⚡️ای آزادی، خجسته آزادی،
خواهم که تو را به تخت بنشانم من⚡️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
خواهم که تو را به تخت بنشانم من⚡️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
برشی از کتاب آزادی
✅ گفت و گو میان ادیان
در حالی که ادیان جزءِ لایتجزای همة تمدن ها و همة فرهنگ ها به شمار می روند چگونه می توان نقش و سهم آن ها را در گفت و گوی تمدن ها نادیده گرفت؟ در تاریخ بشریت هیچ اجتماع انسانی فاقد وجه دینی نبوده است. همواره چنین بوده است. به همین دلیل است که گفت و گوی میان ادیان یک بُعد عمده گفت و گوی میان فرهنگ هاست و می تواند به نزدیک شدن ارزش ها در زمینه های اخلاقی و روحی کمک کند. اما در زمان تحقق جهانی شدن و اشکال جدید فنون اطلاع رسانی، تدیّن چه صورتی باید داشته باشد تا گفت و گوی ادیان به لال بازی تبدیل نشود؟ در واقع این گفت و گو ممکن نخواهد بود مگر در جوهر تدین و در فراسوی مواضع خود محورگرایانه. باید در گونه ای نمادین خود را در یک «رنگین کمان بیابیم و دریابیم که بدون رنگ سبز، رنگ سرخ پدید نخواهد آمد و بدون رنگ سرخ، رنگ سبز مرئی نخواهد شد، و این را نیز بفهمیم که هر رنگ واحد است، و هیچ تماشاگری در خارج پیدا نمی شود که بتواند بی آن که خودش در جایی از این رنگین کمان قرار گرفته باشد، چیزها را ببیند.» هر چند که دین امری کاملاً شخصی است، به هیچ وجه فردی نیست و نمی توان خود را در حد تعلق به یک باشگاه و حتی به یک کشور محدود کرد. وقتی که صحبت از تدین پیش می آید، آدمی از طریق دین خود و پذیرش عمیق تنوع در ادیان دیگر مشارکت می کند زیرا که درک می کند که تنوع صورت اصلی جهانی گری است.
این شکلِ عمومیت، گزینشی نیست بلکه خیلی عمیق تر از آن است. البته منظور این نیست که آدمی از هیچ سو محدودیتی برای خود قائل نشود، بلکه غرض این است که افراد آدمی همدیگر را بشناسند، و با هم گفت و گو کنند. در این معنی، جهانی گری بیان و توضیح وحدتی است که هرکس به شیوة خود در می یابد.
وانگهی هدف گفت و گوی میان ادیان یکی شدن اعتقادات و ارزش های دینی، در نهایتِ امر، نیست. زیراکه پایان وجود ندارد، آنچه هست زندگی است. هدف در امکان گفت و شنود نهفته است و عبارت است از کشف تنوع، نه جست و جوی همخوانی و همسازی. در این صورت «آیا خواهید گفت که معنای یک سمفونی بتهوون در نهایت بخش آخر نهفته است و بقیه آن به همین بخش آخر بستگی دارد؟» نه چنین نیست. بلکه هر لحظه زیبایی خود را دارد و معنای خود را می رساند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
✍️ #احسان_نراقی
برشی از کتاب آزادی
✅ گفت و گو میان ادیان
در حالی که ادیان جزءِ لایتجزای همة تمدن ها و همة فرهنگ ها به شمار می روند چگونه می توان نقش و سهم آن ها را در گفت و گوی تمدن ها نادیده گرفت؟ در تاریخ بشریت هیچ اجتماع انسانی فاقد وجه دینی نبوده است. همواره چنین بوده است. به همین دلیل است که گفت و گوی میان ادیان یک بُعد عمده گفت و گوی میان فرهنگ هاست و می تواند به نزدیک شدن ارزش ها در زمینه های اخلاقی و روحی کمک کند. اما در زمان تحقق جهانی شدن و اشکال جدید فنون اطلاع رسانی، تدیّن چه صورتی باید داشته باشد تا گفت و گوی ادیان به لال بازی تبدیل نشود؟ در واقع این گفت و گو ممکن نخواهد بود مگر در جوهر تدین و در فراسوی مواضع خود محورگرایانه. باید در گونه ای نمادین خود را در یک «رنگین کمان بیابیم و دریابیم که بدون رنگ سبز، رنگ سرخ پدید نخواهد آمد و بدون رنگ سرخ، رنگ سبز مرئی نخواهد شد، و این را نیز بفهمیم که هر رنگ واحد است، و هیچ تماشاگری در خارج پیدا نمی شود که بتواند بی آن که خودش در جایی از این رنگین کمان قرار گرفته باشد، چیزها را ببیند.» هر چند که دین امری کاملاً شخصی است، به هیچ وجه فردی نیست و نمی توان خود را در حد تعلق به یک باشگاه و حتی به یک کشور محدود کرد. وقتی که صحبت از تدین پیش می آید، آدمی از طریق دین خود و پذیرش عمیق تنوع در ادیان دیگر مشارکت می کند زیرا که درک می کند که تنوع صورت اصلی جهانی گری است.
این شکلِ عمومیت، گزینشی نیست بلکه خیلی عمیق تر از آن است. البته منظور این نیست که آدمی از هیچ سو محدودیتی برای خود قائل نشود، بلکه غرض این است که افراد آدمی همدیگر را بشناسند، و با هم گفت و گو کنند. در این معنی، جهانی گری بیان و توضیح وحدتی است که هرکس به شیوة خود در می یابد.
وانگهی هدف گفت و گوی میان ادیان یکی شدن اعتقادات و ارزش های دینی، در نهایتِ امر، نیست. زیراکه پایان وجود ندارد، آنچه هست زندگی است. هدف در امکان گفت و شنود نهفته است و عبارت است از کشف تنوع، نه جست و جوی همخوانی و همسازی. در این صورت «آیا خواهید گفت که معنای یک سمفونی بتهوون در نهایت بخش آخر نهفته است و بقیه آن به همین بخش آخر بستگی دارد؟» نه چنین نیست. بلکه هر لحظه زیبایی خود را دارد و معنای خود را می رساند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
📚 #فلسفه_علم
✍️#نویسنده: #سمیر_اُکاشا
👤#مترجم: #هومن_پناهنده
📌 در فلسفه علم کار اصلی ما این است که روش های تحقیق مورد استفاده در علوم مختلف را بررسی کنیم. شاید این سوال پیش بیاید که چرا باید این کار را به فیلسوفان سپرد و نه به خود دانشمندان، یک پاسخش این است که نگاه کردن به علم از منظر فلسفه به ما امکان میدهد ژرف کاوی کنیم و از مفروضات پنهان پژوهش علمی پرده برداریم، به عنوان مثال فرض کنید دانشمندی آزمایشی کرده و به نتیجه خاصی رسیده است چند بار دیگر هم همان آزمایش را انجام می دهد و همان نتیجه را می گیرد پس از آن احتمالاً دیگر این کار را ادامه نخواهد داد. چون مطمئن است که با تکرار آن آزمایش، در شرایط دقیقاٌ یکسان، به نتایج یکسان خواهد رسید. چنین فرضی بدیهی به نظر می آید، اما فیلسوف حتی همین فرض را هم مورد تردید قرار میدهد، چرا باید فرض کنیم که تکرار این آزمایش در آینده، به همان نتایجی خواهد انجامید که در گذشته انجامید؟ از کجا میدانیم که این فرض صحیحی است؟ بعید است دانشمند جماعت بر سر این نوع سوالات نسبتاً عجیب و غریب وقت زیادی بگذارند، آنها احتمالاً کارهای مهم تری دارند.
در فلسفه علم بخشی از کار این است که مفروضات دانشمندان موضوع پرسش قرار می گیرد. اما این سخن بدین معنی نیست که خود دانشمندان هرگز به بحث های فلسفی نمی پردازند. واقعیت این است که وقتی به تاریخ نظر می کنیم می بینیم که بسیاری از دانشمندان، نقش در خور توجهی در رشد فلسفه علم داشته اند، در این مقوله، دکارت، نیوتن و اینشتین از نمونه های برجسته اند. همه این اشخاص به سوالات فلسفی مربوط به علم بسیار علاقمند بودند. سوالاتی از این قبیل که علم چگونه پیشرفت می کند؟ در علم از کدام روش های تحقیق باید استفاده کرد؟ تا کجا می توان به این روش ها اطمینان داشت؟ آیا برای شناخت علمی حدود و ثغوری وجود دارد یا نه؟ و جز آن، خواهیم دید که این پرسش ها هنوز هم ستون فقرات فلسفه علم را تشکیل می دهند.
با این حساب، مطالب مورد علاقه فیلسوفان علم «صرفاً فلسفی» نیستند، بلکه توجه برخی از بزرگترین دانشمندان را نیز به خود جلب کرده اند . در عین حال باید بپذیریم که امروز، بسیاری از دانشمندان نه به فلسفه علم چندان علاقه دارند و نه درباره اش چیز زیادی می دانند.
این وضع هر چند، تاسف آور است ولی از آن نمی توان نتیجه گرفت که طرح مطالب فلسفی، دیگر مناسبتش را از دست داده است.باری این بی علاقگی را باید ناشی از تخصصی تر شدن روزافزون علم و جدایی علوم طبیعی از علوم انسانی دانست که مشخصه نظام آموزشی جدید است.
اما بالاخره موضوع فلسفه علم دقیقاً چیست زیرا از این سخن که در فلسفه علم «روش های علمی بررسی می شوند.» حقیقتاً چیز دندان گیری به دست نمی آید. به جای این تعریف دقیق تری از فلسفه علم بدهیم بی درنگ به سراغ یکی از مسائل اصلی آن برویم.
به نظر کارل پوپر، ویژگی اصلی نظریات علمی ابطال پذیر بودن آنهاست. ابطال پذیری نظریه به معنی باطل یا غلط بودن آن نیست، بلکه به این معناست که بر اساس چنین نظریه ای می توان پیش بینی هایی مشخص کرد و سپس آن پیش بینی ها را به محک تجربه زد. اگر پیش بینی ها غلط از آب درآمدند، نظریه ابطال یا نقض میشود. پس نظریه ابطال پذیر نظریه ایست که اگر نادرست بود، نادرستی اش را می توان معلوم کرد. چنین نظریه ای با همه تجربه های ممکن سازگاری ندارد، حال آن که، به نظر پوپر، بعضی از نظریه های به ظاهر علمی با هر تجربه ای سازگارند و به همین دلیل به هیچ وجه شایسته نیست این نوع نظریات را متعلق به حوزه علم بدانیم، باری آنها علم نیستند بلکه شبه علم اند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
✍️#نویسنده: #سمیر_اُکاشا
👤#مترجم: #هومن_پناهنده
📌 در فلسفه علم کار اصلی ما این است که روش های تحقیق مورد استفاده در علوم مختلف را بررسی کنیم. شاید این سوال پیش بیاید که چرا باید این کار را به فیلسوفان سپرد و نه به خود دانشمندان، یک پاسخش این است که نگاه کردن به علم از منظر فلسفه به ما امکان میدهد ژرف کاوی کنیم و از مفروضات پنهان پژوهش علمی پرده برداریم، به عنوان مثال فرض کنید دانشمندی آزمایشی کرده و به نتیجه خاصی رسیده است چند بار دیگر هم همان آزمایش را انجام می دهد و همان نتیجه را می گیرد پس از آن احتمالاً دیگر این کار را ادامه نخواهد داد. چون مطمئن است که با تکرار آن آزمایش، در شرایط دقیقاٌ یکسان، به نتایج یکسان خواهد رسید. چنین فرضی بدیهی به نظر می آید، اما فیلسوف حتی همین فرض را هم مورد تردید قرار میدهد، چرا باید فرض کنیم که تکرار این آزمایش در آینده، به همان نتایجی خواهد انجامید که در گذشته انجامید؟ از کجا میدانیم که این فرض صحیحی است؟ بعید است دانشمند جماعت بر سر این نوع سوالات نسبتاً عجیب و غریب وقت زیادی بگذارند، آنها احتمالاً کارهای مهم تری دارند.
در فلسفه علم بخشی از کار این است که مفروضات دانشمندان موضوع پرسش قرار می گیرد. اما این سخن بدین معنی نیست که خود دانشمندان هرگز به بحث های فلسفی نمی پردازند. واقعیت این است که وقتی به تاریخ نظر می کنیم می بینیم که بسیاری از دانشمندان، نقش در خور توجهی در رشد فلسفه علم داشته اند، در این مقوله، دکارت، نیوتن و اینشتین از نمونه های برجسته اند. همه این اشخاص به سوالات فلسفی مربوط به علم بسیار علاقمند بودند. سوالاتی از این قبیل که علم چگونه پیشرفت می کند؟ در علم از کدام روش های تحقیق باید استفاده کرد؟ تا کجا می توان به این روش ها اطمینان داشت؟ آیا برای شناخت علمی حدود و ثغوری وجود دارد یا نه؟ و جز آن، خواهیم دید که این پرسش ها هنوز هم ستون فقرات فلسفه علم را تشکیل می دهند.
با این حساب، مطالب مورد علاقه فیلسوفان علم «صرفاً فلسفی» نیستند، بلکه توجه برخی از بزرگترین دانشمندان را نیز به خود جلب کرده اند . در عین حال باید بپذیریم که امروز، بسیاری از دانشمندان نه به فلسفه علم چندان علاقه دارند و نه درباره اش چیز زیادی می دانند.
این وضع هر چند، تاسف آور است ولی از آن نمی توان نتیجه گرفت که طرح مطالب فلسفی، دیگر مناسبتش را از دست داده است.باری این بی علاقگی را باید ناشی از تخصصی تر شدن روزافزون علم و جدایی علوم طبیعی از علوم انسانی دانست که مشخصه نظام آموزشی جدید است.
اما بالاخره موضوع فلسفه علم دقیقاً چیست زیرا از این سخن که در فلسفه علم «روش های علمی بررسی می شوند.» حقیقتاً چیز دندان گیری به دست نمی آید. به جای این تعریف دقیق تری از فلسفه علم بدهیم بی درنگ به سراغ یکی از مسائل اصلی آن برویم.
به نظر کارل پوپر، ویژگی اصلی نظریات علمی ابطال پذیر بودن آنهاست. ابطال پذیری نظریه به معنی باطل یا غلط بودن آن نیست، بلکه به این معناست که بر اساس چنین نظریه ای می توان پیش بینی هایی مشخص کرد و سپس آن پیش بینی ها را به محک تجربه زد. اگر پیش بینی ها غلط از آب درآمدند، نظریه ابطال یا نقض میشود. پس نظریه ابطال پذیر نظریه ایست که اگر نادرست بود، نادرستی اش را می توان معلوم کرد. چنین نظریه ای با همه تجربه های ممکن سازگاری ندارد، حال آن که، به نظر پوپر، بعضی از نظریه های به ظاهر علمی با هر تجربه ای سازگارند و به همین دلیل به هیچ وجه شایسته نیست این نوع نظریات را متعلق به حوزه علم بدانیم، باری آنها علم نیستند بلکه شبه علم اند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
🍉یلدا مبارک🍉
🎧نمایش رادیویی گلپندهای پروین📻
🔸تهیه شده در مؤسسه فرهنگی بامداد امید صبا🔸
omidesaba.com
@omidesaba
دریافت ⬇️⬇️
🎧نمایش رادیویی گلپندهای پروین📻
🔸تهیه شده در مؤسسه فرهنگی بامداد امید صبا🔸
omidesaba.com
@omidesaba
دریافت ⬇️⬇️
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥راز بزرگ تکامل
🔻در فرایند تکامل بشر، بسیاری از عوامل زیستی به او کمک کرده‌اند. یکی از این عوامل زبان و گفتار کلامی اوست. با پدیدار شدن گفتار کلامی و زبان، کارکرد های سایر اعضا بدن انسان فزونی گرفت و زندگی بشر وارد مرحله نوینی شد.
گفتار فوق نگاهی گذرا به این موضوع و طرح پرسش هایی درباره آن است.
@omidesaba
omidesaba.com
🔻در فرایند تکامل بشر، بسیاری از عوامل زیستی به او کمک کرده‌اند. یکی از این عوامل زبان و گفتار کلامی اوست. با پدیدار شدن گفتار کلامی و زبان، کارکرد های سایر اعضا بدن انسان فزونی گرفت و زندگی بشر وارد مرحله نوینی شد.
گفتار فوق نگاهی گذرا به این موضوع و طرح پرسش هایی درباره آن است.
@omidesaba
omidesaba.com
🔸اسب پارتیزان
🔻داستانی صوتی از کتاب سرزمین دریاچه های نیلی و گلهای کتان
@omidesaba
omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
🔻داستانی صوتی از کتاب سرزمین دریاچه های نیلی و گلهای کتان
@omidesaba
omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
📢فیلوسوفیا: “ایده آلیسم استعلایی”
🔸در طول تاریخ فلسفه همیشه میانِ عقل گرایان و تجربه گرایان اختلاف‌نظر وجود داشته است. مکتب ایده آلیسم استعلایی راهی میانه بین این دواست . این گفتار به توضیح این مکتب می پردازد.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
🔸در طول تاریخ فلسفه همیشه میانِ عقل گرایان و تجربه گرایان اختلاف‌نظر وجود داشته است. مکتب ایده آلیسم استعلایی راهی میانه بین این دواست . این گفتار به توضیح این مکتب می پردازد.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️