یکی از ابرچالش‌های نظام جمهوری اسلامی، انزوای جهانی ایران است. چون انقلاب اسلامی با شعار «نه شرقی، نه غربی» پیروز شد، از همان ابتدا در دوران جنگ سرد با هر دو بلوک شرق و غرب سر ناسازگاری داشت. همچنین چون جمهوری اسلامی یک نظام انقلابی و خواهان صدور انقلاب به کشورهای دیگر بود، سایر کشورهای اسلامی نیز آن را برای خود اغلب به عنوان تهدید ارزیابی می‌کردند. در نتیجۀ اتخاذ این رویکرد، دیدیم در جنگ عراق با ایران، جمهوری اسلامی نمی‌توانست از کشورهای دیگر چشم‌داشتی برای کمک و همراهی داشته باشد. به دیگر سخن، با توجه به رویکرد «آشتی‌ناپذیری» در سیاست خارجی، ایران انقلابی نمی‌توانست مانند عراق از کشورهای دیگر کمک بگیرد و خریدهای کلان سلاح و مهمات داشته باشد. در نقطۀ مقابل، عراق کمک‌های فراوان از کشورهای همسایه به‌ویژه عربستان و کویت دریافت می‌کرد، چون به آنان می‌گفت که سدی در مقابل صدور انقلاب ایران به آن کشورها ایجاد کرده است. همچنین عراق می‌توانست از امریکا اطلاعات ماهواره‌ای و مشاورۀ نظامی دریافت کند که برایش بسیار کارساز بود و می‌توانست از شوروی، فرانسه، آلمان و انگلستان تجهیزات نظامی مدرن و پیشرفته خریداری کند و از حمایت نهادهای بین‌المللی که تحت نفوذ آن کشورها بودند، به نفع خود بهره بگیرد.
این آرمان‌گرایی ابتدای انقلاب رفته‌رفته با عمل‌گرایی درآمیخت و ایران در صدد بهبود روابط با بسیاری از کشورها برآمد. اما امریکا با کشورهای دیگر متفاوت بود. از زمانی که جمهوری اسلامی تأسیس شد، دشمنی عمیق با امریکا در مرکز سیاست خارجی ایران قرار گرفت و بقیۀ سیاست‌های ایران بر اساس آن دشمنی تنظیم می‌شد. گویی انقلابیان نوعی مشابهت میان شاه و امریکا می‌دیدند و همان‌طور که در عرصۀ داخلی، شاه را شکست داده بودند، در پی آن بودند که در عرصۀ بین‌المللی امریکا را نیز شکست دهند. ‌
‌
از کتابِ «نبرد قدرت در ایران در دورهٔ جمهوری اسلامی»
محمد سمیعی

‌
‌نام آشنای ون‌گوگ که به میان می‌آید، تصاویر خاصی در ذهنمان مجسم می‌شود: هنرمندی باعظمت و مقهور دیوانگی؛ شهر آرل؛ گوشِ بریده‌اش؛ گل‌های زنبق و آفتاب‌گردان؛ برادرش تئو؛ مرگ غم‌انگیزش؛ نقاش نفرین‌شده؛ نابغۀ بازنشناخته؛ درک‌نشدۀ همعصرانش؛ قیمت‌های سرسام‌آور کنونی نقاشی‌هایش و الی آخر. امروزه این حقایق چنان فراگیرند که به‌ندرت به مخیلۀ کسی خطور می‌کند تصویر رایج ون‌گوگ و مؤلفه‌ها و منشأ آن را به پرسش بگیرد. اما کتاب حاضر چنین قصدی دارد. با ردگیری برساخت افسانۀ ون‌گوگ، به‌ترتیب زمانی و به‌لحاظ درون‌مایه، کشف می‌کنیم که چگونه انسانی به نام ونسان ون‌گوگ به‌تدریج به چهره‌ای عام بدل می‌شود که به‌سبب یکتایی‌اش مورد توجه و به‌سبب عظمتش درخورِ تحسین است و بسان قدیسی واقعی او را گرامی می‌دارند. ‌
‌
‌از کتابِ‌ «شکوه ون‌گوگ»
ناتالی انیک
ترجمهٔ حسن خیاطی

وقتی شکاکان را بررسی می‌کنیم، طبعاً سوفسطاییان را به یاد می‌آوریم، زیرا آن‌ها نیز به‌خصوص در وجود حقیقت مطلق تردید می‌کردند، اما اگر با دقت بیشتر این دو مکتب را بررسی کنیم، بی‌درنگ متوجه اختلافی بین آن‌ها خواهیم شد. سوفسطاییان بیشتر «وکیل دعاوی»، «صاحبان مشاغل آزاد» و «بازاری» بودند، درحالی‌که شکاکان اغلب «روشنفکر» بودند. اولی‌ها حقیقت را انکار می‌کردند و برای گفتار اعتبار قائل می‌شدند تا قدرت موضوعهٔ خود را افزایش دهند و حال آن‌که دومی‌ها می‌خواستند به ترک علایق و عواطف برسند. سوفسطاییان بیشتر به انسان تکیه می‌کردند تا به حقیقت مطلق. (انسان معیار همه چیز است.) شکاکان اساساً به هیچ‌کس و به هیچ‌چیز اعتماد نداشتند: نه به حقیقت مطلق، نه به انسان به‌طورکلی، نه به گفتار. آن‌ها می‌توانستند این جمله را شعار خود قرار دهند: «وجود موجود نیست و این هیچ ربطی به من ندارد!» یا چنان‌که تیمون بسیار فیلسوفانه‌تر می‌گفت: «فقط چرایی قضایا نیست که توجه مرا جلب نمی‌کند، بلکه حتی چرایی چراها هم مورد توجه من نیست.»‌
‌‌
از کتابِ «فیلسوفان بزرگ یونان باستان و قرون وسطا»
لوچانو دِکرشِنتزو
ترجمهٔ عباس باقری

‌
‌میل جنسی و شهوت برای یونگ نیز همچون بسیاری از رازورزی‌های سنت‌های غربی و شرقی، نماد این اشتیاق همیشگی بشر به چیرگی بر بیگانگی و یکی‌شدن با معشوق آسمانی در عمل دگردیسی است. بیشتر نوشته‌های یونگ در زمینه‌ی کیمیاگری بر نمادگرایی جنسیِ یا ازدواج مقدس (پیوند کیمیاگرانه) تمرکز داشت که مظهر دستیابی کمال روحی‌روانی بود.
عشق رمانتیک بُعد معنوی را فرامی‌خوانَد، زیرا ما در تصویر معشوق، جست‌وجو برای قطعه‌ی گمشده را تجربه می‌کنیم. این زمینه‌ی کهن‌نمونه‌ای عباراتی همچون «نیمه‌ی دیگر»، «نیمه‌ی بهتر» و اصطلاحات مشابهی است که معشوق را توصیف می‌کنند. زندگی‌های کنونی ما متشکل است از بخش «جداشده»ای که در زمان و مکان آشکار می‌شود. ولی هرجا می‌رویم، به کمال ازلی‌ای ــ که خاستگاه همیشه‌حاضر ما است ـ اشاره داریم و آن را در خود حمل می‌کنیم.

از کتابِ «چگونه یونگ بخوانیم»
دیوید تِیسی
ترجمهٔ سپیده حبیب

‌
‌در دست انتشار
«قهوه‌خانه‌های اصفهان»
زندگی شهری، معماری و عرصهٔ عمومی در ایران صفوی
فرشید امامی، نیلوفر لاری
از مجموعهٔ در اقلیم هنر

قهوه‌خانه‌های اصفهان روایتی نو از فضاهای شهری، فرهنگِ مصرفی و عرصۀ عمومی در عصر صفوی است. قهوه‌خانه‌های صفوی فقط محلی برای نوشیدن قهوه نبودند، بلکه فضاهای جدید زندگی شهری، گفت‌وگو و تماشای عمومی بودند. فرشید امامی، مورّخ معماری و هنرِ سرزمین‌های اسلامی در دوران مدرنِ متقدم، در این کتاب، با نگاهی میان‌رشته‌ای، فرهنگِ نوظهور ملازم با قهوه را در پیوند با ویژگی‌های کالبدی قهوه‌خانه‌ها و نقش آن‌ها در شکل‌گیری عرصۀ عمومی بازخوانی می‌کند و با ترسیم جزئیات تاریخیِ عالمانه و معمارانه، تجربۀ تازه‌ای از اصفهانِ عصر صفوی از دریچۀ قهوه‌خانه‌های این شهر به خوانندگان ارائه می‌دهد.
در نیمۀ دوم این کتاب، رسالۀ ناشناختۀ سالک‌الدین محمد حموی یزدی معرفی و تصحیح شده است. این رساله نخستین واکنش‌ها را به رواج نوشیدنی‌های تازه‌واردی چون قهوه و چای و موادی مانند پادزهر بررسی می‌کند و در این بین، تصویری ارزشمند از طب و دانش اجتماعی صفویان عرضه می‌کند...

‌‌
‌هر فرد سهمی در ذهن‌های توده‌ای متعدد دارد ــ توده‌هایی چون نژادش، طبقه‌اش، مذهبش، ملیتش، و غیره. او همچنین می‌تواند خود را از این توده‌ها جدا کند تا حدی که اندکی استقلال و خلاقیت به‌دست آورد. چنین برساخت‌های توده‌ای پایدار و ماندگاری با تأثیرات یکنواخت و مداوم‌شان، نسبت به توده‌هایی که به‌سرعت شکل می‌گیرند و ناپایدارند ــ   و لوبون طرح به‌لحاظ روان‌شناختی درخشان خود را از ذهن توده‌ای از روی آن‌ها ارائه داده ‌ــ برای مشاهده‌گر جذابیت کمتری دارند. در همین توده‌های ناپایدار و پر سروصدا ــ  که گویی بر سایرین تحمیل می‌شوند ــ است که ما با پدیدهٔ شگفت‌انگیز محو کامل، اگرچه موقتی، همان چیزهایی مواجه می‌شویم که تحت عنوان دستاوردهای فردی می‌شناسیم. ‌
‌
‌از کتابِ «روان‌شناسی توده‌ای و تحلیل اگو»
زیگموند فروید
ترجمهٔ سایرا رفیعی

‌
‌در دست انتشار
«از تاریخ شاهان تا حکایت مردمان»
نقاشی‌های ایرانی در مرقعات دیتس
دیوید جی. راکسبرو، چارلز ملویل، برنارد اکین، کارن روردانتس
ترجمهٔ آزاده لطیف‌کار
از مجموعهٔ در اقلیم هنر

مرقعات دیتس (Diez A fol.70-74) که از ارزشمند‌ترین منابع در تاریخ‌نگاری هنر ایران به شمار می‌روند دربرگیرندهٔ مجموعه‌ای غنی از آثار نقاشی، خوشنویسی، تذهیب و طراحی از ایران دوران ایلخانی و تیموری‌‌اند که در سفری غریب و طولانی از کتابخانه‌های دربار ایران به کتابخانهٔ دولتی برلین راه یافته‌اند. کتاب حاضر مجموعه‌ای از چهار مقاله به قلم چهار پژوهشگر برجستهٔ هنر ایران در باب این مرقعات و نقاشی‌های ایرانی آن‌ها است.

‌
‌کل دنیا که نمی‌تونه تسلیم ظلم و ستم شه. بذار من از این‌جا ببَرمش. می‌بینی چقدر رنج می‌کشه؟ هنوز داغدار والدین مرده‌شه! خدای من، اگه از این‌جا می‌رفت این موضوعو هضم می‌کرد. دنیا پر از آدم‌های آسیب‌دیده‌ست که منتظرن تو بری سراغ‌شون و شکنجه‌شون کنی! موقعیت‌شون هم بدتر از اونه. این تو رو به وجد نمی‌آره؟ ارضات نمی‌کنه؟ می‌تونی به‌شون صدمه بزنی. بقیۀ مردم برام مهم نیستن. آره، من هرزه‌ا‌م! فقط به چیزی که جلو رومه اهمیت می‌دم، به چیزی که به من تعلق داره. اونو به من ببخش و بذار ازش مراقبت کنم. اگه یه قربانی رو رها کنی به جایی برنمی‌خوره.‌

از نمایش‌نامه‌ٔ «سه‌گانهٔ صندلی»
من کسی را ندارم، اتاق مخفی، صندلی (سه نمایش‌نامه)
ادوارد باند
ترجمهٔ حمید دشتی
از مجموعهٔ جهان نمایش

‌