#دزد_دوچرخه
نویسنده #ویتوریود_سیکا
ترجمه چنگیز زرافشان
🔺در این فیلم چنان واقعیات جامعه فاشیسم‌زاده ایتالیای پس از جنگ را به روی پرده آورد که پیش از آن در هیچ فیلمی دیده نشده بود. عوارض لاعلاج جهان سلطه – بحران اقتصادی، بیکاری، فقر، عدم وجود مسکن مناسب، و چندین عوارض اجتماعی دیگر – و رابطه علت و معلولی این عوارض با دزدی، فحشاء، ربا‌خواری، خرافات نقش تحمیق کننده مسیحیت در این جوامع و ...، با عریانی هر چه تمام‌ تر به پشت عدسی دوربین می‌روند و با بازی فوق‌عالی لامبرتو ماگیورانی خالق این اثر همیشه جاودان سینما می‌شوند.
🔺ممکن است انسانهایی باشند که رابطه مفاسد سیستم اجتماعی و عملکرد تاثیر این سیستم بر شخصیت انسانها را درک نکرده باشند. این فیلم چنان زیبا و غیر قابل انکار این عملکرد و آن ساختار را به بیننده می‌نمایاند که جایی برای بحث باقی نمی‌گذارد.
🔺شک نیست که اثر معروف دسیکا خالی از ایراد نیست. خود او هم این نکته را کتمان نمی‌کرد، ولی به جرات می‌توان گفت که این نواقص هرگز باعث کاسته شدن از ارزش والای این فیلم نگردید. مهم‌ترین کمبود این فیلم همانا عدم نمایاندن راه‌حل و گشایش این مشکلات اجتماعی، است البته به شکلی بنیادین.
🔺بی‌تردیدیک فیلم نامه هرگز نمی‌تواند کامل باشد، چرا که نقش اول و اساسی را در فیلم، تصویر بازی می‌کند. با اینکه در کتاب سعی شده با ارائه حالات مختلف دوربین و ابعاد تصاویر وچگونگی قرار گرفتن اشیا ء و اشخاص برای لمس بیشتر موضوع کمکی به خواننده کرده باشد ولی دیدن فیلم ضرورت دیگری است .
🔺فیلم‌نامه یکی از نقطه عطف‌های تاریخ سینما‌ست. این کتاب مربوط به فیلمی است که اوضاع جوامع پیشرفته غرب را پس از جنگ جهانی دوم به تصویر می‌کشد. فیلمی که در آن نئورئالیسم (واقع گرئی نوین) به اوج خود می‌رسد و هنر سمبولیسم نیز به بهترین شکل ممکن شکوفا می‌گردد. این فیلم در همان سال‌ها بعنوان یکی از ده فیلم برتر تاریخ سینما برگزیده شد. بسیاری معتقدندکه دزد دوچرخه هنوز هم می‌تواند بین ده فیلم برتر تاریخ سینما قرار گیرد.
🔺#ویتوریو_دسیکا، کارگردان شهیر ایتالیائی،

@bamdadeomideurmia
@omidesaba

گزارش 💐#عصرانه_های_امید 💐
همراه هوشنگ مرادی کرمانی
کتابخانه بامداد امید تهران ۹۷/۴/۲۸
@omidesaba 👇👇

گزارش اولین جلسه 💐«عصرانه‌های امید»💐
با حضور #هوشنگ_مرادی_کرمانی ۹۷/۴/۲۸

🔸هوشنگ مرادی کرمانی از نویسندگان به‌نام کشور به‌عنوان اولین مهمان «عصرانه‌های امید» موسسه بامداد امید صبا پنج‌شنبه ۲۸ تیر۹۷ در محل کتابخانه این موسسه درباره زندگی، آثار و ریشه‌های خلق داستان‌هایش با مخاطبانش به گفت‌وگو نشست. وی با اشاره به بخشی از زندگی اش در روستای #سیرچ از توابع #شهداد #کرمان ، اذعان کرد: «بسیاری از قصه‌های و شخصیت‌های داستانی من در همین روستا و در حال و هوای آن شکل گرفت و اغلب آنچه که نوشته‌ام داستان خودم است که از خلال صافی خیال دچار دگرگونی‌هایی شده»
🔸نویسنده قصه‌های مجید اضافه کرد: «من هیچ‌گاه کار سفارشی انجام ندادم، هر آنچه خودم خواستم و دوست داشتم را به نگارش در آوردم، همیشه هم در حال نوشتن هستم و قصه‌ای برای تعریف کردن دارم، به‌همین‌خاطر من برای کسی یا جایی هرگز ننوشته‌ام و داستان‌هایم همان‌هایی هستند که باید باشند.» وی با اشاره به خوانش داستان جنگل که در ابتدای جلسه برای حضار ارائه شده بود اضافه کرد: «البته مانند همین #داستان_جنگل که به‌مناسبت بمباران هیروشیما از طرف سازمانی جهانی و با طرحواره یک آشنایی نوشته شد، کمتر از تعداد انگشتان یک دست به سفارش، داستانی نوشته‌ام که در حجم کتاب‌های من هرگز به چشم نمی‌آیند.»
🔸وی در پاسخ به سوالی که با اشاره به انتشار اولین داستانش در نشریه خوشه مطرح شد و دوری از جریان‌های رایج سیاسی و انقلابی آن زمان، گفت: «در آن زمان که جو جامعه روشنفکری ما تحت‌تاثیر جریان‌های چپ و مذهبی بود، سخت می‌شد که خود را مستقل از آن نگاه داشت، و به عقیده من نویسندگان و اندیشمندان ما بیشتر رنج نبود احزاب قوی را در کشور می کشیدند وگرنه کار نوشتن و داستان‌نویسی در هر جای دیگر دنیا به این اندازه تحت تاثیر تلاطمات اجتماعی سیاسی قرار نگرفته. من همیشه سعی کرده‌ام که خودم باشم و داستان بگویم، بدون آن‌که فکر کنم برای چه کسی و با چه هدف ایدئولوژیکی. این روش من تا به امروز است، برای همین بدون آن‌که خودم هم خبر داشته باشم برخی اوقات با انگ‌های سیاسی و ایدئولوژیک خوانده می‌شوم که روح من از آن هم خبر ندارد.»
🔸وی با اشاره به ظرفیت‌های تصویری داستان‌هایش گفت: «به شخصه من عاشق سینما هستم به حدی که لقب «مرادی‌سینمای» به من داده‌اند. ولی این‌که با سینماگرانی که کارهای من را به تصویر کشیدند به مشکلی بخورم هیچ‌گاه این‌طور نبوده چرا که اعتقاد داشتم که کتاب کار خودشان را می‌کند و فیلم هم کار خودش. قرار نیست اگر یکی بد شود آن یکی هم به‌تبع تاثیر بگیرد.»
🔸 عضو فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی در ادامه اضافه کرد: روح بشر با قصه و داستان عجین شده است. همیشه در همه اعصار برای توصیف حالات و آلام و ترسیم آرزوها و امیدها، بشر دست به دامان قصه‌گویی شده است، برای همین است که داستان‌نویس اگر همه جنبه‌های روح بشر را در تمامی اعصار واکاود و به آن‌ها بپردازد ، مخاطبان وسیعی از هر طیف، سن و سال و مرامی خواهد داشت.»
🔸وی در آخر تاکید کرد: «همه آنچه در ذهن داشتم، به قلم آوردم و هیچ‌گاه فکر نکردم که چیزی را به‌خاطر مصلحتی ناگفته بگذارم، ولی آنچه را که گفته‌ام را لمس و تجربه کرده‌ام و به‌همین‌خاطر به‌نظرم خواننده حس صمیمت و نزدیکی به آن وقایع را دارد. به معنای واقعی می‌شود گفت آثار من خود من هستند، خود هوشنگ مرادی کرمانی»
پس از سخنان هوشنگ مرادی کرمانی و پرسش و پاسخ با حضار، به درخواست علاقمندان آثارش کتاب‌های تهیه شده توسط آن‌ها توسط وی به یادگار امضا شد.
💐«#عصرانه‌های_امید»💐 تلاش می‌کند تا ماهانه به صورت منظم با نویسندگان، اندیشمندان و نخبگان به‌نام کشور در زمینه‌های مختلف دیدارهایی را برنامه‌ریزی کند.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
@bamdadomidnahavand

پرونده تاریخ فلسفه

قسمت هشتاد و چهارم

#آیزایا_برلین ترجمه زهرا قیاسی

🔺اساسی ترین آزادی ،آزادی از بند زنجیر هاست

نسخه PDF👇👇
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇

نسخه PDF👆 پرونده تاریخ فلسفه قسمت هشتاد و چهارم
#آیزایا_برلین 🔺 امروز توسعه فن آوری های نظارتی سئوالات جدیدی در مورد آزادی پیش کشیده اند. ترجمه زهرا قیاسی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

#برتولت_برشت
کسانی که از داشتن شهامت حقیقت‎گویی بر خود می‎بالند، از یافتن آن خشنودند و شاید با ناشکیبایی منتظرند تا کسانی که منافع‎شان مورد دفاع آنهاست حقیقت را بقاپند.
@omidesaba
👇👇

📘#آنکه گفت آری و آنکه گفت نه
#برتولت_برشت
ترجمه #مصطفی_رحیمی
درباره این نمایشنامه :
🔸#برشت ابتدا با الهام از نمایشنامه‌ای ژاپنی به‌نام «تانیکو Taniko» که نخست به زبان انگلیسی و سپس به زبان آلمانی در آمده بود، نمایشنامه‌ای آموزشی به نام «آن که گفت آری» نوشت. این نمایش که به صورت اپرا برای آموزشگاه‌های نگاشته شده بود، به سال ۱۹۳۰ در «موسسه آموزشی برلن» و پس از آن در سایر آموزشگاه‌های این شهر و سایر شهرهای آلمان به روی صحنه آمد.

🔸نمایشنامه «آن که گفت آری و آن که گفت نه» در ایران بیش از انتظار مترجم مورد توجه قرار گرفت، و بارها به روی صحنه آمد یا در مقابل دوربین تلویزیون قرار گرفت.
اما تقریباً همه کار گردانها این نکته ا فراموش کردند که هر نمایشنامه‌ای دارای «زبان» خاصی است که باید یافت و به کار بردنش را به بازیگر توصیه کرد. «زبان» نمایشنامه حاضر زبان محاوره و گفتگوست. و در زبان فارسی زبان کتابت با زبان گفتگو تفاوت دارد. مثلاً نوشته می‌شود: «همه‌شان آمدند» اما آنچه به زبان می‌آید این است: «همه‌شون اومدن». نوشته می‌شود: «چه می خواهی بگوئی؟» اما باید گفته شود: «چی می‌خوای بگی؟»
امید که در اجراهای آینده این نکته مورد توجه قرار گیرد تا کلام رنگ تصنع نپذیرد، و گفتگو سد راه معنی نشود.
🔸خلاصه که: نوجوانی ژاپنی عازم «زیارت» می‌شود تا برای سلامت مادر خود دعا کند. اما این زیارت به سفری برای مطالعه و تحقیق تبدیل می‌شود که هدف آن، هم جستجوی داروست و هم تحصیل حکمت و معرفت، عشق به مادر که قلب قهرمان نو سال ژاپنی را سرشار کرده است مرگ او را ایجاب می‌کند.
🔸این اپرا با انتقاد و گفتگوهای شدید مردم مواجه شد؛ حتی کسانی که نمایش برای آنان تنظیم شده بود نیز ناخشنود بودند. به دنبال این گفتگو‌ها، برشت در همان سال دو اثر دیگر در همین زمینه نگاشت که ترجمه آنها را در آخر کتاب است . این هردو با اپرای نخستین تفاوتی اساسی دارد، توجیه گفتن «آری» در همان حالی که امکان گفتن «نه» نشان داده می‌شود، از صورت تجرید بیرون می‌آید و نکته‌ای عینی و محسوس می‌گردد.
مقاله ی پنج مشکل در راه نوشتن حقیقت ذهن خواننده را با مفاهیم #حقیقت و #هوشیاری و #هنری که به #تشخیص و #تدبیر می انجامد در گیر می کند !!

@omidesaba
@bamdadeomideurmia

ساختمانی درشهر کامی کاتسو ژاپن که کاملا از مواد بازیافتی ساخته شده .در این شهر تولید زباله ناچیز است .
وقت آن نشده ما هم‌ به حفظ
محیط زیست مان توجه کنیم ؟
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

پرونده تاریخ فلسفه
قسمت پنجاه و هشتم

#ادموند_هوسرل
ترجمه زهرا قیاسی

🔺تجربه به تنهایی علم نیست
نسخه PDF👇👇
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

فایل PDF 👆👆
پرونده تاریخ فلسفه

قسمت پنجاه و هشتم

#ادموند_هوسرل

ترجمه زهرا قیاسی

🔺تجربه به تنهایی علم نیست
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

#پنج_راهکار_ برای مطالعه کودکان 📚📚

🔸هیچ کاری با زور انجام نمی‎شود و اگر هم بشود پیامد مثبتی در بر نخواهد داشت. در کنار والدین سختگیر، پدر و مادرهایی هم هستند که با وجود اینکه از مزیت‎های کتاب در زندگی کودک‎شان اطلاع دارند اما انتخاب آن را به عهده کودک می‎گذارند. پائولا سیروییس در «نیوز آبزرور» چند راهکار برای تشویق کودکان به مطالعه پیشنهاد داده که گزیده‎ای از آن را در ادامه آورده‎ایم.
🔸 یکی از دیوارهای اتاق فرزندتان را انتخاب کنید و روی آن کاغذ بچسبانید و برایش کتابی بخوانید یا خودش این کار را انجام دهد. از او بخواهید تا کلمه جدیدی را که در کتاب یافته روی کاغذ بنویسد. هر روز این کار را تکرار کنید. این باعث می‎شود دریابد که کتاب چیزهای بسیاری به او یاد می‎دهد.
• برای فرزندتان کتاب خواندن را تبدیل به تفریح کنید نه تکلیف.
🔸 برای کودک‎تان کتاب بخوانید و به شکل یک بازی از او بخواهید تا پایانش را خودش هر طور که دوست دارد بنویسد. شما هم پایان دیگری برایش بنویسید و هر یک بخوانید و درباره‎اش با هم صحبت کنید.
🔸 در خانواده برنامه‎ای بگذارید تا در هفته سه شب یکی از اعضای خانواده کتاب مورد علاقه‎اش را که در هفته مطالعه کرده برای دیگران بخواند و پنج تا ده دقیقه درباره‎اش برای دیگر اعضاء صحبت کند.
🔸 بچه‎ها خیلی علاقه دارند برای دیگران کتاب بخوانند. والدین باید این امکان را برای بچه‎ها ایجاد کنند تا کتاب‎های مورد علاقه‎شان را برای آنها بلند بخوانند و آنها خیلی خوب به آن گوش بدهند.
@omidesaba

#خالد_حسینی پسر یک دیپلمات افغان است که خانواده اش در ۱۹۸۰ به آمریکا مهاجرت کرده او در کالیفرنیا طبابت می کند کتاب را در سال ۲۰۰۳ نوشته است
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

#بادبادک_باز
خالد حسینی
ترجمۀ: مهدی غبرائی
انتشارات نیلوفر

🔺بادبادک باز ما را به ایامی میبرد که رژیم سلطنتی افغانستان در میان بی‎خبری مردم سقوط میکند و این کشور دستخوش تحولاتی میشود که تا امروز شاهد آنیم. اما در این رمان حوادث سیاسی گذرا و حاشیه ای است و داستان اصلی آن زندگی دو پسر است که با هم در یک خانواده بزرگ میشوند و از یک پستان شیر مینوشند و دوستی عمیقی بینشان شکل میگیرد. ولی دنیای این دو در عین حال از هم جداست: امیر ارباب زاده است و مالک خانه و ثروت پدر و حسن نوکرزاده و از قوم #هزاره و پیوسته پامال تاریخ.
🔺بادبادک باز درباره دوستی و خیانت و بهای وفاداری است. درباره علایق پدر و پسر است و تسلط پدر، درباره عشق و ایثار است و دروغهاشان، درباره دور ماندن از اصل است و تمنای بازگشت به آن. رمان در روایتی شیرین و جذاب، در گذر از مصائب زمانه جای امیدواری باقی میگذارد: بادبادک ( مظهر خوبی و دوستی و رهایی) سواد و دانش و باز شدن چشم به روی جهانی دیگر، نقش قصه گویی در ایجاد تفاهم، عشق و خلاصه جلوه های گوناگون فرهنگ یک ملت زنده، نشان میدهد که به قول خودشان ((زندگی میگذره)) یا به عبارت دیگر، زندگی همچنان ادامه دارد.
🔺این رمان اولین رمان خالد حسینی است که به قول یکی از مطبوعات دو هزار صفحه در باره اش نقد و نظر نوشته شده است شاید یکی از دلایلش این باشد که بعد از یازدهم سپتامبر افغانستان در مرکز اخبار جهان قرار گرفت

@omidesaba

آیا شما به قدری خود را درگیر مشکلات دیگران کرده اید که فرصتی برای حل مشکلات خودتان را ندارید؟ آیا حس می ‌کنید باید اطرافیان را تحت کنترل بگیرید و همه چیز پیرامون شما خارج از کنترل است؟
@omidesaba👇👇

#وابستگی_متقابل
اثر ملودی بیتی ترجمه نسرین سلامت

🔺اکثر ما مردان و زنان خواهان افراد دیگر نیستیم، بلکه به آنان نیازمندیم و در نتیجه‌ی همین نیاز تحت سلطه‌ی آنان قرار می گیریم.
🔸نیاز به افراد می‌تواند مشکلات عدیده‌ای به وجود آورد و دیگران در واقع کلید خوشحالی ما شوند. من معتقدم که دیگران را در زندگی محور قرار دادن و دایره‌وار به دور آنان چرخیدن ناشی از عدم امنیت عاطفی ما است. ما از طریق وابستگی متقابل بازیچه‌ی دست دیگران می‌شویم و من بر این باورم که در جستجوی تأیید دیگران بودن نیز ناشی از عدم امنیت عاطفی است. ما خیال می‌کنیم طلسم آرامش در جود دیگران است احساسات خوب متعلق به آنان است نه به ما. هر چه در خود شیوه ی نیک رفتاری کمتر می بینیم، بیشتر آن را در دیگران جستجو می‌کنیم. دیگران همه چیز دارند و ما هیچ چیز نداریم. هستی ما بی اهمیت است. ما به حدی طرد شده و دور از چشم قرار گرفته‌ایم که گاهی خود نیز ترک خود می‌کنیم.
🔸نیاز بیمار گونه به دیگران و اعتقاد به مطلوب نبودن و اینکه هرگز کسی برای ما کاری انجام نمی‌دهد عاقبت مبدل به باوری همیشگی می‌شود. ما گمان می‌کنیم هیچکس را نداریم در حالی که امکان دارد کسانی باشند اما این نیاز بیش از حد باعث محدودیت دید ما در دیدن محبت و عشق حقیقی اطرافمان شده است.
گاهی ممکن است هیچ انسانی قادر نباشد در حد نیاز ما به ما توجه نشان دهد تا از آن طریق بتوانیم به احساس امنیت کامل دست یابیم.
🔸ما به قدری از دیگران خواسته و تقاضا داریم که به ناچار با کمترین مقدار آن مانع می‌شویم در نتیجه احتمال دارد به افرادی چون معتادان و دیگر افراد نابهنجار وابسته شویم و گاهی به افرادی وابسته شویم که علاقه چندانی به آنان نداریم و گاهی این نیاز به حدی گسترش می‌یابد که ممکن است پذیرای هر کس بشویم. شاید به افرادی نیازمند شویم که قادر به پاسخگویی به نیازهای ما نباشند و گاهی خود را در شرایطی می‌یابیم که نیاز به حضور فردی در زندگی خود داریم اما فرد مذکور نمی‌تواند و یا نمی‌خواهد که جوابگوی نیازهای ما باشد.
@bamdadeomideurmia
@omidesaba