📚#جستارهایی_در_باب_عشق
📗 #نشر_نیلوفر
✍️نویسنده: #آلن_دو_باتن
👤 مترجم: #گلی_امامی
📌 الیاس کانتی می گوید: «دیدن ورای آدم ها آسان است، ولی ما را به جایی نمی رساند.» به عبارت دیگر چه آسان و چه بی فایده در افراد عیب می یابیم. آیا وقتی عاشق می شویم بعضـاً به این دلیل نیست که، حتی به بهای کوری خودمان در این فرایند و آن لحظه خواسته ایم، دیدن ورای آدم ها را نفی کنیم؟ اگر بدبینی و عشق دو گزینه متقابل باشند، آیا عاشق شدن ما به این دلیل نیست که می خواهیم از موضع ضعف بدبینی، نجات یابیم؟ آیا در هر «عشق در نگاه اول» نوعی گزافه پردازی نسبت به خصوصیات معشوق وجود ندارد؟ نوعی گزافه پردازی که ما را از منفی نگری معمول مان منفک می کند و تمرکز و نیروی مان را معطوف کسی می کند که چنان باورش داریم که هرگز حتی خود را چنین باور نداشته ایم.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
📗 #نشر_نیلوفر
✍️نویسنده: #آلن_دو_باتن
👤 مترجم: #گلی_امامی
📌 الیاس کانتی می گوید: «دیدن ورای آدم ها آسان است، ولی ما را به جایی نمی رساند.» به عبارت دیگر چه آسان و چه بی فایده در افراد عیب می یابیم. آیا وقتی عاشق می شویم بعضـاً به این دلیل نیست که، حتی به بهای کوری خودمان در این فرایند و آن لحظه خواسته ایم، دیدن ورای آدم ها را نفی کنیم؟ اگر بدبینی و عشق دو گزینه متقابل باشند، آیا عاشق شدن ما به این دلیل نیست که می خواهیم از موضع ضعف بدبینی، نجات یابیم؟ آیا در هر «عشق در نگاه اول» نوعی گزافه پردازی نسبت به خصوصیات معشوق وجود ندارد؟ نوعی گزافه پردازی که ما را از منفی نگری معمول مان منفک می کند و تمرکز و نیروی مان را معطوف کسی می کند که چنان باورش داریم که هرگز حتی خود را چنین باور نداشته ایم.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
📚#اول_شخص_مفرد
✍️نویسنده: #هاروکی_موراکامی
👤 مترجم: #امیر_مرزبان #امیر_قاجارگر
زیستن در لحظه ناممکن است اگر نتوانی
فرا چنگ آوری ثانیه های گریز پا را
📌«اول شخص مفرد» هشت داستان جداگانه است که هفت راوی ناشناس دارد و فقط یک نفرشان نام دارد، هاروکی موراکامی. راو یان میان سالی که علایق مشترکی از جمله موسیقی جزو بیسبال با نویسنده دارند. موراکامی خواننده را با خود به هزار توی پر پیچ و خم رئالیسم جادویی می برد، مرز بین واقعیت و رویا را در می نوردد و داستان های رئالیستی را با داستان های سوررئالیستی در هم می آمیزد.
پرنده گفت: «مرگ همیشه مثل اجل معلق سر می رسد؛ و در عین حال سر وقت و با حوصله کارش را انجام می دهد؛ مانند عبارات زیبایی که به ذهنت خطور می کند. به آنی بند است، اما آنی ابدی. به گستره ی کرانه شرقی تا کرانه غربی. و تا بی کرانگی شاید. در این ساحت مفهوم زمان گم می شود. از این منظر ممکن است قبل از اینکه به پایان عمرت برسی، مرده باشی و مرگ حقیقی، زمان اضمحلال و فرو پاشی است؛ لحظه ای که باقیمانده وجودت نیز به ناگاه و به تمامی محو می شود و به عدم باز می گردد؛ و این بیان حال من بود.»
◾️@omidesaba
◽️www.omidesab.com
✍️نویسنده: #هاروکی_موراکامی
👤 مترجم: #امیر_مرزبان #امیر_قاجارگر
زیستن در لحظه ناممکن است اگر نتوانی
فرا چنگ آوری ثانیه های گریز پا را
📌«اول شخص مفرد» هشت داستان جداگانه است که هفت راوی ناشناس دارد و فقط یک نفرشان نام دارد، هاروکی موراکامی. راو یان میان سالی که علایق مشترکی از جمله موسیقی جزو بیسبال با نویسنده دارند. موراکامی خواننده را با خود به هزار توی پر پیچ و خم رئالیسم جادویی می برد، مرز بین واقعیت و رویا را در می نوردد و داستان های رئالیستی را با داستان های سوررئالیستی در هم می آمیزد.
پرنده گفت: «مرگ همیشه مثل اجل معلق سر می رسد؛ و در عین حال سر وقت و با حوصله کارش را انجام می دهد؛ مانند عبارات زیبایی که به ذهنت خطور می کند. به آنی بند است، اما آنی ابدی. به گستره ی کرانه شرقی تا کرانه غربی. و تا بی کرانگی شاید. در این ساحت مفهوم زمان گم می شود. از این منظر ممکن است قبل از اینکه به پایان عمرت برسی، مرده باشی و مرگ حقیقی، زمان اضمحلال و فرو پاشی است؛ لحظه ای که باقیمانده وجودت نیز به ناگاه و به تمامی محو می شود و به عدم باز می گردد؛ و این بیان حال من بود.»
◾️@omidesaba
◽️www.omidesab.com
📚#داستان_اضطراب_من
✍️نویسنده: #داریا_بینیاردی
👤 مترجم: #بهاره_جهانبخش
📌 می خواهم آنچه را الهام بخشم در نوشتن این رمان بوده تعریف کنم، اما به نظرم، این ایده را تمام زندگی به همراه داشته ام. «همه چیز را از کودکی در مورد خودمان می دانیم، فقط آشکارش نمی کنیم.» همان طور که لئا قهرمان داستان می گوید.
زنی را تصور کردم آگاه به این که نباید بیش از این به خاطر نیمۀ تاریکش شرم زده باشد و نیمۀ تاریکش اضطراب است. لئا از اضطراب متنفر است چون مادرش را ویران کرد، اما وقتی بزرگ شد، نتوانست از سرنوشت خودش فرار کند: او نیز طعمۀ افکار وسواسی شده، نسبت به هر آنچه در زندگی سر جایش نیست. هر چند در حقیقت زندگی نسبتاً خوبی دارد: سه فرزند، شغلی انگیزه بخش و شالوم شوهرش که لئا عاشق اوست، گرچه همواره در تضادند و ناراضی. چرا بعضی ها عاشق کسی می شوند که عذاب شان می دهد؟ و تا چه حد بدن انسان می تواند ناخشنودی را تحمل کند؟
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
🔸 «چگونه می‌توان با خود مهربان بود؟»
📌 برای رهایی از حس تنفر از خود باید آگاهی هایمان را در مورد رفتارهایی که با خود داریم بالا ببریم اما رفتارهای جایگزین کدامند؟ چگونه می توان در برابر افکار منفی عدم پذیرش از سوی دیگران ایستاد؟ تمایل ناخودآگاه ما برای بدرفتار با خود از کجا ناشی می شود؟
ممکن است افرادی در گذشته به طور مستقیم با نحوه ی خاصی که به ما صحبت کردند یا به طور غیر مستقیم، رفتاری که از خودشان نشان دادن مانند نادیده گرفتن ما یا ترجیح دادن دیگران، تأثیرات بدی بر ما گذاشته باشند. تعلیم یا عمومیت بخشیدن به این نحوه از رفتار دیگران، چه نقشی در رفتارهای ما دارد. در این گفتار به مباحثی از این قبیل می‌پردازیم.
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
📌 برای رهایی از حس تنفر از خود باید آگاهی هایمان را در مورد رفتارهایی که با خود داریم بالا ببریم اما رفتارهای جایگزین کدامند؟ چگونه می توان در برابر افکار منفی عدم پذیرش از سوی دیگران ایستاد؟ تمایل ناخودآگاه ما برای بدرفتار با خود از کجا ناشی می شود؟
ممکن است افرادی در گذشته به طور مستقیم با نحوه ی خاصی که به ما صحبت کردند یا به طور غیر مستقیم، رفتاری که از خودشان نشان دادن مانند نادیده گرفتن ما یا ترجیح دادن دیگران، تأثیرات بدی بر ما گذاشته باشند. تعلیم یا عمومیت بخشیدن به این نحوه از رفتار دیگران، چه نقشی در رفتارهای ما دارد. در این گفتار به مباحثی از این قبیل می‌پردازیم.
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
📗#رضا_شاه_دیکتاتور_یا_مستبد
✍️گرد آوری: خانم #فاطمه_کاملی
موسسه بامداد امید صبا
@omidesaba
www.omidesaba.com 👇👇👇
✍️گرد آوری: خانم #فاطمه_کاملی
موسسه بامداد امید صبا
@omidesaba
www.omidesaba.com 👇👇👇
📚#یک_شاخه_در_سیاهی_جنگل
📗 #نشر_نگاره_آفتاب
✍️ نویسنده: #علی_میرزایی
✔️ من به کانون مدیونم
ایده تأسیس کانون پرورش کودکان و نوجوانان در کجا شکل گرفت و هدف از تشکیل این کانون چه بود؟
کانون از سال 1344 آغاز به کار کرد. من بیستم اردیبهشت سال 1350 وارد کانون شدم. ایده اولیه تأسیس کانون ، البته نه به شکلی که شما دیدید، از خانم لیلی امیر ارجمند است. کانون ابتدا قرار بوده یک کتابخانه باشد، و بعد سراسر ایران گسترش پیدا کرد. کانون کارش را در دو اتاق در خیابان بهار تهران آغاز کرد. هدف، در ابتداء، تأسیس یک کتابخانه بوده است برای کودکان و نوجوانان در پارک لاله امروز (پارک فرح آن سال ها). عمده کار در سال های اولیه ساخت کتابخانه و ارائه کتاب به کودکان و نوجوانان بوده است. کتابخانه سازی از تهران به شهرستان ها و به روستا و حتی به عشایر در حال کوچ نیز گسترش پیدا کرد. سپس سازمان انتشارات و مرکز سینمایی و مرکز تولید صفحه و نوار و آتلیه گرافیک و واحدهای دیگر ایجاد شده بودند. اتفاق مهمی که در 1349 در کانون افتاد تأسیس مرکز پژوهش به مدیریت فیروز شیروانلو بود. با تأسیس مرکز پژوهشی گروهی از جوانان که اکثر آنان گرایش های سیاسی ضد حکومتی هم داشتند جذب کانون شدند. هدف مرکز پژوهش شناخت نیازهای آشکار و پنهان کودکان و نوجوانان ایران بود تا بر اساس آن ها برای کودکان برنامه ریزی فرهنگی بشود. کاری که البته هیچ وقت تا این حد پیش نرفت و ماهیتی دیگر پیدا کرد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
📗 #نشر_نگاره_آفتاب
✍️ نویسنده: #علی_میرزایی
✔️ من به کانون مدیونم
ایده تأسیس کانون پرورش کودکان و نوجوانان در کجا شکل گرفت و هدف از تشکیل این کانون چه بود؟
کانون از سال 1344 آغاز به کار کرد. من بیستم اردیبهشت سال 1350 وارد کانون شدم. ایده اولیه تأسیس کانون ، البته نه به شکلی که شما دیدید، از خانم لیلی امیر ارجمند است. کانون ابتدا قرار بوده یک کتابخانه باشد، و بعد سراسر ایران گسترش پیدا کرد. کانون کارش را در دو اتاق در خیابان بهار تهران آغاز کرد. هدف، در ابتداء، تأسیس یک کتابخانه بوده است برای کودکان و نوجوانان در پارک لاله امروز (پارک فرح آن سال ها). عمده کار در سال های اولیه ساخت کتابخانه و ارائه کتاب به کودکان و نوجوانان بوده است. کتابخانه سازی از تهران به شهرستان ها و به روستا و حتی به عشایر در حال کوچ نیز گسترش پیدا کرد. سپس سازمان انتشارات و مرکز سینمایی و مرکز تولید صفحه و نوار و آتلیه گرافیک و واحدهای دیگر ایجاد شده بودند. اتفاق مهمی که در 1349 در کانون افتاد تأسیس مرکز پژوهش به مدیریت فیروز شیروانلو بود. با تأسیس مرکز پژوهشی گروهی از جوانان که اکثر آنان گرایش های سیاسی ضد حکومتی هم داشتند جذب کانون شدند. هدف مرکز پژوهش شناخت نیازهای آشکار و پنهان کودکان و نوجوانان ایران بود تا بر اساس آن ها برای کودکان برنامه ریزی فرهنگی بشود. کاری که البته هیچ وقت تا این حد پیش نرفت و ماهیتی دیگر پیدا کرد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚#بحرانهای_جمهوری
✍️ نویسنده: #هانا_آرنت
👤 مترجم: #علی_معظمی
📗 #نشر_فرهنگ_جاوید
www.omidesaba.com
@omidesaba
👇 👇👇
✍️ نویسنده: #هانا_آرنت
👤 مترجم: #علی_معظمی
📗 #نشر_فرهنگ_جاوید
www.omidesaba.com
@omidesaba
👇 👇👇
📚#بحرانهای_جمهوری
✍️ #نویسنده: #هانا_آرنت
👤 #مترجم: #علی_معظمی
📗 #نشر_فرهنگ_جاوید
✔️ بحران های جمهوری مطالعه ای موردی است درباره بحران هایی که در یکی از پُر تلاطم ترین دهه های قرن بیستم گریبان یکی از قدیمی ترین جمهوری های موجود را گرفته بود. نگاه تیزبین و گاه بی رحم #هانا_آرنت در مقام فیلسوفی سیاسی در این کتاب بحران را هم در درون ساختار دولت می جوید و هم در میان شهروندان و هم به کاستی های نظری علوم و فلسفة سیاسی نظر دارد که باید از پس تحلیل و فهم چنین بحران هایی بر آیند. اما #آرنت فقط به نقد دولت و شهروندان و مفاهیم علوم سیاسی نمی پردازد، بلکه می کوشد نشان دهد که سویه های بحران زا در دولت و شهروندان چگونه می توانستند چنین نباشند و میکوشد صورت بندی های جدیدی از برخی مفاهیم بسیار پایه ای سیاست ارائه دهد که از این طریق علوم و فلسفة سیاسی را به نقد و تحلیل تواناتر کند.
توفیق #آرنت در این مسیر چنان بوده که صورت بندی های معرفی شده در این کتاب از همان زمان تا کنون مورد رجوع مانده اند. به همین ترتیب ماهیت بحران هایی که کاویده نیز چنان هستند که خواننده نمی تواند از بازجستن آن ها و آزمودن بصیرت های #آرنت درباره آن ها در جهان امروز دست بردارد: بحران های ناشی از دروغگویی سیاستمداران، بحران های ناشی از اعتراض و سرپیچی شهروندان، خشونت و در نهایت انقلاب.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #هانا_آرنت
👤 #مترجم: #علی_معظمی
📗 #نشر_فرهنگ_جاوید
✔️ بحران های جمهوری مطالعه ای موردی است درباره بحران هایی که در یکی از پُر تلاطم ترین دهه های قرن بیستم گریبان یکی از قدیمی ترین جمهوری های موجود را گرفته بود. نگاه تیزبین و گاه بی رحم #هانا_آرنت در مقام فیلسوفی سیاسی در این کتاب بحران را هم در درون ساختار دولت می جوید و هم در میان شهروندان و هم به کاستی های نظری علوم و فلسفة سیاسی نظر دارد که باید از پس تحلیل و فهم چنین بحران هایی بر آیند. اما #آرنت فقط به نقد دولت و شهروندان و مفاهیم علوم سیاسی نمی پردازد، بلکه می کوشد نشان دهد که سویه های بحران زا در دولت و شهروندان چگونه می توانستند چنین نباشند و میکوشد صورت بندی های جدیدی از برخی مفاهیم بسیار پایه ای سیاست ارائه دهد که از این طریق علوم و فلسفة سیاسی را به نقد و تحلیل تواناتر کند.
توفیق #آرنت در این مسیر چنان بوده که صورت بندی های معرفی شده در این کتاب از همان زمان تا کنون مورد رجوع مانده اند. به همین ترتیب ماهیت بحران هایی که کاویده نیز چنان هستند که خواننده نمی تواند از بازجستن آن ها و آزمودن بصیرت های #آرنت درباره آن ها در جهان امروز دست بردارد: بحران های ناشی از دروغگویی سیاستمداران، بحران های ناشی از اعتراض و سرپیچی شهروندان، خشونت و در نهایت انقلاب.
@omidesaba
www.omidesaba.com
#انیس_الناس کتابی است در اخلاق و سیاست یعنی مجموعه ای است از دو رشته ای که در تمدن اسلامی به سیاست مدن و تدبیر منزل شناخته می شد.
کتاب در بیست باب است و مولف در نگارش آن عده ای از کتب عمده ادب فارسی را مورد استفاده قرار داده است مانند قابوس نامه، گلستان، بوستان، کلیله و دمنه، خمسه نظامی و از آوردن اشعار بسیار قدما خودداری نداشته و گاه به گاه اشعاری هم از خود به متن الحاق کرده است.
قسمت های سودمندتر کتاب حکایات و مضامینی است که مولف از عصر خود می آورد، مانند آن چه در باب شمس الدین محمد سید شریف، شمس الدین محمد حافظ، مولانا نور سمرقندی، محب الدین جزری، محمود خجندی نقل کرده یا اطلاعاتی مختصر که در باب شول و گوکان و مدارس سنغریه و فزاریه نوشته است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
کتاب در بیست باب است و مولف در نگارش آن عده ای از کتب عمده ادب فارسی را مورد استفاده قرار داده است مانند قابوس نامه، گلستان، بوستان، کلیله و دمنه، خمسه نظامی و از آوردن اشعار بسیار قدما خودداری نداشته و گاه به گاه اشعاری هم از خود به متن الحاق کرده است.
قسمت های سودمندتر کتاب حکایات و مضامینی است که مولف از عصر خود می آورد، مانند آن چه در باب شمس الدین محمد سید شریف، شمس الدین محمد حافظ، مولانا نور سمرقندی، محب الدین جزری، محمود خجندی نقل کرده یا اطلاعاتی مختصر که در باب شول و گوکان و مدارس سنغریه و فزاریه نوشته است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
📚#انیس_الناس
✍️ اثر #شجاع
👤 به کوشش: #ایرج_افشار
و در جمع مال تقصیر (کوتاهی) مکن که هر که در کار خویش تقصیر (کوتاهی) کند از سعادت بی توفیر (عقب مانده) و از مقاصد بی بهره ماند.
بدان که تن آسانی (آسایش) در رنج است و رنج اندر تن آسانی. و آنچه از رنج و بی رنج به دست آری جهد کن تا از درمی دو دانگ| به نفقه خود و عیال خویش صرف کنی و دو دانگ ذخیره سازی از بهر صورت روزگار، و قطع نظر از آن نموده چنان تصور کنی که نیست و به ضرورتی دست بر آن نکنی و بگذاری از برای روز سختی و ایام پیری و وارثان.
و دو دانگ دیگر به تجمل خویش مستغرق گردان و اسباب تجمل و زینت آن جنس حاصل کن که نمیرد و کهن نگردد، چون جواهر و زرینه و مسینه و ظروف چینی و امثال اینها.
اما ارباب احتشام را تقید به امثال این صَرف ها نشاید و تجمل ایشان از هر جنسی باید.
و چون این اسباب و تجمل میسر گردد به هر ضرورتی که پیش آید چیزی از آن مفروش و مگوی که عِندالضروره بفروشم و بعد از آن جنسی نیکوتر باز دست آرم! چون بفروشی باز نتوانی خرید و بی تجمل بمانی و به هر ضرورتی نیز قرض مکن و چیزی از آن مرهون (به رهن گذاشتن) مساز، و قرض به سود مکن و بی سود نیز مستان. و وام را سبب افلاس دان.
شرط دیگر: آنکه دوستان خویش را قرض مده. چه آزار باز خواستن بزرگتر از نادادن است. و چون داده باشی داخل مال خود مدان و با خویش چنان تصور کن که به ا و بخشیدی و تا زمان باز فرستادن تقاضا مکن تا به سبب تقاضا دوستی و محبت مرتفع|و منقطع نگردد. چه دوست را زود دشمن توان ساخت لیکن دشمن را دوست گردانیدن امری دشوار است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ اثر #شجاع
👤 به کوشش: #ایرج_افشار
و در جمع مال تقصیر (کوتاهی) مکن که هر که در کار خویش تقصیر (کوتاهی) کند از سعادت بی توفیر (عقب مانده) و از مقاصد بی بهره ماند.
بدان که تن آسانی (آسایش) در رنج است و رنج اندر تن آسانی. و آنچه از رنج و بی رنج به دست آری جهد کن تا از درمی دو دانگ| به نفقه خود و عیال خویش صرف کنی و دو دانگ ذخیره سازی از بهر صورت روزگار، و قطع نظر از آن نموده چنان تصور کنی که نیست و به ضرورتی دست بر آن نکنی و بگذاری از برای روز سختی و ایام پیری و وارثان.
و دو دانگ دیگر به تجمل خویش مستغرق گردان و اسباب تجمل و زینت آن جنس حاصل کن که نمیرد و کهن نگردد، چون جواهر و زرینه و مسینه و ظروف چینی و امثال اینها.
اما ارباب احتشام را تقید به امثال این صَرف ها نشاید و تجمل ایشان از هر جنسی باید.
و چون این اسباب و تجمل میسر گردد به هر ضرورتی که پیش آید چیزی از آن مفروش و مگوی که عِندالضروره بفروشم و بعد از آن جنسی نیکوتر باز دست آرم! چون بفروشی باز نتوانی خرید و بی تجمل بمانی و به هر ضرورتی نیز قرض مکن و چیزی از آن مرهون (به رهن گذاشتن) مساز، و قرض به سود مکن و بی سود نیز مستان. و وام را سبب افلاس دان.
شرط دیگر: آنکه دوستان خویش را قرض مده. چه آزار باز خواستن بزرگتر از نادادن است. و چون داده باشی داخل مال خود مدان و با خویش چنان تصور کن که به ا و بخشیدی و تا زمان باز فرستادن تقاضا مکن تا به سبب تقاضا دوستی و محبت مرتفع|و منقطع نگردد. چه دوست را زود دشمن توان ساخت لیکن دشمن را دوست گردانیدن امری دشوار است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚#روایت_ها_و_راوی_ها
✍️ #نویسنده: #گریگوری_کوری
👤 #مترجم: #محمد_شهبا
📗 #نشر_مینوی_خرد
📌 این ادعا که برخی از توانایی ها فقط خاص انسان است همیشه بحث برانگیز بوده است. زیرا در برخی از حیوانات نزدیکِ به نوع انسان نیز نوعی ابزارسازی ابتدایی دیده می شود، و شاید بتوان گفت برخی از موجودات، گرچه در سطحی بسیار ابتدایی، توانایی باز تولید مهارت های زبانی را هم دارند. بنابراین، شاید هیچ توانایی شناختیِ بنیادینی در کار نباشد که ما را از دیگر حیوانات کاملاً متمایز سازد، بلکه آن چه مایه ی تمایز ماست کارهایی است که با این توانایی ها انجام می دهیم. مثلاً هیچ موجود زنده ای نمی تواند دنیایی را که در آن زندگی می کند به اندازه ی ما تغییر دهد. پیامدهای این کار نیز، خوب یا بد، همیشه به خودمان بر می گردد و همه ی آنها انعطاف پذیریِ ذهنی و رفتاری ما- یعنی تخیل ما به کلی ترین معنای این مفهوم – را می نمایانند.
یکی از این پیامدها، که در مقایسه با فن آوری ما چندان شگرف نیست ولی کاملاً فراگیر است، داستان گویی ماست و من تقریبا اطمینان دارم هیچ موجود دیگری از پس آن بر نمی آید. با داستان است که از لحظه ی اکنون رها می شویم، حتی اگر آن داستان، بازگویی کسالت بارِ سفر دیروز باشد. داستان ها، تجربه ی فردی را به دانش همگانی تبدیل می کند، آن چه را احتمالاً رخ داده، آن چه را احتمالاً رخ نداده، و آنچه را به آن امید می ورزیم یا از آن می هراسیم، وضوح می بخشند. البته این قضیه همیشه هم خوب نیست، زیرا داستان غیرواقعی شاید دیدگاه نادرستی را در افکار همگانی رقم بزند.
داستان گویان همیشه راه هایی یافته اند تا دری را به سوی امور احتمالی بگشایند و به این منظور داستان هایشان را چنان ساخته و پرداخته اند تا ترغیب مان کنند از زوایایی نامکشوف، گاه هیجان انگیز و گاه نگران کننده، به آن ها واکنش نشان بدهیم. داستان ها، هم بدیل های واقعیت را در اختیارمان می گذارند و هم راه هایی بدیل را برای واکنش به این واقعیت های بدیل. البته این کار به یکی از توانایی های ما مربوط است که اگر نگوییم فقط خاص انسان است دست کم نزد ما انسان ها بس نیرومند است و من آن را «توجه احساسیِ مشترک» می نامم. ما احساسات مان را با دیگران در میان می گذاریم، نه فقط به این معنا که گاهی در وضعیت احساسیِ مشترکی به سر می بریم بلکه به این معنا که در تجربه و سنجش وضعیت های احساسی سهیم می شویم.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #گریگوری_کوری
👤 #مترجم: #محمد_شهبا
📗 #نشر_مینوی_خرد
📌 این ادعا که برخی از توانایی ها فقط خاص انسان است همیشه بحث برانگیز بوده است. زیرا در برخی از حیوانات نزدیکِ به نوع انسان نیز نوعی ابزارسازی ابتدایی دیده می شود، و شاید بتوان گفت برخی از موجودات، گرچه در سطحی بسیار ابتدایی، توانایی باز تولید مهارت های زبانی را هم دارند. بنابراین، شاید هیچ توانایی شناختیِ بنیادینی در کار نباشد که ما را از دیگر حیوانات کاملاً متمایز سازد، بلکه آن چه مایه ی تمایز ماست کارهایی است که با این توانایی ها انجام می دهیم. مثلاً هیچ موجود زنده ای نمی تواند دنیایی را که در آن زندگی می کند به اندازه ی ما تغییر دهد. پیامدهای این کار نیز، خوب یا بد، همیشه به خودمان بر می گردد و همه ی آنها انعطاف پذیریِ ذهنی و رفتاری ما- یعنی تخیل ما به کلی ترین معنای این مفهوم – را می نمایانند.
یکی از این پیامدها، که در مقایسه با فن آوری ما چندان شگرف نیست ولی کاملاً فراگیر است، داستان گویی ماست و من تقریبا اطمینان دارم هیچ موجود دیگری از پس آن بر نمی آید. با داستان است که از لحظه ی اکنون رها می شویم، حتی اگر آن داستان، بازگویی کسالت بارِ سفر دیروز باشد. داستان ها، تجربه ی فردی را به دانش همگانی تبدیل می کند، آن چه را احتمالاً رخ داده، آن چه را احتمالاً رخ نداده، و آنچه را به آن امید می ورزیم یا از آن می هراسیم، وضوح می بخشند. البته این قضیه همیشه هم خوب نیست، زیرا داستان غیرواقعی شاید دیدگاه نادرستی را در افکار همگانی رقم بزند.
داستان گویان همیشه راه هایی یافته اند تا دری را به سوی امور احتمالی بگشایند و به این منظور داستان هایشان را چنان ساخته و پرداخته اند تا ترغیب مان کنند از زوایایی نامکشوف، گاه هیجان انگیز و گاه نگران کننده، به آن ها واکنش نشان بدهیم. داستان ها، هم بدیل های واقعیت را در اختیارمان می گذارند و هم راه هایی بدیل را برای واکنش به این واقعیت های بدیل. البته این کار به یکی از توانایی های ما مربوط است که اگر نگوییم فقط خاص انسان است دست کم نزد ما انسان ها بس نیرومند است و من آن را «توجه احساسیِ مشترک» می نامم. ما احساسات مان را با دیگران در میان می گذاریم، نه فقط به این معنا که گاهی در وضعیت احساسیِ مشترکی به سر می بریم بلکه به این معنا که در تجربه و سنجش وضعیت های احساسی سهیم می شویم.
@omidesaba
www.omidesaba.com