#کرزن در کمتر از یک دهه پس از نگارش کتاب در ۳۹ سالگی به عنوان جوان ترین‌نایب السلطنه هندوستان برگزیده وبعد به سمت وزارت خارجه بریتانیا رسید .
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇انتشارات علمی و فرهنگی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇انتشارات علمی و فرهنگی
📚ایران و قضیه ایران #جرج_ناتانیل_کرزن
انتشارات علمی و فرهنگی
ترجمه غلامعلی وحید مازندرانی
🔻کتاب آنگونه که جرج ناتانیل کرزن بیان می‌کند حاصل مسافرتی است که او در سال 1889 میلادی (مطابق با 1267 ش و 1306 ق) به ایران داشته و در طول اقامت خود در کشور ما به گشتوگذار در اقصی نقاط آن پرداخته است.
در بخش پایانی سفرش سیر و سیاحتی نیز در خلیجفارس داشته و دورتادور آن را از نظر گذرانیده است. این سفر در زمانی صورت گرفته که ناصرالدینشاه چهل و یکمین سال سلطنت خود را پشت سر می‌گذاشته است.
🔻هدف #کرزن از آمدن به ایران و گشتوگذار در شرق و غرب و شمال و جنوب آن چه بود؟ چه چیزی او را وا میداشت تا در آن روزگاران به کشوری قدم گذارد که هزاران کیلومتر از سرزمین مادریاش دور و با توجه به سطح نازل امکانات اعم از جادهها، وسایل حمل و نقل و اماکن، مسافرت در آن کاری پر مشقت و البته همراه با خطرات گوناگون بود؟ آنگونه که وی خود می‌گوید او در آن هنگام خبرنگار روزنامه تایمز و نیز عضو مجلس عوام انگلستان بوده و مسافرتش به ایران بر مبنای ماموریتی ژورنالیستی برای تهیه گزارشهایی از ایران به منظور درج در روزنامه تایمز صورت گرفته است: «وقتی که در پاییز 1889 به عنوان خبرنگار روزنامه تایمز به ایران رفتم منظور عاجلم این بود که طی نامه‌هایی که لزوماً از لحاظ تعداد و تفصیل محدود باشد شرح خلاصه‌ای درباره وضع سیاسی قلمرو شاه برای روزنامه مزبور فراهم سازم.» اما مسافرت شش ماهه کرزن به ایران به هیچ وجه محدود به نگارش«خلاصه‌ای درباره وضع سیاسی قلمرو شاه» نمی‌ماند. کرزن خود در این باره خاطر نشان می‌سازد که نگارش و تدوین کتابی جامع درباره ایران بدان لحاظ صورت گرفت که وی در ابتدای مسافرتش، پس از مطالعه انبوه کتاب‌هایی که تا آن هنگام راجع به ایران توسط سیاحان، سفیران، نظامیان و دیگر اتباع اروپایی نگاشته شده بود هیچیک را از آنچنان غنایی برخوردار نبود که بتوان تحت عنوان کتابی جامع درباره این سرزمین کهن طبقه‌بندی کرد، لذا تصمیم گرفت تا بانی تدوین چنین کتابی گردد.
🔻پیش از هر سخن دیگری دراینباره باید اذعان داشت که کرزن صرف‌نظر از هر انگیزه یا ماموریتی که برای تهیه چنین کتابی داشته کاری بس سترگ و تا زمان خویش بینظیر را به انجام رسانیده است و گذشته از هر نسبتی که بین خود و او برقرار سازیم نمی‌توان لب به تحسین او نگشود و بر عزم و اراده و نیز دقت هشیاری و توانمندی وی در رسیدن به هدفی که برای خود برگزیده بود آفرین نگفت. ایران و قضیه ایران کتابی است که تا پیش از ورود به آن نمی‌توان تصویر و تصور روشنی از آن در ذهن داشت. در واقع اما خواننده‌ای که با همین برداشت و تصور پا به ساحل این کتاب می‌گذارد و گام به گام پیش می‌رود هنوز از ساحل دور نشده است که ناگهان خود را در دریایی عمیق می‌یابد و البته طبیعی است که دچار بهت و حیرت گردد. حجم و گستره اطلاعاتی که #کرزن در این کتاب درباره مسایل مختلف ایران اعم از صنعت کشاورزی اقوام و اماکن ، ارتش ،مناطق استراتژیک، شخصیت ها ، جنگل ، رود ،صادرات ، واردات ۰۰۰ به راستی شگفت آور است .
@omidesaba
انتشارات علمی و فرهنگی
ترجمه غلامعلی وحید مازندرانی
🔻کتاب آنگونه که جرج ناتانیل کرزن بیان می‌کند حاصل مسافرتی است که او در سال 1889 میلادی (مطابق با 1267 ش و 1306 ق) به ایران داشته و در طول اقامت خود در کشور ما به گشتوگذار در اقصی نقاط آن پرداخته است.
در بخش پایانی سفرش سیر و سیاحتی نیز در خلیجفارس داشته و دورتادور آن را از نظر گذرانیده است. این سفر در زمانی صورت گرفته که ناصرالدینشاه چهل و یکمین سال سلطنت خود را پشت سر می‌گذاشته است.
🔻هدف #کرزن از آمدن به ایران و گشتوگذار در شرق و غرب و شمال و جنوب آن چه بود؟ چه چیزی او را وا میداشت تا در آن روزگاران به کشوری قدم گذارد که هزاران کیلومتر از سرزمین مادریاش دور و با توجه به سطح نازل امکانات اعم از جادهها، وسایل حمل و نقل و اماکن، مسافرت در آن کاری پر مشقت و البته همراه با خطرات گوناگون بود؟ آنگونه که وی خود می‌گوید او در آن هنگام خبرنگار روزنامه تایمز و نیز عضو مجلس عوام انگلستان بوده و مسافرتش به ایران بر مبنای ماموریتی ژورنالیستی برای تهیه گزارشهایی از ایران به منظور درج در روزنامه تایمز صورت گرفته است: «وقتی که در پاییز 1889 به عنوان خبرنگار روزنامه تایمز به ایران رفتم منظور عاجلم این بود که طی نامه‌هایی که لزوماً از لحاظ تعداد و تفصیل محدود باشد شرح خلاصه‌ای درباره وضع سیاسی قلمرو شاه برای روزنامه مزبور فراهم سازم.» اما مسافرت شش ماهه کرزن به ایران به هیچ وجه محدود به نگارش«خلاصه‌ای درباره وضع سیاسی قلمرو شاه» نمی‌ماند. کرزن خود در این باره خاطر نشان می‌سازد که نگارش و تدوین کتابی جامع درباره ایران بدان لحاظ صورت گرفت که وی در ابتدای مسافرتش، پس از مطالعه انبوه کتاب‌هایی که تا آن هنگام راجع به ایران توسط سیاحان، سفیران، نظامیان و دیگر اتباع اروپایی نگاشته شده بود هیچیک را از آنچنان غنایی برخوردار نبود که بتوان تحت عنوان کتابی جامع درباره این سرزمین کهن طبقه‌بندی کرد، لذا تصمیم گرفت تا بانی تدوین چنین کتابی گردد.
🔻پیش از هر سخن دیگری دراینباره باید اذعان داشت که کرزن صرف‌نظر از هر انگیزه یا ماموریتی که برای تهیه چنین کتابی داشته کاری بس سترگ و تا زمان خویش بینظیر را به انجام رسانیده است و گذشته از هر نسبتی که بین خود و او برقرار سازیم نمی‌توان لب به تحسین او نگشود و بر عزم و اراده و نیز دقت هشیاری و توانمندی وی در رسیدن به هدفی که برای خود برگزیده بود آفرین نگفت. ایران و قضیه ایران کتابی است که تا پیش از ورود به آن نمی‌توان تصویر و تصور روشنی از آن در ذهن داشت. در واقع اما خواننده‌ای که با همین برداشت و تصور پا به ساحل این کتاب می‌گذارد و گام به گام پیش می‌رود هنوز از ساحل دور نشده است که ناگهان خود را در دریایی عمیق می‌یابد و البته طبیعی است که دچار بهت و حیرت گردد. حجم و گستره اطلاعاتی که #کرزن در این کتاب درباره مسایل مختلف ایران اعم از صنعت کشاورزی اقوام و اماکن ، ارتش ،مناطق استراتژیک، شخصیت ها ، جنگل ، رود ،صادرات ، واردات ۰۰۰ به راستی شگفت آور است .
@omidesaba
#مقاله نو شته ای کوتاه به نثر است که نظر نویسنده را در موضوعی خاص و محدود و رغبت انگیز ، روشن و رسا با ارجاعهای لازم بیان می کند و دارای ساختاری منسجم شامل #مقدمه و #متن و #نتیجه همراه #کتاب_شناسی مناسب است
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇
📚البته واضح و مبرهن است
رساله ای در مقاله نویسی
#ضیاء_موحد
🔺آیا ما مقاله‌نویس هم داریم؟
در جمع چند تن از نویسندگان به نام ایران یکی بی‌مقدمه پرسید: در ایران مقاله‌نویس هم داریم؟ جواب همه خاموشی بود. بعد هم پیش‌کشیدن حرف‌های دیگر. انگار نه انگار که چنین سؤالی شده بود. دلیل اینکه چرا همه سؤال را نشنیده گرفتند شاید هرگز برای من روشن نشود. اما یک چیز مسلم بود. در ایران مقاله‌نویسی، با وجود مقاله‌هایی خوب، گویا چنان‌که باید شناخته نشده است. ما هنر کلامی را به شعر و داستان محدود کرده‌ایم. در اینجا مقاله آن شأنی را که در غرب دارد، ندارد. آنانی هم که ذوق و هنری در مقاله‌نویسی دارند به کار خود چنان نگاه نمی‌کنند که شاعر به شعر یا داستان‌نویس به داستان خود. محصول کار بسیاری از باذوق‌ترین مقاله‌نویسان ما چند مقالۀ خوب بیشتر نیست که گاهی به نظر می‌رسد از دستشان دررفته باشد زیرا به مجموع مقاله‌های آنان که نگاه کنی گویی آگاهی چندانی به هنر ظریف خود نداشته‌اند و در آزمودن شگردهای مقاله‌نویسی و بهبود کیفیت آن تلاش نکرده‌اند. بسیار اندکند کسانی که خواسته باشند مقاله‌نویس شناخته شوند. مقاله‌نویسی، به معنای هنری که در فصل پیش بدان اشاره شد، در ایران هنوز آن‌چنان‌که باید نوع شناخته‌شده‌ای نیست.
🔺مقاله چیست؟
ما همه یا مقاله‌خوانیم یا مقاله‌نویس یا هر دو. روزنامه‌ها، مجله‌ها، دانشنامه‌ها، فصل‌های بسیاری از کتاب‌ها و پایان‌نامه‌های دانشگاهی و راهنمایی‌هایی که طرز استفاده از ابزاری را شرح می‌دهند مجموعه‌هایی هستند از مقاله‌ها.
از خوانندگانی که مقاله‌ای را نپسندیده‌اند اغلب داوری‌هایی مانند زیر شنیده‌ایم:
• این چه عنوانی است؟ چرا این عنوان را بر این مقاله نهاده؟
• معلوم نیست چه می‌گوید، حرفش چیست؟
• سر و ته ندارد، آشفته است!
• معلوم نیست این اطلاعات را از کجا آورده؟
• پر از الفاظی است، انشانویسی کرده!
• زیادی حاشیه رفته!
• قلم خوبی ندارد!
• من که قانع نشدم، از عهدۀ حرفش برنیامده!
• چرا این‌قدر توضیح واضحات!
• تناقض‌گویی کرده!
• کینه‌توزانه است، شخصی برخورد کرده!
• من که نتوانستم تا آخر بخوانم، کسل‌کننده است!
• چرا این‌قدر علامت تعجب، اصلاً این چه نقطه‌‌گذاری است؟
• نویسنده حرف تازه‌ای ندارد!
🔺این‌ها نمونه‌ای است از انواع داوری‌ها که از خوانندگان ناراضی شنیده‌ایم، و نکتۀ مهم این است که هرکدام از این داوری‌ها نشانۀ نقض اصلی است از اصل‌های مقاله‌نویسی. نکتۀ مهم دیگر این است که بدانیم چنین نقص‌هایی را می‌توان رفع کرد. هدف این نوشته هم، اگر از عهده برآید، همین است.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
رساله ای در مقاله نویسی
#ضیاء_موحد
🔺آیا ما مقاله‌نویس هم داریم؟
در جمع چند تن از نویسندگان به نام ایران یکی بی‌مقدمه پرسید: در ایران مقاله‌نویس هم داریم؟ جواب همه خاموشی بود. بعد هم پیش‌کشیدن حرف‌های دیگر. انگار نه انگار که چنین سؤالی شده بود. دلیل اینکه چرا همه سؤال را نشنیده گرفتند شاید هرگز برای من روشن نشود. اما یک چیز مسلم بود. در ایران مقاله‌نویسی، با وجود مقاله‌هایی خوب، گویا چنان‌که باید شناخته نشده است. ما هنر کلامی را به شعر و داستان محدود کرده‌ایم. در اینجا مقاله آن شأنی را که در غرب دارد، ندارد. آنانی هم که ذوق و هنری در مقاله‌نویسی دارند به کار خود چنان نگاه نمی‌کنند که شاعر به شعر یا داستان‌نویس به داستان خود. محصول کار بسیاری از باذوق‌ترین مقاله‌نویسان ما چند مقالۀ خوب بیشتر نیست که گاهی به نظر می‌رسد از دستشان دررفته باشد زیرا به مجموع مقاله‌های آنان که نگاه کنی گویی آگاهی چندانی به هنر ظریف خود نداشته‌اند و در آزمودن شگردهای مقاله‌نویسی و بهبود کیفیت آن تلاش نکرده‌اند. بسیار اندکند کسانی که خواسته باشند مقاله‌نویس شناخته شوند. مقاله‌نویسی، به معنای هنری که در فصل پیش بدان اشاره شد، در ایران هنوز آن‌چنان‌که باید نوع شناخته‌شده‌ای نیست.
🔺مقاله چیست؟
ما همه یا مقاله‌خوانیم یا مقاله‌نویس یا هر دو. روزنامه‌ها، مجله‌ها، دانشنامه‌ها، فصل‌های بسیاری از کتاب‌ها و پایان‌نامه‌های دانشگاهی و راهنمایی‌هایی که طرز استفاده از ابزاری را شرح می‌دهند مجموعه‌هایی هستند از مقاله‌ها.
از خوانندگانی که مقاله‌ای را نپسندیده‌اند اغلب داوری‌هایی مانند زیر شنیده‌ایم:
• این چه عنوانی است؟ چرا این عنوان را بر این مقاله نهاده؟
• معلوم نیست چه می‌گوید، حرفش چیست؟
• سر و ته ندارد، آشفته است!
• معلوم نیست این اطلاعات را از کجا آورده؟
• پر از الفاظی است، انشانویسی کرده!
• زیادی حاشیه رفته!
• قلم خوبی ندارد!
• من که قانع نشدم، از عهدۀ حرفش برنیامده!
• چرا این‌قدر توضیح واضحات!
• تناقض‌گویی کرده!
• کینه‌توزانه است، شخصی برخورد کرده!
• من که نتوانستم تا آخر بخوانم، کسل‌کننده است!
• چرا این‌قدر علامت تعجب، اصلاً این چه نقطه‌‌گذاری است؟
• نویسنده حرف تازه‌ای ندارد!
🔺این‌ها نمونه‌ای است از انواع داوری‌ها که از خوانندگان ناراضی شنیده‌ایم، و نکتۀ مهم این است که هرکدام از این داوری‌ها نشانۀ نقض اصلی است از اصل‌های مقاله‌نویسی. نکتۀ مهم دیگر این است که بدانیم چنین نقص‌هایی را می‌توان رفع کرد. هدف این نوشته هم، اگر از عهده برآید، همین است.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
یادداشت و نقد رسیده در باره جلسه بررسی و رونمایی کتاب تاریخ یکساله وقایع مشروطه در تبریز که در تاریخ ۲۶ مهر ۹۷ در کتابخانه عمومی مستقل بامداد امید تهران برگزار شد .
@omidesaba
👇👇
@omidesaba
👇👇
یادداشت رسیده از سوی یکی از شرکت کنندگان در باره مباحث مطرح شده در سخنرانیِ جلسه رونمایی
📚 کتاب تاریخ وقایع یکساله مشروطه در تبریز
از انتشارات #امید_صبا پنجشنبه ۲۶ مهر ماه ۹۷ در کتابخانه عمومی بامداد امید صبا ،
🔺موضوعات مطرح شده در جلسه و مطالبی که در بعضی سایت ها و کانال ها در این مورد آمده بود، اغلب ارتباط زیادی به موضوع کتاب نداشته ، و مطالب اصلی کتاب مورد بررسی قرار نگرفت یکی از آنها بحث جمعیت بود که به کتاب هم مربوط نبود .
🔺 سخنران جلسه جمعیت تهران در عصر مشروطه را با استناد به جمله" نقل شده" است؟؟؟!!!، 🔻۳۵۰۰۰۰ نفر و تبریز را🔻 ۳۰۰۰۰۰ نفر محسوب کرده ، سپس جمعیت شهر تبریز را با اصفهان و مشهد و شیراز مقایسه کرده ،که چندین برابر می شود . در این مبحث به جز آنکه جمعیت تبریزِ ولیعهد نشین که حدود بیست درصد از تهران کمتر بوده معقول است بقیه آمار غیر مستند هستند .جمعیت تهران در اواخر عهد ناصر الدین شاه بعد از توسعه حصار تهران در دقیق ترین آمار در سال ۱۲۶۲ توسط میرزا شفیع میر فخرایی و مدرسه دارالفنون ۱۰۶۴۸۲ نفر احصاء شده است که حتی تعداد افرادی که در تون حمام می خوابیده‌اند( فاقد سرپناه ) معلوم است ومقدار دقیق مصرف آرد نانوایی اعم از لواش و سنگک و وزن نان مصرفی شهر هم آمده که با جمعیتی که قوت اغلبشان نان بوده است تطبیق دارد. در آمار گیری سال ۱۳۰۱ بیست سال بعداز عصر مشروطه که به دلایل بهبود بهداشت و توسعه و سایر عوامل و مهاجرت از سایر شهرها جمعیت شهر تهران افزایش جهشی یافته بود، نفوس تهران ۱۹۶۲۵۵ نفر شمارش و ثبت شده است.
🔺 اصل کتاب آمار های فوق منتشره توسط دولت در سال ۱۳۱۱ در کتابخانه عمومی بامداد امید واحد تهران مو جود است.آ مارهای دیگر این کتاب به قدری دقیق است که حتی تعداد افراد کور از یک چشم یا دو چشم یا چلاق از یک دست یا دو دست یا پا و حتی زالو فروش و معروفه و دلال محبت و تریاک فروش، گدا و درویش و.... هم آمده است. البته کم و زیاد بودن جمعیت یک شهر یا کشور عامل مهتری یا کهتری ذاتی نیست .مثلا از تفاوت و مقایسه جمعیت قطر و سوییس و تهران و چین بنگلادش و مکزیک هیچ نتیجه ی مثبت یا منفی به دست نمی آید .مگرآنکه با شاخص های سلامت وسواد و درآمد سرانه و ..سنجیده شوند.
🔺شرکت کنندگان در یک جلسه بررسی و نقد کتاب، انتظار دارند مباحث با ارائه سند توسط سخنرانان مطرح شود نه با استناد به جمله مشهور " نقل شده است "
اساس کار علمی باید فارغ از اغراق بوده ، دقیق و مستند باشد و این موارد نیز بهتر است فی المجلس مورد نقد و بررسی قرار گیرد تا شر کت کنند گان قانع شوند . البته موارد اشتباه دیگری هم در جلسه مطرح شد که فرصت بیشتر جهت بررسی می طلبد .
🔺به پیوست تصویر بعضی جدول های مربوط به احصاییه تهران در سال ۱۲۶۲ و ۱۳۰۱ قابل دقت و مشاهده است.
🔺با سپاس از دقت و نظر نقادانه شرکت کننده عزیز در جلسه رونمایی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
اسناد آمار جمعیت تهران در اواخر عهد ناصرالدین شاه و مشروطه تا سال ۱۳۰۱ شمسی.
👇👇👇
📚 کتاب تاریخ وقایع یکساله مشروطه در تبریز
از انتشارات #امید_صبا پنجشنبه ۲۶ مهر ماه ۹۷ در کتابخانه عمومی بامداد امید صبا ،
🔺موضوعات مطرح شده در جلسه و مطالبی که در بعضی سایت ها و کانال ها در این مورد آمده بود، اغلب ارتباط زیادی به موضوع کتاب نداشته ، و مطالب اصلی کتاب مورد بررسی قرار نگرفت یکی از آنها بحث جمعیت بود که به کتاب هم مربوط نبود .
🔺 سخنران جلسه جمعیت تهران در عصر مشروطه را با استناد به جمله" نقل شده" است؟؟؟!!!، 🔻۳۵۰۰۰۰ نفر و تبریز را🔻 ۳۰۰۰۰۰ نفر محسوب کرده ، سپس جمعیت شهر تبریز را با اصفهان و مشهد و شیراز مقایسه کرده ،که چندین برابر می شود . در این مبحث به جز آنکه جمعیت تبریزِ ولیعهد نشین که حدود بیست درصد از تهران کمتر بوده معقول است بقیه آمار غیر مستند هستند .جمعیت تهران در اواخر عهد ناصر الدین شاه بعد از توسعه حصار تهران در دقیق ترین آمار در سال ۱۲۶۲ توسط میرزا شفیع میر فخرایی و مدرسه دارالفنون ۱۰۶۴۸۲ نفر احصاء شده است که حتی تعداد افرادی که در تون حمام می خوابیده‌اند( فاقد سرپناه ) معلوم است ومقدار دقیق مصرف آرد نانوایی اعم از لواش و سنگک و وزن نان مصرفی شهر هم آمده که با جمعیتی که قوت اغلبشان نان بوده است تطبیق دارد. در آمار گیری سال ۱۳۰۱ بیست سال بعداز عصر مشروطه که به دلایل بهبود بهداشت و توسعه و سایر عوامل و مهاجرت از سایر شهرها جمعیت شهر تهران افزایش جهشی یافته بود، نفوس تهران ۱۹۶۲۵۵ نفر شمارش و ثبت شده است.
🔺 اصل کتاب آمار های فوق منتشره توسط دولت در سال ۱۳۱۱ در کتابخانه عمومی بامداد امید واحد تهران مو جود است.آ مارهای دیگر این کتاب به قدری دقیق است که حتی تعداد افراد کور از یک چشم یا دو چشم یا چلاق از یک دست یا دو دست یا پا و حتی زالو فروش و معروفه و دلال محبت و تریاک فروش، گدا و درویش و.... هم آمده است. البته کم و زیاد بودن جمعیت یک شهر یا کشور عامل مهتری یا کهتری ذاتی نیست .مثلا از تفاوت و مقایسه جمعیت قطر و سوییس و تهران و چین بنگلادش و مکزیک هیچ نتیجه ی مثبت یا منفی به دست نمی آید .مگرآنکه با شاخص های سلامت وسواد و درآمد سرانه و ..سنجیده شوند.
🔺شرکت کنندگان در یک جلسه بررسی و نقد کتاب، انتظار دارند مباحث با ارائه سند توسط سخنرانان مطرح شود نه با استناد به جمله مشهور " نقل شده است "
اساس کار علمی باید فارغ از اغراق بوده ، دقیق و مستند باشد و این موارد نیز بهتر است فی المجلس مورد نقد و بررسی قرار گیرد تا شر کت کنند گان قانع شوند . البته موارد اشتباه دیگری هم در جلسه مطرح شد که فرصت بیشتر جهت بررسی می طلبد .
🔺به پیوست تصویر بعضی جدول های مربوط به احصاییه تهران در سال ۱۲۶۲ و ۱۳۰۱ قابل دقت و مشاهده است.
🔺با سپاس از دقت و نظر نقادانه شرکت کننده عزیز در جلسه رونمایی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
اسناد آمار جمعیت تهران در اواخر عهد ناصرالدین شاه و مشروطه تا سال ۱۳۰۱ شمسی.
👇👇👇
مقدمه سالنامه آماری تهران منتشره از سوی دولت از سال ۱۲۶۲ 👆👆
جمعیت تهران در سال ۱۲۶۲ اواخر ناصر الدین شاه و اوایل مشروطه ۱۰۶۴۸۲ نفر
@omidesaba
👇👇
جمعیت تهران در سال ۱۲۶۲ اواخر ناصر الدین شاه و اوایل مشروطه ۱۰۶۴۸۲ نفر
@omidesaba
👇👇
آمار نفوس تهران در سال ۱۲۶۲ شمسی👆👆
در اواخر عهد ناصر الدین شاه و اوایل مشروطه 🔺 ۱۰۶۴۸۲ نفر بوده است .
@omidesaba
👇👇
در اواخر عهد ناصر الدین شاه و اوایل مشروطه 🔺 ۱۰۶۴۸۲ نفر بوده است .
@omidesaba
👇👇
جدول گزارش مقدار نان مصرفی در اواخر عهد ناصرالدین شاه در تهران از کتابچه آمار منتشره توسط دولت وقت که برای جمعیت یکصد وشس هزار نفری معقول است.
@omidesaba
@omidesaba
جمعیت تهران سر شماری شده بعد از دوره رشد شهر و بیست سال بعد از دوره مشروطه و ارتقا بهداشت و سلامت در سال ۱۳۰۱🔻 ۱۹۶۲۵۵ نفر بود که حدود ۱۳ هزار نفر هم حومه نشین داشت .
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
در آمار گیری سال ۱۳۱۱ سی سال بعدازمشروطه جمعیت شهر تهران به🔺 ۲۶۲۷۲۳ نفر رسید دقت در حدی بود که بلا استثنا مشاغل مختلف را هم سر شماری کرده بودند. اعم سفیر و وزیر و وکیل و خارجی و گدا و درویش و...مرده شور و معروفه و فتیله فروش بیطار. سقا ..
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
جمعیت شهر تهران سال ۱۳۱۱ سی سال بعد از مشروطه
🔻۲۵۷۰۲۱ نفر شمارش شده که اندکی حدود شش هزار نفر نیز نفوس غیر مقیم داشته است.
@omidesaba
🔻۲۵۷۰۲۱ نفر شمارش شده که اندکی حدود شش هزار نفر نیز نفوس غیر مقیم داشته است.
@omidesaba
اساسا بر ای اینکه ارتباطی بر قرار شود ،افراد باید واقعا در تعاریف و احکام توافق کنند ، به عبارت دیگر ، برای ممکن بودن ارتباط ، توافق افراد هم باید قابل فهم باشد
📚استدلالِ زبان خصوصی ویتگنشتاین و مفسرانش
از سوی نشر #امید_صبا منتشر شد آبان ۹۷
@omidesaba
👇👇👇
📚استدلالِ زبان خصوصی ویتگنشتاین و مفسرانش
از سوی نشر #امید_صبا منتشر شد آبان ۹۷
@omidesaba
👇👇👇
📚استدلال زبان خصوصی
ویتگنشتاین و مفسران
منتشر شد
تالیف غلامرضا حسین پور
نشر #امید_صبا
🔺فلسفه ویتگنشتاین و استدلال زبان خصوصی او از محورهای اساسی فلسفه موسوم به تحلیلی است. ویتگنشتاین با طرح استدلال زبان خصوصی در آثارش، به‌ویژه پژوهش‌های فلسفی، مهم‌ترین معرفت‌شناسی‌های پیش از خود – خصوصاً عقل‌گرایی و تجربه‌گرایی – را به چالش می‌طلبد و بنیان آنها را، در قالب مثال‌هایی ساده و انضمامی، مانند: درد، رنگ، ساعت، پل، قطار، فشارسنج، فریاد، صدا و ... نقد و جرح می‌کند. درواقع ویتگنشتاین در استدلال‌هایی که علیه وجود زبان خصوصی اقامه می‌کند و اساساً در پی ابطال آن است، این برداشت را که ما معرفتی از مضامین آگاهی خودمان داریم که نزد ما ظاهراً خصوصی هستند، زیر تیغ نقادی می‌برد؛ مسئله‌ای که نزد اسلاف او مفروض بود و بدیهی می‌نمود. فیلسوفان بسیاری در باب این استدلال قلم‌فرسایی کرده و در پی تبیین و ایضاح مقاصد واضع آن برآمده‌اند که این کتاب، شمه‌ای از آن خردورزی مبارک را که خود درواقع ترجمانی از نوشتار مفسران برجسته ویتگنشتاین در خصوص استدلال زبان خصوصی است، عرضه کرده است.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
ویتگنشتاین و مفسران
منتشر شد
تالیف غلامرضا حسین پور
نشر #امید_صبا
🔺فلسفه ویتگنشتاین و استدلال زبان خصوصی او از محورهای اساسی فلسفه موسوم به تحلیلی است. ویتگنشتاین با طرح استدلال زبان خصوصی در آثارش، به‌ویژه پژوهش‌های فلسفی، مهم‌ترین معرفت‌شناسی‌های پیش از خود – خصوصاً عقل‌گرایی و تجربه‌گرایی – را به چالش می‌طلبد و بنیان آنها را، در قالب مثال‌هایی ساده و انضمامی، مانند: درد، رنگ، ساعت، پل، قطار، فشارسنج، فریاد، صدا و ... نقد و جرح می‌کند. درواقع ویتگنشتاین در استدلال‌هایی که علیه وجود زبان خصوصی اقامه می‌کند و اساساً در پی ابطال آن است، این برداشت را که ما معرفتی از مضامین آگاهی خودمان داریم که نزد ما ظاهراً خصوصی هستند، زیر تیغ نقادی می‌برد؛ مسئله‌ای که نزد اسلاف او مفروض بود و بدیهی می‌نمود. فیلسوفان بسیاری در باب این استدلال قلم‌فرسایی کرده و در پی تبیین و ایضاح مقاصد واضع آن برآمده‌اند که این کتاب، شمه‌ای از آن خردورزی مبارک را که خود درواقع ترجمانی از نوشتار مفسران برجسته ویتگنشتاین در خصوص استدلال زبان خصوصی است، عرضه کرده است.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
تقویم یونیسف:
🧒👱♂از نظر کودکان بزرگسالان کمی ملال آورند: دلیل خوبی هم دارد، اینکه دوران کودکی زمان بسیار هیجان انگیزی است. هنرمندان به اندازه دیگر بزرگسالان دور از تخیل نیستند زیرا چشم نقاش چیزها را ماجراجویانه می بیند، گویی که دنیا هر لحظه برایش از نو زاده می شود- همان صورتی که بچه ها دنیا را می بینند.
پنجاه و چهار هنرمند از پنج قاره با پوشش حساس آبرنگ و گواش جهان کودکی را در تقویم تعهد UNICEF وا می کاوند. شیوه نقاشی شان از انتزاعی محض تا بازنمایی متفاوت است اما هر کدام به روش خود وجوه مهم تجربه کودکی را در بر می گیرند. تنوع این تجربه حیرت انگیز است: هیچ دو کودک، حتی هیچ دو روز از زندگی یک کودک یکسان نیستند. کودکان با اکتشاف یاد می گیرند و نقاشی ها نشان می دهند که کنجکاویشان حد و مرز نمی شناسد.
کودکی مهم است. آغاز چابک انسان است، امکان مداوم برای بهتر عمل کردن، اگر کودکی نبود و همه در یک خط تولید بزرگسال وارد دنیا می شدند و همه توانایی ها و محدودیت هایشان به صورت کامل برنامه ریزی شده می بود.
نوع بشر محکوم می شد تکرار بی پایان اشتباهات تکرار حماقت ها و پیش داوری هایی که مقتضای بزرگسالی است. آرزوهای نوع بشر برای داشتن جهان بهتر محصول معجزه کودکی است که پیوسته و در هر لحظه از نو رخ می دهد.
🔺در کشورهای فقیرتر دنیا – یعنی کشورهایی که بیشتر به نگاه نو انسانهای جوان و سالم به مشکلات قدیمی نیاز دارند- گرسنگی و بیماری کودکی را از میلیون ها کودک می ربایند. کودکانی که خیلی گرسنه و بیمار باشند و نتوانند بازی کنند و یاد بگیرند نمی توانند طوری رشد کنند که جهان را مکان بهتری کنند. UNICEF خود را وقف وظیفه کمک به «کودکان بدون ایام کودکی » در هر جای دنیا کرده است آرمان کودکی آرمان بشریت است.
از تقویم کودکان یونیسف 1967
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
🧒👱♂از نظر کودکان بزرگسالان کمی ملال آورند: دلیل خوبی هم دارد، اینکه دوران کودکی زمان بسیار هیجان انگیزی است. هنرمندان به اندازه دیگر بزرگسالان دور از تخیل نیستند زیرا چشم نقاش چیزها را ماجراجویانه می بیند، گویی که دنیا هر لحظه برایش از نو زاده می شود- همان صورتی که بچه ها دنیا را می بینند.
پنجاه و چهار هنرمند از پنج قاره با پوشش حساس آبرنگ و گواش جهان کودکی را در تقویم تعهد UNICEF وا می کاوند. شیوه نقاشی شان از انتزاعی محض تا بازنمایی متفاوت است اما هر کدام به روش خود وجوه مهم تجربه کودکی را در بر می گیرند. تنوع این تجربه حیرت انگیز است: هیچ دو کودک، حتی هیچ دو روز از زندگی یک کودک یکسان نیستند. کودکان با اکتشاف یاد می گیرند و نقاشی ها نشان می دهند که کنجکاویشان حد و مرز نمی شناسد.
کودکی مهم است. آغاز چابک انسان است، امکان مداوم برای بهتر عمل کردن، اگر کودکی نبود و همه در یک خط تولید بزرگسال وارد دنیا می شدند و همه توانایی ها و محدودیت هایشان به صورت کامل برنامه ریزی شده می بود.
نوع بشر محکوم می شد تکرار بی پایان اشتباهات تکرار حماقت ها و پیش داوری هایی که مقتضای بزرگسالی است. آرزوهای نوع بشر برای داشتن جهان بهتر محصول معجزه کودکی است که پیوسته و در هر لحظه از نو رخ می دهد.
🔺در کشورهای فقیرتر دنیا – یعنی کشورهایی که بیشتر به نگاه نو انسانهای جوان و سالم به مشکلات قدیمی نیاز دارند- گرسنگی و بیماری کودکی را از میلیون ها کودک می ربایند. کودکانی که خیلی گرسنه و بیمار باشند و نتوانند بازی کنند و یاد بگیرند نمی توانند طوری رشد کنند که جهان را مکان بهتری کنند. UNICEF خود را وقف وظیفه کمک به «کودکان بدون ایام کودکی » در هر جای دنیا کرده است آرمان کودکی آرمان بشریت است.
از تقویم کودکان یونیسف 1967
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇