📚#بحرانهای_جمهوری
✍️ #نویسنده: #هانا_آرنت
👤 #مترجم: #علی_معظمی
📗 #نشر_فرهنگ_جاوید
✔️ بحران های جمهوری مطالعه ای موردی است درباره بحران هایی که در یکی از پُر تلاطم ترین دهه های قرن بیستم گریبان یکی از قدیمی ترین جمهوری های موجود را گرفته بود. نگاه تیزبین و گاه بی رحم #هانا_آرنت در مقام فیلسوفی سیاسی در این کتاب بحران را هم در درون ساختار دولت می جوید و هم در میان شهروندان و هم به کاستی های نظری علوم و فلسفة سیاسی نظر دارد که باید از پس تحلیل و فهم چنین بحران هایی بر آیند. اما #آرنت فقط به نقد دولت و شهروندان و مفاهیم علوم سیاسی نمی پردازد، بلکه می کوشد نشان دهد که سویه های بحران زا در دولت و شهروندان چگونه می توانستند چنین نباشند و میکوشد صورت بندی های جدیدی از برخی مفاهیم بسیار پایه ای سیاست ارائه دهد که از این طریق علوم و فلسفة سیاسی را به نقد و تحلیل تواناتر کند.
توفیق #آرنت در این مسیر چنان بوده که صورت بندی های معرفی شده در این کتاب از همان زمان تا کنون مورد رجوع مانده اند. به همین ترتیب ماهیت بحران هایی که کاویده نیز چنان هستند که خواننده نمی تواند از بازجستن آن ها و آزمودن بصیرت های #آرنت درباره آن ها در جهان امروز دست بردارد: بحران های ناشی از دروغگویی سیاستمداران، بحران های ناشی از اعتراض و سرپیچی شهروندان، خشونت و در نهایت انقلاب.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #هانا_آرنت
👤 #مترجم: #علی_معظمی
📗 #نشر_فرهنگ_جاوید
✔️ بحران های جمهوری مطالعه ای موردی است درباره بحران هایی که در یکی از پُر تلاطم ترین دهه های قرن بیستم گریبان یکی از قدیمی ترین جمهوری های موجود را گرفته بود. نگاه تیزبین و گاه بی رحم #هانا_آرنت در مقام فیلسوفی سیاسی در این کتاب بحران را هم در درون ساختار دولت می جوید و هم در میان شهروندان و هم به کاستی های نظری علوم و فلسفة سیاسی نظر دارد که باید از پس تحلیل و فهم چنین بحران هایی بر آیند. اما #آرنت فقط به نقد دولت و شهروندان و مفاهیم علوم سیاسی نمی پردازد، بلکه می کوشد نشان دهد که سویه های بحران زا در دولت و شهروندان چگونه می توانستند چنین نباشند و میکوشد صورت بندی های جدیدی از برخی مفاهیم بسیار پایه ای سیاست ارائه دهد که از این طریق علوم و فلسفة سیاسی را به نقد و تحلیل تواناتر کند.
توفیق #آرنت در این مسیر چنان بوده که صورت بندی های معرفی شده در این کتاب از همان زمان تا کنون مورد رجوع مانده اند. به همین ترتیب ماهیت بحران هایی که کاویده نیز چنان هستند که خواننده نمی تواند از بازجستن آن ها و آزمودن بصیرت های #آرنت درباره آن ها در جهان امروز دست بردارد: بحران های ناشی از دروغگویی سیاستمداران، بحران های ناشی از اعتراض و سرپیچی شهروندان، خشونت و در نهایت انقلاب.
@omidesaba
www.omidesaba.com
#انیس_الناس کتابی است در اخلاق و سیاست یعنی مجموعه ای است از دو رشته ای که در تمدن اسلامی به سیاست مدن و تدبیر منزل شناخته می شد.
کتاب در بیست باب است و مولف در نگارش آن عده ای از کتب عمده ادب فارسی را مورد استفاده قرار داده است مانند قابوس نامه، گلستان، بوستان، کلیله و دمنه، خمسه نظامی و از آوردن اشعار بسیار قدما خودداری نداشته و گاه به گاه اشعاری هم از خود به متن الحاق کرده است.
قسمت های سودمندتر کتاب حکایات و مضامینی است که مولف از عصر خود می آورد، مانند آن چه در باب شمس الدین محمد سید شریف، شمس الدین محمد حافظ، مولانا نور سمرقندی، محب الدین جزری، محمود خجندی نقل کرده یا اطلاعاتی مختصر که در باب شول و گوکان و مدارس سنغریه و فزاریه نوشته است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
کتاب در بیست باب است و مولف در نگارش آن عده ای از کتب عمده ادب فارسی را مورد استفاده قرار داده است مانند قابوس نامه، گلستان، بوستان، کلیله و دمنه، خمسه نظامی و از آوردن اشعار بسیار قدما خودداری نداشته و گاه به گاه اشعاری هم از خود به متن الحاق کرده است.
قسمت های سودمندتر کتاب حکایات و مضامینی است که مولف از عصر خود می آورد، مانند آن چه در باب شمس الدین محمد سید شریف، شمس الدین محمد حافظ، مولانا نور سمرقندی، محب الدین جزری، محمود خجندی نقل کرده یا اطلاعاتی مختصر که در باب شول و گوکان و مدارس سنغریه و فزاریه نوشته است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
📚#انیس_الناس
✍️ اثر #شجاع
👤 به کوشش: #ایرج_افشار
و در جمع مال تقصیر (کوتاهی) مکن که هر که در کار خویش تقصیر (کوتاهی) کند از سعادت بی توفیر (عقب مانده) و از مقاصد بی بهره ماند.
بدان که تن آسانی (آسایش) در رنج است و رنج اندر تن آسانی. و آنچه از رنج و بی رنج به دست آری جهد کن تا از درمی دو دانگ| به نفقه خود و عیال خویش صرف کنی و دو دانگ ذخیره سازی از بهر صورت روزگار، و قطع نظر از آن نموده چنان تصور کنی که نیست و به ضرورتی دست بر آن نکنی و بگذاری از برای روز سختی و ایام پیری و وارثان.
و دو دانگ دیگر به تجمل خویش مستغرق گردان و اسباب تجمل و زینت آن جنس حاصل کن که نمیرد و کهن نگردد، چون جواهر و زرینه و مسینه و ظروف چینی و امثال اینها.
اما ارباب احتشام را تقید به امثال این صَرف ها نشاید و تجمل ایشان از هر جنسی باید.
و چون این اسباب و تجمل میسر گردد به هر ضرورتی که پیش آید چیزی از آن مفروش و مگوی که عِندالضروره بفروشم و بعد از آن جنسی نیکوتر باز دست آرم! چون بفروشی باز نتوانی خرید و بی تجمل بمانی و به هر ضرورتی نیز قرض مکن و چیزی از آن مرهون (به رهن گذاشتن) مساز، و قرض به سود مکن و بی سود نیز مستان. و وام را سبب افلاس دان.
شرط دیگر: آنکه دوستان خویش را قرض مده. چه آزار باز خواستن بزرگتر از نادادن است. و چون داده باشی داخل مال خود مدان و با خویش چنان تصور کن که به ا و بخشیدی و تا زمان باز فرستادن تقاضا مکن تا به سبب تقاضا دوستی و محبت مرتفع|و منقطع نگردد. چه دوست را زود دشمن توان ساخت لیکن دشمن را دوست گردانیدن امری دشوار است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ اثر #شجاع
👤 به کوشش: #ایرج_افشار
و در جمع مال تقصیر (کوتاهی) مکن که هر که در کار خویش تقصیر (کوتاهی) کند از سعادت بی توفیر (عقب مانده) و از مقاصد بی بهره ماند.
بدان که تن آسانی (آسایش) در رنج است و رنج اندر تن آسانی. و آنچه از رنج و بی رنج به دست آری جهد کن تا از درمی دو دانگ| به نفقه خود و عیال خویش صرف کنی و دو دانگ ذخیره سازی از بهر صورت روزگار، و قطع نظر از آن نموده چنان تصور کنی که نیست و به ضرورتی دست بر آن نکنی و بگذاری از برای روز سختی و ایام پیری و وارثان.
و دو دانگ دیگر به تجمل خویش مستغرق گردان و اسباب تجمل و زینت آن جنس حاصل کن که نمیرد و کهن نگردد، چون جواهر و زرینه و مسینه و ظروف چینی و امثال اینها.
اما ارباب احتشام را تقید به امثال این صَرف ها نشاید و تجمل ایشان از هر جنسی باید.
و چون این اسباب و تجمل میسر گردد به هر ضرورتی که پیش آید چیزی از آن مفروش و مگوی که عِندالضروره بفروشم و بعد از آن جنسی نیکوتر باز دست آرم! چون بفروشی باز نتوانی خرید و بی تجمل بمانی و به هر ضرورتی نیز قرض مکن و چیزی از آن مرهون (به رهن گذاشتن) مساز، و قرض به سود مکن و بی سود نیز مستان. و وام را سبب افلاس دان.
شرط دیگر: آنکه دوستان خویش را قرض مده. چه آزار باز خواستن بزرگتر از نادادن است. و چون داده باشی داخل مال خود مدان و با خویش چنان تصور کن که به ا و بخشیدی و تا زمان باز فرستادن تقاضا مکن تا به سبب تقاضا دوستی و محبت مرتفع|و منقطع نگردد. چه دوست را زود دشمن توان ساخت لیکن دشمن را دوست گردانیدن امری دشوار است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚#روایت_ها_و_راوی_ها
✍️ #نویسنده: #گریگوری_کوری
👤 #مترجم: #محمد_شهبا
📗 #نشر_مینوی_خرد
📌 این ادعا که برخی از توانایی ها فقط خاص انسان است همیشه بحث برانگیز بوده است. زیرا در برخی از حیوانات نزدیکِ به نوع انسان نیز نوعی ابزارسازی ابتدایی دیده می شود، و شاید بتوان گفت برخی از موجودات، گرچه در سطحی بسیار ابتدایی، توانایی باز تولید مهارت های زبانی را هم دارند. بنابراین، شاید هیچ توانایی شناختیِ بنیادینی در کار نباشد که ما را از دیگر حیوانات کاملاً متمایز سازد، بلکه آن چه مایه ی تمایز ماست کارهایی است که با این توانایی ها انجام می دهیم. مثلاً هیچ موجود زنده ای نمی تواند دنیایی را که در آن زندگی می کند به اندازه ی ما تغییر دهد. پیامدهای این کار نیز، خوب یا بد، همیشه به خودمان بر می گردد و همه ی آنها انعطاف پذیریِ ذهنی و رفتاری ما- یعنی تخیل ما به کلی ترین معنای این مفهوم – را می نمایانند.
یکی از این پیامدها، که در مقایسه با فن آوری ما چندان شگرف نیست ولی کاملاً فراگیر است، داستان گویی ماست و من تقریبا اطمینان دارم هیچ موجود دیگری از پس آن بر نمی آید. با داستان است که از لحظه ی اکنون رها می شویم، حتی اگر آن داستان، بازگویی کسالت بارِ سفر دیروز باشد. داستان ها، تجربه ی فردی را به دانش همگانی تبدیل می کند، آن چه را احتمالاً رخ داده، آن چه را احتمالاً رخ نداده، و آنچه را به آن امید می ورزیم یا از آن می هراسیم، وضوح می بخشند. البته این قضیه همیشه هم خوب نیست، زیرا داستان غیرواقعی شاید دیدگاه نادرستی را در افکار همگانی رقم بزند.
داستان گویان همیشه راه هایی یافته اند تا دری را به سوی امور احتمالی بگشایند و به این منظور داستان هایشان را چنان ساخته و پرداخته اند تا ترغیب مان کنند از زوایایی نامکشوف، گاه هیجان انگیز و گاه نگران کننده، به آن ها واکنش نشان بدهیم. داستان ها، هم بدیل های واقعیت را در اختیارمان می گذارند و هم راه هایی بدیل را برای واکنش به این واقعیت های بدیل. البته این کار به یکی از توانایی های ما مربوط است که اگر نگوییم فقط خاص انسان است دست کم نزد ما انسان ها بس نیرومند است و من آن را «توجه احساسیِ مشترک» می نامم. ما احساسات مان را با دیگران در میان می گذاریم، نه فقط به این معنا که گاهی در وضعیت احساسیِ مشترکی به سر می بریم بلکه به این معنا که در تجربه و سنجش وضعیت های احساسی سهیم می شویم.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #گریگوری_کوری
👤 #مترجم: #محمد_شهبا
📗 #نشر_مینوی_خرد
📌 این ادعا که برخی از توانایی ها فقط خاص انسان است همیشه بحث برانگیز بوده است. زیرا در برخی از حیوانات نزدیکِ به نوع انسان نیز نوعی ابزارسازی ابتدایی دیده می شود، و شاید بتوان گفت برخی از موجودات، گرچه در سطحی بسیار ابتدایی، توانایی باز تولید مهارت های زبانی را هم دارند. بنابراین، شاید هیچ توانایی شناختیِ بنیادینی در کار نباشد که ما را از دیگر حیوانات کاملاً متمایز سازد، بلکه آن چه مایه ی تمایز ماست کارهایی است که با این توانایی ها انجام می دهیم. مثلاً هیچ موجود زنده ای نمی تواند دنیایی را که در آن زندگی می کند به اندازه ی ما تغییر دهد. پیامدهای این کار نیز، خوب یا بد، همیشه به خودمان بر می گردد و همه ی آنها انعطاف پذیریِ ذهنی و رفتاری ما- یعنی تخیل ما به کلی ترین معنای این مفهوم – را می نمایانند.
یکی از این پیامدها، که در مقایسه با فن آوری ما چندان شگرف نیست ولی کاملاً فراگیر است، داستان گویی ماست و من تقریبا اطمینان دارم هیچ موجود دیگری از پس آن بر نمی آید. با داستان است که از لحظه ی اکنون رها می شویم، حتی اگر آن داستان، بازگویی کسالت بارِ سفر دیروز باشد. داستان ها، تجربه ی فردی را به دانش همگانی تبدیل می کند، آن چه را احتمالاً رخ داده، آن چه را احتمالاً رخ نداده، و آنچه را به آن امید می ورزیم یا از آن می هراسیم، وضوح می بخشند. البته این قضیه همیشه هم خوب نیست، زیرا داستان غیرواقعی شاید دیدگاه نادرستی را در افکار همگانی رقم بزند.
داستان گویان همیشه راه هایی یافته اند تا دری را به سوی امور احتمالی بگشایند و به این منظور داستان هایشان را چنان ساخته و پرداخته اند تا ترغیب مان کنند از زوایایی نامکشوف، گاه هیجان انگیز و گاه نگران کننده، به آن ها واکنش نشان بدهیم. داستان ها، هم بدیل های واقعیت را در اختیارمان می گذارند و هم راه هایی بدیل را برای واکنش به این واقعیت های بدیل. البته این کار به یکی از توانایی های ما مربوط است که اگر نگوییم فقط خاص انسان است دست کم نزد ما انسان ها بس نیرومند است و من آن را «توجه احساسیِ مشترک» می نامم. ما احساسات مان را با دیگران در میان می گذاریم، نه فقط به این معنا که گاهی در وضعیت احساسیِ مشترکی به سر می بریم بلکه به این معنا که در تجربه و سنجش وضعیت های احساسی سهیم می شویم.
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚#مقدمه_ای_بر_دین_ایران_باستان
✍️ #نویسنده: #ویلیام_و_مالاندرا
📗 #مترجم #دکتر_خسرو_قلی_زاده
📌در سال های اخیر آثار زیادی درباره دین ایران باستان نوشته شده است. بسیاری از این آثار به بررسی دینی پرداختند که توسط زرتشت قدیم در قدیمی ترین دوران باستان پا به عرصه گذاشت. این دین سپس دچار تغییرات و تحولاتی شد که خود موضوع پژوهش های دیگری قرار گرفت. در واقع بسیاری از پژوهندگان ظهور کیش زردشت را مبنای مطالعه ادیان ایران باستان قرار داده اند و کمتر به مبانی عقیدتی و پیش زمینه فکری دین کهن ایرانیان پیش از زردشت پرداخته اند. شاید دلیل عمده این موضوع کمبود منابع و شواهد معتبر و قابل استناد باشد. مزیت کتاب حاضر دقیقاً در پرداختن به همین مبانی عقیدتی و پیش زمینه فکری دین کهن ایرانیان پیش از زردشت است و به قول نویسنده آن: «درآمدی است بر باستانی ترین شکل های کیش زردشتی».
نویسنده با تیزبینی خاصی از دل متون اوستایی و کتیبه های هخامنشی این مبانی فکری کهن را بازشناسی و مطرح میکند. به باور پروفسور #مالاندرا خدایان و ایزدانی مانند اهورامزدا، مهر، سروش، آناهید، تیشتر، باد، رشن و بهرام، به نمایه هایی همچون آتش، هوم، فره، فروشی، تطهیر و قهرمانانی همچون جمشید، همگی ریشه در باورهای کهن آریاییان پیش از زردشت دارند و این پیامبر در پی ریزی دین خود نه تنها همه باورهای کهن آریاییان را طرد نکرد بلکه بخش مهمی از آن ها را به نفع کیش جدید خود به کار گرفت. لذا نویسنده پس پس از یک مقدمه نسبتاً طولانی در خصوص این مبانی، هر یک از این موارد مهم و زیربنایی را موضوع فصل های مستقل کتاب خود ساخته و در فصول هفده گانه اثر به طور مشروح به موارد زیر پرداخته است: زردشت، اهورامزدا، مهر، رشن، بهرام، فره، وایو، فروشی ها، آناهیتا، اشی، سروش، تیشتر، هوم، آتش، تطهیر و آلایش، جمشید و سرانجام نمازهای مقدس سه گانه کیش زردشتی.
نویسنده در ابتدای هر فصل به یک موضوع حاص می پردازد و آخرین داده های علمی در آن موضوع را مطرح کرده و از لابه لای متنی اوستایی یا فارسی باستان استدلال خود را بیرون کشیده و مطرح میسازد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #ویلیام_و_مالاندرا
📗 #مترجم #دکتر_خسرو_قلی_زاده
📌در سال های اخیر آثار زیادی درباره دین ایران باستان نوشته شده است. بسیاری از این آثار به بررسی دینی پرداختند که توسط زرتشت قدیم در قدیمی ترین دوران باستان پا به عرصه گذاشت. این دین سپس دچار تغییرات و تحولاتی شد که خود موضوع پژوهش های دیگری قرار گرفت. در واقع بسیاری از پژوهندگان ظهور کیش زردشت را مبنای مطالعه ادیان ایران باستان قرار داده اند و کمتر به مبانی عقیدتی و پیش زمینه فکری دین کهن ایرانیان پیش از زردشت پرداخته اند. شاید دلیل عمده این موضوع کمبود منابع و شواهد معتبر و قابل استناد باشد. مزیت کتاب حاضر دقیقاً در پرداختن به همین مبانی عقیدتی و پیش زمینه فکری دین کهن ایرانیان پیش از زردشت است و به قول نویسنده آن: «درآمدی است بر باستانی ترین شکل های کیش زردشتی».
نویسنده با تیزبینی خاصی از دل متون اوستایی و کتیبه های هخامنشی این مبانی فکری کهن را بازشناسی و مطرح میکند. به باور پروفسور #مالاندرا خدایان و ایزدانی مانند اهورامزدا، مهر، سروش، آناهید، تیشتر، باد، رشن و بهرام، به نمایه هایی همچون آتش، هوم، فره، فروشی، تطهیر و قهرمانانی همچون جمشید، همگی ریشه در باورهای کهن آریاییان پیش از زردشت دارند و این پیامبر در پی ریزی دین خود نه تنها همه باورهای کهن آریاییان را طرد نکرد بلکه بخش مهمی از آن ها را به نفع کیش جدید خود به کار گرفت. لذا نویسنده پس پس از یک مقدمه نسبتاً طولانی در خصوص این مبانی، هر یک از این موارد مهم و زیربنایی را موضوع فصل های مستقل کتاب خود ساخته و در فصول هفده گانه اثر به طور مشروح به موارد زیر پرداخته است: زردشت، اهورامزدا، مهر، رشن، بهرام، فره، وایو، فروشی ها، آناهیتا، اشی، سروش، تیشتر، هوم، آتش، تطهیر و آلایش، جمشید و سرانجام نمازهای مقدس سه گانه کیش زردشتی.
نویسنده در ابتدای هر فصل به یک موضوع حاص می پردازد و آخرین داده های علمی در آن موضوع را مطرح کرده و از لابه لای متنی اوستایی یا فارسی باستان استدلال خود را بیرون کشیده و مطرح میسازد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💢 افتتاح کتابخانه بامداد امید صبا در روستای #شدیگ بخش قصر قند بلوچستان 💢
تا آخر ویدیو نگاه کردنی است .
@omidesaba
www.omidesaba.com
تا آخر ویدیو نگاه کردنی است .
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚#اول_شخص_مفرد (عکس با من چه می گوید من با عکس چه می گویم)
✍️ #نویسنده: #یوریک_کریم_مسیحی
📗 #نشر_حرفه_هنرمند
📌 #آن_تابستان_من
@omidesaba
www.omidesaba.com 👇👇👇
✍️ #نویسنده: #یوریک_کریم_مسیحی
📗 #نشر_حرفه_هنرمند
📌 #آن_تابستان_من
@omidesaba
www.omidesaba.com 👇👇👇
📚#اول_شخص_مفرد (عکس با من چه می گوید من با عکس چه می گویم)
✍️ #نویسنده: #یوریک_کریم_مسیحی
📗 #نشر_حرفه_هنرمند
📌 #آن_تابستان_من
وسط های تابستانِ همین امسال رفتیم باغ داییم اینا. پارسال هم رفته بودیم. پارسال پسر داییم یک تاب درست کرد و گفت اول خودش می خواد سوار بشه، که سوار هم شد. نگو تاب را سِفت نبسته و توی دومین رفت با مُخ رفت تو باغچه. بخت باهاش یار بود که جایی که زمین خورد نرم بود و طوریش نشد.
این بار هم خیال می کردم فقط ماییم و داییم اینا و خاله ام ایناو با دخترخاله ام و پسر داییم بازی می کنیم و داییم برامان تاب می بنده و کلی خوش می گذرانیم، اما همین که رسیدیم دیدم یک زن و شوهر و یک دختر هم آنجان. اول گفتم به به! یک دختر همسن خودم! اون هم میاد با هم حسابی کِیف می کنیم. نگو دختره انگار از دماغ فیل افتاده، آن قدر گَنده دماغ بود که مگر می شد باهاش حرف زد؟! گفتم آی می شه پسرداییم از همان تاب الکی هاش درست کنه این دختره سوارش بشه با مخ بیاد یک جای سفت! دیدم این جور بَد اَداست گفتم یک اَبرویی براش نازک کنم خیال نکنه تحفه اییه! همین جور ابرو نازک کرده بودم براش و داشتم قیافه می گرفتم که از پشت سرم صدای ناجوری شنیدم. بر که گشتم دیدم پدر مادرِ دختره دارن با هم دعوا می کنن.
دوباره برگشتم طرف دختره دیدم در جا چشم هایش پر از اشک شد و معلوم بود مسافرت شان همین اول کار از دماغش در آمد.
تا چشمم افتاد به چشم های پر اشکش چه قد دلم به حالش سوخت. دختره خیره شده بود به من اما معلوم بود اصلن من را نمی بینه و حواسش جای دیگه اییه. توی همین فکر بودم که دوباره از پشت سرم صدای داد و قال شنیدم، این دفعه خیلی بلندتر. دوباره برگشتم پشت سرم و دیدم داییم داره می ره سمت مَرده، و داره می بردش یک طرفی. دوباره برگشتم سمت دختره که حالا بیشتر دلم به حالش می سوخت، اما تا برگشتم دیدم نیست، غیبش زده. آدم گاهی یک کاری میکنه بابتش به غلط کردن می افته! گشتم دنبالش تا ازش معذرت بخوام، اما انگاری آب شده بود رفته بود توی زمین فرو! با دخترخاله و پسرداییم هم گشتیم، پیداش نکردیم.
آدم گاهی یک کاری می کنه حتی نمی تونه طرف را پیدا کنه بگه ببخشید!
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #یوریک_کریم_مسیحی
📗 #نشر_حرفه_هنرمند
📌 #آن_تابستان_من
وسط های تابستانِ همین امسال رفتیم باغ داییم اینا. پارسال هم رفته بودیم. پارسال پسر داییم یک تاب درست کرد و گفت اول خودش می خواد سوار بشه، که سوار هم شد. نگو تاب را سِفت نبسته و توی دومین رفت با مُخ رفت تو باغچه. بخت باهاش یار بود که جایی که زمین خورد نرم بود و طوریش نشد.
این بار هم خیال می کردم فقط ماییم و داییم اینا و خاله ام ایناو با دخترخاله ام و پسر داییم بازی می کنیم و داییم برامان تاب می بنده و کلی خوش می گذرانیم، اما همین که رسیدیم دیدم یک زن و شوهر و یک دختر هم آنجان. اول گفتم به به! یک دختر همسن خودم! اون هم میاد با هم حسابی کِیف می کنیم. نگو دختره انگار از دماغ فیل افتاده، آن قدر گَنده دماغ بود که مگر می شد باهاش حرف زد؟! گفتم آی می شه پسرداییم از همان تاب الکی هاش درست کنه این دختره سوارش بشه با مخ بیاد یک جای سفت! دیدم این جور بَد اَداست گفتم یک اَبرویی براش نازک کنم خیال نکنه تحفه اییه! همین جور ابرو نازک کرده بودم براش و داشتم قیافه می گرفتم که از پشت سرم صدای ناجوری شنیدم. بر که گشتم دیدم پدر مادرِ دختره دارن با هم دعوا می کنن.
دوباره برگشتم طرف دختره دیدم در جا چشم هایش پر از اشک شد و معلوم بود مسافرت شان همین اول کار از دماغش در آمد.
تا چشمم افتاد به چشم های پر اشکش چه قد دلم به حالش سوخت. دختره خیره شده بود به من اما معلوم بود اصلن من را نمی بینه و حواسش جای دیگه اییه. توی همین فکر بودم که دوباره از پشت سرم صدای داد و قال شنیدم، این دفعه خیلی بلندتر. دوباره برگشتم پشت سرم و دیدم داییم داره می ره سمت مَرده، و داره می بردش یک طرفی. دوباره برگشتم سمت دختره که حالا بیشتر دلم به حالش می سوخت، اما تا برگشتم دیدم نیست، غیبش زده. آدم گاهی یک کاری میکنه بابتش به غلط کردن می افته! گشتم دنبالش تا ازش معذرت بخوام، اما انگاری آب شده بود رفته بود توی زمین فرو! با دخترخاله و پسرداییم هم گشتیم، پیداش نکردیم.
آدم گاهی یک کاری می کنه حتی نمی تونه طرف را پیدا کنه بگه ببخشید!
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚#توتالیتاریسم
✍️ #نویسنده: #هانا_آرنت
👤 #مترجم: #مهدی_تدینی
📗 #نشر #ثالث
کاری که #آرنت در کتاب توتالیتاریسم، جلد سوم از مجموعه سه جلدی عناصر و خاستگاه های حاکمیت توتالیتر، قصد دارد انجام دهد، هرگز وظیفه ای ساده و بدیهی نیست. او باید سخت ترین کار ممکن را انجام دهد: باید نظریه ای ارائه دهد که نشان دهد حاکمیت توتالیتر (یا توتالیتاریسم) چه ماهیت، ساختار، سازمان دهی و کارکردی دارد. کار وقتی دشوار میشود که توجه می کنیم او دو رژیم و جنبشی را مبنای نظریه پردازی خود نهاده است که دشمن یکدیگر بودند و در جنگی انسان سوز میلیون ها نفر را از همدیگر کشتند: رژیم بولشویستی-کمونیستی شوروی و رژیم ناسیونال سوسیالیستی آلمان. چگونه میتوان بزرگ ترین دشمنان تاریخ را هم سرشت و هم ذات پنداشتت و در یک دسته جای داد.
#آرنت بامطالعه ای تطبیقی، گوشه گوشه این دو جنبش و رژیم توتالیتر را زیر ذره بین نظری خود قرار داده و نشان داده است این دو، با آن که منادیان ایدئولوژی هایی متضاد و متخاصمند، در نهایت سازه سیاسی-اجتماعی یکسانی را برپا کرده اند که در آن انسان به معنای واقعی کلمه از فرایند هستی حذف شده است: فرایندهای هیولاییِ تاریخ (کمونیسم) و طبیعت (نازیسم) جایگزین انسان کنشگر شده است و هر انسانی – گناهکار و بی گناه، کنشگر یا بی کنش – سر راه این فرایندها قرار گیرد، مانند موجودی که هیچ گاه وجود نداشته است، از میان برداشته میشود یا بی درنگ به جوخه اعدام سپرده میشود یا در ظلمت اردوگاه ها به دیار فراموش شدگان (که بسی بدتر از دیار مردگان است) سپرده خواهد شد.
در نهایت، پس از آشنایی دقیق با نظریه ای که #آرنت در این اثر تدوین کرده است، می توان داوری کرد که کدام رژیم بر اساس چه ویژگی هایی توتالیتر، کدام شبه توتالیتر، کدام پیشاتوتالیتر و کدام غیرتوتالیتر است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #هانا_آرنت
👤 #مترجم: #مهدی_تدینی
📗 #نشر #ثالث
کاری که #آرنت در کتاب توتالیتاریسم، جلد سوم از مجموعه سه جلدی عناصر و خاستگاه های حاکمیت توتالیتر، قصد دارد انجام دهد، هرگز وظیفه ای ساده و بدیهی نیست. او باید سخت ترین کار ممکن را انجام دهد: باید نظریه ای ارائه دهد که نشان دهد حاکمیت توتالیتر (یا توتالیتاریسم) چه ماهیت، ساختار، سازمان دهی و کارکردی دارد. کار وقتی دشوار میشود که توجه می کنیم او دو رژیم و جنبشی را مبنای نظریه پردازی خود نهاده است که دشمن یکدیگر بودند و در جنگی انسان سوز میلیون ها نفر را از همدیگر کشتند: رژیم بولشویستی-کمونیستی شوروی و رژیم ناسیونال سوسیالیستی آلمان. چگونه میتوان بزرگ ترین دشمنان تاریخ را هم سرشت و هم ذات پنداشتت و در یک دسته جای داد.
#آرنت بامطالعه ای تطبیقی، گوشه گوشه این دو جنبش و رژیم توتالیتر را زیر ذره بین نظری خود قرار داده و نشان داده است این دو، با آن که منادیان ایدئولوژی هایی متضاد و متخاصمند، در نهایت سازه سیاسی-اجتماعی یکسانی را برپا کرده اند که در آن انسان به معنای واقعی کلمه از فرایند هستی حذف شده است: فرایندهای هیولاییِ تاریخ (کمونیسم) و طبیعت (نازیسم) جایگزین انسان کنشگر شده است و هر انسانی – گناهکار و بی گناه، کنشگر یا بی کنش – سر راه این فرایندها قرار گیرد، مانند موجودی که هیچ گاه وجود نداشته است، از میان برداشته میشود یا بی درنگ به جوخه اعدام سپرده میشود یا در ظلمت اردوگاه ها به دیار فراموش شدگان (که بسی بدتر از دیار مردگان است) سپرده خواهد شد.
در نهایت، پس از آشنایی دقیق با نظریه ای که #آرنت در این اثر تدوین کرده است، می توان داوری کرد که کدام رژیم بر اساس چه ویژگی هایی توتالیتر، کدام شبه توتالیتر، کدام پیشاتوتالیتر و کدام غیرتوتالیتر است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
The account of the user that owns this channel has been inactive for the last 5 months. If it remains inactive in the next 29 days, that account will self-destruct and this channel may no longer have an owner.
📚#حرکت_تئاتر_به_سمت_شعر
✍️ #نویسنده: #طلایه_رویایی
📗 #نشر #قطره
آیا می توان در تاریکی اسرارآمیز و خیال انگیز تئاتری کوچک نشست و خود را بی هیچ تلاشی تنها به دست لذتی ناگزیر سپرد، چون قایقی رها در وزش باد، بی بادبان، بی سکان و در فضایی رازآلود، که در جهانِ گشوده شده در آن، بتوان عمیق ترین و پنهان ترین لایه ها و زوایای وجود را دریافت؟ رویاها، تصاویر و کلماتی را دید و شنید که هرگز در زندگی عادی و روزمره آن طور بر ما نمایانده نمی شوند، آن طور با حضوری زنده و گرم، بر متن تصاویری خارق العاده و شگفت آور. هم چون حادثه ای ناگهانی و ویرانگر، هم چون شعر . . .
برای تحقق چنین رویایی آیا نباید تئاتر را از ویژگی های منحصر به فرد خود غنی کرد، از فضیلت های خاصی که دیگر رسانه ها قادر نیستند به آن دست یابند؟ آیا این امر با بازگرداندن تئاتر به سرچشمه های نخستین اش یعنی شعر میسر نمی شود؟
«حرکت تئاتر به سمت شعر» به بررسی رابطه ی شعر و تئاتر به منظور تعریف و تدوین و بنیان نهادن ساختار نوعی از تئاتر که آن را «تئاتر شعر» نام نهاده است، می پردازد.
«کبریتی می کشید به چراغ تان و آن چه
برمی افروزد روشنی نمی دهد، دور،
سخت دور از شماست که
دایره روشن می شود.
#رنه_شار
📌من نیز کبریتی می کشم! می دانم آن چه را که می افروزم روشنی نمی دهد، اما امید دارم روزی دایره روشن شود و تئاتر جای حقیقی خود و زبان حقیقی خود را بجوید و بیابد، به خصوص در سرزمین من که بنیادهای فکری و زبانی اش شعر است – هر چند که در گرداب روزمرگی ها فراموش شده – ولی شعر آن جا هست، در اعماق، می جوشد و روزی گرم و مذاب از پوشیدگی اش بیرون می ریزد، روان می شود و اطراف ما را فرا می گیرد. اطراف این همه سختی و خشکی را، اطراف ما که فراموش کرده ایم آن همه حرارت را، آن همه تابناکی سرخ گون را.
و آن گاه ما به تماشایش می نشینیم و به زبانش گوش فرا می دهیم، در معبدی که در کنار این آتشفشان روشن، بنا خواهیم کرد، معبدی دایره وار، دایره ی روشن.
اما اکنون کنار این آتشفشان خاموش ایستاده ایم و چشم می دوزیم، با کبریتی در دست به دودی که از نفس زنده ی این آتشفشان خاموش برمی خیزد و گه گاه حضور گرم شعر را، در زیر پاهای مان به یادمان می آورد و باز شعر دیگری از «#رنه_شار»
اَه دود کوچکم که برمی خیزی از هر آتش حقیقی
ما هم روزگار و ابر آن هاییم که دوست مان می دارند
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده: #طلایه_رویایی
📗 #نشر #قطره
آیا می توان در تاریکی اسرارآمیز و خیال انگیز تئاتری کوچک نشست و خود را بی هیچ تلاشی تنها به دست لذتی ناگزیر سپرد، چون قایقی رها در وزش باد، بی بادبان، بی سکان و در فضایی رازآلود، که در جهانِ گشوده شده در آن، بتوان عمیق ترین و پنهان ترین لایه ها و زوایای وجود را دریافت؟ رویاها، تصاویر و کلماتی را دید و شنید که هرگز در زندگی عادی و روزمره آن طور بر ما نمایانده نمی شوند، آن طور با حضوری زنده و گرم، بر متن تصاویری خارق العاده و شگفت آور. هم چون حادثه ای ناگهانی و ویرانگر، هم چون شعر . . .
برای تحقق چنین رویایی آیا نباید تئاتر را از ویژگی های منحصر به فرد خود غنی کرد، از فضیلت های خاصی که دیگر رسانه ها قادر نیستند به آن دست یابند؟ آیا این امر با بازگرداندن تئاتر به سرچشمه های نخستین اش یعنی شعر میسر نمی شود؟
«حرکت تئاتر به سمت شعر» به بررسی رابطه ی شعر و تئاتر به منظور تعریف و تدوین و بنیان نهادن ساختار نوعی از تئاتر که آن را «تئاتر شعر» نام نهاده است، می پردازد.
«کبریتی می کشید به چراغ تان و آن چه
برمی افروزد روشنی نمی دهد، دور،
سخت دور از شماست که
دایره روشن می شود.
#رنه_شار
📌من نیز کبریتی می کشم! می دانم آن چه را که می افروزم روشنی نمی دهد، اما امید دارم روزی دایره روشن شود و تئاتر جای حقیقی خود و زبان حقیقی خود را بجوید و بیابد، به خصوص در سرزمین من که بنیادهای فکری و زبانی اش شعر است – هر چند که در گرداب روزمرگی ها فراموش شده – ولی شعر آن جا هست، در اعماق، می جوشد و روزی گرم و مذاب از پوشیدگی اش بیرون می ریزد، روان می شود و اطراف ما را فرا می گیرد. اطراف این همه سختی و خشکی را، اطراف ما که فراموش کرده ایم آن همه حرارت را، آن همه تابناکی سرخ گون را.
و آن گاه ما به تماشایش می نشینیم و به زبانش گوش فرا می دهیم، در معبدی که در کنار این آتشفشان روشن، بنا خواهیم کرد، معبدی دایره وار، دایره ی روشن.
اما اکنون کنار این آتشفشان خاموش ایستاده ایم و چشم می دوزیم، با کبریتی در دست به دودی که از نفس زنده ی این آتشفشان خاموش برمی خیزد و گه گاه حضور گرم شعر را، در زیر پاهای مان به یادمان می آورد و باز شعر دیگری از «#رنه_شار»
اَه دود کوچکم که برمی خیزی از هر آتش حقیقی
ما هم روزگار و ابر آن هاییم که دوست مان می دارند
@omidesaba
www.omidesaba.com