‌
‌از نظر دیویدسون هر نظریۀ معنای پذیرفتنی برای زبان‌های طبیعی باید بتواند این واقعیت را توضیح دهد که چگونه ممکن است موجودات کرانمند انسانی در زمانی محدود چنین زبان‌هایی را بیاموزند، درحالی‌که در این زبان‌ها می‌توان دست‌کم به‌صورت بالقوه بی‌شمار عبارت زبانی نوی ناهم‌‌معنا را بیان کرد و فهمید.
از نظر او، مانند فرگه، آنچه چنین امری را ممکن می‌کند پاره‌مند بودن زبان‌های طبیعی است. پاره‌مندی بدان معناست که هرچند ما توانایی بیان و فهم بالقوۀ بی‌شمار عبارت زبانی را داریم، اما این توانایی بر فهم ما از شمار کرانمندی از عبارت‌های معنایی پایه‌ای و قواعدی برای ترکیب کردن‌شان مبتنی است. به عبارت دیگر، آنچه واقعیت مورد نظر را ممکن می‌کند، توانایی ما در برساختن عبارت‌های زبانی نو، از رهگذر ترکیب کردن عبارت‌های از پیش آموخته‌شده است. این همان ویژگی پاره‌مندی زبان‌های طبیعی است. از نظر دیویدسون یک عبارت هنگامی پایه‌ای است که نتوان آن را بر اساس فهم عبارت‌های دیگر و قواعد ترکیب‌شان فهمید.

از کتابِ «زبان، واقعیت و ارزش در فلسفهٔ مک ‌داول»
نوشته‌ٔ ایمان همّتی

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
کارگاه ویرایش محتوایی متون تألیفی
مدرس: مجید ملکان

زمان: روزهای شنبه و سه‌شنبه (ساعت ۱۶ تا ۱۹)
مهلت ثبت‌نام: تا ۱۲ مرداد
شروع کارگاه: ‌شنبه ۱۸ مرداد
تاریخ امتحان ورودی: سه‌شنبه ۱۴ مرداد
مدت: پنج هفته
شهریه: سه میلیون تومان

نحوه‌ی انتخابِ شرکت‌کنندگان: امتحان ورودی (ترجمه، ویرایش، معلومات زبانی و ادبی، معلومات عمومی)

داوطلبان برای ثبت‌نام در امتحان ورودی می‌توانند رزومه‌ی خود را به آی‌دی تلگرام @nashreney_pr ارسال کنند.

در این کارگاه ویرایش متون تألیفی به منظور تولید متنِ منسجم و منطقی آموزش داده می‌شود. اگر به‌دنبال ویرایش زبانی و صوری/ فنی (درست و نادرست در زبان فارسی، اعمالِ رسم‌الخط و فاصله‌گذاری، مباحثِ «غلط ننویسیم» و ...) هستید، این کارگاه حتماً فایده‌ای برای شما نخواهد داشت.

معرفی نمایشنامهٔ دیوار از مجموعه نمایشنامهٔ شاه‌موش و مارا و دیوار، نوشتهٔ ناتاشا محرم‌زاده
📝 حسین رسولی

نمایشنامهٔ «دیوار» با ده صحنه و گفتار محاوره رو به سوی نقد اجتماعی و سیاسی فضای زندگی روزمره دارد. امر «قضاوت» و «سوءاستفاده از قدرت» جزو معضلات زندگی روز ایرانی است و نویسندگان درام ایرانی از این امر فراری هستند. تولید نمایش‌های اجتماعی و سیاسی که به اندیشه‌های انتقادی بپردازند بسیار کم شده است و صحنه‌های تئاتر امروز ایران رو به سوی آثار ذهنی و صورتگرا آورده است. شاید این امر را باید یک نوع محافظه‌کاری مبسوط در نظر گرفت. نمایشنامهٔ «دیوار» با توجه به فضای دانشگاه و درنظرگرفتن معضلات قشر جوان، دست روی بحرانی اخلاقی می‌گذارد. این نمایش‌نامه به‌صورت تک‌پرده‌ای و در ۱۰ صحنه نوشته شده است. نویسنده «برای پیرهنت می‌میرند» موضوع محوری خود را بر بنیان رابطه «استاد» و «دانشجو» گذاشته است. درام‌های مختلفی بر پایهٔ این موضوع نوشته شده‌اند که مهم‌ترین آنها «اولئانا» نوشته دیوید ممت، درام‌پرداز آمرکایی، است. شروع نمایشنامهٔ «دیوار» این‌گونه است: «تاریکی / صدای ابراهیم: از وقتی صبا زبون وا کرد، شبا خواب می‌دیدم به خدا. / صدای مونس: خواب چی ابراهیم؟ / صدای ابراهیم: خواب می‌دیدم عکسشو کنار این آدم‌معروفا می‌ندازن تو روزنامه‌ها. همون جورم شد. پدرسوخته! حالا ببین چه جوری می‌رم پیش رئیس می‌شینم، می‌گم: من اینم! / نور می‌آید.» شخصیت آنتاگونیست نمایشنامه، آقای فراستی است که به‌عنوان رئیس گروه و مسئول، از قدرتی که دارد سوءاستفاده می‌کند و دکتر روئین و صبا را زیر فشار می‌گذارد. او در صحنه پنجم نمایشنامه می‌گوید: «صداتونو بیارین پایین آقا. انگار شما متوجه وضعیت‌تون نیستین. روزبه‌روز داره بدتر می‌شه. معصیت پشت معصیت! اصلاً معلوم نیست تو سرتون چی می‌گذره. چوب حراج زدین به دین و ایمون‌تون. شرمو خوردین، ‌حیا رو قی کردین. دارین همه‌چی رو به گند می‌کشین. اسم خودتونم گذاشتین استاد!». کاراکتر فراستی از جمله افرادی است که «عرف» و «خطوط قرمز اخلاقیات» را به‌عنوان ابزاری برای فشارهای سیاسی استفاده می‌کند.
با توجه به این نمایشنامه، باید اذعان کرد یکی از مواردی که مدت مدیدی است در تئاتر ایرانی از آن غفلت شده، درام سیاسی است؛ درامی که به مسائل روز اجتماعی از منظری سیاسی می‌نگرد و گروه‌های مختلف سیاسی را روبه‌روی یکدیگر قرار می‌دهد. هنریک ایبسن در نمایشنامه‌های «دشمن مردم» و «خانه عروسک» نشان داد که می‌توان با زبانی «نثرگون» و «محتوای انتقادی» دوباره صحنه‌های نمایش را زنده کرد.

‌
‌اميد به آيندهٔ روشن، جان اين ادبيات را زنده نگاه مى‌دارد، تا آن‌جا كه اگر ترديد يا تزلزلى در آن راه يابد تار و پودش از هم مى‏گسلد. اين است كه شاعر مانند خضر در ظلمات، پيوسته جوياى آب حيات اميد است و امروز نيز پس از سال‌هاى دراز همان جانمايهٔ ديرين را آرزو مى‌كند، چون كه بى‌آن مرده است.
به شعرى از شاملو بنگريم:

شبانه
كى بود و چه‌گونه بود
كه نسيم
از خرام تو مى‌گفت؟
از آخرين ميلاد كوچكت
چندگاه مى‏گذرد؟
كى بود و چه‌گونه بود
كه آتش
شور سوزان مرا قصه مى‌كرد؟
از آتشفشان پيشين
چندگاه مى‌گذرد؟
كى بود و چه‌گونه بود
كه آب
از انعطاف ما مى‌گفت؟
به توفيدن ديگربارهٔ دريا
چندگاه باقى است؟
كى بود و چه‌گونه بود
كه زير قدم‌هامان
خاک
حقيقتى انكارناپذير بود؟
به زايش ديگربارهٔ اميد
چندگاه باقى است؟

تمثيل و اشارهٔ شعر به سرگذشت تاريخ اخير ما روشن است: حسرت تولدى شايد ناتمام (ميلاد كوچک)، فوران آتشفشان پيشين و انتظار، انتظار توفيدن ديگربارهٔ دريا و زايش ديگربارهٔ اميد!

از کتابِ شکاریم یک سر همه پیش مرگ؛ شاهرخ مسکوب

آیا ویژگی عصر ما این نیست که از همهٔ انسان‌ها به نوعی مهاجر و اقلیت ساخته است. همه مجبوریم در دنیایی زندگی کنیم که شباهتی به سرزمین خاستگاه‌مان ندارد؛ همهٔ ما احساس می‌کنیم که هویت‌مان آن‌گونه که از زمان کودکی در خیال می‌پروراندیم، تهدید شده است.
بسیاری از انسان‌ها سرزمینِ زادگاه‌شان را ترک کرده‌اند، و بسیاری دیگر بدون آن‌که آن را ترک گفته باشند، دیگر آن را باز نمی‌شناسند. بی‌تردید این تا حدودی ناشی از یک خصلت پایدار روح انسانی است که به طور طبیعی احساس غربت می‌کند.
پایگاه مهاجر دیگر پایگاه سنخی از اشخاص که از محیط زیستی‌شان کنده شده‌اند نیست، بلکه ارزشی عبرت‌انگیز کسب کرده است. مهاجر نخستین قربانی مفهوم «قبیله‌ای» هویت است. اگر هویت تنها یک تعلق مهم که به حساب می‌آید داشته باشند [تعلق به سرزمین زادگاه] و اگر مطلقاً باید انتخاب کرد، در این صورت مهاجر احساس می‌کند چهار شقه شده است و محکوم به خیانت کردن است، یا به وطن اصلی‌اش یا به وطن میزبان‌اش، خیانتی که به ناگزیر آن را با خشم و تلخ‌کامی خواهد زیست.

از کتابِ هویت‌های مرگبار، امین معلوف، ترجمهٔ عبدالحسین نیک‌گهر

‌
‌دلهره عاطفه است، و عاطفه از نظر هایدگر همواره واجد دو قصدیت است: یکی قصدیت از و یکی قصدیت برای. من از سگ می‌ترسم و من برای خودم می‌ترسم. اما در دلهره این دو جنبه بر هم منطبق می‌شوند. دلهره عبارت است از دلهره از بابت مرگ برای هستنده‌ای که به بیان دقیق‌تر به ـ سوی ـ مرگ ـ بودن است. توانستن ـ هستن در خطر مرگ است، اما توانستن ـ هستن دقیقاً همان چیزی است که تهدید می‌کند.
این عاطفه هراس از پایان یافتن زندگی نیست، بلکه گشودگی این واقعیت است که دازاین، در مقام پرتاب‌شده در هستی، رو به انتها می‌زید. دازاین باید باشد، اما باید ـ بودن باید ـ مردن هم هست. بدین ترتیب واقع‌بودگی را از نو می‌یابیم. اما دقیقۀ هبوط را نیز بازمی‌یابیم: غافل بودن از مرگ که مشخصۀ زندگیِ هرروزه است نحوه‌ای از به ـ سوی ـ مرگ ـ بودن است، گریزی که رابطه با این دلهره را تصدیق می‌کند. درواقع دازاین می‌میرد از آنجا که وجود دارد، اما در حالت گریز، در حالت هبوط. فرد با ایستادن در کنار چیزها و با تفسیر خود بر اساس امور زندگی هرروزه از مرگ می‌گریزد.

از کتاب خدا، مرگ و زمان
گردآوری، پانوشت‌ها و پی‌گفتار از ژاک رولان
امانوئل لویناس
ترجمهٔ احسان قاسم‌خانی

‌
‌همگان بر این باورند که هنرها فایده‌های اجتماعی و فردی بسیار ارزشمندی دارند. یکی از معیارهای سنجش پختگی، حساسیت، و پیچیدگی جوامعْ عظمت هنرمندان بزرگ آن و، در مقیاسی وسیع‌تر، میزان حمایت دولت و ملت از هنرهاست. درعین‌حال، کسی که به هیچ‌یک از هنرها علاقه ندارد بی‌بهره از کمال است. اگر هنر را به تعاریف و تفاسیر ضیق و نخبه‌گرایانه محدود نکنیم، مردم خودشان به هنرها دلبستگی دارند. این دلبستگی مهم است؛ زیرا به آنان هویت می‌بخشد و تعامل با سایر انسان‌ها را برایشان تسهیل می‌کند. درواقع، آفرینش هنرها یا مواجهه با آن‌ها در رشد روانی، عاطفی، و اخلاقی افراد و نیز در بهزیستی آنان نقش مهمی دارد.
اما اثبات اهمیت هنر کاری ساده نیست. تولید و مصرف هنر نقش مستقیمی در بقای ما ندارد. درحقیقت، بسیاری از هنرها آشکارا به دغدغه‌های معمول و متعارف ما ربطی ندارند. هنر، برخلاف علم و فنّاوری، ارزش مستقیم و کاربردی ندارد. وانگهی، ثمرات هنر معمولاً نصیب کسانی می‌شود که برای خود هنر و تحسین یگانگی آن به هنر رو می‌آورند، نه آنان که هنر را صرفاً وسیلۀ رسیدن به غایات بیرونی می‌دانند.

از کتاب «فلسفۀ هنر»
استیون دیویس
ترجمهٔ محمدرضا ابوالقاسمی

‌
‌هگل در مقدمۀ پدیدارشناسی به بررسی دو شیوه‌ای می‌پردازد که فیلسوف می‌تواند آگاهی غیرفلسفی را نقد کند و بکوشد آن را در خصوص شایستگی‌های فلسفه قانع کند. اولی رویکردی است مستقیم: فیلسوف صرفاً اظهار می‌کند که دیدگاه عام دربارۀ جهان اشتباه است و تنها فلسفه حقیقت را می‌فهمد. این شیوۀ متداولی است که فیلسوفان می‌کوشند با آن رقیبان‌شان را از میدان به در کنند: آنان استدلال می‌کنند (یا اظهار می‌کنند) که حق با آن‌هاست و رقیبان‌شان برخطا هستند. رویکرد دوم غیرمستقیم‌تر است. فیلسوف دیدگاهِ عام دربارۀ جهان را یک‌جا رد نمی‌کند، بلکه «به دیدگاهِ عام تکیه می‌کند برای دل‌آگاهی‌هایی که این دیدگاه دربارۀ چیزی بهتر می‌دهد». به عبارت دیگر، فیلسوف اعلام می‌کند که آنچه در دیدگاه عام دربارۀ اشیاء مندرج است، ولی بر آن دیدگاه نامعلوم است، همان فهمی از اشیاء است که فلسفه مطرح می‌کند.
بااین‌همه، هگل در پدیدارشناسی اعلام می‌کند که هر دو رویکردِ مستقیم و غیرمستقیم به آگاهیِ طبیعیِ عام نامشروع هستند، چراکه در هر مورد فلسفه نهایتاً به خودش و بینش خودش تکیه می‌کند و صرفاً به آگاهیِ طبیعی اطمینان می‌بخشد که چشم‌اندازِ فلسفی چشم‌اندازِ برحق است. بنابراین، اگر فیلسوف بناست آگاهیِ طبیعی را در خصوص شایستگی‌هایِ فلسفه قانع کند، نمی‌تواند هیچ‌کدام از این دو رویکرد را پیش بگیرد. به‌زعم هگل، تنها یک بدیل باقی می‌ماند: رویکرد درون‌ماندگار. فلسفه باید نشان دهد که یقینیاتِ آگاهیِ طبیعی محضاً به‌خودی‌خود به نظرگاهِ فلسفه راه می‌برد. فلسفه تنها بدین نحو می‌تواند به آگاهی ثابت کند که دیدگاه فلسفی موجه است، بی‌آن‌که این دیدگاه را بدیهی بگیرد. وظیفۀ اجرای آزمون درون‌ماندگار آگاهی بر دوش پدیدارشناسی است.

از کتابِ «پدیدارشناسی روح هگل، راهنمای خواننده»
استیون هولگیت
ترجمه‌ی علی سهرابی

‌
‌کاپیتان: به چی می‌خندی، احمق؟
پدرو: وقتی داشتند شکنجه‌ام می‌کردند، وسط کار برق رفت، همان قطعی برق که سرهنگ لعنتی‌ات پیش‌بینی کرده بود. هیولاهای بدبخت نمی‌دانستند چه بکنند، چون بدون برق هیچی نیستند. یک دختری آن‌جا بود که سیم برق را وصل کرده بودند به سینه‌اش و وقتی برق رفت نمی‌دانم چطور لگد حواله‌شان می‌کرد. جانور یک کبریت روشن کرد (می‌خندد.) اما جریان برق با کبریت که راه نمی‌افتد. یک سطل پر از کثافت هم آن‌جا بود، می‌توانستند با آن به کارشان ادامه بدهند، اما کار کردن در تاریکی سخت است. سطل گه جای برق را نمی‌گیرد اما بعضی وقت‌ها کار راه‌انداز است. توی بی‌برقی کار کردن راحت نیست. توی تاریکی آدم نمی‌فهمد کِی طرفش بریده. دکتر به روشنایی احتیاج دارد که تشخیص بدهد کِی آدم ممکن است سکته کند و آن‌وقت دستور توقف شکنجه را بدهد.

‌از نمایش‌نامه‌ی پدرو و کاپیتان
‌ماریو بندتی
ترجمه‌ی مزدک صدر
از ‌مجموعه‌ی جهان نمایش

‌
‌مسئلهٔ اصلى در تبارشناسى فوكو اين است كه چگونه انسان‌ها به واسطهٔ قرار گرفتن در درون شبكه‌اى از روابط قدرت و دانش، به عنوان سوژه و ابژه تشكيل مى‌شوند. مثلاً هدف نهايى از بحث فوكو دربارهٔ زندان و مجازات، رديابى روند تكوين تكنولوژى جديد قدرتى است كه به واسطهٔ آن انسان‌ها به صورت سوژه و ابژه درمى‌آيند. در اين‌جا بحث اصلى دربارهٔ رابطهٔ دانش، قدرت و بدن آدمى و نيز تكنولوژی‌هاى سياسى بدن، دانش‌های مربوط به پيكر آدمى و اشكال قدرت اعمال شده بر آن است. بنابراين به‌طوركلى از نگاه فوكو علم و دانش نمى‌تواند خود را از ريشه‌هاى تجربى خويش بگسلد تا به تفكر ناب تبديل شود بلكه عميقاً با روابط قدرت درآميخته و همپاى پيشرفت در اِعمال قدرت، پيش مى‌رود. هرجا قدرت اعمال شود، دانش نيز توليد مى‌شود. براساس تصور رايج روشنگرى، دانش تنها وقتى ممكن مى‌شود كه روابط قدرت متوقف شده باشند اما از ديدگاه فوكو هيچ رابطهٔ قدرتى بدون تشكيل حوزه‌اى از دانش متصور نيست و هيچ دانشى هم نيست كه متضمن روابط قدرت نباشد.

از کتابِ میشل فوکو فراسوی ساختگرایی و هرمنیوتیک
هیوبرت دریفوس و پل رابینو
ترجمهٔ حسین بشیریه

‌
‌نیاز به حقیقت از همۀ نیازها قداست بیشتری دارد. اما هرگز ذکری از آن در میان نیست. حجم عظیم دروغ‌های بی‌شرمانه‌ای که حتی در آثار مشهورترین نویسندگان به چشم می‌خورد آدمی را دچار ترس از خواندن می‌کند، انگار که از چاهی آلوده آب بنوشی.
کسانی هستند که هشت ساعت در روز کار می‌کنند و هنگام غروب نیز تلاش زیادی برای خواندن و کسب دانش به خرج می‌دهند. آن‌ها نمی‌توانند به کتابخانه‌های بزرگ بروند و اعتبار منابعشان را بسنجند. پس ناچارند به کتاب‌ها اعتماد کنند. حق نیست که به این افراد خوراک ناسالم داده شود. ما به چه حجتی از نویسندگان این کتاب‌ها می‌خواهیم که آثارشان را صادقانه بنویسند؟ به این حجت که اینان مجبور نیستند هشت ساعت در روز کار بدنی کنند. جامعه معاش آن‌ها را تأمین می‌کند تا ایشان فراغت کافی داشته باشند و دشواری پرهیز از خطا را بر خود هموار کنند. اگر سوزنبانی که مسئول تصادف قطار است حسن‌نیت طلب کند، کمتر کسی از سر همدلی به صحبتش گوش خواهد کرد.

از کتابِ «نیاز به ریشه‌ها»
درآمدی بر اعلامیهٔ وظایف بشر
سیمون وی
ترجمهٔ بهزاد حسین‌زاده

‌
‌چاپ شانزدهم منتشر شد
«سرگذشت فلسفه»
داستان جذاب ۲۵۰۰ سال فلسفهٔ مغرب زمین
براین مگی
ترجمهٔ حسن کامشاد

فلاسفه اصول بنیادین شناخت و وجود را مورد پرس‌وجو قرار داده‌اند؛ سؤالاتی مانند «هستی چیست؟» و «آیا وجود خدا را می‌توان ثابت کرد؟» ازجمله موضوع‌هایی است که در این کتاب درباره‌شان بحث شده است. براین مَگی به سراغ همهٔ فیلسوفان نامدار، از افلاطون تا پوپر، می‌رود و ازجمله به قدیس اوگوستینوس، لاک، نیچه و… می‌پردازد. او به این ترتیب با بیانی روشن ما را وارد جهان اندیشه‌ها می‌کند.
سرگذشت فلسفه، اثری است مصور و سرشار از نکات هوشمندانه دربارهٔ بحث‌های جذاب فلسفی؛ کتاب راهنمایی است که خواندنش برای همهٔ دوستداران فلسفه ضرورت دارد.
این نوشتهٔ سلیس و جامعِ پروفسور براین مَگی، فیلسوف، نویسنده و مصاحبه‌گر نامی، هم به کار پژوهندگان فلسفه می‌آید هم به کار آنان که تازه پا به عرصهٔ فلسفه نهاده‌اند.
این کتاب مباحث اصلی فلسفه را شرح می‌دهد، پرسش‌های مهم فلسفی را به‌دقت بررسی می‌کند، و به تحلیل آثار عمدهٔ فیلسوفان بزرگ می‌پردازد.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌بر خلاف بُدن و مونتسکیو، سی‌یِس بر این باور است که ملت یک مصنوع فرهنگی نیست که با قوانین و سنت‌ها تعریف و با تاریخ تضمین شده باشد. خاستگاه ملت (دولت) یک قرارداد اجتماعی است که توده‌ای از افراد منزوی را به یک جامعۀ سیاسی متحد و واجد ارادۀ عمومی واحد تبدیل می‌کند. ملت از همۀ شهروندان تشکیل می‌شود و ارادۀ ملت همان حاکم است. «ملت قبل از هرچیز وجود دارد و خاستگاه هرچیزی است. ارادۀ ملت همواره قانونی است. ملت خود قانون است». ملت قبل از قانون اساسی وجود دارد و حکومت این ملت فقط بنا به خواست و خوشایند ارادۀ ملی ارائۀ خدمت می‌کند. از ادعای سی‌یِس نتیجه می‌شود که ملت به هیچ نظم حقوق اساسی پیشین ملزم و مقید نیست. «یک ملت نمی‌تواند از حق خود بر اراده کردن و، فارغ از نوع اراده‌اش، نمی‌تواند از حق بر تغییر آن اراده، هروقت نفعش مستلزم این تغییر باشد، اعراض کند یا آن حق‌ها را بر خود ممنوع کند». ملت شکل نظام حقوق اساسی دولت را، فقط با اِعمال ارادۀ حاکم، تعیین می‌کند.

از کتابِ «مفهوم سیاسی قانون»
مارتین لاگلین
ترجمه‌ی محمد راسخ

‌
‌در دست انتشار
«توسعهٔ اقتصادی»
مایکل تودارو و استیفن اسمیت
ترجمهٔ حمیدرضا ارباب

ویراست سیزدهم کتاب توسعه‌ٔ اقتصادی تودارو‌ـ‌اسمیت کتابی مرجع در گرایش توسعهٔ اقتصادی و شامل مجموعهٔ کاملی از نظریه‌های کلاسیک رشد و توسعهٔ اقتصادی و الگوهای معاصر توسعه و توسعه‌نیافتگی است. سایر موضوعات مهم کتاب عبارتند از: فقر، نابرابری و توسعه، رشد جمعیت و توسعهٔ اقتصادی، شهرنشینی، مهاجرت و توسعه، آموزش، سلامت و توسعهٔ اقتصادی، بخش کشاورزی و توسعه، محیط زیست و توسعه، برنامه‌ریزی، سیاست‌گذاری و نقش دولت در توسعه و نهایتاً تجارت بین‌الملل و توسعه.
نویسندگان تلاش کرده‌اند تا اهمیت نظریه‌های اقتصادی در حل مشکلات کشورهای در حال توسعه را به روشنی بیان کنند.

‌
منتشر شد
«انقلاب در صنعت سیمان»
پژوهش‌های اجتماعی دربارهٔ ایران ـ ۲
سارا کریمی

توسعهٔ مدرن همراه بود با تسلط علوم مهندسی بر نظام ادارهٔ جامعه و نیز سیطرهٔ منطق فیزیک و ریاضی بر شناخت انسان مدرن از جهان. در این پژوهش می‌کوشم با تمرکز بر نیم‌قرن اخیر و با ترسیم چگونگی شکل‌گیری حوزهٔ تخصصی صنعت سیمان و تحولات آن، و با نگاهی نقادانه، تجربهٔ صنعتی‌سازی در ایران را نشان دهم. همچنین قصد دارم تاریخ صنایع سیمان و چگونگی ارادهٔ تکنوکراسی ایرانی به توسعه را تشریح کنم، این که چگونه بار تحمل‌ناپذیر تعارض منافع در همکاری برای بقا هضم می‌شود و همین همکاری به نجات زندگی مشترک همهٔ نیروهای متعارض می‌انجامد. توازن قوا حاصل چنین فرایندی است، حال آن‌که وقتی توازن قوا از بین می‌رود بقای زندگی در سرزمین مشترک تهدید می‌شود. سررشته‌های این برهم‌زدن تعادل نیروها را می‌توان در سیاست‌گذاری‌ها و انتخاب‌های تاریخی جست‌وجو کرد. پس می‌پرسیم چگونه اراده‌های بازیگران تاریخی توازن قوا را میان نیروهای متعارض حفظ می‌کند و چه اقداماتی این تعادل را بر هم می‌زند؟

▫️بخشی از کتاب

‌
‌سقراط: مرادت از آنچه پارسایانه و آنچه ناپارسایانه است، چیست؟
مرادم این است که پارسایانه همان کاری‌ست که من اکنون می‌کنم: از بیدادگر شکایت می‌کنم، چه به سببِ مردم‌کشی گناهکار باشد، چه دزدی از پرستشگاه‌ها، چه کاری دیگر از این دست، خواه چنان افتد که پدر باشد، خواه مادر، خواه هر کسِ دیگر؛ درحالی‌که شکایت نکردن از بیدادگر ناپارسایانه است. بنگر، ای سقراط که گواهی استوار از قانون برای تو خواهم آورد که چنین است ــ گواهی که پیش‌تر به دیگران نیز می‌گفتم که اگر کارها چنان پیش رود، درست خواهد بود: نباید با بی‌دین مدارا کرد، هر کس که باشد. زیرا از قضا مردان خود باور دارند که زئوس بهترین و دادگرترینِ ایزدان است، و هم‌داستان‌اند که پدرِ خویش را در بند کشید، چرا که پسرانش را به ناحق [در کامِ خود] فرو می‌بُرد، و او نیز پدرِ خویش را به کیفرِ [گناهی] دیگر از این دست، از مردی انداخت؛ بااین‌حال، بر من خشم می‌گیرند که از پدرم به سببِ بیدادگری شکایت می‌کنم، و بدین‌سان آنان درباره‌ٔ ایزدان و دربارهٔ من سخنانِ متناقض می‌گویند.

از کتابِ «اوتوفرون»
افلاطون
ترجمه و افزوده‌ها: ایمان شفیع‌بیک

‌
‌اگرچه شورش اعراب در سال ۱۹۲۹ با نظریهٔ استعماری صهیونیستیِ «پیشرفت به‌معنای آرامش» در تناقض بود، اما این امر باعث هیچ بررسی نقادانه‌ای از اقدامات صهیونیست‌ها در مطبوعات آمریکا نشد. و به‌رغم بیم رهبران صهیونیستی از این‌که شورش‌های سال ۱۹۲۹ سبب شود که حمایت آزاداندیشان از آنان برداشته شود، هیچ تغییر مهمی (براساس آنچه در مطبوعات نوشته می‌شد) در طرز تفکر آمریکاییان در مورد اقامتگاه ملی یهود زاده نشد. چه چیز باعث شد که صهیونیست‌ها بتوانند ایستادگی کنند درحالی‌که جنبه‌های مهمی از پیام آنان به افکار عمومی آمریکا غلط از آب درآمده بود؟ دلیلش شاید این بود که نظریهٔ دوقطبی‌بودن جهان که بر نوع نگاه غریبان به سرزمین مقدس مسلط بود از طریق قرن‌ها آموزه‌های مذهبی و امپریالیستی چنان عمق پیدا کرده بود که تعارض‌های گه‌گاهی نمی‌توانست آن را به چالش بکشد. فرض بر این گذاشته شده بود که بومیان غیرغربی و یا به‌قول روزنامه‌ٔ نیویورک‌تایمز «اعراب بیابان‌گرد» وحشیانی مستعد خشونت متعصبانه هستند. و این به‌معنای پذیرش عمومی این حقیقت بود که «صهیونیستی کردن فلسطین احتمالاً بدون مواجهه با مشکلات بیش‌تری از این سنخ (شورش‌ها) موفق نخواهد شد.

از کتابِ «فلسطین: نگاه آمریکاییان»
کاوشی نو در ریشه‌های مسئلهٔ فلسطین
لورنس دیویدسن
ترجمهٔ حسن گلریز

امکان سفارش چاپ تک‌نسخهٔ کتاب از سایت نشر نی www.nashreney.com
ارسال رایگان به سراسر کشور

‌
‌یک بار، در اتاق بازی زیرزمین، دختری که روی نیمکت نشسته بود و دیوانه‌وار می‌خندید، سرش را به عقب پرت کرد و زد به دستۀ چوبی نیمکت و زخمی شد. این حوادث که می‌توانست زنگ خطری باشد اتفاقاً بیشتر ما را مصمم می‌کرد. انگار این زخم‌ها نشان می‌داد که چقدر در خندیدن جدی هستیم.
خیلی وقت نبود که خنده‌پارتی‌ برنامۀ عصرگاهی‌مان شده بود که سرگرمی تازه‌ای شکل گرفت که نویدبخش رویکرد رادیکال‌تری بود. باشگاه‌های خنده ــ که گاهی به‌شان سالن‌های خنده هم می‌گفتیم ــ نشانگر گام‌های جسورانه‌تر برای پیش بردن و طولانی‌تر کردن خند‌ه‌هامان بود. باشگاه‌ها را اول دخترهایی که کمی بزرگ‌تر بودند راه انداختند. آنها «اعضا» را بعد از تاریک شدن هوا به خانه‌هاشان دعوت می‌کردند. مطابق قوانین و مقررات، که از باشگاهی به باشگاه دیگر تفاوت داشت، دخترها می‌بایست مدام خنده‌های خشنی ایجاد کنند، خیلی ترسناک‌تر از هر آنچه تا به آن روز کشف کرده بودیم. هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دانست که باشگاه‌ها چطور به وجود آمدند ــ چشم باز کردیم و دیدیدم که هستند، انگار همیشه بوده‌اند، در انتظار ما که کشف‌شان کنیم.
‌
‌از کتاب خنده‌های خطرناک
استیون میلهاوزر
ترجمهٔ مهنام نجفی‌

‌
‌عصری با تئاتر
نمایش‌نامه‌خوانی «پدرو و کاپیتان»
نوشته‌ی ‌ماریو بندتی
ترجمه‌ی مزدک صدر
کارگردان: شبنم موتابی
نقش‌خوان‌ها: محمد پویا، مزدک صدر

زمان: چهارشنبه ۱۵ مرداد، ساعت ۱۹
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

▫️رزرو الزامی است.
آی‌دی تلگرام رزرو: Nashreney_events

▫️پس از ساعت ۱۹ ورود به سالن امکان‌پذیر نیست.

‌
‌منتشر شد
«در راه آموختن»
در گفت‌وگو با بهمن ذکی‌پور دربارهٔ آموزش و توسعه
محمدرضا سرکار آرانی

«مجموعه گفت‌وگوهای بهمن ذکی‌پور با محمدرضا سرکار آرانی» به بررسی پیوند آموزش در مدرسه با تحولات اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی می‌پردازد و تلاشی است برای گشودن مسیرهای نو و خلق ایده‌های تازه‌ای که تمرین «حضور» و «بودن» متفاوت، پذیرش بی‌قراری، تاب‌آوری و گریز از تکرار را ممکن می‌سازد.
در کتاب حاضر صنعتی‌شدن آموزش در مدرسه، تنگناهای زبان و اندیشه، ماهیت و سرنوشت اصلاحات ساختاری، امکان خلق دانش در بستر عمل، بازطراحی نظام آموزشی، بازاندیشی نقش معلم، و قصه‌ها و چالش‌های مادرانه و اساساً امر «معلمی» واکاوی شده است. تمرکز اصلی این مباحث، ضمن ارائهٔ راه‌حل‌های اجرایی یا دستورالعمل‌های اداری، بر یافتن مسیرهایی است که شناخت بهتر جایگاه کنونی ما را تسهیل می‌کند: ترسیم نقشه‌ای از «این‌جا و اکنون» و تأمل بر این پرسش بنیادین که «ما کجا ایستاده‌ایم؟»
در این گفت‌وگوها تماشای «دیگری» نقش محوری دارد: گاه روایت تجربه‌های شرق، خاصه تجربهٔ ژاپن، در مسیر توسعه است و گاه بازخوانی تحولات خاص و بی‌تکرار غرب.

▫️بخشی از کتاب