🍃
کوچ سفالی

این گزاره که «رنگ سفال تغییر کرده، پس حتماً یک کوچ بزرگ رخ داده»، به لحاظ منطق تاریخی، ساده‌انگارانه و غیرعلمی است.
تغییر در فرهنگ مادّی، لزوماً به معنای جابجایی جمعیت نیست. رنگ سفال بیش از آنکه به مهاجرت مربوط باشد، به فناوری کوره‌ها بستگی دارد. مهار هوادهی در کوره، رنگ سفال را از نخودی به خاکستری تغییر می‌دهد.

شکل و رنگ ظروف، مانند لباس دستخوش ذائقهٔ زمانه می‌شود. این تغییر کاملاً درونی است و ربطی به ورود جمعیت تازه ندارد.
در باستان‌شناسی نوین، این باور که تغییر اشیاء مساوی با تغییر جمعیت است، یک مغالطهٔ روش‌شناختی شمرده می‌شود. یک جمعیت می‌تواند بدون عامل مهاجرت، سبک هنری یا مذهبش را عوض کند.
روش تاریخی حکم می‌کند که ابتدا نوآوری و تحول درونی یا تجارت بررسی و رد شود، آنگاه به سراغ فرضیه‌هایی مثل مهاجرت بزرگ رفت. نتیجه‌گیری فوری از سفال به کوچ، میان‌بُر غیرعلمی است.

تغییرات سفالی در تاریخ ایران (مانند سفال خاکستری عصر آهن) که زمانی به «هجوم آریایی‌ها» نسبت داده می‌شد، امروزه نتیجهٔ پیشرفت فناوری کوره‌ها دانسته می‌شود.
تغییر رنگ سفال، حداکثر یک پرسش پژوهشی است، نه یک حکم تاریخی.

@oldhistor

🍃
استپِ پر از خالی

در عصر یخبندان، استپ جنوب روسیه، اقلیمی سرد و کم‌بازده بود؛ با یخبندان دائمی، منابع غذایی محدود و جمعیت‌های بسیار پراکنده.
در برابر، مدارهای پایین‌تر (فلات ایران، میانرودان، شرق مدیترانه و شمال هند) از اقلیم معتدل‌تر، آب قابل‌اتکاتر و در نتیجه تراکم جمعیتی بالاتری برخوردار بود. تمدن‌های نخستین نیز در همین کمربند گرم و پرآب شکل گرفت.

بنابراین، فرضیه‌ای که «تمدن، زبان و دین» را از استپ‌های شمالی به جنوب وارد می‌کند، منسوخ و ناپذیرفتنی است.

۱. سرزمینی سرد و کم‌جمعیت نمی‌تواند مهد تمدن و تراکم انسانی باشد.
۲. تمدن، نیازمند کشاورزی و شهرنشینی است که در استپ یخی ممکن نبود.
۳. گسترش زبان‌های هندواروپایی از استپ در دورۀ هولوسن، بیشتر شبیه قصه بوده و منطقی نیست.
۴. جمعیت‌های نوار جنوبی، تداوم بومی داشتند و مهاجرتی از استپ به آن وجود نداشته است.
۵. مولفه‌هایی چون زبان و دین و فرهنگ، از درهم‌آمیزی باورهای بومی جنوبی ساخته شده است، نه به صورت بستۀ وارداتی از شمال.

تمدن از جنوب برخاسته و فرهنگ و فناوری از آنجا به شمال رفته است. استپ اقلیمی بود که توان زیستی و جمعیتی لازم برای چنین کاری را نداشت.

🍃
فرگرد یکم وندیداد

· نخستین سرزمین نیک، ایران‌وج بود.
· آنگاه اهریمن «زمستان دیوآفریده» را در آن پدید آورد.
· یعنی سرزمینی که روزگاری مطلوب و قابل سکونت بود، دچار سرمای سخت شد.

منطقی‌ترین برداشت از این متن، سرزمینی با اقلیم معتدل در گذشته است که بعدها سرد شده باشد.
فلات ایران، در گذشته سرزمینی معتدل و طبق متن «تیریشت» و گزارش‌های دیرین‌هواشناسی، پرآب بوده است. سرمایی که بعداً می‌آید، باید برای مردم یک سرزمین معتدل، بهت‌آور و فاجعه باشد.

اگر ایران‌وج در نزدیکی سیبری باشد، سرما از ابتدا ویژگی دائمی آن بوده است؛ پس دیگر «اهریمن زمستان آورد» بی‌معنا می‌شود. چرا اهریمن باید در سرزمینی که از قبل یخ‌زده است، زمستان بیاورد؟
متن از تغییر وضعیت از مطلوب به نامطلوب می‌گوید، نه از سرزمینی که از ابتدا سرد بوده است.

اگر بپذیریم ایران‌وج نزدیک سیبری بوده، پس باید بپذیریم که سیبری هم در زمان آفرینش، گرم و نیک بوده است! اما از نظر اقلیمی، سیبری در بازه‌های قابل سکونت انسان، همواره سرد بوده است.
پس منطق متن، با سرزمینی جور درمی‌آید که دچار دگرگونی اقلیمی به سمت سرما شده، نه سرزمینی که ذاتاً یخبندان است.

@oldhistor

🍃

پای استدلالیان چوبین بُوَد
پای چوبین، سخت بی‌تمکین بُوَد

· مصری‌ها بومی نیل‌اند.
· چینی‌ها بومی هوانگ‌هو هستند.
· یونانی‌ها مهاجر شمرده نمی‌شوند، بلکه ظهور می‌کنند.
· هندی‌ها را هم می‌گویند «ترکیبی از بومیان و مهاجران».
· اما دربارهٔ ایران، روایت غالب این شد که «ایرانی‌ها از استپ آمدند و جای بومیان را گرفتند».

۱. زیرا ادعا می‌شود که زبان‌های ایرانی، شاخه‌ای از هندواروپایی و خاستگاه آن استپ است.
۲. از «زبان» آغاز و به مردم پرش شد. کم‌کم چنان وانمود شد که گویی ملت ایران، یکپارچه از استپ کوچیده و فلات ایران پیش از آن خالی بوده است.
۳. در دوره‌ای که فرضیۀ هندواروپایی در خوانش استعماری قرن ۱۹ ساخته شد، اروپایی‌ها هم دوست داشتند برای خود اصل و نسب آریایی از استپ بسازند. سپس همین رخت بر تن ایران و هند هم دوخته شد.
۴. باشندگان کهن فلات ایران یا نادیده گرفته و یا مغلوب معرفی شدند.

گویی فقط ایرانی‌ها از جای دیگر آمده‌اند. تناقضی، محصولِ بیش از یک قرن تفسیر خاص از زبان‌شناسی تطبیقی و باستان‌شناسی، نه لزوماً حقیقت تاریخی.
اما منطق تاریخی می‌گوید، ایرانیان نیز مانند مصری‌ها و چینی‌ها، بومی فلات ایران‌اند.

@oldhistor

🍃
احیای روایات ملی
در پرتو دانش‌های نوین

روایات ملی و استوره‌ای ایران، که تمدن ایرانی را برآمده از همین سرزمین و دارای تداومی دیرینه می‌دانست، در یکصد سال گذشته و با ورود فرضیۀ مهاجرت آریایی‌ها، به حاشیه رانده و «غیرعلمی» خوانده شد. اکنون اما دانش‌های نوین پرده از واقعیتی دیگر برمی‌دارد.

یافته‌های ژنتیک باستانی، تداوم جمعیتی چشمگیر در فلات ایران از دوران نوسنگی تاکنون را نشان داده و ادعای «جایگزینی گسترده» را رد می‌کند. همزمان، دیرین‌هواشناسی، ایران را زیستگاهی پیوسته و مولد برای تکامل جوامع بومی ترسیم می‌نماید. باستان‌شناسی نوین نیز لایه‌های فرهنگی را نه گسستی ناگهانی، بلکه به شکل یک دگردیسی درون‌زا آشکار می‌سازد.

این هم‌گرایی میان دانش تجربی و روح روایات استوره‌ای، تنها بازگشتی تمام‌عیار به «حکمت نهفته در حافظهٔ ملی» نیست؛ بلکه نشان می‌دهد مرز میان استوره و داده، گاه نازک‌تر از آن است که پنداشته می‌شد. آنچه یک قرن پیش با چماقی به شمایل علوم نوین، استوره‌زدایی شد، اکنون به پشتوانهٔ همان علم، معنایی تازه یافته است.

«روایات ملی» نه رقیب، که هم‌سخن دانش‌های نوین است.

@oldhistor

🍃
ایران‌وج، نه در حاشیۀ خوارزم

برای یک قرن، برخی پژوهشگران مانند فرانتس گرنه کوشیده‌اند تا ایران‌وج را به خوارزم یا شمالِ سغد محدود کنند.
اما منطق درونیِ متون کهن و شواهدِ تاریخی چیز دیگری می‌گوید.

. در نظامِ هفت اقلیم اوستا، ایران‌وج با خونیرث یکی است؛ اقلیمی که وسعتی برابر با همۀ شش اقلیم دیگر دارد.
. متونِ پهلوی، ایران‌وج را از خراسان (کنگ‌دژ در سیاوشگرد) تا ری (داراجه‌رود) و از البرز (پل چینود و استودانِ تهمورث) تا اروند (انجمن گرانمایگان جمشید) گسترده می‌داند.
. در گزارشِ فرگرد یکمِ وندیداد، پئوئیریم به معنای «در آغاز» است، نه «اولین در ترتیب مکانی». همچنین چهار بند نخست این فرگرد، صرفا مقدمه‌ای بر متن فرگرد دوم می‌باشد.
. اگر ایران‌و‌ج جایی در خوارزم بود، پس چگونه در جای خاستگاهِ استوره‌هایی می‌نشیند که البرز، ری، سیستان و اروند را در بر می‌گیرد؟
. واژۀ «وئجه» به معنای گسترش است. ایران‌وج یعنی «گسترۀ ایرانیان» و فرهنگِ ایرانی از آن به شش جهت گسترانده شد، نه از یک دژ یا آبادی.

ایران‌وج، همان خونیرث است که با مرزهای ایران نوسنگی همخوانی دارد.

تاریخ، با گزینش‌های سلیقه‌ای ساخته نمی‌شود.

@oldhistor

🍃
اومان‌منده، نیاکان کلدانی‌ها

مهرداد ایران‌مهر
در متون باستانی، واژۀ اومان‌منده بارها به عنوان نام قومی مهاجم و ویرانگر تکرار شده است. اومان‌منده نه یک قوم بیگانه، بلکه نیاکان کلده‌ها و شاخه‌ای از تبار ماد بوده‌اند.
در اینجا با بهره‌گیری از اسناد خط میخی، افسانۀ کوتی‌نارام‌سین، سالنامه‌های بابلی و شواهد باستان‌شناسی، به بازخوانی هویت این جمعیت می‌پردازیم.

اومان‌منده‌ها در هزارۀ سوم از رشته‌کوه‌های زاگرس به شمال میانرودان و حرّان هجوم آورده، در آنجا (منطقۀ شوبات-انلیل) ساکن شدند.
سپس در موج دوم (حوالی ۱۰۰۰ تا ۶۲۶ پ.م)، از شمال به سمت جنوب حرکت کرده، اوروک را غارت نموده و در نهایت در باتلاق‌های جنوب میانرودان (کرانه‌های خلیج فارس) مستقر گشتند. از این زمان به بعد، در منابع تاریخی با نام کلده شناخته شده و سپس دودمان یازدهم بابل (نو) را تشکیل دادند.

نقطۀ اوج این تبارشناسی، جایی رقم خورد که نبوپلسر بنیانگذار دودمان کلدانی بابل (۶۲۶ ق.م.) با بستن پیمان ازدواج سیاسی با هوخشتره پادشاه ماد، پیوند خونی و نظامی میان این دو گروه را محکم کرد. این اتحاد در سال ۶۱۲ پ.م به سقوط نینوا و نابودی آشور انجامید.

@oldhistor

🍃
داریوش مادی، ناشناختۀ تاریخ

پژوهشگران معاصر در شناسایی داریوش مادی در کتاب دانیال، به خطا رفته‌اند. گروهی او را داریوش هخامنشی دانسته‌اند، گروهی هوخشتره و نیز افسانه.
حال آنکه ابن عبری در «مختصر تاریخ الدول» تصریح می‌کند، «داریوش مادی، که یونانیان او را نابونیدوس گویند.»

نشانه‌های دیگر نیز این همانندی را تأیید می‌کند. نام پدر او در کتاب دانیال «اخشورش» (خشیارشا) ثبت شده و مدت سلطنتش ۱۷ سال آمده است. (برابر با دورۀ فرمانروایی نبونئید، آخرین شاه بابل نو)
معمای تقدم نام بلطشاصر در فهرست شاهان جدول بیرونی در آثارالباقیه نیز چنین حل می‌شود که، نبونئید سال‌ها بابل را ترک کرد و پسرش را نایب‌السلطنه ساخت. رخدادنگاران، بلتسر را شاه مستقل پنداشتند و بازگشت نبونئید را پادشاهیِ دیگری ثبت کردند.

پس داریوش مادی، نه داریوش هخامنشی است و نه شخصیت دیگری از این دست؛ او همان نبونئید، واپسین فرمانروای کلده است.
این سردرگمی نشان می‌دهد که غفلت از متون کهن، چگونه ساده‌ترین پاسخ‌ها را سال‌ها پنهان نگاه می‌دارد.

دودمان یازدهم بابل (نو)، از نسل کلده‌های جنوبی و اعقاب اومان‌منده‌های زاگرس (ماد) هستند.

@oldhistor

🍃
امرتات، آمو، مردی، آمورو، مرتو
(پیش‌مقاله)

مهرداد ایران‌مهر
در اسناد کهن میانرودان و مصر، نام‌های «مرتو/آمورو» و «آمو» برای مردمانی به کار رفته است که حضوری گسترده در غرب آسیا داشتند.

روایات رایج، اینان را اقوامی سامی می‌داند؛ اما شواهد نام‌شناختی، جای‌نام‌ها و شاخص‌های جمعیتی، زمینه را برای طرح فرضیه‌ای علمی-تاریخی فراهم می‌کند.
وجود لایه‌ای ایرانی در هستهٔ آغازین این جمعیت، با خاستگاهی در شرق کرانه‌های کاسپی با سیر به میانرودان، سوریه و فلسطین. این زنجیرهٔ گسترش جمعیتی، بر پایهٔ اسناد دست اول و تحلیل زبان‌شناختی بررسی می‌شود.

از گزارش نیکلای دمشقی که کوروش را از «مردی»های پارس می‌داند تا لقب «لوگل‌مرتو» برای حمورابی و نیز تبار آموری خاندان شمشی‌ادد آشوری، شواهدی در دست است که نشان می‌دهد عنصر ایرانی‌تبار در تاریخ سیاسی و قومی غرب آسیا بسیار پررنگ‌تر از آن است که روایت سامی‌محور تاکنون بازمی‌نمایاند.

با این حال و در هر گام، مرز میان فرضیه، استنتاج و اثبات سندی باید روشن نگهداشته شده و کوشش گردد که این روایت در چارچوبی تاریخی و آزمون‌پذیر صورت‌بندی شود.

پژوهش پایه:
دکتر جهانشاه درخشانی

@oldhistor

🍃
کتاب آشور هرودوت

هرودت در کتاب اول تواریخ (بندهای ۱۰۶ و ۱۸۴) صراحتاً به اثری از خود با عنوان «روایات آشوری» اشاره می‌کند، اما این کتاب، امروزه موجود نیست.
این نشان می‌دهد که متن کنونی او ناقص است و بخش مهمی از تاریخ ماد و آشور از بین رفته است.

تقسیم‌بندی نه‌گانۀ کتاب هرودت به نام الهه‌های یونانی (موزها) کار او نیست، بلکه در دوره هلنیستی و به احتمال زیاد در اسکندریه انجام شده است. کهن‌ترین نسخه‌های موجود نیز ۵۰۰ سال پس از مرگ او نوشته شده‌اند.
بنابراین احتمال افزوده‌ها، حذف‌ها و اشتباهات رونویسی در متن جدی است، اما اثبات «تحریف ساختاری عمدی» قطعی نیست.

هرودت، ترکیبی از تاریخ شفاهی، افسانه و گزارش‌های معتبر است. نبود کتاب آشور و ویرایش‌های انجام شده در اسکندریۀ ۲۰۰۰ سال پیش، اعتبار هرودت را در جزئیات خدشه‌دار می‌کند؛ اما برای نقد دقیق او، باید از «روش تطبیق گاهشماری» با اسناد و کتیبه‌ها استفاده کرد.

@oldhistor

🍃
پَرَشی‌ها

روایت رایج، نخستین حضور پارس‌ها در غرب آسیا را به ذکر نام «پارسوا» در کتیبۀ شلمناصر سوم (قرن نهم پ.م) منحصر می‌داند.
اما به‌کارگیری روش‌شناسی تطبیقی، این رویکرد تک‌سندی را به چالش کشیده و استناد به دو دسته شواهد دست اول، بر ضرورت بازبینی در بازۀ زمانی حضور ایرانی‌تباران در غرب آسیا تأکید می‌کند.

الف) در نقوش دیواری پادشاهی کهن مصر (۳۰۰۰ تا ۲۵۰۰ پ.م)، گروه‌هایی از اسیران با ویژگی‌های ظاهری متمایز (ریش و موی فر) به ثبت رسیده‌اند که دقیقاً با هویت بصری سربازان پارسی در نقش‌برجسته‌های هخامنشی و کتیبه‌های آشوری تطابق دارد.
ب) در سالنامه‌های سارگن اکدی (حدود ۲۳۰۰ پ.م)، نام سرزمین‌های شرقی میانرودان با عناوین «پرشی» و «پرخشوم» ثبت شده است که نشان از شناخت و حضور این جمعیت‌ها در ۱۵۰۰ سال پیش از شلمناصر دارد.

گسترش پارس‌ها در غرب آسیا، نه یک رویداد ناگهانی در هزارۀ اول، بلکه بخشی از یک زنجیرۀ پیوسته از گسترش جمعیتی و تداوم هویتی بوده است.
بنابراین، رویکرد موجود که صرفاً بر یک کتیبه تمرکز کرده است، نیازمند بازنگری جامع و همزمان استفاده از تمامی لایه‌های اسناد کهن می‌باشد.

@oldhistor

🍃
نقشۀ گسترش R1a

۱. خطای رایج:
همواره گسترش نشانگرهای ژنتیکی (مثل R1a)، معادل "مهاجرت قومی" محسوب شده است. اما این نقشه نشان‌دهندۀ جریان تدریجی ژن از طریق ازدواج‌های بین‌گروهی طی هزاران سال است.

۲. شواهد محکم (داده ایران):
در ایران، نشانگر J به میزان ۴۶.۷٪ که نماد کشاورزان بومی زاگرس است، برتری مطلق دارد. سهم کل گروه استپی R، کمتر از نصف یعنی ۲۱.۴٪ است.

۳. شواهد تکمیلی (پاگانی ۲۰۲۴ و باستان‌شناسی):
فلات ایران نه تنها خاستگاه اولیۀ تمام نشانگرهای ژنتیکی انسان غیرآفریقایی است، بلکه ۴۰,۰۰۰ سال زیستگاه مستمر انسان هوشمند بوده است.

۴. نتیجه‌گیری قاطع:
اگر مهاجرت بزرگ آریایی رخ داده بود، R1a باید غالب می‌شد (که نشد). بنابراین، نظریۀ "آریایی‌های مهاجم از استپ" و ادعای "ایران‌وج در خارج از فلات"، از نظر علمی مردود است.

فلات ایران، خود خاستگاه کهن و پایدار تمدن است.

@oldhistor

🍃

هرودوت (سده پنجم پ.م)،
مرگ او را در نبردی با ماساگت‌ها به رهبری ملکه تومیریس گزارش می‌کند؛ روایتی که در آن کوروش شکست می‌خورد و سر بریده‌اش در مشک خون قرار می‌گیرد.

هر چند هسته‌ای تاریخی دارد (لشگرکشی به مرزهای شرقی)، اما آکنده از عناصر یونانی است و شکست ارتش هخامنشی از یک قبیلۀ کوچ‌نشین، از نظر نظامی نامحتمل می‌نماید.

گزنفون (سده چهارم پ.م)،
مرگی آرام در کاخ، همراه با وصیت‌نامه‌ای فلسفی-سیاسی را به تصویر می‌کشد.

به دلیل آرمان‌سازی و ناسازگاری با سبک زندگی کوروش کنار گذاشته می‌شود.

کتزیاس (سده چهارم پ.م)،
بر زخمی شدن کوروش در نبرد با دربیک‌ها و مرگ پس از چند روز و حضور همسرش آمیتیس و بازگشت پیکر به پارس تأکید می‌کند.

به دلیل جایگاه درباری راوی، معقولیت نظامی، سازگاری با روند انتقال قدرت و هماهنگی با وجود آرامگاه پاسارگاد، بی‌طرفانه‌ترین گزارش است و نزدیکترین تصویر به حقیقت دانسته می‌شود.

@oldhistor

🍃
«یونان» مقصد تمدن، نه مبدا آن

بر اساس شواهد اقلیمی و باستان‌شناسی، خشکسالی ۳۲۰۰ پ.م، جمعیت‌های ساکن در ایران را به گسترش واداشت. این جمعیت‌ها، بنیانگذاران تمدن‌های میانرودان، سِند و مصر شدند. بنابراین، این تمدن‌ها شاخه‌هایی از درخت تمدن ایران هستند.

قلمرو ایران نوسنگی، شامل تمام این شاخه‌ها (از مصر تا آسیای خرد و سِند) بود. این تودۀ عظیم جمعیتی و جغرافیایی، بستر طبیعی برای تولد ریاضیات، پزشکی، نجوم و مهندسی بود؛ و این غیرمنطقی‌ترین خطای تاریخی است که خاستگاه این علوم را به قطعه‌ای کوچک در «غرب اژه» (یونان) نسبت دهیم.

متفکران ساکن در آسیای خرد (مانند تالس و فیثاغورث) که هرگز خود را از یونانیان دریا نمی‌دانستند، دانش برآمده از ایران را دریافت، بومی‌سازی و به آتیک منتقل کرده‌اند.

متفکران آتنی غرب اژه، بدون داده‌های علمیِ هزاران ساله‌ای که از ایران ریشه گرفته بود، نمی‌توانستند فلسفه و هندسۀ خود را بنا کنند. یونان در واقع «ایستگاه نهایی» در مسیر انتقال دانش از ایران بود.

روایت «یونان به عنوان گهوارۀ علم»، یک تحریف سیاسی-تاریخی و اروپامحور است.

@oldhistor

🍃
دانش غرب از زمین رویید!

منطق تاریخی حکم می‌کند که پیشرفت علمی ناگهانی اروپا در عصر نوزایی، بدون یک زنجیرۀ انتقال دانش از گذشته، غیرممکن است. این «جهش» توضیح‌پذیر نیست، مگر آنکه اروپا وامدار دستاوردهای تمدن‌های پیشین باشد.

دانشمندان ایران دورۀ اسلامی مثل خوارزمی (جبر و ریاضیات)، رازی و ابن‌سینا (پزشکی) و نصیرالدین توسی (نجوم و مثلثات)، توسعه‌دهندگان بنیادین آن بودند. نوشته‌های آن‌ها تا قرن‌ها در معتبرترین دانشگاه‌های اروپا تدریس می‌شد.

ارقام هندسی، جداول نجومی و نمادهای ریاضی (مانند حرکت سیارات توسی) که در ایران شکل گرفت، پایه‌های اصلی کار دانشمندانی چون گالیله، کپلر و کوپرنیک را بنا نهاد. آن‌ها بدون این داده‌های دقیق، نمی‌توانستند معادلات خود را تدوین کنند.

علم ایران از طریق ترجمه‌های مسیر اندلس، جنگ‌های صلیبی و مهاجرت برخی دانشمندان، به اروپا منتقل شد.
علم نوین اروپا یک «انفجار درون‌زا» نبود، بلکه حاصل یک زنجیرۀ علمی است که حلقه‌های اصلی و توسعه‌دهندۀ آن در ایران شکل گرفت و به اروپا منتقل گشت.

اگر حلقه‌های ایرانی را از تاریخ حذف کنیم، رنسانس اروپا به شکلی که می‌شناسیم، هرگز رخ نمی‌داد.

@oldhistor

🍃
میراث گذشته و ویرانه‌های دانش ایرانی

روایتی تلخ از فاصلۀ عمیق میان عظمت گذشته تا نابودی میراث مکتوب ایران، پیش چشم است.

مورخانی چون مسعودی (قرن چهارم) از کتاب‌هایی خبر داده‌اند که حاوی تصاویر شاهان ساسانی و تمامی علوم ایرانی بوده است؛ آثاری که امروزه اثری از آن‌ها نیست. همچنین ابوریحان بیرونی از یافتن متون باستانی روی پوست درختان در اصفهان و ابن‌ندیم از کشف انبوهی از کتاب‌های کهن و ناخوانا در بغداد خبر می‌دهد، و همگی نشان از سترگی دانشی دارد که در طول تاریخ خاک شده و از دست رفته است.

تاکنون تنها حدود صد جلد کتاب تاریخی قدیمی تصحیح شده است، اما هم‌اکنون هزاران نسخۀ خطی ارزشمند فارسی در کتابخانه‌های متروکه‌ای همچون هند، مصر و عثمانی در حال پوسیدن و نابودی است.

این حجم عظیم از نابودی، بزرگترین سند برای رد ادعای «همواره دریافت‌کننده بودن ایرانیان» است. اگر ایرانیان صاحب دانش و فرهنگ نبودند، چرا باید حجم عظیمی از کتابت‌های آن‌ها در طول تاریخ (از حملات بیگانه تا بی‌مهری‌های بعدی)، نابود می‌گشت؟

آنچه امروز باقی مانده، تنها نوک کوه یخ تمدنی است که بخش اعظم آن را تاریخ بلعیده است.

@oldhistor