‌
‌با اين‌كه شيوه‌هاى بسيارى براى زيستن وجود دارد و هر شيوه‌اى هم انواع بسيار دارد، به نظر كيرگگور همه را مى‌توان ذيل سه دسته جا داد: زيبايى‌شناسانه، اخلاقى، دينى. هر كدام از اين سه دسته ويژگى‌هايى دارد. كيرگگور معتقد است كه هر كسى در يكى از اين سه دسته قرار مى‌گيرد. به نظر او، همهٔ ما در حالت طبيعى در دستهٔ زيبايى‌شناسانه هستيم، يعنى همهٔ ما از اين‌جا شروع مى‌كنيم. بعضى از ما از اين دسته بيرون مى‌روند و به دستهٔ اخلاقى وارد مى‌شوند. بعضى از كسانى كه وارد دستهٔ اخلاقى مى‌شوند همين‌جا باقى مى‌مانند، اما عده‌اى نهايتاً از اين دسته هم خارج مى‌شوند و زندگى دينى در پيش مى‌گيرند.
منظور كيرگگور از «زيبايى‌شناسانه» صرفاً هنرى يا هنرمندانه نيست. براى زيبايى‌شناس بودن ده‌ها و ده‌ها شيوه وجود دارد، از عياشى و خوشگذرانى گرفته تا پايبندى دينى، زيرا ممكن است زيبايى‌شناسان دينى داشته باشيم كه واقعاً دينى نباشند، مانند كسانى كه خود را با آتش اين يا آن تجربه‌ٔ نوكيشانه گرم مى‌كنند يا در مورد آيين‌هاى عبادى و عبا و قبا وسواس به خرج مى‌دهند.

از کتابِ «سه آستانه‌نشین»
دایا جینیس الن
ترجمه‌ی رضا رضایی

‌
انگیزهٔ انتخاب بهیموت برای ترجمه، نه‌تنها اهمیت آن به‌دلیل تحلیل علل و عوامل و شرح تاریخ انقلاب انگلستان، به‌عنوان نخستین انقلاب در عصر مدرن، بلکه و به‌ویژه ربط و پیوند نظری آن به کتاب لویاتان است. لویاتان توصیف و تحلیل گذار از وضع طبیعی به جامعهٔ مدنی و دولت و استقرار قدرت و حاکمیت و تبعیت و فرمانبرداری است در حالی که بهیموت توصیف روند قهقرایی یعنی فروپاشی حاکمیت و دولت و گسترش نافرمانبرداری و بازگشت به وضع طبیعی و عودت ددمنشی و جنگ همه بر ضد همه است.
بهیموت تنها کاربرد نظریهٔ عمومی لویاتان در یک نمونهٔ خاص تاریخی نیست، بلکه زمینهٔ پیدایش حوزهٔ فکری دیگری در اندیشهٔ هابز را فراهم می‌کند و به تولید «دانش سیاسی» جدید می‌انجامد که می‌توان از آن به‌عنوان آموزش یا تربیت سیاسی نام برد.

برگرفته از مقدمهٔ کتاب ‌بهیموت
یا پارلمان طولانی
توماس هابز
ترجمهٔ حسین بشیریه

‌
‌یک‌ وقت‌هایی آدم از تنش بیزار می‌شود، تنی‌که ما را به‌ لجن می‌کشد و ما با هر چه‌ دست‌مان بیاید آن را پنهان می‌کنیم. کارم دیگر به جایی کشیده بود که‌ چیزی برای پنهان کردن نداشتم و همین آزارم می‌داد... دست‌ها زور نداشت برای کندن از زمین. کون‌خیزه رفته‌ بودم وَرِ در. همان‌جور نشسته روی زمین، دست بلند کرده بودم و موشکِ در را کشیده بودم. پیرمردِ پا‌گُنده تنومند بود هنوز، حتی به آن سن و سال. هر وقتی ازش سنش را می‌پرسیدم، تقریب می‌گفت، نمی‌دانست. خبر نداشت از کِی دارد روی این خاک زندگی می‌کند، ده‌سال، صدسال، هزارسال... خودش همیشه می‌گفت: «حواس‌تان باشه... پیر‌پاتال‌هایی هستن که هیچ‌وقت نمی‌میرن!»

از مجموعه داستان «مردن ماه»
نوشته‌ی مرتضی فرجی

‌
‌در واقع خود یعنی این ابژه‌ای که هرکسی رویش کار می‌کند و می‌کوشد مطابق ارزش‌های زیبایی‌شناختی پردازشش کند ابداً چیزی نیست که باید کشف شود چون ممکن است پنهان شده و بیگانه شده باشد و چیزی مخدوشش کرده باشد. خودْ اثری هنری است. اثری هنری که هرکسی باید بسازد و هرکسی آن را به‌نوعی در برابر خود دارد. هرکسی به خود خاص خودش دست نمی‌یابد مگر در پایان زندگی و در لحظه‌ی مرگ. از همین رو است ارزش‌دهی بیش از اندازه و بسیار جالب به سالخوردگی و آخرین لحظهٔ زندگی و مرگ در این مفاهیم. لحظه‌ای که هرکسی در شرف مرگ است یا لحظه‌ای که آن‌قدر پیر است که دیگر تقریباً هیچ چیز برای زیستن باقی نمی‌ماند و لحظه‌ای که توانسته است تمام زندگی را بتراشد و مثل اثری هنری سامان دهد، اثری که در حافظه‌ی انسان‌ها با درخشش خاطره فناناپذیر باقی خواهد ماند. هدف عبارت است از همین‌ها و در همین لحظه است که شما واقعاً خودتان را خلق می‌کنید.

از کتابِ «نقد چیست و پرورش خود»
میشل فوکو
ترجمهٔ نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

‌
‌مى‌گويند كه زنان از كارهاى كوچک خوش‌شان مى‌آيد، كه اصولاً كمى هم كم‌مايه هستند، گويى زنان كارى را كه چاره‌اى جز انجامش ندارند، دوست دارند.
رئيسى كه تصميم مى‌گيرد و منشى‌اى كه تصميم را اجرا می‌کند، رابطهٔ ناپيوسته/ پيوسته، امر نمايشى، امر پرجذبه، رابطه ميان چيزى برجسته و چيزى پيش‌پاافتاده، يكنواخت، در سايه... به قول ورلن «كارهاى فروتنانه و ساده» ! در جوامع ما، حتى در فضاى خانگى، از مردان خواسته مى‌شود كه تصميمات بزرگ را بگيرند، اما اين تصميمات را زنان آماده‌سازى كرده‌اند. مثلاً مى‌بينيم كه براى خريد يک خانه، در تمام اقشار اجتماعى، مردان سعى مى‌كنند با پرسيدن سؤالات، سطح خودشان را پايين نياورند، بلكه اين كار را به زنان وامى‌گذارند، اين‌كه قيمت خانه را بپرسند، اين چيز و آن چيز ديگر و غيره را، و اگر مشكلى پيش بيايد طبعاً تقصير بر عهدهٔ زنان گذاشته مى‌شود. بدين ترتيب است كه مى‌بينيم از طريق هزاران نكتهٔ ظريف به اين شكل، زنان كنار مى‌روند، يا كنار گذاشته مى‌شوند و اين امر به‌ويژه زمانى تشديد مى‌شود كه چنين زنانى از طبقات پايين جامعه آمده باشند.
‌
‌از کتابِ «درسی دربارهٔ درس»
پیر بوردیو
ترجمهٔ ناصر فکوهی

‌
‌منتشر شد
«قشربندی اجتماعی در بلوچستان»
از دورهٔ قاجاریه تا پس از انقلاب ۱۳۵۷
داریوش مبارکی

در میان بازماندگان خوانین استان سیستان و بلوچستان، تاریخ همواره به دو دورهٔ شکوه و افول تقسیم می‌شود. دورهٔ شکوه مربوط به دوران قوام نظام قشربندی اجتماعی است و دورهٔ افول به دوران در هم شکستن نظم و ساختار قشربندی اجتماعی اشاره دارد. در این میان، بازماندگانِ خوانین همواره در تمنای بازگشت به دوران شکوهمند. از سویی زیستن با افرادی از اقشار پایین بلوچستان و مشاهدهٔ استمرارِ در حاشیه‌بودگیِ آن‌ها در درازنای تاریخ همواره این پرسش رنج‌آور را مطرح کرده است که «چرا باید چنین باشد؟ زمینه‌ها و عوامل شکل‌گیری نظام قشربندی کدامند؟ و چه عواملی در استمرار این در حاشیه‌بودگی و فقدان فضاسازی مناسب برای کنشگری اقشار پایین مؤثر بوده‌اند؟»
نگارندهٔ این کتاب که نوهٔ یکی از خان‌های مهم سیستان و بلوچستان و دانش‌آموختهٔ جامعه‌شناسی است به‌خوبی با سلسله‌مراتب اجتماعی این منطقه آشناست و با آن زیسته است. او در پی پاسخ به همین پرسش‌ها، قشربندی اجتماعی بلوچستان را در سه دورهٔ قاجاریه، پهلوی و پس از انقلاب ۱۳۵۷ واکاوی کرده است.

▫️بخشی از کتاب

درست است كه برخى جانداران مانند زنبورها و مورچه‌ها به‌طور اجتماعى و با هم زندگى مى‌كنند (از اين‌رو ارسطو آن‌ها را موجودات سياسى به‌‏شمار مى‌آورد) با اين حال آن‌ها جز خواست‌ها و اميال خصوصى خود هيچ راهنماى ديگرى ندارند؛ و از توانايى كلام نيز بهره‌مند نيستند كه بدان وسيله آنچه را كه مقتضى مصلحت عمومى است به يكديگر تفهيم كنند؛ بنابراين شايد برخى بپرسند كه چرا ابناى بشر نيز به همان شيوه عمل نمى‌كنند؛ پاسخ من به آن پرسش اين است:
نخست اينكه آدميان مدام در حال رقابت بر سر شأن و منزلت‌اند، درحالى‌كه آن موجودات اجتماعى ديگر چنين رقابتى با هم ندارند؛ و در نتيجه در ميان آدميان به همان دليل حسد و نفرت و سرانجام جنگ پديد مى‌آيد؛ حال آنكه در ميان آن موجودات ديگر پديد نمى‌‏آيد.
دوم اينكه در ميان چنان موجوداتى مصلحت عمومى با مصلحت خصوصى تفاوتى ندارد؛ و چون آنها طبعاً متمايل به مصلحت خصوصى خويش‌اند، از همين طريق به نفع و مصلحت عمومى نيز دست مى‌يابند. اما آدمى كه از مقايسه خود با ديگر آدميان لذت مى‌برد، تنها از آنچه اعلا و برتر باشد خرسند و خشنود مى‌شود.
سوم اينكه اين موجودات چون (برعكس آدمى) از عقل بهره‌مند نيستند، بنابراين عيب و ايرادى در اداره امور عمومى خود نمى‏‌یابند و يا فكر نمى‌كنند عيب و ايرادى در آن باشد؛ حال آنكه در ميان آدميان بسيارند كسانى كه خود را براى ادارهٔ امور عمومى داناتر و تواناتر از ديگران مى‌دانند؛ و چنين كسانى مى‌كوشند به طرق گوناگون دست به ابداع و اصلاح امور بزنند؛ و بدين وسيله [جامعه] را دچار آشفتگى و جنگ داخلى مى‌كنند.
چهارم اينكه آن موجودات گرچه در اعلام اميال و ديگر خواهش‌هاى خود به‌نحوى از صدا استفاده مى‌كنند؛ ليكن فاقد آن فن كاربرد كلمات‌اند كه به‌‏وسيلهٔ آن برخى از آدميان مى‌توانند آنچه را خوب است به ديگران بد جلوه دهند و آنچه را بد است خوب بنمايانند؛ و در نتيجه ميزان خير و شر ظاهرى امور را افزايش يا كاهش دهند؛ و بدين وسيله آدميان را ناخرسند سازند و به‌دلخواه خود مزاحم صلح و آرامش آنها شوند.
پنجم اينكه موجودات فاقد عقل نمى‌توانند ميان ظلم و زيان تميز دهند؛ و بنابراين مادام كه راحت و آسوده باشند، از همنوعان خود رنجيده‏‌خاطر نمى‌‏شوند؛ حال آنكه آدمى وقتى كاملاً در آسايش باشد بيش از هر زمان ديگرى دردسر ايجاد مى‌كند: زيرا در چنين زمانى است كه دوست دارد عقل و درايت خود را نشان دهد و بر اعمال كسانى كه بر كشور حكومت مى‌كنند، اعمال نفوذ كند.

از کتابِ لویاتان
توماس هابز
ترجمهٔ حسین بشیریه

به مهربانی نشست بیست و هشتم خیروخرد را به یک تجربه‌نگاری اختصاص داده است؛ تجربه‌نگاری قدیمی‌ترین نهاد حامی حقوق کودکان در ایران؛ انجمن حمایت از حقوق کودکان.

این نشست که با حضور مسعوده مشایخ؛ سارا بابایی و مژگان احمدیه برگزار می‌شود، به پرسش‌های زیر پاسخ می‌دهد:

۱. فعالیت انجمن حمایت از حقوق کودکان چیست و چه منافعی را برای کودکان ایران تامین می‌کند؟
۲. انجمن از آغاز فعالیت تاکنون در تصویب کدام قوانین داخلی نقش موثری ایفا کرده است؟
۳. انجمن حمایت از حقوق کودکان برای تداوم عمل به رسالت اصلی خود، چگونه میان امر سیاسی و مدنی تفکیک قائل شده است؟
۴. انجمن چه نقشی می‌تواند در اصلاح و بهبود کنوانسیون‌های بین‌المللی حقوق کودک داشته باشد؟
۵. ساز و کار تهیه‌‌ی گزارش‌های مربوط به حقوق کودک و پیشرفت لوایح و قوانینی که ایران می‌تواند آنها را از طریق مجمع جهانی تصویب کند چگونه‌ است؟

زمان: سه‌شنبه ۲۸ مرداد ماه ۱۴۰۴- ساعت ۱۷
نشست حضوری: خیابان وزرا، کوچه بیستم، پلاک ۶، طبقه دوم
نشست آنلاین: اینستاگرام به مهربانی

پویش «بازگشت به مدرسه» را در آستانه ماه مهر دنبال کنید. بچه‌ها منتظر شما هستند: اینجا

🆔 @bemehrbani

‌کودتای ۲۸ مرداد سیاه‌ترین سایه‌ی خود را بر ایران انداخت و البته این سایه همیشه آشکار نبود. برخی بر این باورند که اگر مصدق سرنگون نمی‌شد، پلورالیسم سیاسی در ایران ریشه می‌گرفت و به‌تدریج به دموکراسی کامل منتهی می‌شد. برخی دیگر بر این باورند که مصدق در هر صورت با شورش‌های ایلاتی به تحریک خارجی‌ها روبه‌رو می‌شد که در این صورت، یا حکومتش سرنگون می‌شد و یا مجبور بود به شیوه‌هایی آمرانه متوسل شود که درنهایت لیبرالیسم قدیمی را قربانی شکل‌هایی سرسختانه از ناسیونالیسم نظامی می‌کرد ــ چیزی که کم‌وبیش هم‌راستای الگوی ناصر و دیگر رهبران جهان سوم بود. عده‌ای دیگر اما هنوز استدلال می‌کنند که شورش‌های داخلی، راه را برای جنگی داخلی هموار می‌کرد و احتمال مداخله‌ی خارجی را در پی داشت و این امر به نوبه‌ی خود، تجزیه‌ای دیگر را برای ایران به همراه می‌آورد.
تمامی این «اگرها» در زمره‌ی تاریخ غیرواقعی قرار می‌گیرند و به‌رغم این‌که جذاب هستند، بر گمانه‌زنی صِرف استوارند. این‌گونه خیال‌پردازی‌های بی‌پایان را می‌توان بدون رسیدن به هیچ‌گونه نتیجه‌گیری ادامه داد، اما ما می‌دانیم که میراث کودتا چهار پیامد قابل توجه داشت:
۱. ملی‌زدایی از صنعت نفت
۲. نابودی مخالفان سکولار
۳. مشروعیت‌زدایی مرگبار از نظام شاهنشاسی
۴. تشدید طرز فکر پارانوئید (توطئه‌انگاری) غالب در سیاست ایران.

از کتابِ کودتا
۲۸ مرداد، سازمان سیا و ریشه‌های روابط ایران و امریکا در عصر مدرن
نوشته‌ی یرواند آبراهامیان
ترجمه‌ی محمدابراهیم فتاحی

‌
‌مصدق در مقابل مجلسی قرار گرفته بود که از سوی دربار تحریک می‌شد، بااین‌همه، شاید خود شاه در این تنش نقشی نداشت. هر روز نمایندگان مخالف مصدق نمایشی تأثیرگذار در مورد بی‌کفایتی قوه‌ی مجریه راه می‌انداختند و چنین تبلیغ می‌کردند که با بودنِ مصدق بر سر قدرت امکان اداره‌ی کشور وجود نخواهد داشت. از این گذشته، مصدق فهمیده بود که انگلیسی‌ها ۳۰ نفر از نمایندگان مخالف مجلسِ هفدهم را خریده‌اند و مذاکراتی هم برای خرید ۱۰ نماینده‌ی دیگر در جریان است؛ همین مسئله می‌توانست گروهی قدرتمند را به وجود آورد که با رأی عدم اعتماد به او نهایتاً دولتش را سرنگون کنند. مصدق به هندرسن درباره‌ی دلیل انحلال مجلس چنین گفته بود: مجلسی که توسط انگلیسی‌ها خریده شده بود شایسته‌ی مردم ایران نبود و باید منحل می‌شد.

از کتابِ «پشت پرده کودتا»
علی رهنما
ترجمه‌ی فریدون رشیدیان

‌
‌نظریه‌ی حقوقی مدرن طیفی وسیع از رویکردها و موضوعات را دربرمی‌گیرد: از تحلیل اقتصادی تا نظریه‌ی حقوقی زن‌گرا و نظریه‌های سنتیِ تحلیلی درباره‌ی عدالت. این گوناگونی بهداشتی در آثار مربوط به نظریه‌ی حقوقی و فلسفه‌ی حقوق اشکالی را پیش آورده است؛ دانشجویان و نظریه‌پردازانی که در چارچوب یک سنت خاص کار می‌کنند ممکن است در فهم مفاهیم و اصطلاحات سنتی دیگر مشکل داشته باشند. این کتاب در پی آن است که اصطلاحات فنی و سبک‌های مختلف اندیشه را در دسترس همه‌ی دانشجویان و نظریه‌پردازان قرار دهد.
این فرهنگ دربردارنده‌ی عناوینی گوناگون ــ از «اتوریته» تا «هنجار» (در زمینه‌ی مفاهیم)، از «اثبات‌گرایی حقوقی» تا «همگرایی» (در حوزه‌ی رویکردها) و از «جان آستین» تا «دیوید هیوم» (در قلمرو نظریه‌پردازان) ــ است. مهم‌ترین مفاهیم و نظریات در قالب ساده‌ی یک فرهنگِ مفاهیم و اصطلاحات ارائه شده است. مدخل‌های بلندی نیز وجود دارند که در آن‌ها، پس از تعریف ساده‌ی اولیه، اطلاعاتی مفصل‌تر درباره‌ی تاریخ نظریات و مباحثی که اکنون پیرامون آن‌ها وجود دارد ارائه می‌شود.

«فرهنگ نظریه حقوقی»
برایان بیکس
ترجمه‌ی محمد راسخ

‌
‌ردريک در بخشى از كتاب مشهور خويش با عنوان راهبرد سرمايه‌گذارى براى آغاز رشد، به اهميت تدبيرهايى كه شكست دولت و شكست بازار را ترميم مى‌‏كنند تأكيد مى‌ورزد. وى در خصوص شكست دولت به شرح مشكلاتى كه بايد اصلاح شود مى‌پردازد، از جمله بى‌ثباتى اقتصاد كلان، تورم زياد، دستمزدهاى زياد دولتى، بار سنگين مالياتى، مقررات دلبخواهى، نياز به مجوزهاى پردردسر، فساد و جز اين‌ها. او براى اصلاح شكست بازار هم تدابيرى پيشنهاد مى‌كند از جمله: سرمايه‌‏گذارى‌هاى انبوه بخش خصوصى به واسطهٔ پرداخت يارانه‌ها، فشار بر صاحبان مشاغل، كسب‌وكارهاى دولتى و غيره. علاوه بر اين، او مى‌گويد براى انجام اين تدابير به دولتى توانمند و سالم (نافاسد) نياز است.
به طور خلاصه مى‌توان گفت تدابير پيشنهادى ردريک براى آغاز رشد اقتصادى «انجام همه كارها» است. ولى با اين حال وى بر اين نظر پافشارى مى‌كند كه «سياست‌گذارى‌هاى لازم نبايد خيلى گسترده باشد» و علاوه بر اين «پايگاه و نقطهٔ مطلوب آغاز رشد به شرايط محلى بستگى دارد».

از کتابِ «چین چگونه از تلهٔ فقر گریخت»
یوئن یوئن انگ
ترجمهٔ محمدسعید نوری نائینی

‌
‌رضایتی که به تصور وجود یک عین پیوند می‌زنیم علاقه نامیده می‌شود. چنین رضایتی همیشه با قوهٔ میل نسبت دارد، خواه به‌مثابه مبنای ایجابی آن خواه به‌مثابه [امری] ضرورتاً پیوسته به مبنای ایجابی آن. لیکن وقتی سؤال این است که آیا چیزی زیباست نمی‌خواهیم بدانیم آیا من یا هرکس دیگری علاقه‌ای به وجود آن داریم یا می‌توانیم داشته باشیم بلکه [می‌خواهیم بدانیم] چگونه درباره آن به کمک مشاهدهٔ صرف (شهود یا تأمل) داوری می‌کنیم. اگر کسی از من بپرسد آیا قصری را که در برابرم می‌بینیم زیبا می‌یابم می‌توانم پاسخ دهم: من اینگونه چیزها را که فقط برای خیره کردن چشمان ساخته شده‌اند دوست ندارم یا به شیوهٔ روسو بیهودگی [بناهای] عظیم را که باعث عرق ریختن مردم به خاطر اینگونه چیزهای زاید می‌شود نکوهش کنم؛ بالاخره می‌توانم به آسانی خود را قانع کنم که اگر خودم را در جزیرهٔ نامسکونی بیابم و امیدی به بازگشت به میان آدمیان نداشته باشم و بتوانم چنین بنای باشکوهی را با صرف آرزو کردن آن به‌گونه سحرآسا به وجود آورم اگر سرپناهم به‌قدر کافی راحت باشد حتی زحمت این آرزو را به خود نمی‌دهم.

از کتاب نقد قوهٔ حکم
ایمانوئل کانت
ترجمهٔ عبدالکریم رشیدیان

‌
‌من هيچ‏وقت خواهرى نداشته‌ام... تو هم نداشته‌اى. در اين لحظه به ذهنم خطور كرد كه خواهرها چه احساسى به يكديگر دارند. عاطفه در تار و پود زندگى‌شان است، هيچ نوع ضربهٔ احساسى قادر نيست اين عاطفه را از بين ببرد، و مشاجره‌هاى جزئى فقط فشارى لحظه‌اى وارد مى‌كنند و همين كه فشار برداشته شود بار ديگر عاطفه با طراوت بيشترى قد علم مى‌كند. اين عاطفه درنهايت از هيچ احساس ديگرى شكست نمى‌خورد و حتى عشق هم نمی‌‏تواند از لحاظ قدرت و حقانيت بر آن سبقت بگيرد. عشق ما را مى‌آزارد، عشق عذاب مى‌دهد، شكنجه مى‌كند و با شعله‌هايش ما را مى‌سوزاند، ولى در عاطفه هيچ درد و رنجى نيست، هيچ خبرى از شعله‏‌هاى سوزان نيست، فقط نيرو هست و تسلا و شفا. من تكيه‌گاه دارم و تسكين پيدا مى‌كنم موقعى كه تو پيش منى، شرلى... فقط تو. حالا باور مى‌كنى؟

از رمانِ «شرلی»
شارلوت برونته
ترجمهٔ رضا رضایی

‌
‌در روند رشد و بلوغ فردی، بخشی از نیروهای بازدارندهٔ موجود در دنیای بیرون درونی می‌گردند؛ معیاری در اگو پدید می‌آید که با تکیه بر مشاهده، نقد، و منع با دیگر قوای ذهنی مقابله می‌کند. ما این معیار جدید را سوپراگو [یا ابرمَن] می‌خوانیم. از این پس، اگو پیش از اقدام به ارضای غریزه‌ها باید نه فقط خطرات دنیای بیرون، بلکه مخالفت‌های سوپراگو را نیز در نظر گیرد و بدین‌وسیله فرصت بیش‌تری برای پرهیز از ارضای غریزه دارد. در حالی‌که ترک لذت غریزی به علت موانع بیرونی فقط دردناک است، ترک لذت به علت موانع درونی و به پیروی از تقاضاهای سوپراگو تأثیر اقتصادی یا صرفه‌جویانهٔ دیگری دارد: علاوه بر درد ناگزیری که در پی دارد، لذتی هم به اگو می‌بخشد ــ به تعبیری، ارضایی جایگزین. اگو بر سر شوق می‌آید و روحیه پیدا می‌کند؛ از بابت ترک لذت به خود می‌بالد و آن را دستاوردی ارزشمند می‌یابد. ما فکر می‌کنیم می‌توانیم از سازوکار این کسب لذت خط بگیریم. سوپراگو جانشین و نمایندهٔ اولیا (و مربیان) است که در سال‌های نخستین زندگی بر اعمال فرد نظارت می‌کرده‌اند.

از کتابِ «موسی و یکتاپرستی»
زیگموند فروید
ترجمه‌ی صالح نجفی

‌
‌آيا رفتار غيراخلاقى رايج بايد جرم تلقى شود؟ جان استوارت ميل يك‏صد سال قبل در مقاله‌اش - «دربارهٔ آزادى» - يک پاسخ منفى قاطع به اين سؤال داد، و جملهٔ مشهورى كه ميل اين پاسخ را در قالب آن بيان كرد مبيّن آموزه اصلى مقاله‌اش است. او مى‌گويد: «تنها هدفى كه وفق آن مى‌توان قدرت را بر تک‌تک افراد يک جامعهٔ متمدن برخلاف ارادهٔ آنان اعمال كرد، جلوگيرى از ورود ضرر به ديگرى است». وى براى مشخص كردن موارد مختلفى كه قصد داشت آن‏‌ها را استثنا كند چنين اضافه كرد: «مصلحت شخص چه اخلاقى چه جسمى يک دليل كافى نيست. نمى‌توان يک شخص را اجبار كرد عملى را انجام دهد يا ترک كند به اين دليل كه آن عمل براى او بهتر است يا اين‏‌كه او را شادتر مى‌كند، يا چون‌كه در نظر ديگران انجام چنين عملى عاقلانه يا حتى درست است».

از کتابِ «قانون، آزادی و اخلاق»
درآمدی بر فلسفهٔ حقوق کیفری و عمومی
هربرت هارت
ترجمهٔ محمد راسخ

‌
‌هایدگر راه را برای عقلانیتِ بی‌قراری یا عدم‌قرار باز کرد. هستی در انسان محل پرسش است، دغدغه است. مسئله عبارت از پژوهشی نیست که انسان با کنجکاوی پیش می‌بَرَد، بلکه عبارت از نحوۀ محل پرسش بودنِ هستی است که اقتضایش مغاکِ بدون عمق و انتها بودنِ هستی است، امر بی ـ بنیاد. چرا که هستی همواره برای ـ بودن است، بودن به مثابه تکلیف است، یعنی امکان به چنگ آوردن (به چنگ آمدن) یا از دست دادن (از دست رفتن). با چنین تفکراتی گسستی از عقلانیت قرار، گسستی از سنت یونانی، صورت می‌پذیرد. اگر خودِ هستی نوعی تکلیف باشد، اگر بودن یا رها کردن باشد (چنان که حتی هنگامی که هستی را رها می‌کنیم، هنوز درون هستی باشیم)، پس این هستی دیگر هستی یونانیان و هستی افلاطونی نیست. و «هستی» پیشاسقراطیان به تصور کتاب مقدس و به‌ویژه به مفهوم مسیحی از هستی نزدیک‌تر است. این همان پرسش هستی است که در حکم فهم هستی است.

از کتاب خدا، مرگ و زمان
گردآوری، پانوشت‌ها و پی‌گفتار از ژاک رولان
امانوئل لویناس
ترجمهٔ احسان قاسم‌خانی

‌‌
‌چاپ دوم منتشر شد
«زوال نظام اجتماعی و فروپاشی دولت قاجار»
براساس اسناد آرشیو وزارت خارجۀ بریتانیا
رضا رئیس‌طوسی

لرد کرزن، نایب‌السلطنهٔ بریتانیا در هند، دربارۀ امتیازی که دولت ناصرالدین شاه قاجار در سال ۱۲۵۱ به بارون رویتر داد می‌گوید: «این کامل‌ترین و عجیب‌ترین واگذاری کل منابع صنعتی یک کشور به فردی خارجی است که کسی در تاریخ خواب آن را نتواند دید، چه رسد به آن که عملاً امضا شده باشد.» دولتی که چنین امتیازهایی به بیگانگان می‌داد دمار از رعیت خود هم درمی‌آورد، اما در عین حال قدرت هم نداشت!
این کتاب روایت زوال دولت قاجار در دهه‌های آخر عمر آن و نبرد چندجانبه‌ای است که در این دوره بین دو قدرت بزرگ استعماری روسیه و انگلستان، اقشار فقیر و میانی شهر و روستا، رؤسای ایل‌های بزرگ، درباریان و علما درگرفت و زمینه‌های انقلاب مشروطه را فراهم کرد؛ مشروطه‌ای که به علت استمرار دخالت‌های آن دو قدرت استعماری و ضعف نیروهای اجتماعی ناتمام ماند. امتیاز این کتاب استفادۀ گسترده از منابع دست اول و اسناد آرشیوهای وزارت خارجه‌ی بریتانیا و دقت مؤلف در روایت جزئیات داده‌های اقتصادی و اجتماعی ایران قبل از مشروطه است.

▫️بخشی از کتاب

‌
در ایستگاه اتوبوس‌‌ ایستادم و سیگاری آتش زدم. می‌خواستم تعداد روز‌‌هایی را که با اسما بحث و جدل داشتیم با تعداد روز‌‌هایی مقایسه کنم که سعی می‌کرد ندانم‌کاری‌‌هایش را رفع و رجوع کند. نتیجه غم‌انگیز بود؛ وحشت کردم از این‌که دیدم در ماه‌‌های اخیر تقریباً همیشه در حال مشاجره بوده‌ایم. کوچک‌ترین مشکلمان به اختلاف بزرگی تبدیل می‌شد که هیچ راه حلی نداشت. بسیار پیش می‌آمد که یکباره بزند زیر گریه و متهمم کند که دیگر چندان دوستش ندارم، چون متوجه چیز تازه‌ای در ظاهرش نشده‌ام؛ مثلاً گوشواره‌‌‌های خیلی ریزی که برای دیدنش می‌بایست تلسکوپ داشته باشم، یا زنجیر طلایی به باریکی تار عنکبوت در گردنش یا عطری وارداتی ـ که با «ارز» خریده بود ـ و شامّۀ بیچارۀ من بوی آن را از بوی عطر قبلی تشخیص نمی‌داد!
این مسائل، با همۀ ناچیزی‌اش، چنان از هم دورمان کرده بود که دیگر به زندگی زناشویی‌ای که قرار بود زیر یک سقف از آن «لذت ببریم» با وحشت فکر می‌کردم. امید داشتم چنین مشکلاتی را زمان حل ‌کند، ولی اوضاع و احوال واقعی‌مان این امید را از میان می‌بُرد.

از کتابِ «اسفار سخن»
عبدالخالق رکابی
ترجمهٔ نرگس قندیل‌زاده

‌
‌«ناگهان انقلاب»
چارلز کورزمن
ترجمه‌ی رامین کریمیان

رویداد هرچه غیرمنتظره‌تر باشد باید کوشش بیش‌تری صورت گیرد تا تبیینی برای آن یافته شود. تبیینِ جنبش‌های اعتراضی دشوارتر است زیرا این جنبش‌ها با انتظاراتی که از رفتارهای اجتماعی معمول و متعارف می‌رود تفاوت بنیادی دارند. ازاین‌روست که پیش‌بینی این‌گونه جنبش‌ها پیش از وقوع از دشوارترین مسائلِ پیش روی علوم اجتماعی است: کشف قواعدِ بی‌قاعدگی ــ یعنی قواعدی که اساس رفتارهای ناقض قواعداند. جنبش‌های اعتراضیِ توده‌ای که هدف‌شان تسخیر دولت است و ”انقلاب” خوانده می‌شوند مثال اعلای رویدادهای نقض‌کننده‌ی قواعداند. انقلاب‌ها هرچه عظیم‌تر بوده‌اند یافتن و ساختن تبیین مناسب برای آن‌ها نسل‌ها طول کشیده است. می‌شود گفت همین هم یکی از ملاک‌های عظمت‌شان است. انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه، که ناب‌ترین نمونه‌ی انقلاب‌هاست، همچون آزمونِ هیپنوتیسمیِ رورشاخ بیش از دویست سال است که پژوهشگران را به خود مشغول داشته است. هر نسلی داوری خود را داشته، معنایی تازه به آن داده، تبیین‌های نسل قبل را ناکافی یافته و تبیین‌هایی جدید پیش نهاده است.
(ص ۲۳-۲۴ کتاب)

▫️بخشی از کتاب