#هاینریش_بل نویسنده آلمانی ۱۹۸۵_۱۹۱۷
نویسنده ای متعهد و انسان دوست است که همواره از واقعیات ملموس روز و آرمان های بشری می نویسد
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇

📘#مهمان_های_ناخوانده
#هاینریش_بل
ترجمه علی عبداللهی

🔺هاینریش بل، نویسنده ی بزرگ آلمانی، برنده ی جایزه نوبل سال۱۹۷۴ در ۲۱ دسامبر ۱۹۱۷ در شهر کلن آلمان به دنیا آمد و در ژوئیه ی ۱۹۸۵ در سن۶۷ سالگی در گذشت.
🔺داستان های کوتاه بل بسیار گوناگون و از نظر شمار نیز چشمگیر و در خور توجه اند. او در نوشتن داستان کوتاه هم بسیار پرکار است و هم متنوع نویس. برخی داستان هایش مربوط به جنگ و حوادث پس از آن است، برخی دیگر رنج های بازماندگان را به تصویر می کشد و برخی نیز هزل گونه است طنزواره هایی دلنشین و خواندنی در هجو حماقت های جهانی و موقعیت های خنده دار بشری.
🔺بل ساده می نویسد و برای مردم قلم می زند، دوران پیش از جنگ جهانی دوم، روزهای جنگ و سال های پس از آن را موضوع کارش قرار می دهد. نویسنده ای است منتقد و به معنای واقعی کلمه، متعهد به انسانیت و آزادی و مبازره با فاشیسم. از جنگ سخت متنفر است و در جای جای آثارش پیامد های شوم آن را به خوبی به خواننده نشان می دهد.
قصه های این مجموعه نسبتاً مفصل، در بردارنده ی دوران مختلف نویسندگی بل هستند و در نوع خود تنوع چشمگیری دارند. و طنز و جد، عشق و شور جوانی و پیری و جنگ و صلح را می توان در آن یافت...
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

سلام آدمها
من تنها آمده ام بگویم :
که نمی خواهم‌بمانم
فقط آمده ام تا کمی بازی کنم
و بعد بروم‌...
#سیلور_استاین
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
👇👇

🔺پاک کن جادویی . ۲۵ دقیقه مهلت .باغ وحش رویایی و خواب مارتین خوشگله و ... کتابهایی از سیلور استاین است
🔺ترجمه: احمد پوری و چیستا یثربی

🔸#شل_سیلور_استاین، شاعر تلخی ها و سلطان طنز ... در ۲۵سپتامبر ۱۹۳۲ در ایلینویس شیکاگو متولد شد. پدرش ناتان (Nathan ) و مادرش هلن (Helen ) نام داشت و نام خودش «شلدن آلن سیلور استاین» (Sheidon Allan Silverstein) بود. وی در سال ۱۹۵۰ در ارتش آمریکا به خدمت فراخوانده شد و از همان زمان، کار نقاشی کارتونی را برای برخی مجلات (Pacific Stars, Strips) آغاز کرد.
🔸سیلور استاین از کودکی استعداد ذاتی خاصی در نقاشی و نوشتن داشت. خودش بعدها در جایی می نویسد که این دو کار – نقاشی و نوشتن – تنها اموری بودند که وی در آنها موفق بود:
«وقتی بچه بودم، حدود ۱۲ الی ۱۴سالگی، بیشتر ترجیح دادم که یک بازیکن بیس بال باشم و یا با دوستانم معاشرت داشته باشم. اما بیس بال بلد نبودم و خوشبختانه دختران و پسران دور و برم هم چندان از من خوششان نمی‎آمد. بنابراین شروع به نوشتن و نقاشی کردم و خوشبختانه در این دو زمینه، کسی را نداشتم که از او تقلید کنم، و یا تحت تأثیرش قرار بگیرم. بنابراین کم کم به سبک خودم دست پیدا کردم و قبل از این که با آثار نویسندگان و هنرمندان دیگر آشنا شوم، مشغول کار خلاقانه شدم. در واقع حدود سی سالگی بود که به طور جدی با آثار نویسندگان دیگر آشنا شدم. در آن زمان با وجود این که مورد توجه مردم قرار گرفته بودم، اما باز هم، کار را به هر چیز دیگر ترجیح می‎دادم، چون دیگر کارکردن برایم به شکل عادت درآمده بود.
🔸شعری از سیلور استاین
دنیا را روشن کن
به زندگی طعمی ببخش
تا ببینی که عشق
چقدر می تواند آزادت کند
دنیا را روشن کن
مرا ببین!
و ببین که دوست داشتن چقدر می‎تواند شادت کند
تو می‎گویی که بال در آورده ای
پس به بالهایت بیاموز که پرواز کنند
بدون اینکه بپرسند چرا ...
به بالهایت یاد بده
که زندگی کنند
که دوست داشته باشند
دنیا را روشن کن ...
که دوستی را شاد کنی
بلند شو،
نگاه کن!
با چشم هایت، دنیا را روشن کن!
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
بعضی ‌کتاب های ترجمه شده
👇👇

بر جاده مصفای درخت آذین می رفتیم و یک بزغاله کوچک سفید بانمک با روبان قرمز زنگوله ای پابه پای ما می دوید این بزغاله عمری است در میان عر بده های نفس کش طلب های روزگار
با ما همراه است!!
@omidesaba
👇

📘#روزی_تو_خواهی_آمد
(نامه هایی از پراگ )
#پرویز_دوائی نشر جهان کتاب
🌷 حکایاتی همه غرق نور محبت و نوستالژیک
بزغاله سفید
🔺« . . . فکر می‎کنم که هر قدر که بیشتر از عمر آدمی می‎گذرد، بیشتر نیاز دارد که به کودکی‎اش برگردد، بیشتر اشتیاق دارد که کودکی‎اش را تصور کند و به آن چه در کودکی می‎اندیشید تحقق بخشد ...
در زمانی که دایره عمر دیگر دارد بسته می‎شود بر آن چند ساله معدود کودکی متوقف مانده‎ام، زمانی که می‎توانستم پرواز کنم بی آن که قوانین پرواز را بشناسم، بلد بودم دقیق‎تر بیاندیشم تا بعدها که سر در کتاب ها فرو بردم و تمام تلاش ام را وقف آموختن کردم...
🔺«در نوشته هایم تصویرهای زیبایی را متوقف ساخته ام که بر خلاف خود من دیگر پیر نمی شوند. در نوشته هایی زیبایی را متوقف ساخته ام که بر خلاف خود من دیگر پیر نمی شوند. در نوشته هایم آن پسر بچه تغییر ناپذیر باقی مانده ام، با جامه کودکی و کیف پشتی مدرسه ام، ولی مدام در احاطه کاسه زنگ آگاهی ناآگاهانه، گشاده روح در برابر رازها و مشتاق نسبت به آن چه در اطراف اش دارد رخ می دهد...
«پس در برابر این بدنی که دارد می میرد کشف کردم که آن پسر بچه درون من نه فقط آموزگار خصوصی من است، نه فقط روشنایی‎بخش هستی من است در این شبی که دارد نزدیک و نزدیک‎تر می شود، بلکه معیار سنجش تمام چیزهایی هست که در آن، این روند مردن و رفتن رو به مرگ (و حتی خود مرگ) هم دیگر دستی و دخالتی ندارد...»
🔺«غمگساری زیباـ»)
بچه‎هایشان هم مهربان بودند، بچه‎هایشان که یکی اش یادم است فریدون بود، یکی فرخ بود، یکی شان که از بقیه کمی بزرگ تر بود (به گمانم مال دختر بزرگ خانواده) یوسف بود، دختری هم داشتند مال یکی دیگر از دخترهای خانواده (آن دختری که از همه خوشگل‎تر بود)، یک دو سه سال از ماها، از من بزرگ تر که آن موقع ... چندسالم بود؟ هفت سال به گمانم، از من کمی بزرگ تر و اسم‎اش فرشته بود (و یا من دلم می خواهد که فرشته باشد، به سبک آن فیلمه که پسره از دختره پرسید اسمت چیه، گفت دوست داری که چی باشه؟)، فرشته بود یا هر چی که مهربان بود و خوشرو بود، خوشگل بود و توی صورت آدم بی خجالت و با لبخند نگاه می کرد. صورت هایشان باز بود، دلباز بود، مال رنگ پوست شان بود و یا این که این جا، در این باغ درندشت و خانه مجلل و مفصل از آفتاب تند و خاک و خل محله های ما دور بودند. محله شان بالای شهر بود، خلوت و پردرخت، بچه هایشان صورت روشن داشتند، مثل بچه های محله ما سیاه سوخته و پشمالو نبودند، صورت های خندان و مهربان داشتند. دوچرخه، سه چرخه هایشان را می دادند که آدم سوار شود. شاید هم مادرهایشان سفارش کرده بودند: «مادر اسباب بازی هاتونو بدین بازی کنه...» و یواشی کنار گوش شان: («پدرش تازه مرده، گناه داره...»
🔺. . . مال این بود، شاید هم که در این خانه و باغ هیچ وقت مرگ و عزا رخ نداده بود، آن قدر که جنس آن وسعت سرسبز و پر درخت و اسباب و بساط آن زندگی زیبا و مجلل از تصور مرگ و عزا به دور بود، شاید صدای ضجه و گریه هرگز در آن باغ نپیچیده بود، شاید نمای سفید و پاکیزه آن ساختمان نوساز با پنجره های بلند و آفتابگیر و شیشه های رنگی اش که نور را رنگ و وارنگی می تابد توی راهروها و روی قالیچه ها ی فاخر و ظرف های بلور تراش پر از میوه وشکلات ،شاید ....مال این چیز ها بود .
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

‍ 🔺این گزارش امروز BBC از انگلستان پُرباران است
🔺 تکلیف ما ایرانیان در صرفه جویی چیست ؟🔺
‍ 🔸در صورت ادامه گرمای کم سابقه و نباریدن باران به اندازه کافی، مقررات ممنوعیت آبیاری با شیلنگ آب در بخش‌هایی از شمال غرب انگلستان به اجرا گذاشته خواهد شد.
"یونایتد یوتیلیتی"، یکی از شرکت‌های اصلی تامین آب در بریتانیا اعلام کرد که این محدودیت موقتی شامل حدود هفت میلیون مشترک آب در شمال غرب انگلستان خواهد شد و از ماه آینده به عنوان "ضمانتی برای تامین نیازهای ضروری" اجرا می‌شود.
🔸گرمای هوا و کاهش میزان بارش باران باعث شده سطح ذخایر آب پایین بیاید و پیش‌بینی شده که موج گرما همچنان تا پایان ماه جاری میلادی در بریتانیا ادامه خواهد داشت.
ماه ژوئن مقررات ممنوعیت استفاده از شیلنگ در بخش‌هایی از ایرلند شمالی اجرا شده بود.
مسئول شرکت، به بی‌بی‌سی گفت که موج گرمای اخیر از نظر تعداد روز از سال ۱۹۷۶ بی‌سابقه بوده و با وجود بارش‌های اخیر اما همچنان سطح مخازن آب پایین است و با توجه به پیش‌بینی ادامه گرمای هوا، لازم است که با ایجاد محدودیت موقتی برای مصرف کنندگان آب، تامین آب برای مصارف ضروری را تضمین کنیم."
🔸این شرکت آب اعلام کرده است که کارزارهایی را برای تشویق به مصرف صحیح و عاقلانه آب را برای مصرف کنندگان به راه انداخته است.
ممنوعیت استفاده از شیلنگ یعنی افراد نباید باغچه‌های شخصی را با شیلنگ آبیاری کنند و یا شستن ماشین و حیاط خانه با آب ممنوع است. جریمه اعلام شده برای نقض مقررات ممنوعیت استفاده از شیلنگ
🔺هزار پوند🔺 تعیین شده است.
آبیاری باغچه‌ها به وسیله آبپاش و شستن خودرو با سطل آب و دستمال مجاز خواهد بود.
🔸 یک ساعت استفاده از شیلنگ حدود ۵۴۰ لیتر آب مصرف می‌شود که به اندازه مصرف متوسط یک روز یک خانواده چهار نفره است.
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

شما که غریبه نیستید
دیدار با #هوشنگ_مرادی_کرمانی
خالق قصه های مجید
کتابخانه مستقل عمومی بامداد امید تهران
۲۸ تیرماه ساعت ۱۷
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

#هنری_میلر آمریکایی،شخصیتش با روح و روان آمریکا سازگار نیست در آمریکا رقابت و پیشی گرفتن و دیگران را شکستن برای پیشرفت اصل است که با روحیه وارسته او در تضاد بود
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
👇

#آرامش_در_تبعید
#هنری_میلر ترجمه داود قلاجوردی .

🔸هنری میلر در آثار خود درباره مفاهیمی چون زندگی، انسان، جنگ، دوستی، میهن پرستی، خلقت، هنر، سرنوشت، خدا و مرگ بی پرده و بی هراس سخن می گوید. اما احساسات وی درباره دو نکته، که به طور مکرر در آثارش منعکس شده، قابل تأمل است. اولین نکته عشق وی به زندگی است؛ از این که پا به عرصه دنیا گذاشته بود لذت می برد. همچون مولانا که «یک دست جام باده و یک دست زلف یار/ رقصی چنین میانه میدان» را آرزو داشت، میلر نیز تمام زندگی را با خوبی ها و بدی هایش در آغوش کشید و در این میدان مستانه اما هشیارانه و رندانه رقصید و پایکوبی کرد. او عاشق زندگی بود و دمی را که بر می آمد گرامی می شمرد و زندگی اش را آن گونه می زیست که می پسندید؛ فارغ از غم نان، فارغ از حسادت، کینه، تنگ نظری، ترس، غرور، رقابت، تعصب. میلر زندگی را تجلیل می کرد. همین که زنده بود برایش کافی بود و هر چیز دیگری در درجه دوم اهمیت قرار داشت. عمر خود را فرصتی تکرار نشدنی می دانست و هر گونه نگرش منفی به زندگی را رد می کرد. او در این باره می نویسد: «تعریف زندگی به عنوان باری سنگین بر دوش، به عنوان میدان جنگ، به عنوان یک مشکل – همه اینها به نظر من اشکال ناقص نگریستن به زندگی ست.»
🔸عشق میلر به زندگی به مفهوم کلی آن به جای خود. اما او از دیدگاهی دیگر نیز به زندگی عشق می ورزید و آن را غنیمت می شمرد، عشق به زندگی و زنده بودن در همین امروز، همین لحظه. از دل بستن به فردا بیزار بود. از اینکه برای لذت بردن از شور زندگی در انتظار فردا باشد، از اینکه همه چیز را به فردا موکول کند دوری می‎جست. چیزی به اسم فردا برای او وجود نداشت – هر چه بود در همین امروز بود، در همین لحظه حاضر.

@bamdadeomideurmia
www.omidesaba.com
@omidesaba