📌 با توجه به فرسودگی بخش نفرولوژی و دیالیز بیمارستان کودکان مفید تهران و مشکلات عدیده بیماران و کارکنان، « واحد خدمات اجتماعی موسسه بامداد امید صبا» بازسازی کامل دو بخش را از اواسط اسفند 1399 بر عهده گرفت و امید است تا اوایل شهریور1400 بازسازی کامل آن به پایان برسد.
@omidesaba
omidesaba.com
@omidesaba
omidesaba.com
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اهدای چهارمین مرحله (نوروزی) اهدای ۲۲ قلم مواد غدایی و بهداشتی و لباس بین ۱۴۸۰ دانش آموز تحت پوشش موسسه بامداد امید صبا در تهران و زابل و زاهدان و نهاوند و ارومیه و بالو در سال ۹۹
www.omidesaba.com
@omidesaba
www.omidesaba.com
@omidesaba
شما بیداد را پذیرفته اید و تصمیم گرفته اید به آن بیفزایید در حالیکه به نظر من بشر باید به استواری داد بپردازد
#البر_کامو
من هرگز به نومیدی رضا نداده ام
ترجمه #مصطفی_رحیمی
@omidesaba
👇👇نسخه PDF
#البر_کامو
من هرگز به نومیدی رضا نداده ام
ترجمه #مصطفی_رحیمی
@omidesaba
👇👇نسخه PDF
هرگز به نومیدی رضا نداده ام (1).pdf
381.3 KB
نسخهPDF
#آلبر_کامو
هرگز به نومیدی رضا نداده ام
در باره مخالفت با بیداد و لزوم کوشش بشر در گسترش داد و..
ترجمه #مصطفی_رحیمی
@omidesaba
www.omidesaba.com
#آلبر_کامو
هرگز به نومیدی رضا نداده ام
در باره مخالفت با بیداد و لزوم کوشش بشر در گسترش داد و..
ترجمه #مصطفی_رحیمی
@omidesaba
www.omidesaba.com
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔸چگونه رک و راست باشیم؟
آدمها دو دسته اند عده ای که رک و راست هستند و دسته دیگر افرادی که معاشرت با آنها پیچیده است. در مواجهه با افراد رک و راست ازابتدا می‌دانیم موضوع از چه قرار است و به همین علت لازم نیست که رمزگشایی کنیم و برای سردرآوردن از اینکه قضیه چیست دست و پا بزنیم و باب تفسیر و تاویل را باز کنیم .افراد رک و راست اگر نخواهند کاری را انجام دهند مودبانه در موقع مناسب از همان اول توضیح می‌دهند که مسئولیت انجام ان کاررا نمی پذیرند اما افراد پیچیده…
گفتار فوق به بررسی نحوه ی مواجهه ی انسانهای رک و راست و انسان های پیچیده با سایر انسان ها می پردازد؛ خصلت ها و ویژگی های آنها را تحلیل می کند و آموزش می‌دهد که چگونه به انسانهای رک و راست تبدیل شویم.
◽️@omidesaba
◾️omidesaba.com
آدمها دو دسته اند عده ای که رک و راست هستند و دسته دیگر افرادی که معاشرت با آنها پیچیده است. در مواجهه با افراد رک و راست ازابتدا می‌دانیم موضوع از چه قرار است و به همین علت لازم نیست که رمزگشایی کنیم و برای سردرآوردن از اینکه قضیه چیست دست و پا بزنیم و باب تفسیر و تاویل را باز کنیم .افراد رک و راست اگر نخواهند کاری را انجام دهند مودبانه در موقع مناسب از همان اول توضیح می‌دهند که مسئولیت انجام ان کاررا نمی پذیرند اما افراد پیچیده…
گفتار فوق به بررسی نحوه ی مواجهه ی انسانهای رک و راست و انسان های پیچیده با سایر انسان ها می پردازد؛ خصلت ها و ویژگی های آنها را تحلیل می کند و آموزش می‌دهد که چگونه به انسانهای رک و راست تبدیل شویم.
◽️@omidesaba
◾️omidesaba.com
📚#نامه_هایی_از_پاریس
✍️ #مولف: #امیر_سعیدالهی
📘 #نشر: #کتاب_پارسه
📌 سوای بزرگان، اشراف و کارگزاران دولتی که حدود سیصد سال پیش به فرانسه رفتند و از خود سفرنامه و خاطرات برجا گذاشتند، گروهی شامل دانشجویان و سپس پژوهشگران و روشنفکران، در طلیعۀ تجدد ایرانی، به جهت آشنایی با غرب و آموختن دانش های جدید به فرانسه رفتند و در نامه هایی به دوستان و آشنایان خود، از تمدن و فرهنگ اروپایی و افکار و باورهایشان در زمینه های گوناگون نوشتند.
یکی از این نویسندگان غلامحسین ساعدی بود
🔹 زندگی در تبعید
در غربت مقاله ای با عنوان «چنته» نوشت و احساس درونی خود را دربارۀ مهاجرت و تبعید و آنچه که از نظر او بر آدم های مهاجر و تبعیدی می رود به خوبی نوشت. از دیدگاه او بی پناهی و بی تکلیفی ویژگی انسان تبعیدی است. پناهندگی برعکس مهاجرت ناشی از فشارهای اطراف است و راهی است که انتخاب نمی شود بلکه به آدمی تحمیل می شود. ساعدی، تبعیدی را انسانی با قلبی مرده می داند که پوسیده و تباه شده است و تکه ای از جسم و روحش را بریده اند و برخلاف مهاجر که به ظواهر دل بسته، تبعیدی دل مشغول عمق تنهایی خود، خانه به دوش و آواره است؛ انسانی است مضطرب و پناهنده ای هراسیده. از نظر او تبعیدی، آرام و قرار ندارد و درواقع شخص مرده ای است که تظاهر به زنده بودن می کند و در همان حال به هویت گذشته اش می چسبد؛ انسانی است بدون امید یا آرزو که اندیشۀ مرگ رهایش نمی کند.
«عادت به قبرستان رفتن که در تبریز و در تهران با او مانده بود در غربت نیز تکرار شد. مخصوصاً که فکر درباره ی مرگ، درباره ی خودکشی، او را متوجه یک هموطنِ در پاریس دفن شده ی دیگری کرده بود: صادق هدایت، آثار هدایت را ساعدی هم مثل هزاران روشنفکر دیگر در ایران خوانده بود. نام هدایت از دهه ی بیست در جامعه ادبی ایران نام مطرحی شده بود، بنابراین هر اهل کتاب و اندیشه ای که به خواندن و نوشتن رو می آورد به هدایت نیز گوشه ی چشمی داشت، نام او در محافل روشنفکری مطرح بود.» (جمشیدی، 1381،259)
«زمانی دکتر غلامحسین ساعدی خانه ای گرفته بود در شرق پاریس و من خوب یادم هست وقتی از آخرین ایستگاه مترو پیاده می شدیم، مدتی هم باید در خیابان طی می کردیم تا به خانه برسیم و بعد در مسیر یکی از راه هایی که می توانستیم انتخاب کنیم و میانبر بزنیم، گذر از گورستان پرلاشز بود. ما همیشه سعی می کردیم از قطعه ای که صادق هدایت و دیگر نام آوران در آن قطعه دفن هستند، رد شویم در یکی از همین رد شدن ها غلامحسین ساعدی مثل همیشه به شوخی می گفت: «من می خواهم اندکی بمیرم».
من از این گفته اش عصبانی شدم و به عصبانیت به او گفتم: «بمیر تا اینجا کنار هدایت جا هم هست همینجا خاکت می کنیم».
سال های کوتاهی از این خاطره گذشت و من به آمریکا آمدم. در نوامبر 1985 خبر درگذشت ساعدی را شنیدم و یک سال بعد از آن دوباره به پاریس برگشتم و به زیارت مزار ساعدی شتافتم و در کنار مزارش یاد این خاطره افتادم و خیلی خودم را به خاطر گفتن این جمله و این پیش بینی که از شوخی به واقعیت بدل شده بود شماتت می کردم و باور نداشتم این چنین زود از میان ما برود».
@omidesaba
omidesaba.com
✍️ #مولف: #امیر_سعیدالهی
📘 #نشر: #کتاب_پارسه
📌 سوای بزرگان، اشراف و کارگزاران دولتی که حدود سیصد سال پیش به فرانسه رفتند و از خود سفرنامه و خاطرات برجا گذاشتند، گروهی شامل دانشجویان و سپس پژوهشگران و روشنفکران، در طلیعۀ تجدد ایرانی، به جهت آشنایی با غرب و آموختن دانش های جدید به فرانسه رفتند و در نامه هایی به دوستان و آشنایان خود، از تمدن و فرهنگ اروپایی و افکار و باورهایشان در زمینه های گوناگون نوشتند.
یکی از این نویسندگان غلامحسین ساعدی بود
🔹 زندگی در تبعید
در غربت مقاله ای با عنوان «چنته» نوشت و احساس درونی خود را دربارۀ مهاجرت و تبعید و آنچه که از نظر او بر آدم های مهاجر و تبعیدی می رود به خوبی نوشت. از دیدگاه او بی پناهی و بی تکلیفی ویژگی انسان تبعیدی است. پناهندگی برعکس مهاجرت ناشی از فشارهای اطراف است و راهی است که انتخاب نمی شود بلکه به آدمی تحمیل می شود. ساعدی، تبعیدی را انسانی با قلبی مرده می داند که پوسیده و تباه شده است و تکه ای از جسم و روحش را بریده اند و برخلاف مهاجر که به ظواهر دل بسته، تبعیدی دل مشغول عمق تنهایی خود، خانه به دوش و آواره است؛ انسانی است مضطرب و پناهنده ای هراسیده. از نظر او تبعیدی، آرام و قرار ندارد و درواقع شخص مرده ای است که تظاهر به زنده بودن می کند و در همان حال به هویت گذشته اش می چسبد؛ انسانی است بدون امید یا آرزو که اندیشۀ مرگ رهایش نمی کند.
«عادت به قبرستان رفتن که در تبریز و در تهران با او مانده بود در غربت نیز تکرار شد. مخصوصاً که فکر درباره ی مرگ، درباره ی خودکشی، او را متوجه یک هموطنِ در پاریس دفن شده ی دیگری کرده بود: صادق هدایت، آثار هدایت را ساعدی هم مثل هزاران روشنفکر دیگر در ایران خوانده بود. نام هدایت از دهه ی بیست در جامعه ادبی ایران نام مطرحی شده بود، بنابراین هر اهل کتاب و اندیشه ای که به خواندن و نوشتن رو می آورد به هدایت نیز گوشه ی چشمی داشت، نام او در محافل روشنفکری مطرح بود.» (جمشیدی، 1381،259)
«زمانی دکتر غلامحسین ساعدی خانه ای گرفته بود در شرق پاریس و من خوب یادم هست وقتی از آخرین ایستگاه مترو پیاده می شدیم، مدتی هم باید در خیابان طی می کردیم تا به خانه برسیم و بعد در مسیر یکی از راه هایی که می توانستیم انتخاب کنیم و میانبر بزنیم، گذر از گورستان پرلاشز بود. ما همیشه سعی می کردیم از قطعه ای که صادق هدایت و دیگر نام آوران در آن قطعه دفن هستند، رد شویم در یکی از همین رد شدن ها غلامحسین ساعدی مثل همیشه به شوخی می گفت: «من می خواهم اندکی بمیرم».
من از این گفته اش عصبانی شدم و به عصبانیت به او گفتم: «بمیر تا اینجا کنار هدایت جا هم هست همینجا خاکت می کنیم».
سال های کوتاهی از این خاطره گذشت و من به آمریکا آمدم. در نوامبر 1985 خبر درگذشت ساعدی را شنیدم و یک سال بعد از آن دوباره به پاریس برگشتم و به زیارت مزار ساعدی شتافتم و در کنار مزارش یاد این خاطره افتادم و خیلی خودم را به خاطر گفتن این جمله و این پیش بینی که از شوخی به واقعیت بدل شده بود شماتت می کردم و باور نداشتم این چنین زود از میان ما برود».
@omidesaba
omidesaba.com