۱۰ معترض دیماه ۱۴۰۴در اصفهان به اعدام محکوم شدند!

شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان برای ۱۰ نفر از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در پرونده موسوم به «میدان شهدای اصفهان» حکم اعدام صادر کرده است. این ۱۰ نفر هر کدام علاوه بر اعدام، به ۱۱ سال حبس نیز محکوم شده‌اند. شش متهم دیگر این پرونده هم مجموعاً به ۱۴۶ سال زندان محکوم شده‌اند؛ یعنی در مجموع ۲۵۶ سال حبس برای ۱۶ نفر. احکام صادرشده فعلاً بدوی و قابل تجدیدنظر هستند.

جمهوری اسلامی این معترضین را در ارتباط با مرگ یک پاسدار و یک شهروند عادی در "میدان شهدای اصفهان" دستگیر کرده بود. با اینحال در کیفرخواست اتهام مشخصی درباره قتل این دو نفر مطرح نشده است.

وکلای متهمان از محدودیت دسترسی به پرونده و فرصت ناکافی برای دفاع شکایت کرده‌اند و یکی از متهمان نیز در دادگاه از شکنجه در دوران بازجویی خبر داده است.

صدور ۱۰ حکم اعدام برای معترضان، بار دیگر نشان می‌دهد که حکومت درمانده اسلامی راه نجات خود از ابر‌بحران‌های سیاسی و اقتصادی و پیامدهای آن را در سرکوب و اعدام بیشتر می‌بیند. اما مردم چاره‌ای جز ایستادگی در برابر ماشین سرکوب و آدم‌کشی جمهوری اسلامی ندارند؛ باید برای دفاع از زندگی و کرامت انسانی خود به میدان بیایند و عزیزانشان را از چنگال مرگ و نیستی نجات دهند.

ما همه مردم اصفهان و شهرهای اطراف را فرامی‌خوانیم که در برابر این احکام جنایتکارانه سکوت نکنند و با اعتراض متحدانه خود اجازه ندهند جان جوانان دیگری قربانی بقای یک رژیم تبهکار شود. نباید اجازه داد طناب‌های دار بر گردن این ده معترض قرار گیرد. برای نجات جان آنان باید از همین امروز دست به کار شد، صدای اعتراض را بلند کرد و متحدانه به میدان آمد. نجات جان این ده نفر به اقدام فوری و همبستگی همه ما نیاز دارد.

https://t.me/no_execution1/25714


#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد

مادری که هر روز با پسرِ جان‌باخته‌اش زندگی می‌کند

دیدن این ویدیو دردناک است. این مادرِ زنده‌یاد مانی صفرپور است؛ مادری که پسرش دیگر در کنار او نیست، اما هنوز هر روز با یاد و وسایل او زندگی می‌کند.

او اتاق خالی مانی را مرتب می‌کند، لباس‌هایش را تا می‌زند و کفش‌های پسرش را در آغوش می‌گیرد و اشک می‌ریزد؛ سپس آنها را تمیز می‌کند و با دقت سر جایشان می‌گذارد، انگار که مانی قرار است دوباره به خانه برگردد.

مانی تنها ۱۸ سال داشت؛ جوانی اهل لاهیجان و ساکن تهران که در جریان اعتراضات مردمی در منطقه سلسبیل تهران، با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای سرکوبگر جان باخت.

این فقط داغ یک مادر نیست؛ زخم عمیق جامعه‌ای است که فرزندانش را از او گرفته‌اند. این داغ‌ها فراموش نخواهند شد و نام جان‌باختگان از حافظه مردم پاک نخواهد شد.

دادخواهی ادامه دارد؛ تا محاکمه و مجازات آمران و عاملان این جنایت‌ها.

یاد مانی صفرپور و همه جان‌باختگان راه آزادی گرامی باد.

#دادخواهی
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
#جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد

Statement in Support of The Solidarity Letter by a Group of Prominent International Figures and Activists to Political Prisoners in Iran

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdZn6-sOHtR5pOQ6vZcu364RvDCjFgrDBbTaaSG7KdkiGFB6g/viewform

امروز صدو‌سی و ششمین هفته ازکمپین «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» است. با پیوستن زندان نور در هفته گذشته، اکنون ۶۲ زندان در سراسر ایران در اعتصاب غذای هفتگی برای توقف اعدام‌ها و لغو کامل حکم اعدام شرکت می‌کنند؛

زنان و مردان شجاعی که با وجود فشارها و اقدامات تلافی‌جویانه، بر مبارزه خود برای لغو حکم اعدام پافشاری می‌کنند.

‏ ‌ #سازمان_حقوق_بشر_ایران⁩
‏‌ #کارزار_جهانی_نه_به_اعدام_در_ایران⁩
‏‌ #سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام⁩
‏‌ #نه_به_اعدام⁩

نه به اعدام: بیانیه حمایتی چهره های سرشناس جهانی از زندانیان سیاسی و احکام برای معترضین اصفهان

۹ شهریور ۱۴۰۵- ۳۱ اوت ۲۰۲۶
تهیه و اجرا: حسن صالحی
مسئول فنی: آراد علیزاده

برنامه ای از کمیته بین المللی علیه اعدام
تهیه شده در تلویزیون کانال جدید

#زن_زندگی_آزادی
#جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
واتساپ، تلگرام و سیگنال: 0046722672890

بیانیه حمایتی چهره های سرشناس جهانی از زندانیان سیاسی

۹ شهریور ۱۴۰۵- ۳۱ اوت ۲۰۲۶
تهیه و اجرا: حسن صالحی
تهیه شده در تلویزیون کانال جدید
#زن_زندگی_آزادی
#جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد تماس با کمیته ی بین المللی علیه اعدام؛
https://t.me/no_execution1
+46737896505
@NoToExecutions_Tamas
@hormozraha

احکام زندان واعدام برای معترضین دی ماه در اصفهان

۹ شهریور ۱۴۰۵- ۳۱ اوت ۲۰۲۶
تهیه و اجرا: حسن صالحی
تهیه شده در تلویزیون کانال جدید
#زن_زندگی_آزادی
#جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد تماس با کمیته ی بین المللی علیه اعدام؛
https://t.me/no_execution1
+46737896505
@NoToExecutions_Tamas
@hormozraha

جیران مقدم یکی از اعضای خانواده های دادخواه دهه ۶۰
گفتاری از شرایط سخت و سنگین ان زمان و شکل گیری خانواده بزرگ دادخواهان که با همبستگی به جنگ فراموشی و سکوت رفتن #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم

اعدام علی میررضایی علیرغم اعتراض مردم بابل
چهارشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۵

جمهوری اسلامی، علیرغم اعتراض و تلاش مردم بابل، علی میررضایی، خواننده فولکلور مازندرانی، را اعدام کرد.

بامداد چهارشنبه ۱۱ شهریور، جمعیت قابل‌توجهی از شهروندان در مقابل زندان بابل تجمع کردند تا مانع اجرای حکم شوند و از خانواده مقتول خواستند از قصاص بگذرند؛ اما حکومت به خواست مردم اعتنا نکرد و این اعدام را به اجرا گذاشت.

میررضایی از اسفند ۱۴۰۰، در ارتباط با پرونده کشته‌شدن «عرفان درزی‌نژاد» در یک درگیری در کافه‌ای در بابل، بازداشت و به قصاص محکوم شده بود.

تجمع مردم بابل برای نجات یک انسان، حتی اگر نتوانست مانع اجرای حکم شود، اهمیت بزرگی دارد. سنت اعتراض و تجمع علیه اعدام، شهر به شهر در حال گسترش است و به جنبشی تبدیل می‌شود که هزینه اعدام را برای جمهوری اسلامی افزایش می‌دهد.

اعدام جنایت سازمان‌یافته حکومتی است و به هر دلیل و بهانه ای باید ملغی شود.

#نه_به_اعدام
#اعدام_قتلی_عمد_حکومتی_است
#جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد

‏«تیرباران»
‏سروده‌ی سرفراز ترانه اردلان سرفراز
‏برای مراسم یادمان فرانکفورت

‏آسمان خون‌بار است. گل اسیر خار است
‏سر آزاده‌ی سرو بر فراز  دار است
‏گزمه‌ها داس‌به‌دست کارشان کشتار است
‏تیرباران بلا از درودیوار است
‏نسل بیدار اما از قفس بی‌زار است
‏بی‌هراس و تردید تشنه‌ی پیکار است.

‏شنبه ۵ سپتامبر ساعت ۵ دانشگاه فرانکفورت
‏حضور مصاف با فراموشی است

بیانیه

اعدام؛ چهره‌ی عریان سرکوب

اعدام، چهره‌‌ای عریان از سرکوب است که قدرت‌های مستبد پس از گرفتن آزادی، کرامت و اختیار انسان، به آن متوسل می‌شوند. هنگامی که حکومتی چوبه‌ی دار را در اختیار می‌گیرد، جنایت به ابزار حذف، ارعاب و خاموش کردن انسان‌ها تبدیل می‌شود.

این روش سرکوب در ساختار قضایی حاکمیت، در امتداد فرایندی است که از ابتدا با نقض گسترده‌ی حقوق متهم همراه است. حکم اعدام بر پایه‌ی «علم قاضی» و اعترافاتی صادر می‌شوند که در صحت و چگونگی اخذ آن‌ها تردید جدی وجود دارد. عدم دسترسی آزادانه‌ی متهم به وکیل، بازداشت‌های طولانی‌مدت و بی‌خبری خانواده، اعترافاتی که تحت فشارهای جسمی و روانی گرفته می‌شوند، «حبس‌های بی‌تصمیم» که متهمان برای رهایی از شرایط فرساینده، هر آن‌چه را خواسته می‌شود به زبان ‌آورند، تنها بخشی از این موارد است. اعترافاتی که نه‌تنها در شرایط غیرعادی و تحت فشار گرفته شده، بلکه در بسیاری موارد با اظهارات صریح‌ متهم درباره‌ی بی‌گناهی خود در تعارض‌ است.

مجموعه‌ی این فرایند، به صدور احکامی منجر می‌شود که سرکوب را تا پای جان انسان پیش می‌برند و هولناک‌تر آن که اجرای حکم اعدام در ملأ‌عام، به عنوان قدرت‌نمایی و ایجاد وحشت در جامعه به نمایش درمی‌آید. در چنین ساختاری، هر صدای مخالف و هر اعتراضی می‌تواند با این چرخه‌ی سرکوب مواجه شود؛ چرخه‌ای از بازداشت و بازجویی و پرونده‌سازی تا صدور احکام سنگین و در نهایت اعدام.

اعتراضات دی‌ماه نیز از این شیوه مستثنا نیست. این اعتراضات در شرایطی شکل گرفت که خشم و نارضایتی عمومی از فقر، فشار معیشتی و وضعیت نابسامان زندگی به اوج خود رسیده بود، اما همچون همیشه، با سرکوب گسترده و این‌بار بی‌سابقه پاسخ گرفت. پس از آن، دامنه‌ی بازداشت‌ها و پرونده‌های امنیتی گسترده‌تر و صدور و اجرای احکام اعدام به روندی مستمر بدل شده است؛ رویه‌ای که سایه‌ی جنگ نیز بهانه‌‌ی تازه‌ای برای تشدید و گسترش دامنه‌ی آن است.

این سازوکار، ادامه‌ی همان سیاستی است که جمهوری اسلامی از نخستین سال‌های استقرار خود در برابر مخالفان و منتقدان در پیش گرفته است. حکومتی که همواره اعتراض را جرم، مخالفت را تهدید امنیتی و ناراضی را دشمن می‌نامد، از اعدام نه تنها به عنوان «مجازات»، بلکه برای ایجاد رعب و وحشت در جامعه استفاده می‌کند.

تداوم این روند، بار دیگر ضرورت ایستادن در برابر اعدام و مخالفت صریح و بی‌قیدوشرط با آن به‌عنوان ابزاری برای سلب حیات و سرکوب را پیش روی ما قرار می‌دهد. مخالفت با اعدام، به معنای تفکیک انسان‌ها بر اساس نوع اتهام نیست. هیچ جرمی، هیچ اتهامی و هیچ شرایطی نمی‌تواند گرفتن جان انسان را به اقدامی مشروع تبدیل کند و آن را «مجازات» بنامد.

کانون نویسندگان ایران که سال‌ها زیر فشار و سرکوب حاکمیت، دفاع از آزادی بیان بی‌هیچ حصر و استثنا را سرلوحه‌ی خود قرار داده است، صدور و اجرای احکام مرگ را به‌شدت محکوم می‌کند. حق حیات، امتیاز حکومت‌ها نیست و هیچ انسانی را نمی‌توان به نام قانون از این حق محروم کرد.

کانون نویسندگان ایران
۱۲ شهریور ۱۴۰۵

https://t.me/no_to_execution_in_iran/10280