📚 #کار
✍️#نویسنده: #لارس_اسوندسن
👤#مترجم: #فرزانه_سالمی
📇#انتشارات_گمان
@omidesaba
👇🏽👇🏽👇🏽

📚 #کار
✍️#نویسنده: #لارس_اسوندسن
👤#مترجم: #فرزانه_سالمی
📇#انتشارات_گمان

🔺 از نفرین تا تکلیف: تاریخچه مختصر فلسفه کار

✔️ وقتی به تاریخ اندیشه نگاه می کنیم، دو منظر اصلی درباره کار بارز به نظر می رسد، برخی کار را نفرینی بی معنا می دانند و برخی دیگر آن را تکلیفی پر معنا قلمداد می کنند. دیدگاه اول از دوران باستان تا دوران جنبش پروتستان‎ ها غالب بود و دیدگاه دوم از دوران جنبش پروتستان‎ ها به بعد.
احتمالاً هرگز هیچ‎ کسی به اندازه فلاسفه کلاسیک یونان کار را خوار نشمرده است. در یونان باستان هیچ واژه خاصی برای کار وجود نداشته، همان ‎طور که هیچ واژه خاصی برای آنچه هنر می ‎نامیم نیز نبوده یونانی ‎ها از واژه های مختلفی برای انواع مختلف فعالیت‎ های سازنده استفاده می ‎کردند. واژه یونانی که اغلب به «کار» ترجمه می شود یعنی ponos، عمدتاً به کارهای طاقت‎ فرسا، اما نه لزوماً سازنده اشاره می‎ کند. چون واژه واحدی برای کار وجود ندارد، درست مثل مفهوم هنر، ما برای حل این مشکل درک و برداشت فعلی ‎مان را به فرهنگ یونان باستان ربط می ‎دهیم و باز می‎ گردانیم، البته در عین حال می‎ کوشیم خودمان را خیلی گرفتار مسائل ناشی از همزمانی تاریخی نکنیم.
تصویری که جا افتاده این است که هیچ فرهنگی بیش از یونانیان باستان از کار نفرت نداشته است، اما تصویر واقعی کمی پیچیده‎ تر است. «هسیودـ» شاعر، «کار» را سخت می‎ پنداشت اما در عین حال اعتقاد داشت که انسان از طریق کار می ‎تواند مورد عنایت خدایان قرار گیرد. او در کارها و روزها که در قرن هفتم پیش از میلاد نوشته شده آورده است:
هم خدایان و هم آدمیان بیزارند از آن آدمی که به تنبلی و بیکارگی روزگار گذراند، به ‎سان زنبورهای نر که حاصل رنج زنبورهای کارگر را می ‎برند و در بیکارگی خویش می ‎خورند. بگذار تنها دل‎سپرده‎ به پایان بردن هر چه نیکوترِ کارت باشی تا به موسم خویش، تو را انبار آکنده از زاد توشه باشد. مرد با کار است که گِله ‎ها و زاد توشه‎ فراوان گرد می ‎آورد و آدمیانِ کاری نزد ایزدان‎ جاودان ارزنده‎ تر از همه ‎اند. کار ننگ نیست، بیکارگی و تن‎ پروری ننگ‎ آور است اما اگر کار کنی چون به توانگری رسی تنبلِ گریزان از کار بر تو رشک خواهد برد.

✔️ اصل اخلاقی کارها و روزها این است که کار تقدیرِ ناگریز انسان است اما آنهایی که حاضرند کار کنند، ثروت کسب خواهند کرد و زندگی خوبی خواهند داشت. «هِسیود» همچنین به روشنی می ‎گوید که زندگی انسان خیلی بهتر می ‎شد اگر مجبور نبود کار کند، اگر در عصر طلایی می ‎زیست. یعنی زمانی که زمین غذای فراوان به دست می ‎داد و کار به امری زائد بدل می ‎شد. اما آن دوران سپری شده است، پس هیچ چاره واقعی دیگری جز کار کردن نیست.
تمایز اصلی از نظر یونانی‎ ها بین فعالیت ‎های ضروری و داوطلبانه بود نه بین فعالیت ‎های سازنده و غیر سازنده. کار در معنای کلی آن خوارکننده تلقی نمی ‎شد و فقط نوع خاصی از آن- یعنی کاری که از سر احتیاج انجام شود- خوار کننده بود. مثلاً وقتی ما به قهرمانان در دو حماسه هومر-ایلیاد و اودیسه- نگاه می‎ کنیم، آنها را در حال انجام دادنِ انواع فعالیت ‎های سازنده می ‎بینیم

@omidesaba

📚 #فلسفه_هانا_آرنت
✍️#نویسنده: #پاتریشیا_آلتنبرند_جانسون
👤#مترجم: #خشایار_دیهیمی
📇#انتشارات_طرح_نو

@omidesaba
👇🏽👇🏽👇🏽

📚 #فلسفه_هانا_آرنت
✍️#نویسنده: #پاتریشیا_آلتنبرند_جانسون
👤#مترجم: #خشایار_دیهیمی
📇#انتشارات_طرح_نو

🔺 ویژگی های توتالیتاریسم
درست است که توتالیتاریسم از وحشت و ارعاب استفاده می کند، اما تبلیغات ابزار مهم تری برای آن است. #آرنت می گوید: تبلیغات علی الخصوص در مورد توده ها کارساز است، چون توده ها به تخیلات شان بیش از عقل و درک شان تکیه دارند. توده ها چون تک افتاده هستند از عقل جمعی بی بهره اند. این بدان معناست که توده ها از تجربه های همدیگر برای محک زدن و درک درستی یا نادرستی تجربه های خودشان استفاده نمی کنند. #آرنت می گوید آدم های تک افتاده بدین ترتیب فقط به تداوم تکیه می کنند و نه به واقعیات. برای همین هم تبلیغات موفق می شود، چون با تکرار دائمی یک چیز در طول زمان این تداوم را القا می کند.
#آرنت می گوید: تبلیغات و سازمان برای توتالیتاریسم «دو روی یک سکه» هستند. تبلیغات تصویری از جهانی جعلی به دست می دهد. سازمان توتالیتری هم این جهان مجعول را می گیرد و به جای واقعیت آن را جا می زند. توتالیتاریسم ساختارهایی سازمانی درست می کند که اعضای جامعه را به سمت «عمل و عکس العمل بر حسب قواعد جهانی مجعول» می راند . این ساختارها عامل حفاظت و حفظ فاصله مردم از واقعیت اصیل جهان هستند، و در عین حال مجالی برای توده ها فراهم می آورند تا افسانه مجعول را به جای واقعیت بپذیرند.
#آرنت ساختار «سازمان های ظاهری» را از وجوه خاص، منحصر به فرد، و مهم توتالیتاریسم ارزیابی می کند، تمایز میان هواداران و اعضای حزبی توتالیتری نشان دهنده ساختار و اهمیت سازمان های ظاهری است. هواداران همان سازمان ظاهری هستند. هواداران حفاظی برای اعضای حزب فراهم می آورند که بتوانند واقعیت های جهان را نبینند. اعضای حزب نازی می توانستند خودشان را مرتبط با واقعیت بدانند زیرا این هواداران بودند که معیار «طبیعی و عادی» قرار می گرفتند. نازی ها مجعول بودن موقعیت شان را در نمی یافتند چون هواداران که افراد عادی و معمولی جامعه تلقی می شدند، معتقد بودند که موقعیت و موضع نازی ها درست و پذیرفتنی است. هواداران، علاوه بر آن که حفاظی می شدند که اعضای حزب بتوانند واقعیت های جهان را نبینند، جلوه ای ظاهری هم به جنبش توتالیتر برای جهان خارج می دادند. سازمان ظاهری جنبش توتالیتری را به جهان خارج یا چهره ای عرضه می کند که به ظاهر پذیرفتنی است. همچنین این سازمان جنبش توتالیتری را به جهان خارج چنان عرضه می کند که خود جنبش هم باورش می شود که با واقعیت هماهنگ است.
@omidesaba

💢شادی ، بازی و مسابقه💢

برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان شهید #غفاری_شهرک_شریعتی تهران

چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽

💢شادی ، بازی و مسابقه💢

برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان #شهید_غفاری_شهرک_شریعتی تهران

چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽

💢شادی ، بازی و مسابقه💢

برنامه موسسه بامداد امید صبا
در دبستان #شهید_غفاری_شهرک_شریعتی تهران

چهاردهم آبان ماه 1398
@omidesaba 👇🏽

برنامه شادی ، بازی ، و مسابقه در مدرسه #شهید_غفاری_شهرک_شریعتی تهران👆
چهاردهم‌ آبان ۱۳۹۸

📚#تاملات
✍️#نویسنده: #مارکوس_اورلیوس
👤#مترجم: #عرفان_ثابتی
📇#انتشارات: #ققنوس

🔸این کتاب حاصل تأملات یکی از نامدارترین فیلسوفان رواقی در باب مسائل بنیادین حیات آدمی است. مارکوس اورلیوس در این اثر کلاسیک می کوشد از منظری خودکاوانه، خواننده را در بصیرت هایی که از تأمل در مضامینی چون محدودیت های حیات آدمی، ناپایداری امور، قانون عقلانی حاکم بر چیزها، کردار درست در راه زندگی و معرفت به نفس حاصل کرده است شریک سازد و او را به پیمودن طریق خودشناسی ترغیب کند.
@omidesaba
👇👇👇

📚#تاملات
✍️#نویسنده: #مارکوس_اورلیوس
👤#مترجم: #عرفان_ثابتی
📇#انتشارات: #ققنوس

✔️ به یاد آر که چندین سال تعلل کرده ‎ای، و از آن همه فرصت ‎های اضافی که خدایان به تو دادند هیچ استفاده ‎ای نکرده ‎ای، اکنون وقت آن است که به طبیعت جهانی که به آن تعلق داری پی بری، و بفهمی که چه قدرتی بر آن حاکم است و از چه منشایی برخاسته ‎ای، و دریابی که وقت محدودی داری. پس وقت را غنیمت شمار و بر آگاهی ‎ات بیفزا، وگرنه آن را برای همیشه از دست خواهی داد.
✔️ همواره با اراده ‎ای محکم، رومی‎ صفت و مردانه، با متانتی درست و طبیعی، و با رأفت، استقلال رای و عدالت به کاری که در پیش داری بیندیش. دیگر ملاحظات را از سر بیرون کن، تو بر این کار قادری، اگر هر کاری را به گونه ‎ای انجام دهی که انگار آخرین کار زندگی ‎ات است، عاری از پریشان ‎فکری، فارغ از سلطه عواطف بر عقل، عاری از خودنمایی، رها از خودپرستی، و بی گله و شکایت از دست تقدیر. ملاحظه کن که زندگی آرام و پرهیزگارانه چه ملزومات اندکی دارد: آدمی فقط باید همین چند اندرز را به کار بندد، خدایان چیزی بیش از این نمی ‎خواهند.
✔️ ای روح من، تو داری به خود بد می ‎کنی، به زودی دیگر وقتی برای جبران مافات نخواهی داشت. انسان فقط یک بار زندگی می ‎کند، زندگی تو تقریباً به پایان رسیده، ولی هنوز هم از شرافت خود غافلی، و سعادت خویشتن را به ارواح دیگران سپرده ‎ای.
✔️ آیا امور بیرونی خاطرت را پریشان می ‎کنند؟ پس خلوت گزین، و بر شناختی که از امر نیک داری بیفزا و بر بی‎قراری ‎ات فائق آی. از خطای دیگری هم حذر کن: حماقت آنانی که بسیار تلاش می ‎کنند ولی در افکار و حرکات خود هیچ هدفی ندارند و در واقع وقت خویش را تلف می‎ کنند.
✔️ همواره به یاد داشته باش که طبیعت جهان و طبیعت خودت چگونه است و این که این دو با یکدیگر چه رابطه ‎ای دارند- طبیعت تو جزء بسیار کوچکی از آن کلِ بسیار بزرگ است. از یاد مبر که جزئی از طبیعت هستی و هرگز کسی نمی ‎تواند تو را از قول و فعل موافق با طبیعت باز دارد.

@omidesaba

⚡️ تازه ‎های انتشارات امید صبا ⚡️

📚#مقدمه_ای_بر_فلسفه_ی_زبان
✍️#نویسندگان: #شیرزاد_گلشاهی_کریم #فریده_فاتحی_علیشاه

✅ دقت، وضوح و صدق سه اقنوم مقدسی هستند که همه ی منطق دانان برای نیل به آن دست و پا می زنند و همچنین فیلسوفانی که منطق دان نیز هستند دل در گرو وصال آن دارند. اما هر چه بیشتر سر به آستان آن می برند و در پی آن روان می شوند، طلب روزی ننهاده می کنند و بیشتر نا امید می شوند. از جمله تلاش های بلندپروازانه ی این میدان کارهایی بودکه راسل و ویتگنشتاین در اوایل قرن بیستم برای ساخت زبان صوری انجام دادند (زبان صوری زبان ویژه ای است که عاری از ابهام ها و کاستی های زیاد متعارف است و به وسیله آن می توان سه اقنوم مقدس [دقت، وضوح و صدق] را به چنگ آورد) . . .

از متن کتاب

@omidesaba
👇 👇 👇

📚#مقدمه_ای_بر_فلسفه_ی_زبان
✍️#نویسندگان: #شیرزاد_گلشاهی_کریم #فریده_فاتحی_علیشاه
📇#انتشارات: #امید_صبا

فلسفه‌ ی زبان یکی از پرنفوذترین رویکردهای فلسفه‌ ی تحلیلی معاصر است. این جریان فلسفی با تأملات منطقی، ریاضیاتیِ فیلسوفانی چون فرگه، راسل، ویتگنشتاین، آستین، کارناپ، کواین و . . . پا به عرصه وجود گذاشت. پرسشی که فیلسوفان به دنبال حل آن بودند، این بود که چگونه می ‌توان به حقیقت دست یافت و چرا دیگر عرصه ‌های معرفت مانند علم تجربی به حقیقت رسیده و پیشرفت کرده ‌اند، اما فلسفه همچنان از دست‌یابی به حقیقت ناکام است و هنوز در حل اولین و ساده ‌ترین مسئله‌ ی خود عاجز مانده است؟ از جمله پاسخ ‌هایی که به این پرسش داده شده است، پاسخی است که فیلسوفان زبان داده ‌اند. این دسته از فیلسوفان معتقدند که حقیقت را می ‌بایست در زبان جستجو کرد؛ زبان آینه ‌ای است که حقایق را باز می ‌تاباند و اگر چیزی در زبان گنگ و مبهم است و یا وجود ندارد حظی از حقیقت و واقعیت نبرده است.
اما زبان چه ربط و نسبتی با حقایق عالم دارد و چگونه می‌ توان حقایق عالم را از آینه‌ ی زبان فهمید؟ پاسخ روشن است؛ ویتگنشتاین می‌گفت، جهان یعنی اشیایی که در عالم وجود دارد و روابطی که بین آنان حاکم است و زبان نیز بیان همین اشیای عالم و وضعیت ‌های امور عالم است؛ بنابراین اگر چیزی در زبان نیاید، حقیقتی از حقایق عالم نخواهد بود.
بدین ترتیب بود که زبان در چشم این فیلسوفان چنان زیبارو و پر هیبت جلوه کرد که به آن روی کردند تا بنشینند و آوای او بشنوند که تا شاید در مسیر پردلهره و نفس‌گیر حقیقت از آنها حیرت بزداید و ساحل آرامش بنمایاند.
کتاب مقدمه ‌ای بر فلسفه ‌ی زبان که از سوی انتشارات امید صبا نشر یافته است کوششی برای بازنماییِ جهدِ بلیغی که فیلسوفان زبان در این مسیر کرده ‌اند.
در فصول متفاوت این کتاب به مباحثی چون تحلیل منطقی عبارات زبانی، ساخت زبان صوری، زبان متعارف، نظریه ‌های معناداری زبان، تبیین قضایای یقینی و . . . پرداخته شده است. این‌که در مواجهه با عبارات زبانی چگونه باید آن ‌ها را فهمید و آیا برای فهم زبان، قاعده و قانون خاصی وجود دارد و این‌که تحت چه شرایطی زبان واجد معناست و این‌ که آیا اساساً عبارات زبانی معنادار هستند یا نه؟ و این‌که آیا قضایای یقینی داریم یا نه؟ و یقین در قضایای یقینی ‌ای مانند ریاضیات و منطق به چه معناست؟ و منشأ آن چیست؟ از جمله مباحثی است که در این کتاب به آن ‌ها پاسخ داده شده است.
به این گزاره توجه کنید: «امروز که از خواب برخاستید اندازه‌ی همه‌ی اجسام کره‌ی زمین، دو برابر شده است.» پوزیتویست ‌های منطقی می ‌گویند از آن ‌جا که هیچ ‌راهی برای اثبات صدق یا کذب این گزاره وجود ندارد بنابراین گزاره‌ هایی از این دست، بی ‌معنا هستند؛ نه این‌که کاذب ‌اند بلکه بی ‌معنایند زیرا . . .
@omidesaba

📚#بازجویی_از_صدام
(تخلیه اطلاعاتی رئیس چمهور)

پدر صدام تقریباً سه ماه پیش از تولدش درگذشت و مادرش آدمی ژرف بین، عجیب و غریب و تا حدودی صوفی مسلک بود که به فاصله کمی پس از تولد صدام با برادر شوهرش ازدواج کرد. در بسیاری از زندگینامه هایی که درباره صدام نوشته شده، آمده است که پدر ناتنی اش او را اذیت می کرد (هر چند که وی در جریان مکالمات ما این ادعا را قویاً تکذیب کرد). صدام همچنین به خاطر اینکه پدرش مُرده بود و مادرش آدمی عجیب و غریب بود مورد تمسخر پسران تکریت قرار می گرفت. #آماتزیا_بارام، استاد دانشگاه حیفا و پژوهشگر مهمان در چند اندیشکده آمریکایی، گفته است که صدام جوان با خودش اسلحه داشت و هر زمان احساس تهدید می کرد آن را در هوا تکان می داد. ا ین داستان استعاره ای شد از اینکه چرا صدام به دنبال سلاح های کشتار جمعی است و چرا این خواست را رها نمی کند. در دورانی که با صدام بودم، از او درباره این داستان پرسیدم، او طوری به من نگاه می کرد که گویی دیوانه ام، گفت: همه اسلحه دارند و اگر من اسلحه ام را نشان می دادم احتمالاً به این دلیل بوده که دیگران نیز همین کار را می کردند.
@omidesaba
👇👇👇

📚#بازجویی_از_صدام (تخلیه اطلاعاتی رئیس چمهور)
✍️#نویسنده: #جان_نیکسون
👤#مترجم: #هوشنگ_جیرانی
📇#انتشارات: #پارسه

◀️ انجامش بده
تخلیه اطلاعاتی صدام حسین کاری چالش بر انگیز بود، به ویژه برای نخستین گروهی که این کار را می کرد. او به وضوح از تنگنایی که در آن گیر افتاده بود خوشنود نبود و دائماً می کوشید کنترل برنامه تخلیه اطلاعاتی را از دست ما بیرون بیاورد پس از چند هفته، توانستیم با صدام به تفاهم برسیم و او کم کم با شرایط اطرافش و همین طور با زندان کنار آمد. این قضیه به تیم های تخلیه اطلاعاتی امکان داد تا کار را بعداً شروع کنند. هنگامی که خواسته هایش تامین می شد، به شکلی فوق العاده آدمی صاف و صادق بود وقتی حس میکرد که همه چیز معلوم است یا چیزی برای پنهان کردن ندارد، خیلی راحت حرف می زد به عنوان مثال، او بینش جالبی درباره حزب بعث و سال های ابتدایی شکل گیری آن به دست داد. ولی ما بیشتر وقت مان را صرف شکافتن لایه های دفاعی او می کردیم که هدفش ایجاد مانع یا فریب ما بود، مثلاً اگر بخواهم اسم ببرم، بیشتر در حوزه هایی چون تاریخچه زندگی اش، نقض حقوق بشر و سلاح های کشتار جمعی.
صدام آدمی سر سخت، زیرک و دغل باز بود او با تیزبینی درباره طرف های صحبتش قضاوت می کرد و مدام به دنبال پیدا کردن نقطه ضعف حریف بود تا از پاسخ دادن طفره برود، همه هَم و غمش کنترل کردن بود- نه فقط هنگام تخلیه اطلاعاتی، بلکه همچنین زمانی که پای محافظانش، غذا، چکاپ های پزشکی و شرایط بازداشتش به میان می آمد، چون می خواست هر نوع تلاشی را برای مدیریت کردن خود یا به چالش کشیدن حس کنترلش پس بزند، بدون شرمساری به غرورش احترام می گذاشتیم و سوال ها را از راه های غیر مستقیم می پرسیدیم.
صدام در بیشتر بخش ها آدمی اهل توجه بود و این توانایی را داشت که درباره گستره وسیعی از موضوعات بحث کند. بارها پیش می آمد که به دشواری می شد دهانش را بست. عاشق حرف زدن بود، به ویژه در جاهایی که به خودش مربوط می شد ولی هنگامی که درباره مسئولیتش در قبال بدبختی عراق می پرسیدیم، در لاک خودش می رفت و نگاه هایی غضبناک به ما می انداخت، در موضوعاتی که پای متهم سازی یا مسئولیت شخصی اش در میان نبود، حافظه اش می توانست مثال تیغِ تیز بُرا باشد. پیش می آمد که از او چیزی مبهم می پرسیدم یا عکسی از بیست و پنج سال قبل به او نشان می دادم و پاسخ او دقیق و با جزئیات بود. بر خلاف بسیاری از زندانیان، به نظر نمی رسید که به طور خاص از زندانی شدنش اذیت شده باشد، شاید به علت دو سال زندانی شدنش (از 1964 تا 1966) بود یا به این دلیل که زندگی اش به عنوان رئیس جمهوری عرق شدیداً کنترل شده بود، به گونه ای که تقریباً احساس می کرد برایش مثل زندان است هیچ نشانه‎ای از اضطراب، اختلال، پارانویا یا توهم از خودش بروز نداد. بارها پیش می آمد که حتی حس شوخ طبعی اش گل می کرد و به طور ناگهانی شلیک خنده سر می داد تا جایی که شانه هایش تکان می خورد. اغلب سوال ها را با سوال یا در قالب حکایت پاسخ می داد. پاره ای اوقات هم این طور نبود و پرسشگر باید می فهمید که او چه می خواهد بگوید، به جای اینکه درباره پرسش ها توضیح دهد. بینش جهانی نداشت، گفتار و کردارش بازتابی از گذشته فقیرانه، روستایی و قبیله اش در تکریت بود. اما همین کاستی های شناخته شده، منبع فهم غریزی و عمیقش از جامعه عراق و اهرم های قدرت بود که برای کنترل آن کشور لازم بود.
ارزیابی اولیه از صدام حاکی از این بود که او دروغگویی کهنه کار است.
@omidesaba