#مرشد_میشو،
Morshed Mishu
کارتونیست و روزنامه‌نگار بنگلادشی، در خیال جهانی فارغ از مرز و جنگ و نژاد و قوم‌ ، تعصب و فرقه ،مالکیت و حرص و گرسنگی ،
9 کارتن به غایت موثر و تامل بر انگیز و تکان دهنده تصویر کرده‌است .
زبان هنر چه شیرین و گزنده است .
صحنه هایی که اکنون می بینیم می توانستند جوردیگری هم باشند ؟؟!!
‌@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇

👆👆
تصور چگونگیِ دنیایی بی حرص و گرسنگی ، جنگ ، و مرز ، تبعیض و نژاد پرستی و تفرقه و فرقه و تعصب و خرافه
۹ کارتن تامل برانگیز از #مرشد_میشو کارتونیست و روزنامه نگار بنگلادشی
Morshed Mishu
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

🔻هنگامی که می گوییم جامعه مان در مقایسه با کشور های صنعتی عقب مانده است ، معنای آن چیست ؟ چرا؟ و چگونه حل می شود؟
🔻می توان این پرسش را مطرح کرد که" ایران به کجا می رود ؟" و" باید به کجا برود ؟"
@omidesaba
👇👇

📚ایران آینده
از نگاه سه اندیشمند ایران‌امروز
حسن عشایری موسا غنی نژاد رضا منصوری

🔺موضوع ایران آینده بیش‌تر موانع و معضلاتی است که لزوما سیاسی یا عقیدتی نیستند و چه بسا با خردورزی بتوان آن‌ها را رفع کرد. تجربه‌ی انقلاب 1357 نشان داد که با وجود تغییر رژیم سیاسی در کشور هنوز مسائل و موانعی پیش‌روی توسعه است که مستقل از ساختار سیاسی و یا تغییرات مدیریتی همواره وجود داشته و دارد. این پرسش‌ها موضوع یک دوره گفت‌وگو بوده که در نهایت کتاب پیش‌رو را شکل داده است.
🔻هدف این گفت‌و‌گوها ارزیابی مشکلات پیش‌روی ایران برای رسیدن به توسعه است به گونه‌ای که بتوان مبانی توسعه را برای عموم بازتر و شفاف‌تر کرد. در گفت‌و‌گوها تلاش شده تا از منظر هر شاخه محورها تحت بررسی تحلیل و استنتاج قرار‌ گیرد. در ابتدا تلاش می شود تا تصویر یک کشور توسعه یافته بررسی شود و مفاهیم بومی توسعه مورد ارزیابی قرار گیرد. بحث درباره‌ی شناخت موانع موجود همچنین بررسی تاریخی و تغییر شکل موانع کمک کرده تا ذهنیت تاریخی ما دقیق‌تر شود. از سوی دیگر برای توسعه نیازمند زیر‌ساخت‌ها نیرو و سرمایه‌ی انسانی هستیم و حتا در صورت وجود چنین امکاناتی مشکل مدیریت اداره‌ی امور کم‌و بیش برجا خواهد بود. در عین حال تلاش شده تا به موضوع‌های فرهنگ عمومی رفتارها و باورهای اجتماعی هم از دید فرصت و هم از دید تهدید پرداخته شود.
در این گفت‌و‌گوها دکتر رضا منصوری فیزیکدان و از نظریه‌پردازان توسعه‌ی علمی دکتر موسا غنی‌نژاد اقتصاد‌دان مسلط به تاریخ و جامعه‌شناسی ایران و دکتر حسن عشایری روان‌شناس و روان‌پزشک و مسلط به فرهنگ و رفتارهای اجتماعی در ایران شرکت داشته‌اند که هر کدام از زاویه‌ای به موضوع نگریسته و مسائل را تحلیل کرده‌اند.
@omidesaba

هفته کتاب بهانه‌ای برای توجه بیشتر به📚 کتاب و کتابخوانی @omidesaba
👇👇@bamdadeomideurmia

📚هفته کتاب ۲۴ آبان تا اول آذر

@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇

📚هفته کتاب ۲۴ آبان تا اول آذر
حال خوش خواندن 📚
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

نیروی درونی، #کافکا را وامی داشت با تلاشی وصف ناپذیر و چشم پوشی از کامروایی با پذیرش درد و رنج ادبیات منحصر به فردی خلق کند که سبک و سیاق آن‌تقلید ناپذیر است
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇

📚#محاکمه
#فرانتس_کافکا
ترجمه علی اصغر حداد
نشر #ماهی
یوزف کا. شخصیتی است منزوی، تنها و بی‎پناه، یکدنده و تا حدودی حسابگر که سر و کارش با دادگاهی افتاده است که در محیط آن عدالت و اصول اخلاقی خیلی رعایت نمی‎شود. البته خود او هم چندان فرد منزهی نیست. روحیه‎ی حسابگرانه‎ی او به ویژه در معاشرت با زن‎ها آشکار می‎شود. اما به هر حال خصایص ناپسند او نمی‎توانند دلیل محکومیت و اعدامش به حساب بیایند. دادرسی‎ای که علیه او به جریان افتاده است، فقط در صورتی وجود دارد که او آن را به رسمیت بشناسد، به عبارت دیگر دادگاه فقط در صورتی فعال می‎شود که احساس گناه وجود داشته باشد و در این میان تشخیص عیوب کوچک و بزرگ شخصی برای دادگاه اهمیتی ندارد. در نتیجه مسئله‎ی تهمت‎زنی که در جمله‎ی نخست رمان مطرح میشود، به صورت پارادوکس پاسخ داده می‎شود. شخص ثالث و بدخواهی در میان نیست. یقیناً یوزف کا، خود آن کسی است که ورای خلافکاری‎های ریز و درشت، اتهامی اصولی را علیه خود مطرح کرده است و دادگاه موظف است آن را پیگیری کند.

🔻مدام می‎کوشم چیزی بیان ‎ناشدنی را بیان کنم، چیزی توضیح‎ناپذیر را توضیح بدهم، از چیزی بگویم که در استخوان‎ها دارم، چیزی که فقط در استخوان‎ها تجربه‎پذیر است. چه بسا این چیز در اصل همان ترسی‎ست که گاهی درباره‎اش گفت‎وگو شد. ولی ترسی تسری ‎یافته به همه چیز، ترس از بزرگ‎ترین و کوچک‎ترین، ترس، ترسی شدید از به زبان آوردن یک حرف. البته شاید این ترس فقط ترس نیست، شاید چیزی‎ست فراتر از هر چه که موجب ترس می‎شود.
#کافکا
نامه ‎هایی به میلنا
@omidesaba

,@omidesaba

#کامو
توضیح می دهدکه نه انسان و نه جهان‌هیچ کدام‌پوچ نیستند ،پوچی در همزیستی انسان و جهان‌نهفته است انسان در درون جهان زندانی است و میرایی اش اورا محدود می کند با این همه انسان متعلق به جهان نیست.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇

#کامو در رمان #بیگانه شخصیت رمانش را سرمشق نمی نهد:
"مورسو" قهرمان نیست.
بلکه به بیماری روحیِ
"دلزدگی از دنیا " دچار است.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇

📚 #بیگانه
#آلبر_کامو
ترجمۀ امیر جلال‎الدین اعلم
انتشارات نیلوفر

#کامو : دیرگاهی پیش بیگانه را در جمله‎ای خلاصه کردم که تصدیق می‌‎کنم بسیار شگفت‌نما و خارق اجماع است: «در جامعۀ ما هر آدمی که در سرِ خاکسپاریِ مادرش نگرید، خودش را در معرض این خطر می‌آورد که محکوم به مرگ شود» مرادم از آن گفته جز این نبود که قهرمان کتاب محکوم می‌شود زیرا در بازی همگانی شرکت نمی‌کند. بدین معنی او با جامعه‎ای که در آن می‌زید بیگانه است. در حاشیه، در کنارۀ زندگی خصوصی، منزوی، و لذت‎جویانه پرسه می‌زند . . اگر آدم از خودش بپرسد که" مورسو" چرا در بازی همگانی شرکت نمی‌کند پاسخش ساده است: مورسو از دروغ گفتن سر باز می‌زند. دروغ گفتن تنها این نیست که چیزی را که راست نیست بگوییم. بلکه همچین، و بویژه، آن است که چیزی را راست‌تر از آنچه هست بگوییم و در مورد دل انسان بیشتر از آنچه احساس می‎کنیم بگوییم. این کاری است که همه‌مان هر روز می‌کنیم تا زندگی را ساده گردانیم. مورسو به خلافِ آنچه می‌نماید نمی‌خواهد زندگی را ساده گرداند.
مورسو می‎گوید که آن چیست، از گُنده جلوه دادن احساس‎هایش سر باز می‎زند، و جامعه بی‎درنگ احساس خطر می‎کند . . .
پس، به دیدۀ من "مورسو" آدمی وازده نیست، بلکه انسانی بیچاره و عریان، و دلباختۀ خورشیدی است که سایه به جا نمی‎گذارد، مورسو نه تنها بی‎بهره از حساسیت نیست بلکه اشتیاقی ژرف-ژرف از آن رو که خاموش است – به او جان می‎بخشد: اشتیاق به مطلق و راستی. این راستی هنوز منفی است، راستیِ بودن و راستیِ احساس کردن، ولی بدون آن هیچ فتحی بر خود و بر جهان هرگز شدنی نیست.
بنابراین، آدمی چندان بر خطا نیست که در بیگانه سرگذشت انسانی را بخواند که بدون هیچ‎گونه نگرش قهرمانانه می‎پذیرد که جانش را بر سر راستی بگذارد.

#آلبرکامو
@omidesaba
@bamdadeomideurmia