Forwarded from عکس نگار
#برتراندراسل
هدف تعلیم و تربیت باید آن باشد که در مردم آزاد فکری بپروراند و آنان را چنان بار بیاورد که با رغبت به بحثهای دیگران گوش کنند و چنانچه این بحثها به نتایجی که مورد دلبستگی آنان نیست منتهی گردید خشمگین نگردند، هر جا تعصبات عمومی حکمفرما باشد، اعم از تعصبات ملی و نژادی و تنگ نظریهای مذهبی، مدرسه باید آگاهانه کوشش خود را مصرف تعدیل و رفع این تعصبات کند.
«حقیقت و افسانه»
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
هدف تعلیم و تربیت باید آن باشد که در مردم آزاد فکری بپروراند و آنان را چنان بار بیاورد که با رغبت به بحثهای دیگران گوش کنند و چنانچه این بحثها به نتایجی که مورد دلبستگی آنان نیست منتهی گردید خشمگین نگردند، هر جا تعصبات عمومی حکمفرما باشد، اعم از تعصبات ملی و نژادی و تنگ نظریهای مذهبی، مدرسه باید آگاهانه کوشش خود را مصرف تعدیل و رفع این تعصبات کند.
«حقیقت و افسانه»
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
رسالت شاعر
شعر بیش از آنکه آیین شناسایی باشد، پیش از هر چیز آیین زندگی است شاعر در میان بشر غار نشین بوده است و در میان بشر عصر اتم هم خواهد بود .
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
شعر بیش از آنکه آیین شناسایی باشد، پیش از هر چیز آیین زندگی است شاعر در میان بشر غار نشین بوده است و در میان بشر عصر اتم هم خواهد بود .
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
#رسالت شاعر مقاله ای از #سن_ژون_پرس
از کتاب رسالت هنر گزیده و ترجمه #مصطفی_رحیمی
شعر سربلندی بشری است که زیر بار ابدیت در کار رفتن است.، به هنگامیکه درهای بشریت جدیدی به روی او گشوده می‌شود ، بشریتی تکوینیافته از کلیتی واقعی و از یگانگی و کمال روحی . . .
شعر نو، وفادار به رسالت خود که تعمق در راز بشر است، دست به کاری میزند که ادامۀ آن لازمه کمال انسانی است. در چنین شعری اثری از غیبگویی نیست. و نه اثری از زیبایی محض. شعر به هیچوجه هنر عطرآگین کردن و تزئین کردن نیست. شعر هیچگاه مروارید فرهنگ را نمیپرورد. به تجارب اشباح و علامات نمیپردازد، و به هیچ جشن و علامات نمیپردازد و به هیچ جشن پرنغمهای سر فرود نمیآورد. در راهی که میرود با زیبایی دست به دست میدهد چه یگانگی پرشکوهی! اما این هیچگاه تنها و واپسین آبشخور او نیست. شعر که به جدایی از هنر زندگی تن در نمیدهد، همچنانکه از عشق به شناسایی، خود، عمل است. شور عشق است، توانایی است، و نوآوری جاودان، و در کار جابهجا کردن مرزها، عشق کانون است. و سرکشی آئین او، جایش همهجا در افقهای آینده. شعر طالب نفی و «نبودن» نیست. با این همه چشم به راه امتیازهای این قرن نیست. وابسته به سرنوشت خاص خویش است و آزاد از هر مرامی. خود را هم سنگ زندگی میداند، که توقع توجیهی از او نیست. شعر به یک آغوش، به یک بندبزرگ از چکامهای زنده، همه گذشته و حال و آینده، همه بشر و فوق بشر و همه فضای کیهانی و فضای جهانی را به یکباره در بر میکشد.
اگر از تاری و ابهامش شکوِه کنند، این صفت در ذات خاص او؛ که روشنی بخشیدن است، وجود ندارد. این تاری در کار شبی است که شعر وظیفه کشفش را دارد. در روان است و در رازی که موجود بشری در آن غوطهور است. بیان شعری همیشه دور از تاریکی است و این بیان سبکبارتر از زبان دانش نیست.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
از کتاب رسالت هنر گزیده و ترجمه #مصطفی_رحیمی
شعر سربلندی بشری است که زیر بار ابدیت در کار رفتن است.، به هنگامیکه درهای بشریت جدیدی به روی او گشوده می‌شود ، بشریتی تکوینیافته از کلیتی واقعی و از یگانگی و کمال روحی . . .
شعر نو، وفادار به رسالت خود که تعمق در راز بشر است، دست به کاری میزند که ادامۀ آن لازمه کمال انسانی است. در چنین شعری اثری از غیبگویی نیست. و نه اثری از زیبایی محض. شعر به هیچوجه هنر عطرآگین کردن و تزئین کردن نیست. شعر هیچگاه مروارید فرهنگ را نمیپرورد. به تجارب اشباح و علامات نمیپردازد، و به هیچ جشن و علامات نمیپردازد و به هیچ جشن پرنغمهای سر فرود نمیآورد. در راهی که میرود با زیبایی دست به دست میدهد چه یگانگی پرشکوهی! اما این هیچگاه تنها و واپسین آبشخور او نیست. شعر که به جدایی از هنر زندگی تن در نمیدهد، همچنانکه از عشق به شناسایی، خود، عمل است. شور عشق است، توانایی است، و نوآوری جاودان، و در کار جابهجا کردن مرزها، عشق کانون است. و سرکشی آئین او، جایش همهجا در افقهای آینده. شعر طالب نفی و «نبودن» نیست. با این همه چشم به راه امتیازهای این قرن نیست. وابسته به سرنوشت خاص خویش است و آزاد از هر مرامی. خود را هم سنگ زندگی میداند، که توقع توجیهی از او نیست. شعر به یک آغوش، به یک بندبزرگ از چکامهای زنده، همه گذشته و حال و آینده، همه بشر و فوق بشر و همه فضای کیهانی و فضای جهانی را به یکباره در بر میکشد.
اگر از تاری و ابهامش شکوِه کنند، این صفت در ذات خاص او؛ که روشنی بخشیدن است، وجود ندارد. این تاری در کار شبی است که شعر وظیفه کشفش را دارد. در روان است و در رازی که موجود بشری در آن غوطهور است. بیان شعری همیشه دور از تاریکی است و این بیان سبکبارتر از زبان دانش نیست.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
Forwarded from بامداد امید ارومیه
پرونده تاریخ فلسفه
قسمت چهل و چهارم
#فیخته
ترجمه زهرا قیاسی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
فایل PDF
قسمت چهل و چهارم
#فیخته
ترجمه زهرا قیاسی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
فایل PDF
جان گاتلیب فیخته.pdf
389.4 KB
فایل PDF 👆👆👆👆
پرونده تاریخ فلسفه
قسمت چهل و چهارم
#فیخته
ترجمه زهرا قیاسی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
پرونده تاریخ فلسفه
قسمت چهل و چهارم
#فیخته
ترجمه زهرا قیاسی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
Forwarded from بامداد امید ارومیه
خاطرات #آنه_ماری_شیمل
دوران کودکی و جنگ دوم ، تحصیل و اخذ درجه دکترا و تدریس تا سفر به ترکیه و ایران و...... خاورمیانه و آشنایی با مولانا....را در بر می گیرد
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
دوران کودکی و جنگ دوم ، تحصیل و اخذ درجه دکترا و تدریس تا سفر به ترکیه و ایران و...... خاورمیانه و آشنایی با مولانا....را در بر می گیرد
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
زندگی غربی و شرقی من
ترجمه دکتر سعید فیروز آبادی نشر افکار
#آنه_ماری_شیمل
زندگی زنی تنها
🔺راستش این است، نمیخواستم سرگذشت خودم را روی کاغذ بیاورم. اما چندی پیش که برای دانشجویی ماجرای تحصیل خود را در زمان جنگ شرح دادم و برای او از هجده ساعت درس و سمینار در هفته، کار در کارخانه حتی موقع تعطیلات، بدون کمک هزینه تحصیلی، ناامید از سفر به خارج از آلمان و فراگیری زبان در کشوری دیگر، حملات شبانۀ هواپیماهای جنگی و بسیاری دیگر از مشکلات تعریف کردم، این مرد جوان با حیرت از من پرسید: «پس یعنی فرصت تفریح و مثلاً رقص هم نداشتهاید؟ـ» همین موضوع باعث شد فکر کنم، شاید بیمناسبت نباشد، به توصیفِ گوشهای از زندگی خودم بپردازم.
🔺پرداختن به دستنوشتهها فقط بخشی بسیار اندک از زندگی من بوده است. سفرها و دیدار با مردانی از سراسر جهان، تمامی گذشته و حال زندگی مرا در بر گرفته است. از سوئد تا اندونزی، از آمریکا تا پاکستان، به کشورهای بیشماری سفر کردهام. با انسانهای گوناگونی از سران حکومتها تا پیرزنانی بیسواد در آناطولی، از دانشمندان مسلمان تا یسوعیان دیدار کردهام و نیازی هم به خواندن داستان یا تماشای فیلم نداشتهام، چرا که این روابط انسانی برایم پیوسته هیجانانگیزتر از هر داستانی بوده است. بارها از من پرسیدهاند: «پس شما زندگی خصوصی و تفننی نداشتهاید؟» همین دیدارها و سفرها بهترین پاسخ به این پرسش است. به نظر من کارم و هر آنچه به آن مربوط می‌شود- یعنی مردمان و سفرها- زندگی خصوصی مرا کاملاً به خود اختصاص داده است. اگر به سفر نروم و از دوستانم خط و خبر چندانی نداشته باشم، به سراغ دوست عزیزم «ماشین تحریر» میروم و به کار خود ادامه میدهم، زیرا در کسوت زنی تنها، بدون منشی و دستیار و بدون کامپیوتر وقت من به اندازه کافی پُر است.
🔺پیوسته پرسشهای یکسانی از من می‌شود که تصمیم دارم یک بار برای همیشه به آنها در این کتاب پاسخ دهم. چگونه دخترکی از خانوادههای غیردانشگاهی تصمیم میگیرد که شرقشناس شود؟ چگونه می‌شود با نوزده سال سن دوره دکتری را به پایان رساند و در بیست و سه سالگی رساله استادی نگاشت؟ چرا زنی جوان و غیر مسلمان به کرسی استادی در دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه آنکارا دست مییابد؟ چرا پس از آنکه همکار آلمانی او میگوید: «آری، خانم شیمل، اگر مرد بودید، حتماً به شما کرسی استادی میدادند»، او را به استادی در دانشگاه هاروارد دعوت میکنند؟
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
تصاویری از خانم #آنه_ماری_شیمل
👇👇👇
ترجمه دکتر سعید فیروز آبادی نشر افکار
#آنه_ماری_شیمل
زندگی زنی تنها
🔺راستش این است، نمیخواستم سرگذشت خودم را روی کاغذ بیاورم. اما چندی پیش که برای دانشجویی ماجرای تحصیل خود را در زمان جنگ شرح دادم و برای او از هجده ساعت درس و سمینار در هفته، کار در کارخانه حتی موقع تعطیلات، بدون کمک هزینه تحصیلی، ناامید از سفر به خارج از آلمان و فراگیری زبان در کشوری دیگر، حملات شبانۀ هواپیماهای جنگی و بسیاری دیگر از مشکلات تعریف کردم، این مرد جوان با حیرت از من پرسید: «پس یعنی فرصت تفریح و مثلاً رقص هم نداشتهاید؟ـ» همین موضوع باعث شد فکر کنم، شاید بیمناسبت نباشد، به توصیفِ گوشهای از زندگی خودم بپردازم.
🔺پرداختن به دستنوشتهها فقط بخشی بسیار اندک از زندگی من بوده است. سفرها و دیدار با مردانی از سراسر جهان، تمامی گذشته و حال زندگی مرا در بر گرفته است. از سوئد تا اندونزی، از آمریکا تا پاکستان، به کشورهای بیشماری سفر کردهام. با انسانهای گوناگونی از سران حکومتها تا پیرزنانی بیسواد در آناطولی، از دانشمندان مسلمان تا یسوعیان دیدار کردهام و نیازی هم به خواندن داستان یا تماشای فیلم نداشتهام، چرا که این روابط انسانی برایم پیوسته هیجانانگیزتر از هر داستانی بوده است. بارها از من پرسیدهاند: «پس شما زندگی خصوصی و تفننی نداشتهاید؟» همین دیدارها و سفرها بهترین پاسخ به این پرسش است. به نظر من کارم و هر آنچه به آن مربوط می‌شود- یعنی مردمان و سفرها- زندگی خصوصی مرا کاملاً به خود اختصاص داده است. اگر به سفر نروم و از دوستانم خط و خبر چندانی نداشته باشم، به سراغ دوست عزیزم «ماشین تحریر» میروم و به کار خود ادامه میدهم، زیرا در کسوت زنی تنها، بدون منشی و دستیار و بدون کامپیوتر وقت من به اندازه کافی پُر است.
🔺پیوسته پرسشهای یکسانی از من می‌شود که تصمیم دارم یک بار برای همیشه به آنها در این کتاب پاسخ دهم. چگونه دخترکی از خانوادههای غیردانشگاهی تصمیم میگیرد که شرقشناس شود؟ چگونه می‌شود با نوزده سال سن دوره دکتری را به پایان رساند و در بیست و سه سالگی رساله استادی نگاشت؟ چرا زنی جوان و غیر مسلمان به کرسی استادی در دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه آنکارا دست مییابد؟ چرا پس از آنکه همکار آلمانی او میگوید: «آری، خانم شیمل، اگر مرد بودید، حتماً به شما کرسی استادی میدادند»، او را به استادی در دانشگاه هاروارد دعوت میکنند؟
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
تصاویری از خانم #آنه_ماری_شیمل
👇👇👇
#جمال_هاشمی :این کتاب تقدیم به کسانی می شود که به جای مکتب و مسلک گرایی
مسند ،حزب،گروه،آرمان ،شعار،قدمت،قومیت ،
و ذ هن گرایی ،#حقیقت گرایند
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
مسند ،حزب،گروه،آرمان ،شعار،قدمت،قومیت ،
و ذ هن گرایی ،#حقیقت گرایند
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
Forwarded from بامداد امید ارومیه
بالندگی و بازندگی ایرانیان
مولف جمال هاشمی شرکت سهامی انتشار
فکر سیاه و سفید
🔺یکی دیگر از ویژگی‌های خوی قدرت‌گرا تفکر سیاه و سفید است یعنی در قاموس قدرت‌گرا افراد همیشه به دو گروه متمایز همانند سیاه و سفید تقسیم می‌شوند و رنگ خاکستری وجود ندارد؛ درست مانند تقسیم اعداد به زوج و فرد یا گله احشام به گوسفند و بز یا انسان‌ها به مذکر و مؤنث و غیره که البته این تقسیم‌بندی در طبیعت وجود دارد و برای پژوهش‌های علمی نیز لازم است، اما حتی در طبیعت نیز این تمایز کاملاً وجود ندارد. مثلاً در جنس مذکر می‌تواند آثاری از خوی مؤنث یا بالعکس وجود داشته باشد یا در علم فیزیک نور می‌تواند هم مانند دانه و هم مانند موج رفتار کند و غیره.
🔺اما در قضاوت پیرامون انسان‌ها و علوم انسانی این تقسیم‌بندی که از ویژگی‌های خوی قدرت گراست کارایی ندارد و اصولاً کار درستی هم نیست. تقسیم‌بندی افراد به دو گروه متمایز و
با قاطعیت قضاوت کردن، به‌طوری‌که شیوه معمول ماست مانند خادم و خائن، وطن‌پرست و وطن‌فروش، دزد و درستکار، متدین و بی‌دین، دوست و دشمن، درست و غلط و غیره روش درست و علمی برای پژوهش در علوم انسانی نیست و نتیجه اغلب غیرعلمی و گمراه‌کننده است، زیرا هر فرد مجموعه‌ای از صفات نیک و بد یا به بیان بهتر متفاوت است، یا هر رویداد تاریخی دارای جهات مثبت و منفی است. لذا باید در عوض دخالت دادن ذهنیت و تعصبات به توصیف عینی مسائل پرداخت.
در واقع تفکر سیاه و سفید یکی از نتایج عدم تحمل ابهام و عدم قطعیت است؛ یعنی مطلق‌گرایی، عجله در قضاوت و ارائه پاسخ قطعی به هر قیمت، حتی اگر پاسخ چرند و غیرواقعی باشد که نتیجه آن عدم تمایل برای صبر و انتظار به منظور کسب اطلاعات بیشتر برای افزایش معلومات و بینش درست برای داوری بهتر و در نهایت به معنی فقدان شکیبایی است.
غالباً می‌شنویم که گفته می‌شود همه جوانان نادان و سبک‌مغزند، همه پیرها مرتجع هستند، همه مذهبی‌ها متحجرند، همه خارج‌رفته‌ها غرب‌زده‌اند، همه بازاری‌ها پول‌پرستند، همه کمونیست‌ها خیانت‌پیشه‌اند، همه مردان موجوداتی شهوت‌رانند، همه زنان مخلوقاتی حیله‌گر و خطرناکند و غیره...
🔺گروه‌بندی کردن بندگان خدا و برچسب زدن به آنها از ویژگی‌های خوی قدرت‌گر است که باید از آن پرهیز شود و نیز افراد را به سیاه و سفید تقسیم کردن و قایل به حد وسط یا خاکستری نبودن زیان‌آور است حال‌آن‌که اکثریت قریب به اتفاق مردم در منطقه خاکستری قرار دارند. گاهی ممکن است شخصی زمانی عضو مؤثر و عالی‌رتبه یک نظام سیاهکار بوده ولی یک خوی انسانی بسیار قوی هم داشته باشد.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
مولف جمال هاشمی شرکت سهامی انتشار
فکر سیاه و سفید
🔺یکی دیگر از ویژگی‌های خوی قدرت‌گرا تفکر سیاه و سفید است یعنی در قاموس قدرت‌گرا افراد همیشه به دو گروه متمایز همانند سیاه و سفید تقسیم می‌شوند و رنگ خاکستری وجود ندارد؛ درست مانند تقسیم اعداد به زوج و فرد یا گله احشام به گوسفند و بز یا انسان‌ها به مذکر و مؤنث و غیره که البته این تقسیم‌بندی در طبیعت وجود دارد و برای پژوهش‌های علمی نیز لازم است، اما حتی در طبیعت نیز این تمایز کاملاً وجود ندارد. مثلاً در جنس مذکر می‌تواند آثاری از خوی مؤنث یا بالعکس وجود داشته باشد یا در علم فیزیک نور می‌تواند هم مانند دانه و هم مانند موج رفتار کند و غیره.
🔺اما در قضاوت پیرامون انسان‌ها و علوم انسانی این تقسیم‌بندی که از ویژگی‌های خوی قدرت گراست کارایی ندارد و اصولاً کار درستی هم نیست. تقسیم‌بندی افراد به دو گروه متمایز و
با قاطعیت قضاوت کردن، به‌طوری‌که شیوه معمول ماست مانند خادم و خائن، وطن‌پرست و وطن‌فروش، دزد و درستکار، متدین و بی‌دین، دوست و دشمن، درست و غلط و غیره روش درست و علمی برای پژوهش در علوم انسانی نیست و نتیجه اغلب غیرعلمی و گمراه‌کننده است، زیرا هر فرد مجموعه‌ای از صفات نیک و بد یا به بیان بهتر متفاوت است، یا هر رویداد تاریخی دارای جهات مثبت و منفی است. لذا باید در عوض دخالت دادن ذهنیت و تعصبات به توصیف عینی مسائل پرداخت.
در واقع تفکر سیاه و سفید یکی از نتایج عدم تحمل ابهام و عدم قطعیت است؛ یعنی مطلق‌گرایی، عجله در قضاوت و ارائه پاسخ قطعی به هر قیمت، حتی اگر پاسخ چرند و غیرواقعی باشد که نتیجه آن عدم تمایل برای صبر و انتظار به منظور کسب اطلاعات بیشتر برای افزایش معلومات و بینش درست برای داوری بهتر و در نهایت به معنی فقدان شکیبایی است.
غالباً می‌شنویم که گفته می‌شود همه جوانان نادان و سبک‌مغزند، همه پیرها مرتجع هستند، همه مذهبی‌ها متحجرند، همه خارج‌رفته‌ها غرب‌زده‌اند، همه بازاری‌ها پول‌پرستند، همه کمونیست‌ها خیانت‌پیشه‌اند، همه مردان موجوداتی شهوت‌رانند، همه زنان مخلوقاتی حیله‌گر و خطرناکند و غیره...
🔺گروه‌بندی کردن بندگان خدا و برچسب زدن به آنها از ویژگی‌های خوی قدرت‌گر است که باید از آن پرهیز شود و نیز افراد را به سیاه و سفید تقسیم کردن و قایل به حد وسط یا خاکستری نبودن زیان‌آور است حال‌آن‌که اکثریت قریب به اتفاق مردم در منطقه خاکستری قرار دارند. گاهی ممکن است شخصی زمانی عضو مؤثر و عالی‌رتبه یک نظام سیاهکار بوده ولی یک خوی انسانی بسیار قوی هم داشته باشد.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
یادداشتی از مهندس آوانسیان
🔺وقتی از آستانه ی پنجاه سالگیم گذشت.
فهمیدم هرچه زیستم اشتباه بود.
هرچه برایم ارزش بود کم ارزش شد.
حالا میفهمم چیزی بالاتر از سلامتی، چیزی بهتر از لحظهء حال، بااهمیت تر از شادی نیست
حالا میفهمم دستاوردهایم معادل چیزهایی که در مسیر ِ به دست آوردن همان دست آوردها از دست دادم نیستند.
حالا میفهمم استرس، تشویش، دلهره، ترس آزمون کنکور و استخدام، ترس نتیجه، اضطراب سربازی، ترس از آینده، وحشت از عقب ماندن، دلهره تنهایی.نگرانی از غربت، غصه های عصر جمعه، اول ِ مهر، ۱۴ فروردین، بیکاری و.. هرگز نه ماندگار بودند
نه ارزش ِ لحظه های هَدَررفته اَم را داشتند.
حالا میفهمم یک کبد ِ سالم چندبرابر لیسانسم ارزشمند است.
🔺کلیه هایم از تمامی کارهایم، دیسک کمرم از متراژ ِ خانه، تراکم ِ استخوانم از غروب های جمعه،روحم از تمام ِ نگرانیهایم، زمانم از همهء ناشناخته‌های آینده های نیامده اَم
شادیم از تمام لحظه های عبوسم
امیدم از همهء یاس هایم
با ارزش تر بودند.
حالا میفهمم چقدر موهایم قیمتی بودند
و چقدر یک ثانیه بیشتر کنار فرزندم زنده بمانم ارزش تمام شغل های دنیا را دارد.
🔺یقین دارم آدم هایی که به معنی تمام قدر لحظه های بودنشان را میفهمند با غبار غم و تردید و غصه و ترس و چه شَوَدها زندگی شان را حرام نکردند.
در حال، ماندند و ذهنشان را خالی، حس شان را چون ابر در حرکت، روحشان را با آموزه های درست و حقیقی تزیین و اندیشه هایشان را آزاد و تخیل شان را سرشار می کنند.
به معنی حقیقی کلمه زنده اند
زندگی می کنند و به معنی واقعی کلمه در آرامش میمیرند:
سرخوش، همچون فصلی از زندگی،
جزیی از زندگی و در مسیر زندگی.
هیچگاه به دنبال خبرهای بد و حرفهای اعصاب خردی نباشید. چون تمومی نداره. دنبال شادی باشید. بذارید ذهنتان یه نفسی بکشه !!
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
🔺وقتی از آستانه ی پنجاه سالگیم گذشت.
فهمیدم هرچه زیستم اشتباه بود.
هرچه برایم ارزش بود کم ارزش شد.
حالا میفهمم چیزی بالاتر از سلامتی، چیزی بهتر از لحظهء حال، بااهمیت تر از شادی نیست
حالا میفهمم دستاوردهایم معادل چیزهایی که در مسیر ِ به دست آوردن همان دست آوردها از دست دادم نیستند.
حالا میفهمم استرس، تشویش، دلهره، ترس آزمون کنکور و استخدام، ترس نتیجه، اضطراب سربازی، ترس از آینده، وحشت از عقب ماندن، دلهره تنهایی.نگرانی از غربت، غصه های عصر جمعه، اول ِ مهر، ۱۴ فروردین، بیکاری و.. هرگز نه ماندگار بودند
نه ارزش ِ لحظه های هَدَررفته اَم را داشتند.
حالا میفهمم یک کبد ِ سالم چندبرابر لیسانسم ارزشمند است.
🔺کلیه هایم از تمامی کارهایم، دیسک کمرم از متراژ ِ خانه، تراکم ِ استخوانم از غروب های جمعه،روحم از تمام ِ نگرانیهایم، زمانم از همهء ناشناخته‌های آینده های نیامده اَم
شادیم از تمام لحظه های عبوسم
امیدم از همهء یاس هایم
با ارزش تر بودند.
حالا میفهمم چقدر موهایم قیمتی بودند
و چقدر یک ثانیه بیشتر کنار فرزندم زنده بمانم ارزش تمام شغل های دنیا را دارد.
🔺یقین دارم آدم هایی که به معنی تمام قدر لحظه های بودنشان را میفهمند با غبار غم و تردید و غصه و ترس و چه شَوَدها زندگی شان را حرام نکردند.
در حال، ماندند و ذهنشان را خالی، حس شان را چون ابر در حرکت، روحشان را با آموزه های درست و حقیقی تزیین و اندیشه هایشان را آزاد و تخیل شان را سرشار می کنند.
به معنی حقیقی کلمه زنده اند
زندگی می کنند و به معنی واقعی کلمه در آرامش میمیرند:
سرخوش، همچون فصلی از زندگی،
جزیی از زندگی و در مسیر زندگی.
هیچگاه به دنبال خبرهای بد و حرفهای اعصاب خردی نباشید. چون تمومی نداره. دنبال شادی باشید. بذارید ذهنتان یه نفسی بکشه !!
@omidesaba
@bamdadeomideurmia