً بدان بپردازد از این نکته آگاه خواهد شد. این امر تنها نتیجه‌ی تاریخ درهم‌پیچیده و یا اهمیت خاص مفهوم دولت در اوضاع سیاسی امروز نیست، بلکه علت آن دوپهلویی و پیچیدگی این مفهوم است که آن را درعین‌حال سهل و ممتنع ساخته است. به‌نحوی که با سهولت نگران‌کننده‌ای با بسیاری مفاهیم و نهادها درهم می‌آمیزد. دولت پدیده‌ای نیست که در نگاه اول به‌خوبی شناخته شود؛ به‌رغم ملموس‌بودنش (که وقتی بخواهیم مثلاً از پرداخت مالیات خودداری کنیم یا بدون گذرنامه کشور را ترک کنیم آن را احساس خواهیم کرد) باز هم نمی‌توان به سهولت روی آن انگشت گذاشت ــ زیرا اندیشه یا مجموعه‌ای از مفاهیم، ارزش‌ها و اندیشه‌هایی درخصوص زندگی اجتماعی است. دولت نه نهادی منفعل و بی‌طرف است که بتوان آن را نادیده گرفت و نه حاصل تصادف صرف و ساده است. از آن‌جا که نظریه‌های دولت اغلب هم شکل آن و هم نگرشهای ما را درباره آن تعیین می‌کنند، فهم نظریه‌های اساسی دولت باید بخشی از هرگونه آموزش سیاسی را تشکیل دهد.

‌
‌در دست انتشار
«زندگی چگونه بود؟»
تاریخ تحلیلی توسعه و خوشبختی در جهان (۱۸۲۰-۲۰۱۰)
یان لوتن ون زاندن
ترجمه‌ی محمد سمیعی محمد کریمی


زندگی در سال ۱۸۲۰ به‌عنوان نقطه‌ی آغازین انقلاب صنعتی چگونه بوده و از آن سال تاکنون در طول زمان چگونه بهبود یافته است؟ این کتاب در پژوهشی گروهی گسترده و بسیار عمیق ده بُعد مختلف توسعه و خوشبختی را بررسی و آن‌ها را طی زمان و در همه جای جهان دنبال می‌کند و سپس شاخص ترکیبی تازه‌ای به دست می‌دهد. ابعادی که بررسی شده است نشان‌دهنده‌ی رشته‌ی گسترده‌ای از وجوه مادی و غیرمادی توسعه و خوشبختی یعنی تولید ناخالص داخلی سرانه، دستمزد واقعی، دسترسی به آموزش، امید به زندگی، طول قد، امنیت فردی، نهادهای سیاسی، کیفیت محیط زیست، نابرابری درآمد و نابرابری جنسیتی است. در پایان، مترجمان برخی نمودارها و جداول مربوط به ایران را که در متن نیامده است به آن اضافه کرده‌اند.

‌
‌در دست انتشار
«نورشناسی»
رساله‌ای درباره بازتاب‌ها، شکست‌ها، خمیدگی‌ها و رنگ‌های نور
آیزاک نیوتن
ترجمه بهنام شیخ باقری

باید در پژوهش موضوعات مشکل فلسفه‌ی طبیعی همچون ریاضیات، روش تحلیلی را بر روش ترکیبی مقدم شمرد. روش تحلیلی، که مشتمل بر مشاهده، آزمایش، و استخراج نتایج کلی از آن‌ها به کمک استقراست، هیچ اعتراضی را به نتایجی که از آزمایش‌ها و دیگر حقایق قطعی گرفته شده است نمی‌پذیرد؛ زیرا در فلسفه‌ی تجربی فرضیه‌ها اهمیتی ندارند. بااین‌حال، گرچه استدلال استقرایی از روی مشاهدات و تجربیات به‌منزله‌ی اثبات نتایج کلی حاصله نیست، باز هم بهترین روش در هماهنگی با سرشت پدیده‌هاست، به طوری که هرچه استقرا عام‌تر باشد استدلال قوی‌تر است. همچنین اگر هیچ استثنایی در پدیده مشاهده نشود، اعلام می‌شود که نتیجه‌ی حاصل عام است. اما هرگاه پس از آن در آزمایش‌ها استثنایی پدید آید، آن نتیجه با ذکر آن استثنا بیان می‌شود. با این روش می‌توانیم از ترکیبات به اجزای تشکلی‌دهنده و از حرکات به نیروهای ایجادکننده و به‌طور کلی از معلول‌ها به علل آن‌ها، و از علل خاص به علل عمومی‌تر دست یابینم و استدلال را تا رسیدن به کلی‌ترین علل ادامه دهیم.

در دهۀ اخیر در مورد مدارس استعدادهای درخشان و مزیت‌ها و معایب آن بحث‌هایی در گرفته و متفکران حوزۀ آموزش، متولیان و سیاستگذاران نظام آموزش و نهادهای قانون‌گذار هر یک از جنبه‌ای به آن پرداخته‌اند.

نشست بیست‌ویکم خیروخرد با حضور دکتر فاطمه مهاجرانی به تجربه این مدارس پرداخته و تلاش می‌کند به سؤالات زیر پاسخ دهد:

۱- چگونه باید با دانش آموزان دارای استعداد خاص مواجه شد و تجربیات موفق جهانی در این مورد چیست؟
۲- چه استدلال‌هایی له یا علیه جداسازی دانش‌آموزان خاص وجود دارد؟
۳- با توجه به پاسخ‌های داده شده به دو سؤال اول، نظام آموزش و پرورش ایران باید چه تغییری در رویکردش به مدارس استعداد درخشان ایجاد کند؟
۴- گام‌های اولیه در حرکت به سمت رویکرد جدید چه باید باشد؟

زمان: دوشنبه ۱۱ دی ماه ۱۴۰۲ ساعت ۱۶
نشست حضوری: خیابان وزرا، کوچه بیستم، پلاک ۶، طبقه دوم
مشاهده آنلاین در الفبای فردا: alefbayefarda.ir/kheyrokherad-21

⬅️ «به مهربانی» سامانه آنلاین حمایت از آموزشِ کودکان و نوجوانانِ در معرض خطر ترکِ تحصیل است. در این مسیر همراه ما باشید: اینجا را کلیک کنید.


🆔 instagram.com/alefbayefarda
🆔 @alefbayefarda

فهرست کتاب‌های موجود نشر نی؛ زمستان ۱۴۰۲

‌
‌ژاک لکان: مرحله‌ی آینه‌
‌
من، تو، هویت، شخصیت چیست؟ وقتی به خودتان فکر می‌کنید آیا خودتان را یک شخص کامل یکپارچه تصور می‌کنید؟ ژاک لکان مهم‌ترین روانکاو از زمان فروید، در سال ۱۹۳۶ چیزی را که ما به عنوان هویت خودمان در نظر می‌گیریم به عنوان امری خیالی نظریه‌پردازی کرد، برساختی در پنهانی، که سوژه‌ی واقعی در آن سکنی دارد. لکان رشد این هویت را مرحله‌ی آینه نامید. او فرض کرد که نخستین باری که یک نوزاد خودش را در آینه می‌بیند، چه به صورت تحت‌اللفظی و چه مجازی، لحظه‌ای است که کودک درکی از خویشتن، چشم یا هویت فردی پیدا می‌کند. پیش از این لحظه، کودک اساساً خودش را به عنوان یک فرد درک نمی‌کند، بلکه صرفاً به عنوان سوژه‌ای یکپارچه وجود دارد که تعریف‌ناپذیر است و در یگانگی با هر چیزی است که پیرامون او قرار دارد. به این معنا، هنگامی که کودک برای نخستین بار خودش را به عنوان موجودی با هویتی مشخص درک می‌کند اصالت و واقعیت سوژه‌ی کامل از دست می‌رود. این همان چیزی است موجب شکافی می‌شود که فروید میان خویشتن ناخودآگاه، سوژه و اگو مطرح کرد.

ترجمه‌ی ویدئو: ایمان همتی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌
‌‌چاپ چهارم منتشر شد
«چرا چیزها می‌شکنند»
ادراک جهان از دیدگاه فروپاشی آن
مارک ابرهارت
ترجمه‌ی محمدابراهیم محجوب

وقتی جسمی بر زمین می‌افتد و می‌شکند، در پاسخ به این پرسش که چرا شکست، اغلب می‌شنویم: «چون» زمین خورد. نویسنده معتقد است این پاسخ درست نیست؛ باید بگوییم جسم «وقتی» زمین خورد شکست. به نظر او چرا شکستن جسم دلایل بسیاری دارد که برای درک آن‌ها باید به ژرفنای دنیای اتم و مکانیک کوانتومی سفر کنیم؛ و البته برخی از آن دلایل را هرگز نخواهیم فهمید.
در این کتاب، دکتر ابرهارت استاد دانشگاه کلرادو، در روایتی دل‌نشین، سیری تاریخی ـ علمی (و تا اندازه‌ای فلسفی) را در دنیای رمز‌آلود ماده، این بنیادی‌ترین باشنده‌ی جهان هستی، آغاز می‌کند و با واکاوی موارد مهمی چون غرق شدن کشتی تایتانیک، انفجار سفینه‌ی فضایی چالنجر، و نمونه‌های فراوان دیگر، می‌کوشد بدون استفاده از حتی یک شکل یا یک فرمول ریاضی، از دیدگاهی متفاوت،‌ یعنی از منظر فروپاشی، «فهمی از کلک خیال‌انگیز» هستی به دست دهد.

باغ‌وحشی در سنت‌پطرزبورگ. سال ۱۸۶۵.
سمت راست صحنه، پشت حصاری کم‌ارتفاع، کروکودیل غول‌پیکری، بی‌حرکت.

زاک: کروکودیله.
آنیا: وای خدای من، خارق‌العاده‌ست! دهنشو ببینین...!
ایوان: دهن بزرگی داره، شکی نیست. خب که چی؟ این هیچی رو نمی‌رسونه، می‌بینین، تکون نمی‌خوره.
آنیا: خب، واقعاً نمی‌تونه، می‌تونه؟ تو این منبع کوچیک. خیلی دمغه تو جای به این تنگی. مارهای اون عقب، روی اون لوله‌ها، جداً که ــــــ
زاک: من مطمئنم کروکودیل حالش خوبه.
ایوان: خب، این ‌آدم‌ها فقط دنبال سودشونن، دلیلش اینه، آنه. باغ‌وحش‌ها رو کوسه‌ها اداره می‌کنن، دقیق‌تر ‌بگم، آدم‌های زالوصفت. تو فضا صرفه‌جویی می‌کنن، از همه‌چی می‌زنن و براشون مهم نیست که حیوون‌ها دمغ بشن.
ایوان: خیلی خیلی ناراحته، پسر! نگاهش کن ــــــ
آنیا: واقعاً همین‌‌طوره، زاک. انگار مُرده‌ ــــــ
زاک: پس چطوری شکارش کردن ــــــ
ایوان: مُرده‌. شرط می‌بندم که مُرده‌‌. شرط می‌بندم این کلاهبرداره تو راه که می‌اومده این کروکودیل مُرده رو برداشته آورده ــــــ
زاک: نمرده.
آنیا: انگار سال‌هاست پلک نزده. زیادی بی‌حرکته.
ایوان سمتِ کروکودیل خم می‌شود.
ایوان: هوی کروکی! مُردی یا چی؟
زاک: بس کن، ایوان...
ایوان (آواز می‌خواند.) کروکی، مُردی؟ کروکی، کروکی، مُردی؟
آنیا خوشش می‌آید. ایوان کروکودیل را اذیت می‌کند.
آنیا: وای، ایوان داری واقعاً...
زاک: با دستت تکون‌تکونش نده!
ایوان پایش را توی منبع می‌گذارد. آنیا می‌خندد.
ایوان: اینو ببین، آنه! یه تیکه از چکمه‌هامو می‌خوایی یا نکنه مُرده‌ای بدبخت؟
آنیا: وای خدای من! تو دیوونه شدی!
زاک: ایوان، بس کن، جدی می‌گم ــــــ
ایوان: این کروکودیل واقعی نیست، زاک! الکیِ الکیه، وقتی به‌ش نزدیک می‌شی ــــــ
با غرش هولناکی، دهان کروکودیل تا آخر باز می‌شود و ایوان را درسته می‌بلعد. چراغ‌ها خاموش و روشن می‌شوند. ایوان فریاد می‌کشد.

نمایش‌نامه‌ی «کروکودیل»
اقتباسی از داستان کوتاه کروکودیل اثر فیودور داستایفسکی
نوشته‌‌ی تام باسدن؛ ترجمه‌ی ماهرخ همتی
از مجموعه‌ی جهان نمایش