اشاره به بافتار تاریخی درفش ملی
درفش ملی در برابر درفش عثمانی برکشیده شد و در دولتهایِ شیعیِ صفوی و افشار و زند و قاجار، جوانان ایرانی زیرِ این درفش که نشانِ تشیّع در برابر هلالِ خلفای عثمانی بود، شهید میشدند؛ و در زمان قاجار، چه مذاکرات و تشنجهای چندماهه و گاه دوسالهای میان دولتینِ ایران و عثمانی بر سر "بیرق کشیدن" که در نگرفت.
این مذاکرات با میانجیگریِ روس و انگلیس و گاه فرانسه انجام میشد که مهم بودنش را نشان میداد، و عثمانی حاضر نمیشد پرچمی که نماد تشیّعِ جهان اسلام است در محۀ اسلامیِ استانبول که پایتخت خلافت اسلامی بود، بالا برود.
به راستی، دولتمردان ما با وجد سیاسی در برابر امپراتوریِ عثمانی، چه میزان غیرت از خود برایِ این نشانها که بارِ مذهبی داشت، نشان میدادند.
سپستر هنگامی که صلیب سرخ راه افتاد، این کشور شیعه حاضر نشد از پرچم دشمن تاریخی خود و نماد آلعثمان بهره ببرد و کوشش کرد نمادِ تشیّع را در برابر هلال سرخ ثبت کند، و این دستاورد بزرگ برای میهن به ارمغان آمد.
چنانکه میدانید دولت اسراییل همۀ کوشش خود را کرد تا نشانِ «ستارۀ سرخ داود» را ثبت کند، و با وجود لابی قدرتمند نتوانست. این خود، دستاورد دولتمردان دلسوز ایران را نشان میدهد که به عنوان یک پادشاهی شیعه، استقلال خود را در نشان و نماد در جهان اسلام حفظ کردند.
ولی جای تاسف است که، امروزه یک دولتِ دینی که داعیۀ رهبری و پدرخواندگیِ شیعیان جهان را داشته و دارد؛ حاضر شده است از هلالِ عثمانی که نشان و دنبالۀ خلافتِ آلمروان بود، استفاده کند.
آیا این ننگی برای تنها کشور شیعۀ جهان نیست؟
http://s5.picofile.com/file/8126636000/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF.jpg
درفش ملی در برابر درفش عثمانی برکشیده شد و در دولتهایِ شیعیِ صفوی و افشار و زند و قاجار، جوانان ایرانی زیرِ این درفش که نشانِ تشیّع در برابر هلالِ خلفای عثمانی بود، شهید میشدند؛ و در زمان قاجار، چه مذاکرات و تشنجهای چندماهه و گاه دوسالهای میان دولتینِ ایران و عثمانی بر سر "بیرق کشیدن" که در نگرفت.
این مذاکرات با میانجیگریِ روس و انگلیس و گاه فرانسه انجام میشد که مهم بودنش را نشان میداد، و عثمانی حاضر نمیشد پرچمی که نماد تشیّعِ جهان اسلام است در محۀ اسلامیِ استانبول که پایتخت خلافت اسلامی بود، بالا برود.
به راستی، دولتمردان ما با وجد سیاسی در برابر امپراتوریِ عثمانی، چه میزان غیرت از خود برایِ این نشانها که بارِ مذهبی داشت، نشان میدادند.
سپستر هنگامی که صلیب سرخ راه افتاد، این کشور شیعه حاضر نشد از پرچم دشمن تاریخی خود و نماد آلعثمان بهره ببرد و کوشش کرد نمادِ تشیّع را در برابر هلال سرخ ثبت کند، و این دستاورد بزرگ برای میهن به ارمغان آمد.
چنانکه میدانید دولت اسراییل همۀ کوشش خود را کرد تا نشانِ «ستارۀ سرخ داود» را ثبت کند، و با وجود لابی قدرتمند نتوانست. این خود، دستاورد دولتمردان دلسوز ایران را نشان میدهد که به عنوان یک پادشاهی شیعه، استقلال خود را در نشان و نماد در جهان اسلام حفظ کردند.
ولی جای تاسف است که، امروزه یک دولتِ دینی که داعیۀ رهبری و پدرخواندگیِ شیعیان جهان را داشته و دارد؛ حاضر شده است از هلالِ عثمانی که نشان و دنبالۀ خلافتِ آلمروان بود، استفاده کند.
آیا این ننگی برای تنها کشور شیعۀ جهان نیست؟
http://s5.picofile.com/file/8126636000/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF.jpg
درباره واژه "يوغ، يوگ"
"يوغ" از پهلوي(پارسي ميانه) "يوخت" و اين از اوستايي "يَئُوگَ" مي باشد.
يوغ در لغت معناي جفت و يكي شدن را ميدهد، و در اصطلاح:
چوبي كه هنگام شخم كردن روي گردن جفت گاو ميگذارند و گاوآهن را به آن ميبندند، جوغ و جغ هم ميگويند.
همي گفت با او گزاف و دروغ
مگر كاندر آرد سرش را به يوغ
ابوشكور
پس "يوغ" از اين روي كه بر گردن جفت گاو نهاده ميشود، "يوغ" است.
زير يوغ فلاني رفتن هم يعني با او جفت شدن و يكي شدن، و در واقع تحتالحمايه او شدن است.
يوگا در سنسكريت نيز از همين است و معناي جفت و يكي شدن را دارد.
@irannamak_ir
"يوغ" از پهلوي(پارسي ميانه) "يوخت" و اين از اوستايي "يَئُوگَ" مي باشد.
يوغ در لغت معناي جفت و يكي شدن را ميدهد، و در اصطلاح:
چوبي كه هنگام شخم كردن روي گردن جفت گاو ميگذارند و گاوآهن را به آن ميبندند، جوغ و جغ هم ميگويند.
همي گفت با او گزاف و دروغ
مگر كاندر آرد سرش را به يوغ
ابوشكور
پس "يوغ" از اين روي كه بر گردن جفت گاو نهاده ميشود، "يوغ" است.
زير يوغ فلاني رفتن هم يعني با او جفت شدن و يكي شدن، و در واقع تحتالحمايه او شدن است.
يوگا در سنسكريت نيز از همين است و معناي جفت و يكي شدن را دارد.
@irannamak_ir
تکوک
تکوک یا مرغان صراحی (به انگلیسی: Rhyton) ظرفهایی بودند که در دوران کهن به شکل جانوران ساخته میشدند. تکوک معمولاً آوندی بود زرین یا آهنین به صورت گاو یا ماهی یا مرغ و با آن بیشتر شراب میخوردند.
تکوک واژهای است از پارسی میانه که امروزه به جز فارسی در زبانهای ارمنی و گرجی هم به جا مانده است. یونانیان به آن تکوک گفته و هیتیها آن را بیبرو نامیدهاند. در اعصار تاریخی، به جز در مراسم مذهبی و درباری برای نوشیدن شراب، کاربرد دیگری نداشته و وسیلهای تجملی بوده است.
دستهبندی و تاریخچۀ تکوکها
تکوکها بر حسب شکل ظاهری خود به سه دسته اصلی تقسیم میشوند:
تکوکهایی که ساغر آنها با قسمت قدامی مجسمه زاویۀ قائمه میسازند.
تکوکهایی که ساغر آنها با انحنای ملایمی به شیر غران قسمت قدامی مجسمه متصل میشوند.
تکوکهایی که ساغر آنها مستقیماً بر سر یا گرده مجسمه نصب شدهاند.
سابقۀ هنر تکوکسازی به هزاره چهارم یعنی به حدود ۶۰۰۰ سال قبل بازمیگردد. از هزاره چهارم تا قرنهای هفتم و هشتم پیش از میلاد (۲۸۰۰ سال قبل) تعداد ناچیزی تکوک کشف شده است. در دوران حکومت مادها، هنر تکوکسازی پیشرفت بسیار کرد. این هنر در دوران هخامنشیان به اوج خود رسید.
یونانیان، شمار بسیار زیادی از ظرفهای زرین و سیمین ایران، از جمله تکوکهای زیادی را به غنیمت بردند. در آتن، ناگهان پس از جنگ با ایران تکوکهای ایرانی بسیاری دیده میشود. ساخت این تکوکها از سوی یونانیان تقلید شد و به یونانی ریتون نام گرفت.
تکوکهای بسیاری در ایران از دوران مادها، هخامنشی،اشکانی، ساسانی و اسلامی به جا مانده است که در موزههای سراسر جهان موجودند. یکی از مهمترین تکوکها در موزهها، تکوکی است از یک ریختهگر زرتشتی به نام روزبه پسر افریدون پسر بزرین که در سال ۶۰۳ قمری ساخته شدهاست.
تکوکهای مادی و هخامنشی
اغلب تکوکهای کشف شده که میتوان با تقریب خوبی آنها را به مادها نسبت داد، از نوع تکوکهای گروه سوم هستند. در میان این تکوکها، تکوک سفالی یافت شده در کلاردشت، اهمیت خاصی دارد. در این تکوک، بخش ساغر از بدنۀ مجسمه جدا نبوده و مجسمۀ توخالی «ساغر» را نیز تشکیل میدهد.
تکوکها در میان آثار هنری دورۀ هخامنشی، جایگاه خاصی دارند. ظرافت این ظروف در دوره هخامنشی، اوج هنر و در حقیقت نوعی افراط گرایی و تجملپرستی را تداعی میکند. تکوکهای هخامنشی عمدتاً ریشه در هنر تکوکسازی مادها داشته و کمتر از تکوکهای اورارتویی، آشوری و سکایی اثر گرفتهاند. تکوک هخامنشی اوج صنعت فلزکاری باستانی است و نمونههای آن در بسیاری از موزههای معتبر جهان یافت میشود.
با آنکه اوج هنر تکوکسازی در ایران متعلق به دوره ماد و هخامنشی است، اما پس از آنان نیز این هنر به حیات خود ادامه داد و حتی استفاده از تکوک تا قرنها پس از حمله اعراب دوام یافت.
لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ تکوک
http://pug.ir/Portals/0/CrossArticlePictures/139010/Image39626-1.jpg
تکوک یا مرغان صراحی (به انگلیسی: Rhyton) ظرفهایی بودند که در دوران کهن به شکل جانوران ساخته میشدند. تکوک معمولاً آوندی بود زرین یا آهنین به صورت گاو یا ماهی یا مرغ و با آن بیشتر شراب میخوردند.
تکوک واژهای است از پارسی میانه که امروزه به جز فارسی در زبانهای ارمنی و گرجی هم به جا مانده است. یونانیان به آن تکوک گفته و هیتیها آن را بیبرو نامیدهاند. در اعصار تاریخی، به جز در مراسم مذهبی و درباری برای نوشیدن شراب، کاربرد دیگری نداشته و وسیلهای تجملی بوده است.
دستهبندی و تاریخچۀ تکوکها
تکوکها بر حسب شکل ظاهری خود به سه دسته اصلی تقسیم میشوند:
تکوکهایی که ساغر آنها با قسمت قدامی مجسمه زاویۀ قائمه میسازند.
تکوکهایی که ساغر آنها با انحنای ملایمی به شیر غران قسمت قدامی مجسمه متصل میشوند.
تکوکهایی که ساغر آنها مستقیماً بر سر یا گرده مجسمه نصب شدهاند.
سابقۀ هنر تکوکسازی به هزاره چهارم یعنی به حدود ۶۰۰۰ سال قبل بازمیگردد. از هزاره چهارم تا قرنهای هفتم و هشتم پیش از میلاد (۲۸۰۰ سال قبل) تعداد ناچیزی تکوک کشف شده است. در دوران حکومت مادها، هنر تکوکسازی پیشرفت بسیار کرد. این هنر در دوران هخامنشیان به اوج خود رسید.
یونانیان، شمار بسیار زیادی از ظرفهای زرین و سیمین ایران، از جمله تکوکهای زیادی را به غنیمت بردند. در آتن، ناگهان پس از جنگ با ایران تکوکهای ایرانی بسیاری دیده میشود. ساخت این تکوکها از سوی یونانیان تقلید شد و به یونانی ریتون نام گرفت.
تکوکهای بسیاری در ایران از دوران مادها، هخامنشی،اشکانی، ساسانی و اسلامی به جا مانده است که در موزههای سراسر جهان موجودند. یکی از مهمترین تکوکها در موزهها، تکوکی است از یک ریختهگر زرتشتی به نام روزبه پسر افریدون پسر بزرین که در سال ۶۰۳ قمری ساخته شدهاست.
تکوکهای مادی و هخامنشی
اغلب تکوکهای کشف شده که میتوان با تقریب خوبی آنها را به مادها نسبت داد، از نوع تکوکهای گروه سوم هستند. در میان این تکوکها، تکوک سفالی یافت شده در کلاردشت، اهمیت خاصی دارد. در این تکوک، بخش ساغر از بدنۀ مجسمه جدا نبوده و مجسمۀ توخالی «ساغر» را نیز تشکیل میدهد.
تکوکها در میان آثار هنری دورۀ هخامنشی، جایگاه خاصی دارند. ظرافت این ظروف در دوره هخامنشی، اوج هنر و در حقیقت نوعی افراط گرایی و تجملپرستی را تداعی میکند. تکوکهای هخامنشی عمدتاً ریشه در هنر تکوکسازی مادها داشته و کمتر از تکوکهای اورارتویی، آشوری و سکایی اثر گرفتهاند. تکوک هخامنشی اوج صنعت فلزکاری باستانی است و نمونههای آن در بسیاری از موزههای معتبر جهان یافت میشود.
با آنکه اوج هنر تکوکسازی در ایران متعلق به دوره ماد و هخامنشی است، اما پس از آنان نیز این هنر به حیات خود ادامه داد و حتی استفاده از تکوک تا قرنها پس از حمله اعراب دوام یافت.
لغتنامهٔ دهخدا، سرواژهٔ تکوک
http://pug.ir/Portals/0/CrossArticlePictures/139010/Image39626-1.jpg
یک معمار ... یک زندگی....(هوشنگ سیحون)
بخش یک
هوشنگ سیحون(۱شهریور ۱۲۹۹ تهران – ۵خرداد ۱۳۹۳ ونکوور کانادا ) معمار، طراح، نقاش و مجسمه ساز سرشناس و نامدار اهل ایران
وی استاد معماری و رییس سابق دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سال های ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۷ هجری شمسی بود.
سیحون در خانواده ای آشنا با موسیقی به دنیا آمد. پدربزرگ او میرزا عبدالله فراهانی از پیشگامان موسیقی سنتی و معروف به پدر موسیقی سنتی ایران بود. مادر وی، مولود خانم، از نوازندگان تار و سه تار و نیز دایی او مرحوم احمد عبادی، استاد بزرگ سه تار بود.
او پس از پایان تحصیل معماری در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، به دعوت آندره گدار (رئیس اداره باستانشناسی وقت ایران) برای ادامه تحصیل راهی پاریس می شود و در دانشسرای عالی ملی هنرهای زیبای پاریس (بوزار) طی حدود ۳ سال تحت تعلیم اوتلو زاوارونی به تکمیل دانش معماری خود می پردازد و در سال ۱۹۴۹ به درجه دکترای هنر می رسد. او در بازگشت به ایران نخستین اثر معماری خود که بنای یادبودی بر آرامگاه بوعلی سینا بوده است را طراحی می کند.
سیحون در طول سال های فعالیت خود عضو شورای ملی باستان شناسی، شورای عالی شهرسازی، شورای مرکزی تمام دانشگاههای وابسته به یونسکو در پیش از انقلاب بوده و به مدت ۱۵ سال مسؤولیت مرمت بناهای تاریخی ایران را برعهده داشته است. وی استاد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بوده و یک دوره ریاست این دانشکده را عهده دار بوده است.
هوشنگ سیحون بیش از دو دهه در ونکوور کانادا زندگی کرد. وی شهروند افتخاری فرانسه نیز بود.
به گفته دخترش “مریم سیحون” وی در ساعت چهار و نیم صبح ۲۶ مه ۲۰۱۴ در بیمارستان ونکوور بر اثر پاره شدن رگ آئورت در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
ادامه دارد...
http://tua.ir/wp-content/uploads/2014/05/30.Houshang-Seyhoun-300x150.jpg
بخش یک
هوشنگ سیحون(۱شهریور ۱۲۹۹ تهران – ۵خرداد ۱۳۹۳ ونکوور کانادا ) معمار، طراح، نقاش و مجسمه ساز سرشناس و نامدار اهل ایران
وی استاد معماری و رییس سابق دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سال های ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۷ هجری شمسی بود.
سیحون در خانواده ای آشنا با موسیقی به دنیا آمد. پدربزرگ او میرزا عبدالله فراهانی از پیشگامان موسیقی سنتی و معروف به پدر موسیقی سنتی ایران بود. مادر وی، مولود خانم، از نوازندگان تار و سه تار و نیز دایی او مرحوم احمد عبادی، استاد بزرگ سه تار بود.
او پس از پایان تحصیل معماری در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، به دعوت آندره گدار (رئیس اداره باستانشناسی وقت ایران) برای ادامه تحصیل راهی پاریس می شود و در دانشسرای عالی ملی هنرهای زیبای پاریس (بوزار) طی حدود ۳ سال تحت تعلیم اوتلو زاوارونی به تکمیل دانش معماری خود می پردازد و در سال ۱۹۴۹ به درجه دکترای هنر می رسد. او در بازگشت به ایران نخستین اثر معماری خود که بنای یادبودی بر آرامگاه بوعلی سینا بوده است را طراحی می کند.
سیحون در طول سال های فعالیت خود عضو شورای ملی باستان شناسی، شورای عالی شهرسازی، شورای مرکزی تمام دانشگاههای وابسته به یونسکو در پیش از انقلاب بوده و به مدت ۱۵ سال مسؤولیت مرمت بناهای تاریخی ایران را برعهده داشته است. وی استاد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بوده و یک دوره ریاست این دانشکده را عهده دار بوده است.
هوشنگ سیحون بیش از دو دهه در ونکوور کانادا زندگی کرد. وی شهروند افتخاری فرانسه نیز بود.
به گفته دخترش “مریم سیحون” وی در ساعت چهار و نیم صبح ۲۶ مه ۲۰۱۴ در بیمارستان ونکوور بر اثر پاره شدن رگ آئورت در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
ادامه دارد...
http://tua.ir/wp-content/uploads/2014/05/30.Houshang-Seyhoun-300x150.jpg
👏1
یک معمار ... یک زندگی....(هوشنگ سیحون)
بخش دوم
معماری
استاد هوشنگ سیحون، نقاش و معمار پرسابقه ایرانی، به مرد بناهای ماندگار معروف است. از میان پروژه های طراحی و ساخته شده وی می توان به آرامگاه بزرگانی چون خیام، کمال الملک، بوعلی سینا، نادرشاه افشار، کلنل محمدتقی خان پسیان و ده ها مقبره و آرامگاه دیگر و نیز طراحی بنای موزه توس در سال ۱۳۴۷ و همچنین ساختمان بانک سپه در میدان توپخانه تهران اشاره کرد.
وی همچنین طراحی ساختمانهای سازمان نقشه برداری کل کشور، کارخانه نخ ریسی کوروس اخوان، کارخانه آرد مرشدی، مجتمع آموزشی یاغچی آباد، سینما آسیا، سینما سانترال، کارخانه کانادادرای (زمزم فعلی) در تهران و اهواز، کارخانه یخ سازی کورس اخوان و حدود ۱۵۰ پروژه مسکونی خصوصی را برعهده داشته است.
استاد سیحون نقش افکنی است که در دنیای ابعاد، از معانی پر رمز و راز باطن سخن به میان می آورد و برای بزرگانی که طراح آرامگاه شان بوده، کوشیده است تا معانی باطنی، فلسفه نظری و ساحت وجودی هر یک را در نقش مقبره اش متجلی و نمایان سازد. به عنوان مثال استاد سیحون در سال۱۳۳۸، طرح آرامگاه حکیم عمر خیام را مبتنی بر اصول ریاضی و مثلثاتی خیام، پایه گذاری و طراحی نموده است.
او در کتاب نگاهی به ایران درخصوص بنای آرامگاه نادر شاه افشار می نویسد:
ماده اصلی ساختمان از سنگ خارای منطقه کوهسنگی مشهد، مشهور به سنگ هرکاره است. این سنگ یکی از مقاومترین سنگ هایِی است که در ایران وجود دارد … او دلیل این انتخاب را اشاره به صلابت و عظمت نادر شاه افشار می داند و در ادامه می نویسد:
شکل کلی مقبرهٔ نادر به شکل شش ضلعی متناسبی است که شکلِ سیاه چادرهایی را تداعی میکند؛ دلیل این امر همین نکته است که نادر به جای کاخ، در زیر چادر زندگی می کرد.
نقاشی و طراحی
سیحون در کنار معماری، به نقاشی از مناظر و روستاهای ایران می پرداخت و نمایشگاه هایی از آثار خود را، در ایران و در خارج از ایران برپا کرده است. آثار وی در نمایشگاهی در دانشگاه ماساچوست در سال ۱۹۷۲ در کنار آثار هنرمندانی چون پیکاسو و سالوادور دالی به نمایش درآمد. در این نمایشگاه تابلویی از “کلافهای خطی” را به نمایش گذاشت که در آن از خطوط موازی و پر پیچ و تابی استفاده کرده بود که همدیگر را قطع نمیکردند.
دانشگاه هایی مثل MIT،هاروارد، واشنگتن و برکلی مجموعه ای از نقاشی های او را گردآوری کرده و نگهداری می کنند. همسر سابق وی معصومه سیحون نیز نقاش بود و صاحب گالری سیحون در تهران.
آثار
* معماری شاخص:
آرامگاه نادرشاه افشار در مشهد
آرامگاه کمال الملک در نیشابور
آرامگاه ابوعلی سینا در همدان ۱۹۵۱
آرامگاه خیام در نیشابور ۱۳۳۸٫
بازسازی و طراحی آرامگاه فردوسی در توس بر پایه طرح پیشین، در سال۱۳۴۷
آرامگاه کلنل محمدتقی خان پسیان
مقبره عباس میرزا و بعضی دولتمردان قاجار
ساختمان بانک سپه در تهران
بنای موزه توس۱۳۴۷
مرکز فرهنگی یزد
* نوشتاری
کتاب نگاهی به ایران – مجموعه ای از نقاشی های سیاه قلم
کتاب معماری سیحون
کتاب نیم قرن آثار معماری و نقاشی سیحون
نقاشی*
کلاغ پر
(Concerto) کنسرت رنگ روغن ۱۹۹۸
قلم و مرکب ۱۹۸۱
*دیگر آثار
تهیه فیلمی درباره آرامگاه بوعلی سینا به کارگردانی امیرشمخانی
روحش شاد و یادش جاویدان...
http://arel.ir/gallery/wp-content/pic/%d9%85%d8%b9%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c%20%d8%a2%d8%b1%d8%a7%d9%85%da%af%d8%a7%d9%87%20%d8%ae%db%8c%d8%a7%d9%85%20%e2%80%93%20%d9%87%d9%88%d8%b4%d9%86%da%af%20%d8%b3%db%8c%d8%ad%d9%88%d9%86/22%20(6).jpg
بخش دوم
معماری
استاد هوشنگ سیحون، نقاش و معمار پرسابقه ایرانی، به مرد بناهای ماندگار معروف است. از میان پروژه های طراحی و ساخته شده وی می توان به آرامگاه بزرگانی چون خیام، کمال الملک، بوعلی سینا، نادرشاه افشار، کلنل محمدتقی خان پسیان و ده ها مقبره و آرامگاه دیگر و نیز طراحی بنای موزه توس در سال ۱۳۴۷ و همچنین ساختمان بانک سپه در میدان توپخانه تهران اشاره کرد.
وی همچنین طراحی ساختمانهای سازمان نقشه برداری کل کشور، کارخانه نخ ریسی کوروس اخوان، کارخانه آرد مرشدی، مجتمع آموزشی یاغچی آباد، سینما آسیا، سینما سانترال، کارخانه کانادادرای (زمزم فعلی) در تهران و اهواز، کارخانه یخ سازی کورس اخوان و حدود ۱۵۰ پروژه مسکونی خصوصی را برعهده داشته است.
استاد سیحون نقش افکنی است که در دنیای ابعاد، از معانی پر رمز و راز باطن سخن به میان می آورد و برای بزرگانی که طراح آرامگاه شان بوده، کوشیده است تا معانی باطنی، فلسفه نظری و ساحت وجودی هر یک را در نقش مقبره اش متجلی و نمایان سازد. به عنوان مثال استاد سیحون در سال۱۳۳۸، طرح آرامگاه حکیم عمر خیام را مبتنی بر اصول ریاضی و مثلثاتی خیام، پایه گذاری و طراحی نموده است.
او در کتاب نگاهی به ایران درخصوص بنای آرامگاه نادر شاه افشار می نویسد:
ماده اصلی ساختمان از سنگ خارای منطقه کوهسنگی مشهد، مشهور به سنگ هرکاره است. این سنگ یکی از مقاومترین سنگ هایِی است که در ایران وجود دارد … او دلیل این انتخاب را اشاره به صلابت و عظمت نادر شاه افشار می داند و در ادامه می نویسد:
شکل کلی مقبرهٔ نادر به شکل شش ضلعی متناسبی است که شکلِ سیاه چادرهایی را تداعی میکند؛ دلیل این امر همین نکته است که نادر به جای کاخ، در زیر چادر زندگی می کرد.
نقاشی و طراحی
سیحون در کنار معماری، به نقاشی از مناظر و روستاهای ایران می پرداخت و نمایشگاه هایی از آثار خود را، در ایران و در خارج از ایران برپا کرده است. آثار وی در نمایشگاهی در دانشگاه ماساچوست در سال ۱۹۷۲ در کنار آثار هنرمندانی چون پیکاسو و سالوادور دالی به نمایش درآمد. در این نمایشگاه تابلویی از “کلافهای خطی” را به نمایش گذاشت که در آن از خطوط موازی و پر پیچ و تابی استفاده کرده بود که همدیگر را قطع نمیکردند.
دانشگاه هایی مثل MIT،هاروارد، واشنگتن و برکلی مجموعه ای از نقاشی های او را گردآوری کرده و نگهداری می کنند. همسر سابق وی معصومه سیحون نیز نقاش بود و صاحب گالری سیحون در تهران.
آثار
* معماری شاخص:
آرامگاه نادرشاه افشار در مشهد
آرامگاه کمال الملک در نیشابور
آرامگاه ابوعلی سینا در همدان ۱۹۵۱
آرامگاه خیام در نیشابور ۱۳۳۸٫
بازسازی و طراحی آرامگاه فردوسی در توس بر پایه طرح پیشین، در سال۱۳۴۷
آرامگاه کلنل محمدتقی خان پسیان
مقبره عباس میرزا و بعضی دولتمردان قاجار
ساختمان بانک سپه در تهران
بنای موزه توس۱۳۴۷
مرکز فرهنگی یزد
* نوشتاری
کتاب نگاهی به ایران – مجموعه ای از نقاشی های سیاه قلم
کتاب معماری سیحون
کتاب نیم قرن آثار معماری و نقاشی سیحون
نقاشی*
کلاغ پر
(Concerto) کنسرت رنگ روغن ۱۹۹۸
قلم و مرکب ۱۹۸۱
*دیگر آثار
تهیه فیلمی درباره آرامگاه بوعلی سینا به کارگردانی امیرشمخانی
روحش شاد و یادش جاویدان...
http://arel.ir/gallery/wp-content/pic/%d9%85%d8%b9%d9%85%d8%a7%d8%b1%db%8c%20%d8%a2%d8%b1%d8%a7%d9%85%da%af%d8%a7%d9%87%20%d8%ae%db%8c%d8%a7%d9%85%20%e2%80%93%20%d9%87%d9%88%d8%b4%d9%86%da%af%20%d8%b3%db%8c%d8%ad%d9%88%d9%86/22%20(6).jpg
یك گروه بینالمللی باستانشناسی قدیمیترین كفش چرمی جهان را پیدا كردهاند
این كفش 1000 سال پیرتر از هرم بزرگ جیزه در مصر است. این كفش 5500 ساله در غاری در ارمنستان كشف شده و به خاطر شرایط خشكی و خنكی هوای این غار به خوبی حفظ شده است.
باستانشناسان در ابتدا گمان میکردند كه كفش و سایر اشیای پیدا شده در این غار 600 تا 700 سال قدمت دارند . زمانى كه دو نوار ریز از چرم و تكه كوچكی از داخل كفش به وسیله آزمایشگاههای مستقلی در دانشگاههای كالیفرنیای آمریكا و آكسفورد لندن با كربن تاریخ گذاری شدند، سن واقعی این كفش مشخص گردید. آنها فهمیدند كه این كفش چند صد سال قدیمیتر از كفشی است كه در وسایل مرد یخی ای موسوم به اتزی ( Ötzi ) پیدا شده بود.
این كفش چرمی 5500 ساله شباهت زیادی به كفش راحتی ای به نام پامپوتی دارد. این كفش چرمی بدون پاشنه حتی تا دهه 1950 میلادی هم در جزایر آران واقع در ساحل غربی ایرلند استفاده میشد.
در حقیقت، شباهتهای بیشماری بین تكنیك ساخت و سبك این كفش با كفشهایی كه در دورههای بعد در سراسر اروپا پیدا شده وجود دارد. میتوان گفت كه این نوع كفش برای هزاران سال در منطقه وسیعی با تنوع آب و هوایی زیاد مورد استفاده قرار میگرفته است.
این گروه نتوانست دی ان ای كفش باستانی پیدا شده را برای تعیین منشأ چرمش جدا كند. اما تجزیه و تحلیلهای میكروسكوپی از منافذ مخفی كفش نشان میدهد كه این كفش احتمالاً از پوست گاو درست شده.
سازندۀ آن هم یك محصول با پایه روغن گیاهی را برای دباغی آن مورد استفاده قرار داده است.
تا پیش از این كشف، كفشهایی كه به وسیله اتزی پوشیده شده بود، قدیمیترین كفش چرمی جهان شناخته میشد. البته كفشهای اتزی در واقع جورابهایی از علف بودند كه با تسمههایی از چرم خرس و گوزن به هم بسته شده بودند.
پیش از اینها صندلهای 7420 ساله ای كه از مواد گیاهی درست شده، در غاری در میسوری آمریكا یافت شده است. به این ترتیب كفش چرمی بندیی كه اخیراً كشف شده را با 4680 رادیوكربن سن، میتوان اولین كفش چرمی بندی جهان به حساب آورد.
http://www.irannaz.com/user_files/image/19/72.jpg
این كفش 1000 سال پیرتر از هرم بزرگ جیزه در مصر است. این كفش 5500 ساله در غاری در ارمنستان كشف شده و به خاطر شرایط خشكی و خنكی هوای این غار به خوبی حفظ شده است.
باستانشناسان در ابتدا گمان میکردند كه كفش و سایر اشیای پیدا شده در این غار 600 تا 700 سال قدمت دارند . زمانى كه دو نوار ریز از چرم و تكه كوچكی از داخل كفش به وسیله آزمایشگاههای مستقلی در دانشگاههای كالیفرنیای آمریكا و آكسفورد لندن با كربن تاریخ گذاری شدند، سن واقعی این كفش مشخص گردید. آنها فهمیدند كه این كفش چند صد سال قدیمیتر از كفشی است كه در وسایل مرد یخی ای موسوم به اتزی ( Ötzi ) پیدا شده بود.
این كفش چرمی 5500 ساله شباهت زیادی به كفش راحتی ای به نام پامپوتی دارد. این كفش چرمی بدون پاشنه حتی تا دهه 1950 میلادی هم در جزایر آران واقع در ساحل غربی ایرلند استفاده میشد.
در حقیقت، شباهتهای بیشماری بین تكنیك ساخت و سبك این كفش با كفشهایی كه در دورههای بعد در سراسر اروپا پیدا شده وجود دارد. میتوان گفت كه این نوع كفش برای هزاران سال در منطقه وسیعی با تنوع آب و هوایی زیاد مورد استفاده قرار میگرفته است.
این گروه نتوانست دی ان ای كفش باستانی پیدا شده را برای تعیین منشأ چرمش جدا كند. اما تجزیه و تحلیلهای میكروسكوپی از منافذ مخفی كفش نشان میدهد كه این كفش احتمالاً از پوست گاو درست شده.
سازندۀ آن هم یك محصول با پایه روغن گیاهی را برای دباغی آن مورد استفاده قرار داده است.
تا پیش از این كشف، كفشهایی كه به وسیله اتزی پوشیده شده بود، قدیمیترین كفش چرمی جهان شناخته میشد. البته كفشهای اتزی در واقع جورابهایی از علف بودند كه با تسمههایی از چرم خرس و گوزن به هم بسته شده بودند.
پیش از اینها صندلهای 7420 ساله ای كه از مواد گیاهی درست شده، در غاری در میسوری آمریكا یافت شده است. به این ترتیب كفش چرمی بندیی كه اخیراً كشف شده را با 4680 رادیوكربن سن، میتوان اولین كفش چرمی بندی جهان به حساب آورد.
http://www.irannaz.com/user_files/image/19/72.jpg
* تاریخ کوروش هخامنشی، دکتر شروین وکیلی - رویههای 39 و 40:
در تبارنامۀ کوروش بزرگ، دو نامِ کوروش و کمبوجیه بسیار تکرار میشود. این دو، نامِ مناطقی هستند که در گسترهای از قفقاز تا هندوچین کشیده شدهاند. نام کوروش در متنهای سانسکریت، به صورت «اوتارا - کوروس» دیده میشود، که نام شخصیتی بوده و سپس نیز به منطقهای در هیمالیا اطلاق شده است. همچنین در حماسۀ مهابهاراتا، نبرد پانیپات در منطقهای میان سند و گنگ به نام «کورو - کَشترَه (دشت کورو)» رخ میدهد. نام کمبوجیه هم در متنهای هندیِ به جا مانده از «آشوکا مائوریه (نخستین شاه هند)»، به صورت کامبوجا دیده میشود. آشوکا میگوید، اینها (کامبوجاها) مردمی مهاجر هستند که از سوی غرب (ایران) به آنجا کوچیدهاند...
ایرانمهر - گردآورندۀ متن: تا اینجا، اطلاعات و مستندات اثباتیِ قابل تاملی پیرامون حضور تاریخی پارسها در جنوب خاوری فلات ایران، از پژوهش دکتر وکیلی دریافت میگردد. اما از آنجا که ایشان نیز به مانند خیلیهای دیگر در محافل دانشگاهی کشورمان، فرضیۀ نوظهور، پرابهام و اثبات نشدۀ «کوچ آریاییان از سرزمینهای سرد شمالی به ایران در آغاز هزارۀ دوم پیش از میلاد» را اصلی پذیرفته شده، میانگارند؛ بنابراین برای تفسیر دادههای تاریخی فوق، و نیز برای آنکه خللی هم در ارکان فرضیۀ کوچ ایجاد نگردد، در دنباله دست به توجیهات شگرف و دور از ذهنی میزنند.
وکیلی (همان): ...چنین به نظر میرسد که این دو قبیله - کورو و کمبوجی -، همزمان با پارسها از شمال به نواحی جنوبشرقی ایران (سند) کوچیده و در فاصلۀ 3000 تا 2700 سال پیش، - در راه کوچ خود به زاگرس - قوسی را در نیمۀ جنوبی ایران طی کردهاند.(!)
http://s5.picofile.com/file/8140217768/r_rpics_rtarikh1_30057060000.JPG
در تبارنامۀ کوروش بزرگ، دو نامِ کوروش و کمبوجیه بسیار تکرار میشود. این دو، نامِ مناطقی هستند که در گسترهای از قفقاز تا هندوچین کشیده شدهاند. نام کوروش در متنهای سانسکریت، به صورت «اوتارا - کوروس» دیده میشود، که نام شخصیتی بوده و سپس نیز به منطقهای در هیمالیا اطلاق شده است. همچنین در حماسۀ مهابهاراتا، نبرد پانیپات در منطقهای میان سند و گنگ به نام «کورو - کَشترَه (دشت کورو)» رخ میدهد. نام کمبوجیه هم در متنهای هندیِ به جا مانده از «آشوکا مائوریه (نخستین شاه هند)»، به صورت کامبوجا دیده میشود. آشوکا میگوید، اینها (کامبوجاها) مردمی مهاجر هستند که از سوی غرب (ایران) به آنجا کوچیدهاند...
ایرانمهر - گردآورندۀ متن: تا اینجا، اطلاعات و مستندات اثباتیِ قابل تاملی پیرامون حضور تاریخی پارسها در جنوب خاوری فلات ایران، از پژوهش دکتر وکیلی دریافت میگردد. اما از آنجا که ایشان نیز به مانند خیلیهای دیگر در محافل دانشگاهی کشورمان، فرضیۀ نوظهور، پرابهام و اثبات نشدۀ «کوچ آریاییان از سرزمینهای سرد شمالی به ایران در آغاز هزارۀ دوم پیش از میلاد» را اصلی پذیرفته شده، میانگارند؛ بنابراین برای تفسیر دادههای تاریخی فوق، و نیز برای آنکه خللی هم در ارکان فرضیۀ کوچ ایجاد نگردد، در دنباله دست به توجیهات شگرف و دور از ذهنی میزنند.
وکیلی (همان): ...چنین به نظر میرسد که این دو قبیله - کورو و کمبوجی -، همزمان با پارسها از شمال به نواحی جنوبشرقی ایران (سند) کوچیده و در فاصلۀ 3000 تا 2700 سال پیش، - در راه کوچ خود به زاگرس - قوسی را در نیمۀ جنوبی ایران طی کردهاند.(!)
http://s5.picofile.com/file/8140217768/r_rpics_rtarikh1_30057060000.JPG
..............................👆👆👆👆👆
افسانۀ «کوچ آریاییان به ایران»، از تاریخنگاران اروپایى به گوش ما رسیده است. بیشتر این تاریخها، مردمان ایرانی را بازماندگان آریاییانی میدانند که از سرزمینهای دوردستِ شمالی به سرزمین کنونی ایران کوچیدهاند! بیشتر نوشتههای تاریخی کنونی، داستان این کوچ را تنها با چند جملۀ کوتاه و گنگ به پایان رسانده و آن را به درستی بررسی و تحلیل نکردهاند.
در این متنها، بیشتر به رسم نقشهای با چند پیکان (فلش) کج و راست در آن بسنده شده که از سیبری و و نیز اطراف دریای کاسپی به میانۀ فلات ایران کشیده شده است!
افسانۀ «کوچ آریاییان به ایران»، از تاریخنگاران اروپایى به گوش ما رسیده است. بیشتر این تاریخها، مردمان ایرانی را بازماندگان آریاییانی میدانند که از سرزمینهای دوردستِ شمالی به سرزمین کنونی ایران کوچیدهاند! بیشتر نوشتههای تاریخی کنونی، داستان این کوچ را تنها با چند جملۀ کوتاه و گنگ به پایان رسانده و آن را به درستی بررسی و تحلیل نکردهاند.
در این متنها، بیشتر به رسم نقشهای با چند پیکان (فلش) کج و راست در آن بسنده شده که از سیبری و و نیز اطراف دریای کاسپی به میانۀ فلات ایران کشیده شده است!
اجیک: کرم خاکی
دیگر صورتهای تلفظی: انجیک، جیک؛ اَژیک؛
همریشه است با واژۀ اژدها در فارسی؛ پارسی میانه تورفانی: اژدهاگ؛ پارتی مانوی: هاژ (اژدها، مار)؛
پهلوی: آژ، ایژ: (اژدها)؛ پراچی: هژدر (اژدر، مار)؛
پارتی: اژدهگ؛ اوستایی: اژی (مار)؛ یغنابی و یدغا: ژی؛ ایرانی باستان: اژی؛
گیلکی: اجیک
سنجیده شود با واژههای مازندرانی: اژلگ: نوعی مار غیرسمی؛
دیگر صورتهای تلفظی: انجیک، جیک؛ اَژیک؛
همریشه است با واژۀ اژدها در فارسی؛ پارسی میانه تورفانی: اژدهاگ؛ پارتی مانوی: هاژ (اژدها، مار)؛
پهلوی: آژ، ایژ: (اژدها)؛ پراچی: هژدر (اژدر، مار)؛
پارتی: اژدهگ؛ اوستایی: اژی (مار)؛ یغنابی و یدغا: ژی؛ ایرانی باستان: اژی؛
گیلکی: اجیک
سنجیده شود با واژههای مازندرانی: اژلگ: نوعی مار غیرسمی؛
چند واژۀ مازندرانی و ریشه های باستانی آنها
☘ زولنگ :
بوتهای کوچک است و برگ هایی کوچک و پهن دارد . در اواخر فصل سرد که مصادف با آمدن بهاراست لبۀ برگهای زولنگ تیغدار می شود و به هنگام چیدن دست را میآزارد(دست ِدلِه شونه!) . تیغها آرایشی قابل تشخیص دارند. چند عدد تیغ برای هربرگ، هرتیغ شبیه نیزه و پبکانی کوچک و نوکتیز است. .
در سنسکریت اصطلاح زولانک نشان داشتن از نیزه چند شاخه شیوا( خدای هندوها)است . واژه سنسکریت زولا یا زولََه به معنای پیکان و تیر است. ( در فرهنگ پنج جلدی تبری که واژههای مازندرانی را به فارسی معنی میکند ضمن اشاره به واژه زولنگ این نیز آمده است که زوله به معنای گیاهی است خاردار).
☘ کورماز :مگس
☘ کوکلاج:کلاغ
کورماز به مگس گفته میشود . شکل درستتر این واژه کوماز است. ماز به مازندرانی زنبور عسل است. میتوان گفت، پیشوند «کو» هم در مازندرانی و هم در سنسکریت برای تخفیف و تحقیر است. این پیشوند در مازندرانی در واژههایی مثل کوگندم، کوکلاج و کو تیم به کار رفته است. اولی همان ذرت است و اصطلاح کوگندم ضمن معرفی ذرت به عنوان یک غله، مقایسه آن با گندم را نیز به نمایش میگذارد(ذزت غله ای آمده از قاره آمریکا است، پذیرفتن آن به عنوان غله و به عنوان جایگزینی برای گندم ابتدا دشوار بوده است).
کوکلاج، اشاره به کلاغ معمولی است که برای شکار مناسب نیست . این نامگذاری ، کلاغ معمولی را کنار کلاغ حلال گوشت که شکار می شود مقایسه و معرفی می کند( بطور کلی کَلاجَ در سنسکریت به رسته ای از مرغان شکار گفته می شود).
☘ شکروم :
شکروم همان سار است . شُکروم پرندهای است که اغلب گروهی پرواز میکنند. به هنگام پرکشیدن و یا به هنگام نشستن، جمعیت آنها رفتاری ویژه خود بروز میدهند. چرخش و پیچش سریع دستههای پرتعدادِ سار که گاهی بیش از هزاران عدد میشوند تماشایی است.
درسنسکریت چَکر َ به معنای دایره و چرخ است و معرف شکل پرواز پرندگان نیز هست. واژهای دیگر و مشابه آن، چَکُورا، نام پرندهای از نوع کبک است. در روایتهای مذهبی هندو، نام این پرنده به میان آورده میشود. با توجه به نزدیکی (چ) و( ش) در تلفظ ،(مثل میشکا و میچکا در مازندرانی) به نظر میرسد واژههای چَکرَ و چَکُورا َ با واژه مازندرانی شُکروم بیارتباط نباشند.
http://s7.picofile.com/file/8251146318/photo_6_05_13_00_58_3.jpg
☘ زولنگ :
بوتهای کوچک است و برگ هایی کوچک و پهن دارد . در اواخر فصل سرد که مصادف با آمدن بهاراست لبۀ برگهای زولنگ تیغدار می شود و به هنگام چیدن دست را میآزارد(دست ِدلِه شونه!) . تیغها آرایشی قابل تشخیص دارند. چند عدد تیغ برای هربرگ، هرتیغ شبیه نیزه و پبکانی کوچک و نوکتیز است. .
در سنسکریت اصطلاح زولانک نشان داشتن از نیزه چند شاخه شیوا( خدای هندوها)است . واژه سنسکریت زولا یا زولََه به معنای پیکان و تیر است. ( در فرهنگ پنج جلدی تبری که واژههای مازندرانی را به فارسی معنی میکند ضمن اشاره به واژه زولنگ این نیز آمده است که زوله به معنای گیاهی است خاردار).
☘ کورماز :مگس
☘ کوکلاج:کلاغ
کورماز به مگس گفته میشود . شکل درستتر این واژه کوماز است. ماز به مازندرانی زنبور عسل است. میتوان گفت، پیشوند «کو» هم در مازندرانی و هم در سنسکریت برای تخفیف و تحقیر است. این پیشوند در مازندرانی در واژههایی مثل کوگندم، کوکلاج و کو تیم به کار رفته است. اولی همان ذرت است و اصطلاح کوگندم ضمن معرفی ذرت به عنوان یک غله، مقایسه آن با گندم را نیز به نمایش میگذارد(ذزت غله ای آمده از قاره آمریکا است، پذیرفتن آن به عنوان غله و به عنوان جایگزینی برای گندم ابتدا دشوار بوده است).
کوکلاج، اشاره به کلاغ معمولی است که برای شکار مناسب نیست . این نامگذاری ، کلاغ معمولی را کنار کلاغ حلال گوشت که شکار می شود مقایسه و معرفی می کند( بطور کلی کَلاجَ در سنسکریت به رسته ای از مرغان شکار گفته می شود).
☘ شکروم :
شکروم همان سار است . شُکروم پرندهای است که اغلب گروهی پرواز میکنند. به هنگام پرکشیدن و یا به هنگام نشستن، جمعیت آنها رفتاری ویژه خود بروز میدهند. چرخش و پیچش سریع دستههای پرتعدادِ سار که گاهی بیش از هزاران عدد میشوند تماشایی است.
درسنسکریت چَکر َ به معنای دایره و چرخ است و معرف شکل پرواز پرندگان نیز هست. واژهای دیگر و مشابه آن، چَکُورا، نام پرندهای از نوع کبک است. در روایتهای مذهبی هندو، نام این پرنده به میان آورده میشود. با توجه به نزدیکی (چ) و( ش) در تلفظ ،(مثل میشکا و میچکا در مازندرانی) به نظر میرسد واژههای چَکرَ و چَکُورا َ با واژه مازندرانی شُکروم بیارتباط نباشند.
http://s7.picofile.com/file/8251146318/photo_6_05_13_00_58_3.jpg