🌿 برگزاری کارگاه (مهارت های زندگی و خانواده)
مدرس :خانم حقیقت خواه
حسینیه الزهرای شهرك شريعتي
@omidesaba 👇🏽👇🏽👇🏽
مدرس :خانم حقیقت خواه
حسینیه الزهرای شهرك شريعتي
@omidesaba 👇🏽👇🏽👇🏽
📚 #کار
✍️#نویسنده: #لارس_اسوندسن
👤#مترجم: #فرزانه_سالمی
📇#انتشارات_گمان
🔺 از نفرین تا تکلیف: تاریخچه مختصر فلسفه کار
✔️ وقتی به تاریخ اندیشه نگاه می کنیم، دو منظر اصلی درباره کار بارز به نظر می رسد، برخی کار را نفرینی بی معنا می دانند و برخی دیگر آن را تکلیفی پر معنا قلمداد می کنند. دیدگاه اول از دوران باستان تا دوران جنبش پروتستان ها غالب بود و دیدگاه دوم از دوران جنبش پروتستان ها به بعد.
احتمالاً هرگز هیچ کسی به اندازه فلاسفه کلاسیک یونان کار را خوار نشمرده است. در یونان باستان هیچ واژه خاصی برای کار وجود نداشته، همان طور که هیچ واژه خاصی برای آنچه هنر می نامیم نیز نبوده یونانی ها از واژه های مختلفی برای انواع مختلف فعالیت های سازنده استفاده می کردند. واژه یونانی که اغلب به «کار» ترجمه می شود یعنی ponos، عمدتاً به کارهای طاقت فرسا، اما نه لزوماً سازنده اشاره می کند. چون واژه واحدی برای کار وجود ندارد، درست مثل مفهوم هنر، ما برای حل این مشکل درک و برداشت فعلی مان را به فرهنگ یونان باستان ربط می دهیم و باز می گردانیم، البته در عین حال می کوشیم خودمان را خیلی گرفتار مسائل ناشی از همزمانی تاریخی نکنیم.
تصویری که جا افتاده این است که هیچ فرهنگی بیش از یونانیان باستان از کار نفرت نداشته است، اما تصویر واقعی کمی پیچیده تر است. «هسیودـ» شاعر، «کار» را سخت می پنداشت اما در عین حال اعتقاد داشت که انسان از طریق کار می تواند مورد عنایت خدایان قرار گیرد. او در کارها و روزها که در قرن هفتم پیش از میلاد نوشته شده آورده است:
هم خدایان و هم آدمیان بیزارند از آن آدمی که به تنبلی و بیکارگی روزگار گذراند، به سان زنبورهای نر که حاصل رنج زنبورهای کارگر را می برند و در بیکارگی خویش می خورند. بگذار تنها دلسپرده به پایان بردن هر چه نیکوترِ کارت باشی تا به موسم خویش، تو را انبار آکنده از زاد توشه باشد. مرد با کار است که گِله ها و زاد توشه فراوان گرد می آورد و آدمیانِ کاری نزد ایزدان جاودان ارزنده تر از همه اند. کار ننگ نیست، بیکارگی و تن پروری ننگ آور است اما اگر کار کنی چون به توانگری رسی تنبلِ گریزان از کار بر تو رشک خواهد برد.
✔️ اصل اخلاقی کارها و روزها این است که کار تقدیرِ ناگریز انسان است اما آنهایی که حاضرند کار کنند، ثروت کسب خواهند کرد و زندگی خوبی خواهند داشت. «هِسیود» همچنین به روشنی می گوید که زندگی انسان خیلی بهتر می شد اگر مجبور نبود کار کند، اگر در عصر طلایی می زیست. یعنی زمانی که زمین غذای فراوان به دست می داد و کار به امری زائد بدل می شد. اما آن دوران سپری شده است، پس هیچ چاره واقعی دیگری جز کار کردن نیست.
تمایز اصلی از نظر یونانی ها بین فعالیت های ضروری و داوطلبانه بود نه بین فعالیت های سازنده و غیر سازنده. کار در معنای کلی آن خوارکننده تلقی نمی شد و فقط نوع خاصی از آن- یعنی کاری که از سر احتیاج انجام شود- خوار کننده بود. مثلاً وقتی ما به قهرمانان در دو حماسه هومر-ایلیاد و اودیسه- نگاه می کنیم، آنها را در حال انجام دادنِ انواع فعالیت های سازنده می بینیم
@omidesaba
✍️#نویسنده: #لارس_اسوندسن
👤#مترجم: #فرزانه_سالمی
📇#انتشارات_گمان
🔺 از نفرین تا تکلیف: تاریخچه مختصر فلسفه کار
✔️ وقتی به تاریخ اندیشه نگاه می کنیم، دو منظر اصلی درباره کار بارز به نظر می رسد، برخی کار را نفرینی بی معنا می دانند و برخی دیگر آن را تکلیفی پر معنا قلمداد می کنند. دیدگاه اول از دوران باستان تا دوران جنبش پروتستان ها غالب بود و دیدگاه دوم از دوران جنبش پروتستان ها به بعد.
احتمالاً هرگز هیچ کسی به اندازه فلاسفه کلاسیک یونان کار را خوار نشمرده است. در یونان باستان هیچ واژه خاصی برای کار وجود نداشته، همان طور که هیچ واژه خاصی برای آنچه هنر می نامیم نیز نبوده یونانی ها از واژه های مختلفی برای انواع مختلف فعالیت های سازنده استفاده می کردند. واژه یونانی که اغلب به «کار» ترجمه می شود یعنی ponos، عمدتاً به کارهای طاقت فرسا، اما نه لزوماً سازنده اشاره می کند. چون واژه واحدی برای کار وجود ندارد، درست مثل مفهوم هنر، ما برای حل این مشکل درک و برداشت فعلی مان را به فرهنگ یونان باستان ربط می دهیم و باز می گردانیم، البته در عین حال می کوشیم خودمان را خیلی گرفتار مسائل ناشی از همزمانی تاریخی نکنیم.
تصویری که جا افتاده این است که هیچ فرهنگی بیش از یونانیان باستان از کار نفرت نداشته است، اما تصویر واقعی کمی پیچیده تر است. «هسیودـ» شاعر، «کار» را سخت می پنداشت اما در عین حال اعتقاد داشت که انسان از طریق کار می تواند مورد عنایت خدایان قرار گیرد. او در کارها و روزها که در قرن هفتم پیش از میلاد نوشته شده آورده است:
هم خدایان و هم آدمیان بیزارند از آن آدمی که به تنبلی و بیکارگی روزگار گذراند، به سان زنبورهای نر که حاصل رنج زنبورهای کارگر را می برند و در بیکارگی خویش می خورند. بگذار تنها دلسپرده به پایان بردن هر چه نیکوترِ کارت باشی تا به موسم خویش، تو را انبار آکنده از زاد توشه باشد. مرد با کار است که گِله ها و زاد توشه فراوان گرد می آورد و آدمیانِ کاری نزد ایزدان جاودان ارزنده تر از همه اند. کار ننگ نیست، بیکارگی و تن پروری ننگ آور است اما اگر کار کنی چون به توانگری رسی تنبلِ گریزان از کار بر تو رشک خواهد برد.
✔️ اصل اخلاقی کارها و روزها این است که کار تقدیرِ ناگریز انسان است اما آنهایی که حاضرند کار کنند، ثروت کسب خواهند کرد و زندگی خوبی خواهند داشت. «هِسیود» همچنین به روشنی می گوید که زندگی انسان خیلی بهتر می شد اگر مجبور نبود کار کند، اگر در عصر طلایی می زیست. یعنی زمانی که زمین غذای فراوان به دست می داد و کار به امری زائد بدل می شد. اما آن دوران سپری شده است، پس هیچ چاره واقعی دیگری جز کار کردن نیست.
تمایز اصلی از نظر یونانی ها بین فعالیت های ضروری و داوطلبانه بود نه بین فعالیت های سازنده و غیر سازنده. کار در معنای کلی آن خوارکننده تلقی نمی شد و فقط نوع خاصی از آن- یعنی کاری که از سر احتیاج انجام شود- خوار کننده بود. مثلاً وقتی ما به قهرمانان در دو حماسه هومر-ایلیاد و اودیسه- نگاه می کنیم، آنها را در حال انجام دادنِ انواع فعالیت های سازنده می بینیم
@omidesaba
📚 #فلسفه_هانا_آرنت
✍️#نویسنده: #پاتریشیا_آلتنبرند_جانسون
👤#مترجم: #خشایار_دیهیمی
📇#انتشارات_طرح_نو
🔺 ویژگی های توتالیتاریسم
درست است که توتالیتاریسم از وحشت و ارعاب استفاده می کند، اما تبلیغات ابزار مهم تری برای آن است. #آرنت می گوید: تبلیغات علی الخصوص در مورد توده ها کارساز است، چون توده ها به تخیلات شان بیش از عقل و درک شان تکیه دارند. توده ها چون تک افتاده هستند از عقل جمعی بی بهره اند. این بدان معناست که توده ها از تجربه های همدیگر برای محک زدن و درک درستی یا نادرستی تجربه های خودشان استفاده نمی کنند. #آرنت می گوید آدم های تک افتاده بدین ترتیب فقط به تداوم تکیه می کنند و نه به واقعیات. برای همین هم تبلیغات موفق می شود، چون با تکرار دائمی یک چیز در طول زمان این تداوم را القا می کند.
#آرنت می گوید: تبلیغات و سازمان برای توتالیتاریسم «دو روی یک سکه» هستند. تبلیغات تصویری از جهانی جعلی به دست می دهد. سازمان توتالیتری هم این جهان مجعول را می گیرد و به جای واقعیت آن را جا می زند. توتالیتاریسم ساختارهایی سازمانی درست می کند که اعضای جامعه را به سمت «عمل و عکس العمل بر حسب قواعد جهانی مجعول» می راند . این ساختارها عامل حفاظت و حفظ فاصله مردم از واقعیت اصیل جهان هستند، و در عین حال مجالی برای توده ها فراهم می آورند تا افسانه مجعول را به جای واقعیت بپذیرند.
#آرنت ساختار «سازمان های ظاهری» را از وجوه خاص، منحصر به فرد، و مهم توتالیتاریسم ارزیابی می کند، تمایز میان هواداران و اعضای حزبی توتالیتری نشان دهنده ساختار و اهمیت سازمان های ظاهری است. هواداران همان سازمان ظاهری هستند. هواداران حفاظی برای اعضای حزب فراهم می آورند که بتوانند واقعیت های جهان را نبینند. اعضای حزب نازی می توانستند خودشان را مرتبط با واقعیت بدانند زیرا این هواداران بودند که معیار «طبیعی و عادی» قرار می گرفتند. نازی ها مجعول بودن موقعیت شان را در نمی یافتند چون هواداران که افراد عادی و معمولی جامعه تلقی می شدند، معتقد بودند که موقعیت و موضع نازی ها درست و پذیرفتنی است. هواداران، علاوه بر آن که حفاظی می شدند که اعضای حزب بتوانند واقعیت های جهان را نبینند، جلوه ای ظاهری هم به جنبش توتالیتر برای جهان خارج می دادند. سازمان ظاهری جنبش توتالیتری را به جهان خارج یا چهره ای عرضه می کند که به ظاهر پذیرفتنی است. همچنین این سازمان جنبش توتالیتری را به جهان خارج چنان عرضه می کند که خود جنبش هم باورش می شود که با واقعیت هماهنگ است.
@omidesaba
✍️#نویسنده: #پاتریشیا_آلتنبرند_جانسون
👤#مترجم: #خشایار_دیهیمی
📇#انتشارات_طرح_نو
🔺 ویژگی های توتالیتاریسم
درست است که توتالیتاریسم از وحشت و ارعاب استفاده می کند، اما تبلیغات ابزار مهم تری برای آن است. #آرنت می گوید: تبلیغات علی الخصوص در مورد توده ها کارساز است، چون توده ها به تخیلات شان بیش از عقل و درک شان تکیه دارند. توده ها چون تک افتاده هستند از عقل جمعی بی بهره اند. این بدان معناست که توده ها از تجربه های همدیگر برای محک زدن و درک درستی یا نادرستی تجربه های خودشان استفاده نمی کنند. #آرنت می گوید آدم های تک افتاده بدین ترتیب فقط به تداوم تکیه می کنند و نه به واقعیات. برای همین هم تبلیغات موفق می شود، چون با تکرار دائمی یک چیز در طول زمان این تداوم را القا می کند.
#آرنت می گوید: تبلیغات و سازمان برای توتالیتاریسم «دو روی یک سکه» هستند. تبلیغات تصویری از جهانی جعلی به دست می دهد. سازمان توتالیتری هم این جهان مجعول را می گیرد و به جای واقعیت آن را جا می زند. توتالیتاریسم ساختارهایی سازمانی درست می کند که اعضای جامعه را به سمت «عمل و عکس العمل بر حسب قواعد جهانی مجعول» می راند . این ساختارها عامل حفاظت و حفظ فاصله مردم از واقعیت اصیل جهان هستند، و در عین حال مجالی برای توده ها فراهم می آورند تا افسانه مجعول را به جای واقعیت بپذیرند.
#آرنت ساختار «سازمان های ظاهری» را از وجوه خاص، منحصر به فرد، و مهم توتالیتاریسم ارزیابی می کند، تمایز میان هواداران و اعضای حزبی توتالیتری نشان دهنده ساختار و اهمیت سازمان های ظاهری است. هواداران همان سازمان ظاهری هستند. هواداران حفاظی برای اعضای حزب فراهم می آورند که بتوانند واقعیت های جهان را نبینند. اعضای حزب نازی می توانستند خودشان را مرتبط با واقعیت بدانند زیرا این هواداران بودند که معیار «طبیعی و عادی» قرار می گرفتند. نازی ها مجعول بودن موقعیت شان را در نمی یافتند چون هواداران که افراد عادی و معمولی جامعه تلقی می شدند، معتقد بودند که موقعیت و موضع نازی ها درست و پذیرفتنی است. هواداران، علاوه بر آن که حفاظی می شدند که اعضای حزب بتوانند واقعیت های جهان را نبینند، جلوه ای ظاهری هم به جنبش توتالیتر برای جهان خارج می دادند. سازمان ظاهری جنبش توتالیتری را به جهان خارج یا چهره ای عرضه می کند که به ظاهر پذیرفتنی است. همچنین این سازمان جنبش توتالیتری را به جهان خارج چنان عرضه می کند که خود جنبش هم باورش می شود که با واقعیت هماهنگ است.
@omidesaba
💢شادی ، بازی و مسابقه💢
برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان شهید #غفاری_شهرک_شریعتی تهران
چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽
برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان شهید #غفاری_شهرک_شریعتی تهران
چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽
💢شادی ، بازی و مسابقه💢
برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان #شهید_غفاری_شهرک_شریعتی تهران
چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽
برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان #شهید_غفاری_شهرک_شریعتی تهران
چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽
💢شادی ، بازی و مسابقه💢
برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان #شهید_غفاری_شهرک_شریعتی تهران
چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽
برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان #شهید_غفاری_شهرک_شریعتی تهران
چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽
برنامه شادی ، بازی ، و مسابقه در مدرسه #شهید_غفاری_شهرک_شریعتی تهران👆
چهاردهم آبان ۱۳۹۸
چهاردهم آبان ۱۳۹۸