‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «کار کودک در ادبیات داستانی»
گروه پژوهش انجمن «پرندهٔ درخت کوچک»
سپیده سالاروند و مصطفی لک‌قمی

با حضور:
محمد راغب
علی راغب
سپیده سالاروند
میترا امام
مصطفی لک‌قمی
ماهرخ همتی

زمان: سه‌شنبه ۲۸ مهرماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

‌
‌ناسیونالیسم بی‌تردید همان نیرویی بود که جوانان صرب بوسنی را به طراحی توطئۀ قتل فرانتس فردینانت کشاند؛ همان عاملی بود که اتریشی‌ها به هنگام صدور اولتیماتومْ خود را رویاروی آن می‌دیدند؛ و همان احساس برادریِ مبتنی بر نوعی هویت مشترک اسلاو بی‌تردید عاملی بود که موجب شد روس‌ها خود را حامی صرب‌ها ببینند. تقریباً هر تاریخ‌پژوهی که دستی در نگارش تاریخ اروپا داشته باشد، ناسیونالیسم را یکی از اثرگذارترین نیروهای سازندۀ تاریخ معاصر شناخته است.
دشواری مفهوم میلیتاریسم فقط اندکی کمتر از دشواری مفهوم ناسیونالیسم است... به‌راستی فایدۀ آن‌همه رژه‌ و مشق‌ نظامی چه بود؟ غرض از آن‌همه نماد ملی‌گرایانه و شور وطن‌دوستی چه بود؟ آیا آن‌همه جوش‌وجلا نهایتاً بر سر توسعه‌طلبی امپریالیستی نبود؟ آیا جنگ در قلب اروپا اساساً نزاع بر سر غنایمِ پس از آن نبود؟ آیا درست نیست بگوییم جنگ در قلب اروپا در اصل میدان رقابتی بود تا معلوم شود چه کسی از آن فاتح و سربلند بیرون می‌آید؟

‌«ریشه‌های جنگ جهانی اول»
گوردون مارتل
ترجمهٔ بابک محقق
از مجموعهٔ کارگاه تاریخ

‌‌
‌در دنیای آموزش‌وپرورش، ازجمله مواردی که بر آن اتفاق‌نظر وجود دارد این است که: آموزش مؤثر، به‌جای تمرکز بر نقاط ضعف فراگیران، مبانی خود را بر نقاط قوت و توانمندی آن‌ها قرار می‌دهد. با این‌حال، در اغلب بحث‌هایی که دربارۀ مدارس صورت می‌گیرد، به‌جای توجه به نکات مثبت موجود، فقط بر کاستی‌ها تمرکز می‌شود. امروزه بسیاری از مدارس ما متأثر از مشکلاتی شاخص هستند که اگر قرار باشد فقط بر آن‌ها تمرکز کنیم، قادر نخواهیم بود چالش‌های واقعی و اصلی را ببینیم و مدرسۀ خود را به سوی موفقیت سوق دهیم. نانسی و کِلی، نویسندگان کتاب، می‌گویند هر دو ما فرزندان محصل داریم. هر دو ما به دلیل ارتباط تنگاتنگ با نظام آموزشی، به یک باور مشترک رسیده‌ایم: لازم نیست در یک آرمان‌شهر خیالی در رؤیاهای‌مان سیر کنیم تا مدارسی پیدا کنیم که فرزندان‌مان را برای عبور از مرزها و حرکت در دنیای ناشناخته‌ها آماده کنند؛ چنین مدارسی در همین نظام آموزشی کنونی ما وجود دارند. مدارس آینده ریشه در مدارس کنونی دارند و ما در این کتاب قصد داریم آن‌ها را پیدا و معرفی کنیم.‌
‌
‌«فراتر از مرزهای آموزشی»
کلی گلگر مکی و نانسی اشتاینهار
ترجمه‌ی بدرالزمان پزشکزاد

‌
‌شما شهرى از آنِ خود داريد
و خانه‌اى از آنِ پدرى.
به ديدار دوستان شاد مى‌شويد
و به روزهاى آينده اميد مى‌بنديد.
ليك من تنهايم
شهرى ندارم
و رانده‌ى شويى هستم كه با من پيمان بسته بود.
از سرزمينى بيگانه مى‌آيم
نه مادرى، نه برادرى، نه خويشاوندى
تا به هنگامه‌ى طوفان جان‌پناهى بجويم.
پس، يكتا خواهشى از شما دارم:
اگر، قضا را، راهى و توانى يافتم
كه داد خويش از شوى جفاكار بگيرم
و نيز از آن مرد كه دختر خود به او داد
و هم از آن زن كه همبالين اوست،
خدا را، خاموش بمانيد و راز من آشكاره مكنيد.
بدانيد كه زن اگرچه مرغدل مى‌نمايد
و هياهوى جنگ و رخشه‌ى پولاد سراسيمه‌اش مى‌كند
آنگاه كه در عشق جفايى ببيند.
سنگدل‏تر و خونخوارتر از او كس نيست.

از نمایشنامه‌ی مدئا
مجموعه پنج نمایشنامه‌ی ائوریپیدس
ترجمه‌ی عبدالله کوثری

‌
‌تا صدوپنجاه‌سال پيش هيچ‌کس بيداد ملموس در جامعه را به دسيسه‌هاى قدرت‌هاى غربى يا دست‌نشاندگان ايرانى آنان نسبت نمى‌داد. ولى از آن زمان به اين‌‏سو، به دليل ضعف فزايندهٔ ايران در برابر قدرت‌هاى امپرياليستى، تقريباً هر بيدادى كه سرمنشأ آن دولت‌هاى خودكامه بود به امپرياليسم نسبت داده شده است. امپرياليسم، واقعيتى مسلّم است ولى نظام حكومت خودكامه را در ايران امپرياليسم ايجاد نكرده است. و اگر كشور داراى يک چارچوب حقوقى بود و دولت و جامعه آن را محترم مى‌شمردند تأثير امپرياليسم حتى از آنچه بود هم كمتر مى‌شد.


«تضاد دولت و ملت»
نظریهٔ تاریخ و سیاست در ایران
محمدعلی همایون کاتوزیان
ترجمهٔ علیرضا طیب

اگر طبيعت بشرى همانگونه‌‏اى است كه آوگوستينوس ترسيم مى‌كند، كاركردهاى دولت بايد به‌شدت محدود شود. آوگوستينوس منتقد دولت كلاسيك و اين مدّعاى آن است كه دولت تجسّم عدالت واقعى است. ديدگاه كلاسيك نهادهاى سياسى و مشاركت در آنها را در كانون هستى و زندگى بشرى قرار مى‌دهد، حال آنكه آوگوستينوس با آن بی‌‏اعتنايى تقريباً كاملش يكى از مضامين اصلى فلسفهٔ سياسى قرون وسطا را بيان مى‌كند. «در باب اين زندگى فانى، كه بعد از چند صباح به پايان مى‌رسد، چه فرقى مى‌كند كه انسان تحت حاكميت چه كسى زندگى كند، چون ديرى نمى‌گذرد كه مى‌ميرد، فقط به شرطى كه حاكمان مجبورش نكنند دست به اعمال خدانشناسانه و شرورانه بزند.»
در نظر آوگوستينوس دولت با هبوط انسان است كه به وجود مى‌آيد و علاج گناه اوست. واكنش فورى نويسندگان پاگان اين بود كه گناه اين تغيير مسير در وقايع را به گردن مسيحيت انداختند. بنا به نظر اين نويسندگان، روم صدها سال، تا زمانى كه دين پاگانى‌اش را حفظ كرده بود، در اوج رونق و شكوفايى بود و جهان را تحت سيطرهٔ خود درآورده بود، و اين تصادفى نبود كه گرويدن به مسيحيت آن مصيبت‌ها را درپى آورده بود. شهر خدا تا حدودى پاسخى بود به اين تغييرات. لُبّ استدلال آوگوستينوس اين است كه آنچه بر روم رفته است استثنايى نيست. جهان سياسى عارى از تداوم و پايدارى است. امپراتوری‌ها در گذشته ظهور كرده‌اند و سقوط كرده‌اند و اين حكايت ادامه خواهد داشت.

از کتابِ «تاریخ فلسفه سیاسی»
جلد دوم؛ قرون وسطا
جورج کلوسکو
ترجمهٔ خشایار دیهیمی

تصور کنید، هر کودک یک نسخۀ تازه و پیشرفته‌تر از ظرفیت و قدرت هستی و نسخۀ جدیدتری از هوشمندی الهی است که به بازار این جهان عرضه می‌شود و ما از ترس اینکه مبادا این نسخۀ جدید که هوش، سرعت، انعطاف و مهارتش بسی بیشتر از ماست ساختار منافع و آرامش مردابی ما را بهم بزند، می‌کوشیم او را با بندهای فرهنگی، زنجیرهای سنت، دیوارهای اعتقادی و گاهی با تنبیه‌های اجتماعی، محدودیتهای قانونی و اجبارهای سیاسی زمین‌گیر و کنترل کنیم... اکنون ما از سر نادانی و ناتوانی، یا ظرفیت‌های عظیم کودک را تخریب می‌کنیم یا با ندانم‌کاری‌ها او را به سـوی فساد و تبـاهی می‌رانیم. آه که چه سرمایه‌های عظیمی را نابود کرده‌ایم و همچنان نابود می‌کنیم. چاه‌های نفت‌مان، آب‌های زیرزمینی‌مان، جنگل‌های‌مان،‌ دریاچه‌های‌مان و معادن‌مان را که مهمترین مواهب و منابع طبیعی یک ملت‌اند در این چند دهه نابود کردیم، اما این تخریب کجا و نابودی استعداد، ظرفیت و قابلیت میلیون‌ها کودکی که تک‌تک آنها می‌توانستند تاریخ‌ساز شوند کجا؟ ما در کجای صف تاریخ ایستاده‌ایم؟
(از مقدمهٔ کتاب؛ محسن رنانی)

«فراتر از مرزهای آموزشی»
کلی گلگر مکی، نانسی اشتاینهار
ترجمهٔ بدرالزمان پزشکزاد

با این‌که غزنونان می‌کوشیدند خود را مسلمانانی سرسخت و متشرّع وانمایند و با این‌که شرابخواری در آیین اسلام به‌صراحت منع شده است، تاریخ بیهقی غرق در شراب است و پر از تصویرهای رنگارنگ از مجالش شرابخواری پادشاهان غزنوی و درباریانشان. به تعبیر ادبی شراب یکی از موتیف‌ها یا بن‌مایه‌های اصلی تاریخ بیهقی است.
بیهقی با همهٔ پایبندی‌اش به اسلام سنتی ظاهراً تعارضی میان شرابخواری و دینداری نمی‌بیند و ابایی ندارد از این‌که مثلاً از شرکت خود در مجلس می‌گساری طاهر دبیر آشکارا سخن بگوید یا صریحاً بنویسد که استادش بونصرِ مُشکان و همان طاهر دبیر «به هم نشستند و شراب خوردند، که استادم در چنین ابواب یگانهٔ روزگار بود با انقباض تمام که داشت، عَلَیهِ رَحمه‌الله و رضوانُه». بااین‌حال، بیهقی باده‌گساری را هرگز نمی‌ستاید و آن را تلویحاً نکوهش هم می‌کند. در جایی می‌گوید شراب ممکن است اندوه را موقتاً تخفیف دهد، اما همین‌که انسان از عالم مستی به هشیاری برگردد غم و دردش عمیق‌تر و پایدارتر هم می‌شود:
آنچه گفته‌اند که غمناکان را شراب باید خورد تا تفت غم بنشاند بزرگ غلطی است؛ بلی در حال بنشاند و کم‌تر گرداند اما چون شراب دریافت و بخفتند خماری منکر آرد که بیدار شوند و دو سه روز بدارد.‌
‌
از کتابِ «حدیث خداوندی و بندگی»
تحلیل تاریخ بیهقی از دیدگاه ادبی، اجتماعی و روان‌شناختی همراه با شرح و توضیح مهم‌ترین بخش‌های متن
نوشتهٔ محمد دهقانی

‌
‌کسانی که منافع‌شان در حفظ وضع موجود است با از دست دادن امتیازات‌شان حالتی بسیار تهاجمی خواهند یافت. اگر نتوانیم در دفاع از حق‌مان برای تداوم پیشرفتی که اکثریت از آن حمایت می‌کنند قاطعانه عمل کنیم، با شکستی فاجعه‌بار روبرو خواهیم شد. وقتی نخبگان و خواصی که از امتیازات اقتصادی بهره‌مندند از پذیرش اراده‌ی اکثریت سر باز زنند، قاطعانه‌ترین عمل اغلب بی‌قدرت کردن آن‌ها با ایجاد تغییری آنی و کیفی در عملکرد نظام اقتصادی است. خلع سلاح نکردن دشمن مغلوب، راهبرد نظامی ضعیفی است.»

از کتاب «بدیل‌های سرمایه‌داری»
طرح‌هایی برای یک اقتصاد دموکراتیک
نوشته‌ی رابین هانل و اریک الین رایت
ترجمه‌ی فرید درفشی
از مجموعه‌ی ایده‌های رادیکال

‌
‌کودتای ۱۲۹۹ بر چرخهٔ هرج‌ومرج و حكومت خودكامه كه به‌واسطهٔ آن آزادى سير پرفراز و نشيبى چه از لحاظ نظرى و چه عملى داشته و گاه قربانى هرج‌ومرج و زمانى فداى حكومت خودكامه شده است مُهر پايان نزد. درواقع آزادى در اين آب و خاک چنان حيات پرفراز و نشيبى داشته كه گاه به كالايى نامطلوب تبديل شده كه نه حاكمانى كه آن را به معنى هرج‌ومرج و زادهٔ افول و زوال غرب مى‌دانستند خواهانش بوده‌اند و نه مردم تحت حكومت كه آزادى برايشان يا به معناى فريب بورژوازى بود يا مجوّزى براى رفتار غيراخلاقى يا در واقع به معنى هردو. انطباق بزرگى كه در اينجا ميان احساسات طرفين بر ضدّ آزادى وجود داشت هرچند كه از سرچشمه‌هاى متعارضى آب مى‌خورد جالب توجه بود. تنها تعداد انگشت‌شمارى حاضر بودند شعرى را كه ملك‌الشعراى بهار طى انقلاب مشروطه در وصف آزادى سروده بود دليرانه و با همان درجه از اعتقاد بخوانند:

اى آزادى خجسته آزادى
از وصل تو روى برنگردانم
تا آنكه مرا به نزد خود خوانى
يا آنكه ترا به نزد خود خوانم


از کتابِ «تضاد دولت و ملت»
نظریهٔ تاریخ و سیاست در ایران
محمدعلی همایون کاتوزیان
ترجمهٔ علیرضا طیب

‌
‌این گفته‌ای نادرست است که زمانه دگرگون می‌شود اما طبیعت بشر یکسان باقی می‌ماند. این‌که حاکمان بخواهند با دادگری یا بیدادگری، با ستمگری یا نرمش، با دگرستیزی یا دگرپذیری بر مردمان حکم برانند، به منش آنان وابستگی ندارد. آموزهٔ جاودانگیِ بشری که در فلسفهٔ تاریخ دورهٔ جدید پیوسته تکرار می‌شود، آموزهٔ تغییرناپذیری غریزه‌ها و هوس‌ها، نادرست است. اما، در مقابل، ما بر آن نیستیم که انسان‌های متعلق به دوره‌ها و تمدن‌های گوناگون، از بنیاد متفاوتند، و در نتیجه، دستیابی به درکِ کاملِ آدمیانِ دوره‌های پیشین، امکان‌ناپذیر است. این نوع هیچمدانی (لاادریگریِ) تاریخی به روی برتافتن از هرگونه تلاش برای درک تاریخ کشیده می‌شود و به آموزه‌ای روان‌شناختی اکتفا می‌کند که بر وجود محیط‌های انسانی و حیوانیِ خاص پای می‌فشرد، محیط‌هایی که دنیاهایی به راستی جداگانه‌اند و به یکدیگر دسترسی ندارند. اما بر این شکاکیتِ تاریخیِ افراطی می‌توان ایراد زیر را گرفت: انسانی که در سطح تمدنی ابتدایی قرار گرفته نمی‌تواند، مگر به استثنا، زندگی پیشرفته‌ای را در نظر گیرد یا پیش‌بینی کند. اما خردِ ما، به برکت سازمان‌یافتگی پیشرفته‌ترش، بررسیِ موفقیت‌آمیز این انسان‌هایی را که ساختار فکری گوناگونی دارند امکان‌پذیر می‌سازد، درست به این دلیل ساده که ما در لایه‌های مهمی از روان خودمان موجود ابتدایی را حفظ می‌کنیم و بسیاری از اوقات همانند انسانِ دوره‌های پیشینِ تکامل واکنش نشان می‌دهیم.


از کتاب «سپیده‌دمان فلسفه‌ی تاریخ بورژوایی»
ماکس هورکهایمر
ترجمه‌ی محمدجعفر پوینده

‌
‌هیچ بازی تقدیر دوامی نمی‌آرد
اندوه و شادی هریک به نوبت می‌آیند و می‌روند
و نوبت شادی کوتاه‌تر.
آن‌که شادمانه بر فراز نشسته
به ساعتی در ژرف‌ترین ژرفاها فرومی‌افتد
و آن‌که دیهیم شاهی به سر دارد
و چون سری بجنباند
مادها و هندوها، همسایگان آفتاب،
شمشیر در نیام می‌کنند،
آنگاه که چوبدست شاهی به دست لرزان بگیرد
پیشاپیش فر و شکوه خود را فروریخته بیند
و از بخت لرزان و تقدیر بی‌نشان
به هراس افتد.

از نمایشنامه‌ی توئستس
«زنان تروا و توئستس»
سنکا
ترجمه‌ی عبدالله کوثری

‌فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «کار کودک در ادبیات داستانی»
گروه پژوهش انجمن «پرندهٔ درخت کوچک»
سپیده سالاروند و مصطفی لک‌قمی

با حضور:
محمد راغب
علی راغب
سپیده سالاروند
میترا امام
مصطفی لک‌قمی
ماهرخ همتی

‌
‌‌منتشر شد
«دین درون مرزهای عقل صرف کانت؛ راهنمای خواننده»
ادیس ان. میلر
ترجمهٔ علی حسن زاده

رسالۀ دین درون مرزهای عقل صرف یکی از متون دوران‌ساز فلسفۀ مدرن و فلسفۀ دین است. ایمانوئل کانت در این اثر بین عبادت حقیقی و عبادت ریایی خدا تمایز می‌گذارد، عبادت ریایی را ناشی از هذیان دینی می‌نامد و اعلام می‌کند که دین حقیقی همانا دین اخلاقی است. اثر کانت چندان دشوار و پیچیده است که دانشجوی فلسفه و الهیات هنگام مطالعۀ آن خود را رودررو با ستیغی تسخیرناپذیر می‌یابد. کتاب حاضر در نقش راهنما راهی برای ورود به این متن پیش پا می‌گذارد و از طریق فصول متفاوت، از جمله زمینۀ فلسفی و تاریخی، مرور مضامین اصلی، تحلیل بخش به بخش اثر و فصلی در باب تأثیر این رساله در مقام یکی از مهم‌ترین متون دوران روشنگری، ایده‌های اصلی متن را بیان و ابهامات آن را روشن می‌کند.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌کودکان ما به سربازی می‌مانند که با روانی زخمی از تیرهای مسموم رفتارهای هیجـانی مـا، پـای اراده‌ای لنگ از سنگلاخ‌هـای سنتی و فرهنگی مـا، عزتِ‌نفسی آسیب‌دیده به دست ما، چشمِ خِردی کم‌بینا از برق رقابت‌ سنت‌ها و تعصب‌های ما، و گوشِ اندیشه‌ای ناشنوا از صدای انفجار اعتقادات ما، از آموزشکدۀ کودکی به میدان رزم بزرگ‌سالی پا می‌گذارند. این سرباز زخمی، تازه پس از آزادی از دوران کودکی سال‌ها باید به درمان خودش بپردازد تا مگر بخشی از آن‌همه آسیب و خسارت را ترمیم کند. اما متأسفانه اغلب ما نیـز با ورود به دوران بزرگ‌سـالی، کشتی زندگی‌مان چنان در امواج ناپایدار اقتصادی، اجتمـاعی و سیـاسی جامعه سرگردان می‌شود که تمام انرژی‌مان صرف حفظ تعادل این کشتیِ بی‌لنگر می‌شود و فرصتی برای بازیابی سلامت جسمی و روحی یا تقویت مهارت‌های زیستی خود، که در کودکی یا آسیب دیده یا مغفول مانده است، نخواهیم داشت.
(از مقدمهٔ کتاب؛ محسن رنانی)

«فراتر از مرزهای آموزشی»
کلی گلگر مکی، نانسی اشتاینهار
ترجمهٔ بدرالزمان پزشکزاد

‌
‌هنر داستان‌نویسی کتابی است درباره‌ی شیوه‌ها و شگردها و جنبه‌های مختلف داستان‌نویسی به قلم دیوید لاج، یکی از بزرگ‌ترین نقادان معاصر. دیوید لاج که اکنون از چهره‌های ممتاز نقد داستان به‌شمار می‌رود در ۵۰ فصل به موضوع‌ها و مبحث‌هایی پرداخته است که در عالم داستان‌نویسی و داستان‌خوانی اهمیت بسیار دارند و هر نویسنده و خواننده‌ای باید با آن‌ها آشنایی داشته باشد. مثال‌ها و بررسی‌ها در این کتاب بر حدود دویست متن داستانی کلاسیک و مدرن مبتنی‌اند که بیشتر آن‌ها متن مرجع به‌حساب می‌آیند. درعین‌حال، خواننده‌ی غیرحرفه‌ای نیز از مطالعه‌ی کتاب حاضر لذت بسیار خواهد برد و عملاً با فوت و فن‌ها آشنا خواهد شد و پدیده‌ای به نام «رمان» را در چشم‌اندازی وسیع خواهد شناخت. این کتاب برای خوانندگان حرفه‌ای‌تر و همچنین برای نویسندگان عملاً نوعی کارگاه داستان‌نویسی و داستان‌خوانی است.

«هنر داستان‌نویسی»
با نمونه‌هایی از متن‌های کلاسیک و مدرن
دیوید لاج
ترجمه‌ی رضا رضایی

‌
‌به‌شان می‌گفتم: «زمانه زمانۀ خطیری است، و اگر کسی می‌خواهد شانه خالی کند و خاک کشورش را با خونش سیراب نکند، همان بهتر که از گرسنگی بمیرد.» ارباب هینک در یک چشم‌به‌هم‌زدن یک قلپ پدرمادردار از شرابش سر کشید. «تا زور به بازو دارند و جان به تن، رس‌شان را باید کشید، حرف اضافه هم موقوف.»
ارباب یانک مات‌ومبهوت خیره ماند به پسرخوانده‌اش. پیرمرد در اوج حیرت، تته‌پته‌کنان گفت: «چی شده؟ می‌گویی که ـ خدا به دادمان برسد ـ قرار است جنگ شود؟»
ارباب هینک لحن تمسخرآمیزی به صدایش داد و گفت: «پس چی! جنگ نشود پس چی بشود؟ فکر کردی صلح برای چیست؟ ای ای ای، پدرخوانده جان، هروقت دیدی چند وقت است صلح برقرار است بدان یک کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است و خبرهایی در راه.» با لحن تحقیرآمیزی گفت: «حتی این بابا، خود ناکسش ـ چی صداش می‌زنند؟ ـ آها، شاهزادۀ صلح‌جو، هم می‌داند؛ شاهزادۀ صلح‌جو! به حق چیزهای نشنیده!» ارباب هینک دیگر از کوره دررفته بود. «مثل روز روشن است از ترس به هوا رفتن تاج‌وتخت شاشیده به خودش. باز خوب است تا سه‌تا متکا نگذارد زیر کفلش قدش به تاج تخت نمی‌رسد.»‌
‌
‌از مجموعه داستان حکایات من‌درآوردی
کارل چاپک
ترجمهٔ اسد ناصحی

در سال ۱۹۱۷، وزیرخارجۀ بریتانیا، لرد بالفور، نامه‌ای به رهبر صهیونیستی لرد روتشایلد نوشت که به بیانیۀ بالفور معروف شد. او در این نامه وعده داده بود که بریتانیا «به تأسیس یک سرپناه ملی برای یهودیان در سرزمین فلسطین با دید مثبت نگاه می‌کند» و «حداکثر تلاش خود را برای تسهیل نیل به این هدف به کار خواهد گرفت».
هر چند حمایت بیانیۀ بالفور از جنبش صهیونیسم ضعیف به نظر می‌رسید، اما صهیونیست‌ها آن را سدشکنی عظیم دانستند، زیرا دری را گشود که می‌توانستند بعدها آن را با زور باز و بازتر کنند. درواقع، بسیاری بیانیۀ بالفور را عامل اصلی تشکیل کشور اسرائیل به حساب می‌آورند.
سَموئل لَندمن، دبیر سازمان جهانی صهیونیسم، در مقاله‌ای که در سال ۱۹۳۶ در نشریۀ یهودیان جهان نوشت، با جزئیات به تشریح این موضوع پرداخت. او توضیح می‌دهد که در سال ۱۹۱۶ یک «موافقت‌نامۀ شرافتمندانه»‌ی سِرّی بین دولت بریتانیا و رهبران صهیونیست منعقد شد:
پس از توافقی که بین سِر مارک سایکس از یک طرف و وایزمن و سوکولو (از طرف رهبران صهیونیست) حاصل شد، آن‌ها قرار گذاشتند که ضمن ارسال پیامی سرّی به قاضی برندایس به او تفهیم کنند که یهودیان می‌توانند برای به چنگ آوردن فلسطین روی کمک دولت بریتانیا حساب کنند، به شرط آن‌که از پشتیبانی ایالات متحده و به جریان افتادن موج حمایت از متفقین در جنگ مطمئن شوند.
لَندمن می‌نویسد به محض اتخاذ تصمیم بریتانیا برای کمک به صهیونیست‌ها این اخبار به روزنامه‌ها درز پیدا کرد و، براساس نوشتۀ او، به‌سرعت به جریانی در حمایت از الحاق ایالات متحده به جنگ در پشتیبانی از بریتانیا انجامید.
لَندمن مدعی است که صهیونیست‌ها تماماً به تعهدات قراردادی خود عمل کردند، و این‌که «کمک یهودیان بود که ایالات متحده را به طرفداری از متفقین وارد جنگ کرد» و باعث شکست آلمان شد. او پا را از این هم فراتر گذاشته و قید کرده که این مسئله از آن زمان تا کنون [یعنی ۱۹۳۶] قلب آلمان‌ها را جریحه‌دار کرده و «به نحو فزاینده‌ای در غلبۀ تفکرات ضدیهود در برنامۀ نازی‌ها سهیم بوده است».

از کتابِ «در برابر وجدان خویش»
تاریخ پنهان چگونگی بهره‌گیری از ایالات متحده در شکل‌گیری اسرائیل
آلیسون ویر
ترجمهٔ منصور آسیم

‌
چاپ دوازدهم منتشر شد
«‌مبانی پژوهش کیفی»
فنون و مراحل تولید نظریه زمینه‌ای
انسلم استراوس و جولیت کربین
ترجمهٔ ابراهیم افشار

کتاب مبانى پژوهش کیفى روش‌‏هایى ارائه مى‏‌کند که پژوهشگران را قادر مى‌‏سازند داده‏‌هاى خود را تحلیل و تفسیر کنند و نهایتاً به نظریه‏‌سازى بپردازند.
اَنسِلم استراوس (استاد درگذشتهٔ دانشگاه سان فرانسیسکو و یکى از دو خالق نظریهٔ زمینه‏‌اى) و جولیت کربین، راهنماى گام به گام پژوهش را ـ از مرحلهٔ شکل‏‌گیرى سؤال پژوهش تا رویکردهاى مختلف براى کدگذارى و تحلیل، و درنهایت گزارش‏‌کردن نتایج آن ـ در این کتاب عرضه مى‏‌کنند. کتاب به زبانى بسیار بى‏‌پیرایه نوشته شده، و سرشار از تعاریف و مثال‏‌هاى گویاست. آخرین فصل‏‌هاى آن با بحث از ملاک‌‏هاى ارزشیابى پژوهش و پاسخ به پرسش‌‏هاى رایج دانشجویان علاقه‏‌مند به پژوهش‏‌هاى کیفى پایان مى‌‏یابد. این کتاب اثرى شاخص در موضوع روش‏‌هاى کیفى است. ترجمهٔ حاضر از ویرایش دوم کتاب صورت گرفته که به‏‌نحو اساسى بازنگرى شده است.

نکتهٔ مهم دیگر درباب روان‌کاوی فروید این است که «کاشف قارهٔ ناخودآگاه» همیشه در مورد توانایی آدمیان برای بهترشدن ابراز شبهه می‌کرد. فروید دیدی سرد و یأس‌آلود به آدمیزاد داشت. هرچند به اعتقاد تئودور آدورنو حس تحقیر فروید نسبت به آدمیان در حقیقت جلوهٔ عشقی بی‌امید بود. بر کار و افکار او خرده بسیار گرفته‌اند، حتا هواداران و پیروان نظریه‌های بنیادی او. به گفتهٔ شرح‌حال‌نویسان و فرویدشناسان، بنیادگذار روان‌کاوی مدرن حاضر بود مستعبدترین و دور از ذهن‌ترین امور را باور کند و حتا می‌توان گفت او باورکردنِ نامحتمل‌ترین‌ها را یگانه راه کشف حقایق تازه می‌دانست.

چگونه فروید بخوانیم
جاش کوهن
ترجمهٔ صالح نجفی
ویراستار مجموعه: سایمون کریچلی

#تجدید_چاپ