📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅مکتب های هنری: رئالیسم


🔸رئال (real) به معنی واقعی است و رئالیسم به مکتب هنری و ادبی اطلاق می شود که ریشه در واقعیت دارد و هدف آن نشان دادن واقعیت است. در تاریخ هنر مکتب رئالیسم را سرآغاز هنر مدرن می دانند.
این جنبش هنری بین سال های 1850 تا 1880 ابتدا در اروپا و به ویژه در فرانسه شکل گرفت و پس از آن به سرعت بین هنرمندان آمریکایی و آسیایی هم محبوب شد.
🔸رویکرد مسلط و تأثیرگذارِ قبل از رئالیسم، رمانتیسم بود. جنبش رئالیسم در واقع به نوعی در مخالفت و نفی درون گرایی و ذهنی بودن و غیرواقعی بودنِ رمانتیسم شکل گرفت. برخلاف رمانتیسم، رئالیسم بر بیان واقعیت و عینی بودن و توجه به بیرون تأکید داشت.
نمایش آن چه در واقعیت قابل مشاهده است مبنا و اساس کار هنرمندان رئالیسم است. تا قبل از رویکرد رئال به هنر، نگاه به هنر و کاری که هنرمند انجام می داد بر این اساس بود که هنرمند چیزی یا حسی را در درون خود تجربه می کند و این تجربه ی درونی باعث خلق اثر هنری می شود؛ اما هنرمندان جنبش رئالیسم این پرسش را طرح کردند که چرا یک هنرمند نمی تواند مقابل طبیعت بنشیند و آنچه را که مشاهده می کند، با استفاده از استعداد و تواناییش، بدون دخل و تصرف بازآفرینی کند؟
از نظر رئالیست های اولیه با نمایش بی دخل و تصرفِ واقعیت و نگاه بی طرفانه به آنچه هست، می توان به شگفتی ها و رمز و رازهای طبیعت پی برد. اما بعدها هنرمندان با مطرح کردن انواع رئالیسم این فلسفه را به چالش کشیدند.
🔸انواع رئالیسم:
1- رئالیسم ابتدایی
نخستین آثاری که در اواسط قرن نوزدهم تا اواخر آن قرن، توسط هنرمندان این جنبش به وجود آمد، رئالیسم ابتدایی نامیده می شود. در این آثار هنرمندان متعهدانه واقعیت خارجی و محیط اجتماعی خود را، با مشاهده ی عینی و توصیفاتی موشکافانه، به تصویر می کشند. از جمله آثار این سبک نقاشی های گوستاو کوربه1 و ادوارد مانه2 نقاشان فرانسوی و ایلیا رپین3 نقاش روسی است و همچنین در ادبیات بالزاک4 و استاندال5 ( ماری انری بیل) فرانسوی و پوشکین6 و داستایوفسکی7 روسی، در آثارشان از این سبک پیروی می کنند.
2- رئالیسم انتقادی
در رئالیسم انتقادی تکیه و تأکید هنرمند در نشان دادن نقصان ها کمبودهای جامعه ای ایست که در آن زندگی می کند تا به این وسیله توجه همه را به این معضلات و مشکل ها جلب کند. از جمله هنرمندان این سبک، گوگول8 نویسنده ی روسی است.
3- رئالیسم جادویی
در این سبک هنرمند عناصر واقعی را با عنصری غیرواقعی یا جادویی که معمولاً ریشه در باورهای قبیله ای یا اسطوره ای دارد، می آمیزد. در این آثار با این که همه چیز عادی است اما یک عنصر غیرعادی و جادویی در آن وجود دارد. در ادبیات برخی آثار گابریل گارسیا مارکزِ9 کلمبیایی و کارلوس فوئنتس10 مکزیکی و هاروکی موراکامی11 ژاپنی، به سبک رئالیسم جادویی نوشته شده اند. در نقاشی هم برخی آثار فریدا کالو12 نقاش مکزیکی از این جمله اند.
4- رئالیسم روانشناختی
در این سبک از رئالیسم اثر هنرمند نمایانگر احساس و حالات روحی صاحب اثر و یا شخصیتی است که او خلق کرده است. به عنوان مثال در ادبیات آثاری که با نام « سیال ذهن» از آن ها نام برده می شود؛ اغلب از این سبک پیروی می کنند.
5- رئالیسم سوسیالیستی
این نوع رئالیسم با انقلاب اکتبر روسیه در بین هنرمندان روسیه شکل گرفت و هدف آن تبلیغ و ترویج اهداف کمونیستی و مارکسیستی آن دوران بود به ویژه در ادبیات و تئاتر و سینمای شوروی، آثار بسیاری با تکیه بر این نگاه به وجود آمد که از جمله ی آنها آثار ماکسیم گورکی13 نویسنده ی روسی است.
🔸در ایران نیز در اواسط حکومت قاجار و بخصوص بعد از انقلاب مشروطه به اقتضای شرایط جامعه و همچنین ترجمه ی آثار غربی و سفر هنرمندان به غرب، پیروی از سبک رئالیسم بین هنرمندان پرطرفدارشد. آثار محمدغفاری معروف به کمال الملک بیشتر در این سبک کشیده شده است. از دیگر نقاشان ایرانی این مکتب عباس کاتوزیان است. در ادبیات هم به عنوان مثال آثار جلال آل احمد، گلی ترقی، هوشنگ گلشیری، بزرگ علوی و احمد محمود، بیشتر در این سبک نوشته شده اند.

1- Gustave Courbet 2- Edouard Manet 3- Ilya Repin 4-Honoré de Balzac 5- Marie-Henri Beyle (Stendhal) 6-Alexander Sergeyevich Pushkin 7-Fyodor Mikhailovich Dostoevsky 8-Nikolai Vasilievich Gogol 9-Gabriel José de la Concordia García Márquez 10-Carlos Fuentes Macías 11-Haruki Murakami 12-Frida Kahlo 13-Maxim Gorky(Alexei Maximovich Peshkov)

منابع:
📗رئالیسم در تعریف، مهدی حسینی، فصلنامه ی هنر، 1373
📗مکتب های ادبی، رضا سید حسینی، نشر نگاه، 1384
📗سمینار رئالیسم ایرانی،گذاری به مدرنیته در ایران سنت گرا، طاهره کوچکیان،

✍️تألیف و گردآوری: مرضیه ازگلی

@omidesaba

✍مریم هومان‌
معرفی کتاب
🔸"پرکاری بیهوده،گیجی بیهوده"🔸
نویسنده : پری شاهیوندی
انتشارات #امید_صبا
@omidesaba
👇👇👇👇

معرفی کتاب "
📚#پرکاری_بیهوده_گیجی_بیهوده:
📗انتشارات امید صبا
✍️#مریم_هومان
🔸تلاشی برای ایجاد یک سبک نوشتاری هدفمند، پر از پیچ و خم، همچون طراحی یک هزارتو. کتابی مخصوص برای مخاطبانی مخصوص. "پرکاری بیهوده، گیجی بیهوده" نخستین کتاب نقاش- نویسنده ای جوان و پویاست. پری شاهیوندی سالهاست که قلم و قلمویش را در بوته ی خلاقیتی شگرف آزموده. خلاقیتی که ناشی از مطالعات حرفه ای او در زمینه ی داستان و تحصیلاتش در رشته های ادبیات و نقاشی است. در این کتاب با فضایی وهم آلود ،سرد و تا حدودی گروتسک روبه روییم. فضایی که تنها با کلمه ساخته نشده بلکه انگاره هایی جادویی همراه با آدمهای عجیب داستان ها در کشاکش خیل استعاره ها، دنیای مورد نظر نویسنده را به ما معرفی می کند .
مخاطب عام در تلاش برای درک مفاهیم داستان ها باید تن به سپید خوانی، حتی در نام کاراکترها بدهد. چنان که "قدی" می تواند مخفف قدیس و "اشی" مخفف اشرف باشد. و باز این هر دو می توانند استعاره ای از انسان در مفهوم عام کلمه باشند. (اشرف مخلوقات ) اما در وضعیتی ناجور.
تفاوت وضعیت ها، تلاش ها و نتایج هر مخاطب می تواند به بینهایت خوانش های مختلف از هر داستان منجر شود. که هر کدام خالی از لطف و معنی نیست. چه بسا معنی شاهکار همین باشد. همین که اثری در هر وضعیت دارای معنی باشد. اما در کل مفاهیم جاری در سرتاسر مجموعه که همچون یک ریسمان نامرئی همه ی داستان ها را به هم مربوط می کند، به تصویر کشیدن منجلابی همگانی است که کمتر مخاطبی ممکن است به آن نرسد.
امیدهایی واهی، سراب، ترس و انحطاط . آن هم برای همه ی فرزندان آدم. چنانچه در داستان "پله ها را با حس پا بیا پایین" اسم یکی از شخصیتها آدم است. و انگار این همان آدم است. و ما همه آدمیم. حتی آن جنازه که باید از پله ها پایینش بکشند، جنازه ای سنگین و وارفته. و انگار که قابیل هم با جنازه ای به دوشش همان آدم است.
در نتیجه تفاوت درک هرکس از موضع و دیدگاه خویشتن آن چنان است که حتی از دیدگاه عام و همه زمانی فلسفی هم می توان منجلاب را توصیف کرد و به وضعیتی همگانی برای همه ی جهان رسید.
از دیگر جنبه های خواندنی و قابل توجه اثر ترکیب زیبای کلمات در چینشی فلسفی است. که به زبانی خاص و منحصر به فرد منجر شده که تا حدودی می توان گفت همین زبان امضای نقاش – نویسنده در پای هر داستان است. زبانی که اگر داستان را با صدای خود نویسنده بشنوی دیگر نمی توانی با چشم های خودت آن را بخوانی. البته استفاده از علائم ویرایشی تا حدودی این زبان را برای خواننده روان می کند، اما هیچ چیز به لطف شنیدن آن با صدای خود نویسنده نیست .
🔸در این کتاب ده داستان با روایت هایی منسجم، زبانی محکم و تصاویری شگرف فارغ از زمان و مکانی خاص، سعی در بیان معانی فلسفی سنگینی دارند که انحطاط نوع بشر در همه ی زمان ها و مکان ها را به ذهن متبادر می کند .سردی ترسناک و مضحکی همچون تاولی در پا .
@omidesaba

🔸#امیر_کبیر و #دارالفنون🔸
بامداد امید صبا
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇

📚#مقالات_بامداد_امید_صبا

📚#امیرکبیر_و_دارالفنون

✍️فاطمه کاملی

🔸اقدامات آموزشی امیرکبیر در واقع بخشی از برنامه گسترده وی در اصلاح ساختار سیاسی قاجاریه بود. او پیش از صدارت، به روسیه و عثمانی سفر کرده و دریافته بود، مدارس نوین غربی، پایه اصلاح و ترقی این دو کشور است. بنابراین تصمیم گرفت مدرسه پلی تکنیکی در ایران بسازد تا علاوه بر کاهش هزینه اعزام دانشجو به اروپا و تأثیرپذیری از فرهنگ غرب، افراد بیشتری به سبک غربی آموزش ببینند. علاوه بر این امیر اقدام به چاپ روزنامه، تأسیس دارالترجمه و اعزام دانشجویان به خارج کرد.
ــ او در سال 1850 اطلاعیه‌ ای در روزنامه وقایع اتفاقیه نشر داد و از 30 نفر از پسران 14 تا 16 ساله اشراف دعوت کرد در مدرسه ثبت نام کنند. اما تعداد ثبت‌ نام‌ کنندگان به بیش از 150 نفر رسید که نشان‌ دهنده علاقه اشراف به تحصیلات غربی بود. دارالفنون در 1851 افتتاح شد. نقشه آن را میرزا رضا مهندس (از دانشجویان تحصیل کرده انگلستان در زمان عباس میرزا) طراحی کرد. مدرسه شامل 50 اتاق برای معلمان و محصلان شهرستانی، سفره‌ خانه، کتابخانه، آزمایشگاه، چاپخانه، استودیو عکاسی، کارگاه‌ های مصنوعات و تالار تئاتر بود که بعداً به دلایل مذهبی تبدیل به نمازخانه شد. 7 رشته پیاده نظام، سواره نظام، توپخانه، طب و جراحی، فیزیک و شیمی، مهندسی، داروسازی و معدن‌ شناسی، رشته‌های اصلی مدرسه بود. با این حال دروسی مانند تاریخ، جغرافیا و زبان‌های خارجی نیز تدریس می‌ شد. دانش‌ آموزان سالی سه بار امتحان می‌ دادند و پس از 8 سال فارغ‌ التحصیل می‌ شدند.
🔸معلمان مدرسه بیشتر ایتالیایی و اتریشی بودند .امیر استخدام معلمان انگلیسی و روسی را منع کرده بود زیرا نمی‌ خواست پای این کشورها در ایران به عرصه فرهنگی هم باز شود. برخی دانشجویان ایرانی که پیش‌ تر در اروپا تحصیل کرده بودند هم به عنوان معلم استخدام شدند. در ابتدا هر کدام از معلمان خارجی یک مترجم داشت. معلم درس را به زبان فرانسه می‌ داد و مترجم به فارسی برای دانش‌آموزان ترجمه می‌ کرد. با این حال دانش‌‌آ موزان نیز موظف به یادگیری زبان فرانسه بودند. معلمان دارالفنون خدمات زیادی انجام دادند از جمله کارگاه‌ های تولید شمع، کاغذ و باروت ساختند. دکتر پولاک معلم پزشکی ،بیمارستانی نظامی ساخت، کرزیر معلم هندسه، ارتفاع کوه دماوند را اندازه گرفت و به کمک ملکم، اولین خط تلگراف ایران را از دارالفنون تا کاخ گلستان کشید.
🔺پس از عزل امیرکبیر، میرزا آقاخان نوری و بریتانیایی‌ ها سعی در بستن مدرسه داشتند اما ناصرالدین شاه قبول نکرد. زیرا حکومت به دولت‌مردانی با تحصیلات نوین نیاز داشت و شاه نمی‌ خواست اروپاییان، ایران را کشوری عقب‌ مانده بدانند. اشراف نیز تمایل به ادامه تحصیل فرزندانشان داشتند زیرا اهمیت آموزش مدرن را دریافته بودند. در کل نظر ناصرالدین شاه به مدرسه مثبت بود تا این که در سال 1861 به شاه اطلاع دادند، میرزا ملکم خان (یکی از معلمان) تشکیلاتی فراماسونری به نام فراموش‌ خانه تأسیس کرد. اکثر محصلان و معلمان نیز عضو آن شده‌اند. از آن زمان شاه به دارالفنون بدبین شد. او علاوه بر تبعید ملکم، نظارت دقیقی بر محتوای درسی اعمال کرد و جلوی بسیاری از فعالیت‌های مدرسه را گرفت.

@omidesaba
ادامه مطلب👇👇

🔸گذشته از دارالفنون، امیرکبیر اقدام به انتشار اولین روزنامه دولتی ایران به نام وقایع اتفاقیه کرد که ارگان تبلیغ دارالفنون هم به حساب می‌آمد. این نشریه هدف خود را تربیت مردم ایران می‌ دانست و مقالاتی درباره اکتشافات و اختراعات جدید غرب و عجایب علمی منتشر می‌ کرد. امیر تمام صاحب‌ منصبان و حتی خانات ایلات را مجبور به خرید آن کرده بود تا صدایش به اقصی نقاط ایران برسد. او همچنین دارالترجمه دولتی را تأسیس کرد که جدیدترین اخبار و کتب غربی را ترجمه کرده و به گوش شاه برسانند. صنعت‌ گرانی را نیز به روسیه فرستاد تا به یادگیری فنون جدید مانند ساخت سماور، کاغذ، تصفیه قند و ... بپردازند. و پس از بازگشت به ایران کارخانه‌ هایی با حمایت دولت تاسیس کنند.
🔸به هرحال مهمترین اقدام آموزشی امیرکبیر همان تأسیس دارالفنون بود که به عنوان نقطه عطف آموزش مدرن در ایران و الگوی مدارس بعدی شناخته می‌ شود. ساخت این مدرسه باعث تسهیل دسترسی جامعه علمی ایران به علوم جدید و باطل شدن بسیاری از عقاید سنتی شد. همچنین فارغ‌ التحصیلان آن، قشر نخبه‌ای را تشکیل دادند که علاقمند به اصلاحات بود و بعداً نقش مهمی در انقلاب مشروطه ایفا کرد. با این حال دارالفنون با مشکلاتی نیز مواجه بود. مثلاً دانش‌ آموزان ، آموزش ابتدایی یکسانی نداشتند چون مدارس ابتدایی به سبک نوین وجود نداشت. همچنین دانشگاهی برای ادامه تحصیل آن‌ ها در ایران نبود. علاوه بر این دارالفنون، مدرسه‌ ای دولتی بود و تنها در صورت حمایت شاه و دربار پیشرفت می‌ کرد و در مواقع بدبینی شاه از پیشرفت باز می‌ ایستاد. مخالفت‌ هایی به بهانه‌ های مذهبی ،نظیر منع کالبدشکافی و نفی کیهان‌ شناسی جدید نیز باعث شد به مدرسه و محصلان آن انگ بابیت زده شود. و مدرسه آزادی عمل برای پیشرفت و تغییرات بنیادین در جامعه را نداشته باشد.

منابع
📗امیرکبیر و ایران/ فریدون آدمیت
📗سفرنامه دکتر پولاک
📗آموزش، دین و گفتمان اصلاح فرهنگی در دوره قاجار/ مونیکا رینگر

✍️فاطمه کاملی

@omidesaba

📚#مکتب_های_هنری
✅ #سورئالیسم

سورئالیسم را به معنای فراواقع گرایی، جنبش هنری و ادبی است که سال 1924 توسط جمعی از هنرمندان فرانسوی معرفی شد. در بیانیه ‌ی این جمع که آن را #آندره_برتون1 روانشناس، نویسنده و هنرمند فرانسوی نوشته بود، این گونه بیان شد که سورئالیسم هنر عالم رویا و ضمیر ناخودآگاه است و هدف آن آشکار کردن تفکرات و خیال به دور از عقل گرایی و استدلال منطقی است.
این جنبش به سرعت بین هنرمندان اروپایی و آمریکایی طرفدارانی پیدا کرد و یکی از مهم‌ ترین جنبش‌ های پیشتاز قرن بیستم شد.
سورئالیست ‌ها بیشتر پیرو نظریات فروید2 روانپزشک اتریشی بودند و بر مبنای نظریه‌ های او در مورد ضمیر ناخودآگاه و عقده ‌های روانی و سرکوب آن ‌ها، نظریات خود را ارائه کردند.
هنر سورئالیستی در پی خلق واقعیتی نوین است، واقعیتی که در خیال و رویا شکل می ‌گیرد و چگونگی پدید آمدن آن ناشناخته است. سوررئالیست ‌ها ادعا داشتند که هنر تحت تأثیر عقل هوشیار و بیدار ما آفریده نمی ‌شود. از نظر آن ‌ها برای خلق اثر هنری عقل غایب است و هنرمند برای خلق اثر و تصویری که می ‌خواهد ارائه دهد، تصمیم منطقی نمی ‌گیرد بلکه او باید آزاد باشد تا هر آن چه در اعماق ذهن و روانش می ‌گذرد، بیان کند. این بیان رویاگونه در اثر سورئالیست‌ ها به خلق آثاری عجیب، شگفت ‌انگیز، درهم آمیخته گیج ‌کننده و آشفته منجر شد.
در آثار هنرمندان سورئالیست تناقض و تضاد بسیار دیده می ‌شود. آن ‌ها مخالف تکرار و تقلید از طبیعت و تصاویر روزمره ‌اند. طبیعت و اشیاء روزمره در آثار آن ‌ها فرم ‌ها و شکل ‌های نامتعارفی دارند. در واقع توجه بیننده را به شکل‌ ها و رنگ‌ ها و فرم‌ های متعددی که هر تصویر می ‌تواند داشته باشد جلب می‌ کنند. مثلاً یک صدف که کنار ساحل افتاده است هم می ‌تواند چشم باشد هم ساعت و هم قسمتی از بدن انسان.
هنر سورئالیست ‌ها مقابله با شیوه ‌های منظم و مقید گذشته بود. آن ‌ها بیننده را با برانگیختن تخیل او به کشف معنا ترغیب می‌ کردند. از نظر آن ‌ها برای تحلیل و کشف آثار سورئالیستی و داده ‌هایی که این آثار برای بیان اثرشان استفاده می ‌کنند، جایی برای تأویل و تعبیر مبتنی بر عقل وجود ندارد. در واقع فلسفه ‌ی کار آن‌ها آزادی از تمام قید و بندهایی محدود طبیعت و جامعه است.
سورئالیست‌ ها از خودکاوی (اتوماتیسم) بسیار گفته ‌اند. به این معنا که نگاه به درون و کشف حوزه ‌های ناخودآگاه ذهن انسان، اساس و مبنای کار آن ‌هاست.
ظاهر کردن آنچه دیدینی نیست و تنها درون ذهن شکل می‌گیرد، عوض کردن ماهیت شناخته شده و تعریف شده‌ی قبلی اشیاء و بازنمود دوباره‌ی آن‌ها با خلق فرم‌ها و شکل‌های جدید و به دست دادن تعاریف جدید از اشیاء و جهان پیرامون، در تصاویر سورئالیستی مسئله‌ی اصلی است.
در تصاویر سورئالیست بر خلاف دیگر شیوه‌ها و سبک‌های هنری که تکنیک و استفاده از رنگ و فرم، نقش اساسی و اهمیت ویژه دارد؛ در تعریف سورئالیسم اساس و بن‌مایه، خلق تصاویر فراواقعی و رویایی و ذهنی است، سورئالیست‌ها با تکیه بر قدرت خیال و به هم ریختن معانی تعریف شده، انگار بیانیه‌هایی شخصی ارائه می‌کنند از آنچه به تعبیر آن‌ها واقعی است و تنها درون ذهن آن‌ها می گذرد و از این رهگذر بیننده را ترغیب می‌کنند تا نگاهی دوباره به طبیعت و آنچه به آن می‌نگرد بیاندازد. به همین دلیل سورئالیست‌ها از تکنیک‌های متعددی در خلق آثارشان استفاده کردند. تکنیک در اثر آن‌ها نه یک ویژگی منحصر به فرد که ابزاری بود برای بیان افکار درونی و تخیلات ذهنی هنرمند.
سالوادوردالی3 یکی از مهم‌ترین هنرمندان سبک سورئالیسم می‌گوید: «هنر او این است که در بی‌نظمی، نظمی به وجود آورد و از این طریق در بی‌اعتبار کردنِ تمام و کمال جهانِ واقعیت گام بردارد.» هچنین در جایی دیگر می‌گوید: «سورئالیسم مخرب است اما تنها چیزهایی را تخریب می‌کند که دید ما را محدود می‌کنند.»
از نظر سورئالیست‌ها ادراک ما دائماً درگیر ابهام و تعبیر غلط است. آن‌ها می خواستند تا بر این تعبیرهای غلط تأکید کنند و درآنچه به طور معمول تعبیر درست و متعارف نامیده می‌شود، شک و شبهه ایجاد کنند.
وارونگی، از فرم انداختن فرم ‌ها و ساختن فرم جدید، آشفتگی و کژنمایی یا تحریف در تعاریف قبلی، از نشانه ‌های تصاویر سورئالیستی است. سورئالیست ‌ها معتقد بودند که جایی وجود دارد که در آن تضادها ناپدید می ‌شوند و معانی از تعاریف قبلی ساقط می ‌شوند و واقعیت توهمی بیش نیست و کار هنرمند سورئالیست پیدا کردن آن جا و آن نقطه است.
در مواجهه با تابلوی سورئالیستی با معمای مفهومی روبرو می ‌شویم. اغلب آنها سؤال برانگیز و بهت‌آور هستند.
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇ادامه مطلب

نقاشی سبک سور رئالیسم
👇👇👇ادامه مطلب

از جمله آثار معروف سورئالیستی می ‌توان از آثار نقاشی #سالوادور_دالی و #خوان_میروی اسپانیایی، #مارکس_ارنست5 آلمانی و #رنه_ماگریت6 بلژیکی نام برد. همچنین در مجسمه ‌سازی برخی آثار #آلبرتو_جاکومتی7، مجسمه‌ساز سوئیسی- ایتالیایی در سبک سورئالیست خلق شده ‌اند. در سینما برخی آثار #لوئیس_بونوئل8 اسپانیایی به ویژه فیلم سگ اندلسی که با همکاری سالوادور دالی فیلم ‌نامه ‌اش را نوشته است در سبک سورئالیسم ساخته شده ‌اند. در عکاسی آثار #من_ری9 عکاس آمریکایی و در معماری برخی آثار معمار اتریشی- آمریکایی #فردریک_کیسلر10، در سبک سورئالیسم خلق شده ‌اند.
1-André Robert Breton 2-Sigmund Freud 3-Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí 4-Joan Miró 5-Max Ernst 6-René François Ghislain Magritte 7-Alberto Giacometti 8-Luis Buñuel Portolés 9-Man Ray 10-Frederick John Kiesle
✔️ منابع
دادا و سورئالیسم، نوشته‌ ی سی.و.ای. بیگزبی، ترجمه‌ ی حسن افشار، نشر مرکز، 1376
هنر مدرن، نوشته‌ ی نوربرت لینتن، ترجمه‌ ی علی رامین، نشر نی 1382
سرگذشت سورئالیسم، گفتگو با آندره برتون، ترجمه ‌ی عبدالله کوثری، نشر نی1392
گردآوری و تألیف: #مرضیه_ازگلی
@omidesaba

اصلاحات آموزشی در دوره ناصر الدین شاه پس از امیر کبیر
✍گردآوری فاطمه کاملی
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇👇