📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅#آمارهای_جهانی_از_مشکلات_مردان_چه_می_گویند؟
(بررسی دو حوزة خودکشی و جنگ)
در بستر صحبت از مشکلات و معضلاتی که مردان با آن مواجهند، توجه به برخی آمار و ارقام جالب توجه خواهد بود. در این مطلب تلاش می کنم تا در دو حوزة خودکشی و جنگ آمارهایی که دال بر مشکلات و معضلات مردان است را نشان دهم.
🔺خودکشی
خودکشی یا قتل نفس یکی از پدیده هایی است که تقریباً تمامی کشورهای جهان تجربه می کنند. از عوامل متعددی به عنوان دلایل، انگیزنده ها، محرک ها و پیش ران های خودکشی نام برده اند؛ به عنوان مثال می توان از منظر اقتصادی به بیکاری، فقر نسبی و مطلق و وجود فاصلة طبقاتی شدید اشاره کرد، یا می توان از بی معنایی، فقدان عزت نفس و اعتماد به نفس، افسردگی و سایر مسائل در سطح روانی و فردی نام برد. به هر ترتیب خودکشی هر چه باشد و به هر دلیلی، مردان از دیرباز بیش از زنان مرتکب آن شده اند. برای مثال آمارها نشان می دهد که در سال 2017 در آمریکا، مردان چیزی حدود 3/5 برابر زنان خودکشی کرده اند. آمارهای جهانی نیز نشان می دهند که در این سال از هر صد هزار زن در جهان 6/3 نفر مرتکب خودکشی شده اند در حالی که این رقم در میان صد هزار مرد چیزی حدود 13/9 است، یعنی چیزی بیش از دو برابر. آمارهای بریتانیا نیز نشان می دهند که بیشترین نرخ خودکشی ها در میان جمعیت کل کشور مربوط به مردان 49-45 ساله است. تمام این آمار و ارقام نشان می دهند که در نقاط مختلف جهان مردان نسبت به زنان گرایش بیشتری به خودکشی دارند. این امر می تواند مؤید مسائل خاصی باشد. مثلاً محققان اشاره کرده اند که مردان در طول تاریخ بیشتر در معرض فشارهای اقتصادی و اجتماعی بوده اند یا اینکه فرهنگ مردانه این باور را به مردان می دهد که باید مسائل و مشکلات شخصی را نزد خویش نگه دارند و آن را با کسی در میان نگذارند و همین امر موجب بروز مسائلی در آنها می شود و برخی را به سمت خودکشی سوق می دهد. هر چه باشد پیش بینی ها حاکی از آن است که این روند طی سال های آینده نیز بدون تغییر خواهد بود و مردان هم چنان چیزی بیش از دو برابر زنان خودکشی خواهند کرد. نرخ خودکشی ها نشان می دهد که مردان در معرض مشکلات و آسیب هایی هستند که نیازمند توجه است.
🔺جنگ
یکی دیگر از حوزه هایی که اغلب دربارة آن بحث جنسیتی نمی شود جنگ است. بنا به داده های متعدد و باور محققان بزرگترین قربانیان جنگ ها چه در گذشته، که ثبت آمارها ممکن نبوده، و چه در زمان معاصر، که می‌توان تعداد قربانیان به تفکیک جنسیت را تخمین زد، مردان هستند. مردان بیشترین سهم را در گروه های نظامی و شبه نظامی دارند و تقریباً در تمامی کشورها بخش عمده نیروی ارتش را تأمین می کنند. با وقوع جنگ ها، شورش ها، کودتاها و سایر درگیری ها این مردان هستند که به نبرد یکدیگر می روند و بر اثر این نبرد یا تلف می شوند و یا با عوارض ناشی از آن تا آخر عمر زندگی می کنند. برای مثال، بر اساس تحقیقی که در سال 2005 در عراق انجام شده است می توان گفت که بیش از 82 درصد از قربانیان جنگ‌های عراق مرد بوده اند. آمارهای سازمان بهداشت جهانی نیز نشان می دهد که در سال 2000 چیزی حدود 31000 نفر بر اثر جنگ فوت کرده اند، تقریباً 75 درصد قربانیان مرد و سایر قربانیان زن بوده اند. مجموع این آمار و ارقام نشان دهنده آن است که هر ساله مردان بسیاری بر اثر جنگ یا تبعات ناشی از جنگ دچار مرگ یا آسیب های دیگری می شوند. یکی از باورهای کلیشه ای در ارتباط با جنگ آن است که تنها زنان قربانیان آزار و تجاوز جنسی در زمان جنگ هستند. آمارها و مشاهدات علمی نشان می دهد که علاوه بر زنان، مردان و پسران نیز طی جنگ ها قربانی انواع آزار و تجاوز جنسی بوده اند. حوزة جنگ و نقش مردان در آن نیازمند مطالعه و توجهی است که امروز کمتر نسبت به آن معطوف شده است.
#علیرضا_اسکندری_نژاد
@omidesaba
✅#آمارهای_جهانی_از_مشکلات_مردان_چه_می_گویند؟
(بررسی دو حوزة خودکشی و جنگ)
در بستر صحبت از مشکلات و معضلاتی که مردان با آن مواجهند، توجه به برخی آمار و ارقام جالب توجه خواهد بود. در این مطلب تلاش می کنم تا در دو حوزة خودکشی و جنگ آمارهایی که دال بر مشکلات و معضلات مردان است را نشان دهم.
🔺خودکشی
خودکشی یا قتل نفس یکی از پدیده هایی است که تقریباً تمامی کشورهای جهان تجربه می کنند. از عوامل متعددی به عنوان دلایل، انگیزنده ها، محرک ها و پیش ران های خودکشی نام برده اند؛ به عنوان مثال می توان از منظر اقتصادی به بیکاری، فقر نسبی و مطلق و وجود فاصلة طبقاتی شدید اشاره کرد، یا می توان از بی معنایی، فقدان عزت نفس و اعتماد به نفس، افسردگی و سایر مسائل در سطح روانی و فردی نام برد. به هر ترتیب خودکشی هر چه باشد و به هر دلیلی، مردان از دیرباز بیش از زنان مرتکب آن شده اند. برای مثال آمارها نشان می دهد که در سال 2017 در آمریکا، مردان چیزی حدود 3/5 برابر زنان خودکشی کرده اند. آمارهای جهانی نیز نشان می دهند که در این سال از هر صد هزار زن در جهان 6/3 نفر مرتکب خودکشی شده اند در حالی که این رقم در میان صد هزار مرد چیزی حدود 13/9 است، یعنی چیزی بیش از دو برابر. آمارهای بریتانیا نیز نشان می دهند که بیشترین نرخ خودکشی ها در میان جمعیت کل کشور مربوط به مردان 49-45 ساله است. تمام این آمار و ارقام نشان می دهند که در نقاط مختلف جهان مردان نسبت به زنان گرایش بیشتری به خودکشی دارند. این امر می تواند مؤید مسائل خاصی باشد. مثلاً محققان اشاره کرده اند که مردان در طول تاریخ بیشتر در معرض فشارهای اقتصادی و اجتماعی بوده اند یا اینکه فرهنگ مردانه این باور را به مردان می دهد که باید مسائل و مشکلات شخصی را نزد خویش نگه دارند و آن را با کسی در میان نگذارند و همین امر موجب بروز مسائلی در آنها می شود و برخی را به سمت خودکشی سوق می دهد. هر چه باشد پیش بینی ها حاکی از آن است که این روند طی سال های آینده نیز بدون تغییر خواهد بود و مردان هم چنان چیزی بیش از دو برابر زنان خودکشی خواهند کرد. نرخ خودکشی ها نشان می دهد که مردان در معرض مشکلات و آسیب هایی هستند که نیازمند توجه است.
🔺جنگ
یکی دیگر از حوزه هایی که اغلب دربارة آن بحث جنسیتی نمی شود جنگ است. بنا به داده های متعدد و باور محققان بزرگترین قربانیان جنگ ها چه در گذشته، که ثبت آمارها ممکن نبوده، و چه در زمان معاصر، که می‌توان تعداد قربانیان به تفکیک جنسیت را تخمین زد، مردان هستند. مردان بیشترین سهم را در گروه های نظامی و شبه نظامی دارند و تقریباً در تمامی کشورها بخش عمده نیروی ارتش را تأمین می کنند. با وقوع جنگ ها، شورش ها، کودتاها و سایر درگیری ها این مردان هستند که به نبرد یکدیگر می روند و بر اثر این نبرد یا تلف می شوند و یا با عوارض ناشی از آن تا آخر عمر زندگی می کنند. برای مثال، بر اساس تحقیقی که در سال 2005 در عراق انجام شده است می توان گفت که بیش از 82 درصد از قربانیان جنگ‌های عراق مرد بوده اند. آمارهای سازمان بهداشت جهانی نیز نشان می دهد که در سال 2000 چیزی حدود 31000 نفر بر اثر جنگ فوت کرده اند، تقریباً 75 درصد قربانیان مرد و سایر قربانیان زن بوده اند. مجموع این آمار و ارقام نشان دهنده آن است که هر ساله مردان بسیاری بر اثر جنگ یا تبعات ناشی از جنگ دچار مرگ یا آسیب های دیگری می شوند. یکی از باورهای کلیشه ای در ارتباط با جنگ آن است که تنها زنان قربانیان آزار و تجاوز جنسی در زمان جنگ هستند. آمارها و مشاهدات علمی نشان می دهد که علاوه بر زنان، مردان و پسران نیز طی جنگ ها قربانی انواع آزار و تجاوز جنسی بوده اند. حوزة جنگ و نقش مردان در آن نیازمند مطالعه و توجهی است که امروز کمتر نسبت به آن معطوف شده است.
#علیرضا_اسکندری_نژاد
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ نرخ بیکاری و تفاوت های جنسیتی؛
آیا از منظر بیکاری شکافی میان زنان و مردان وجود دارد؟
@omidesaba
👇👇👇
✅ نرخ بیکاری و تفاوت های جنسیتی؛
آیا از منظر بیکاری شکافی میان زنان و مردان وجود دارد؟
@omidesaba
👇👇👇
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ نرخ بیکاری و تفاوت های جنسیتی؛
آیا از منظر بیکاری شکافی میان زنان و مردان وجود دارد؟
🔹غالباً بیکاری را وضعیتی تعریف کرده اند که در آن فرد علی رغم جست و جوی فعالانه برای یافتن شغل، موفق به اخذ یک موقعیت شغلی نمی شود. عموماً با سنجش نرخ بیکاری می توان از قدرت اقتصادی یک کشور مطلع شد. نرخ بالای بیکاری (اقتصاد دانان نرخ بیکاری سه تا چهار درصد را نرخ مطلوب بیکاری می دانند) دال بر این است که اقتصاد یک کشور دچار مشکلات نفس گیری است و مردم در حوزه های مختلف با سختی ها و مصائب متعددی گریبان گیر هستند.
♦مدت ها دربارة این نکته بحث شده است که زنان در نسبت با مردان جایگاه ها و موقعیت های اندکی را در بازارهای کار جهانی اشغال کرده اند. بسیاری گفته اند که زنان علی رغم تحصیلات و مهارت ها در نسبت با مردان هم ردة خود کمتر موفق می شوند که به مشاغل مورد نظرشان دست یابند. حال باید ببینیم که این گفته ها و اظهارات تا چه حد با آمارهای جهانی تطابق دارد و آیا واقعاً تفاوت چشم گیری میان بیکاری زنان و مردان وجود دارد؟
بر اساس آمارهای بانک جهانی، نرخ بیکاری کل در سال 2019 عدد 9/4 بوده است. در سال گذشتة میلادی نرخ بیکاری مردان 6/4 و نرخ بیکاری زنان 4/5 بوده است. با توجه به این آمار در سال گذشتة میلادی زنان چیزی حدود یک درصد بیشتر از مردان پدیدة بیکاری را در سطح جهانی تجربه کرده اند. با این حال نمی توان نسبت جنسیتی بیکاری را در تمام نقاط دنیا به همین نحو مشاهده کرد. با توجه به آمارها، این نسبت در اکثر کشورهای اروپایی وارونه است. مثلاً در آلمان، مردان نرخ بیکاری 8/3 و زنان نرخ 9/2 را در سال 2018 تجربه کرده اند. در آمریکای شمالی هم وضع به همین ترتیب است. آمریکا در سال 2018 با نرخ بیکاری 9/3 برای مردان و 8/3 برای زنان روبرو بوده است و کانادا نیز نرخ بیکاری 1/6 برای مردان و نرخ 5/5 برای زنان را تجربه کرده است. آمارها اینطور نشان می دهند که کشورهای کمتر توسعه یافته یا توسعه نیافته (مانند کشورهای آفریقایی) و کشورهای سنتی تر (مانند کشورهای اروپای جنوبی و شرقی و خاورمیانه) نرخ بیکاری بیشتری برای زنان را تجربه می‌کنند. از آن سو کشورهای توسعه یافته و مدرن‌تر اروپایی، آمریکای شمالی و آسیای شرقی (خصوصاً ژاپن و کرة جنوبی) نرخ بیکاری بیشتری را برای مردان رقم زده اند. فارغ از این مطالب، تفاوت کمتر از یک درصدی نرخ بیکاری زنان و مردان در سطح بین‌المللی آنچنان معنادار و قابل توجه نیست که بسیاری ادعا کرده اند. با تغییرات فرهنگی و تغییر نسل ها، زنان بسیاری از مشاغل را از آن خود کرده اند و حال در بسیاری از کشورها این مردانند که بیش از زنان به جست و جوی شغل می پردازند و در این راه دچار شکست می‌شوند. چه بسا با ورود روبات ها و وسایل خودکار به مشاغل سنگینی که تا پیش از این به انحصار مردان بوده است (مشاغلی مانند رانندگی ماشین آلات سنگین) و با تغییرات فرهنگی و توسعه یافتن کشورهای آفریقا، آمریکای جنوبی و خاورمیانه، نسبت جنسیتی نرخ بیکاری نیز معکوس شود.
♦یکی از نکاتی که باید در بحث از بیکاری مد نظر قرار دهیم این است که در بسیاری از کشورها که در آنها نسبت جنسیتی نرخ بیکاری به نفع مردان است و زنان بیکاری بیشتری را تجربه می کنند، آن است که در این کشورها غالباً از مردان به عنوان نان آور خانه و شخصی که باید معیشت خانواده را تأمین کند یاد می شود. این انتظاراتی که از مردان در این کشورها وجود دارد و فشارهایی که به آنان برای اکتساب شغل وارد می شود ضرورتاً نرخ بیکاری را به این سمت سوق می دهد. در سوی مقابل، در بسیاری از کشورهایی که در آنها زنان و مردان هر دو به عنوان تأمین کنندگان معیشت خانوار شناخته می شوند و انتظارات از آنها تا حدودی برابر است، نرخ بیکاری به سمت تعادل و بعضاً به ضرر مردان کشیده می شود. به هر ترتیب، نرخ بیکاری نشان می دهد که تفاوت عظیم و شکاف عمیقی میان مردان و زنان در سطح جهانی وجود ندارد. در کشورهای پیشرفته و مدرن نسبت بیکاری برابر یا به نفع زنان است و در کشورهای در حال توسعه و سنتی این نسبت به ضرر زنان است.
علیرضا اسکندری نژاد
@omidesaba
✅ نرخ بیکاری و تفاوت های جنسیتی؛
آیا از منظر بیکاری شکافی میان زنان و مردان وجود دارد؟
🔹غالباً بیکاری را وضعیتی تعریف کرده اند که در آن فرد علی رغم جست و جوی فعالانه برای یافتن شغل، موفق به اخذ یک موقعیت شغلی نمی شود. عموماً با سنجش نرخ بیکاری می توان از قدرت اقتصادی یک کشور مطلع شد. نرخ بالای بیکاری (اقتصاد دانان نرخ بیکاری سه تا چهار درصد را نرخ مطلوب بیکاری می دانند) دال بر این است که اقتصاد یک کشور دچار مشکلات نفس گیری است و مردم در حوزه های مختلف با سختی ها و مصائب متعددی گریبان گیر هستند.
♦مدت ها دربارة این نکته بحث شده است که زنان در نسبت با مردان جایگاه ها و موقعیت های اندکی را در بازارهای کار جهانی اشغال کرده اند. بسیاری گفته اند که زنان علی رغم تحصیلات و مهارت ها در نسبت با مردان هم ردة خود کمتر موفق می شوند که به مشاغل مورد نظرشان دست یابند. حال باید ببینیم که این گفته ها و اظهارات تا چه حد با آمارهای جهانی تطابق دارد و آیا واقعاً تفاوت چشم گیری میان بیکاری زنان و مردان وجود دارد؟
بر اساس آمارهای بانک جهانی، نرخ بیکاری کل در سال 2019 عدد 9/4 بوده است. در سال گذشتة میلادی نرخ بیکاری مردان 6/4 و نرخ بیکاری زنان 4/5 بوده است. با توجه به این آمار در سال گذشتة میلادی زنان چیزی حدود یک درصد بیشتر از مردان پدیدة بیکاری را در سطح جهانی تجربه کرده اند. با این حال نمی توان نسبت جنسیتی بیکاری را در تمام نقاط دنیا به همین نحو مشاهده کرد. با توجه به آمارها، این نسبت در اکثر کشورهای اروپایی وارونه است. مثلاً در آلمان، مردان نرخ بیکاری 8/3 و زنان نرخ 9/2 را در سال 2018 تجربه کرده اند. در آمریکای شمالی هم وضع به همین ترتیب است. آمریکا در سال 2018 با نرخ بیکاری 9/3 برای مردان و 8/3 برای زنان روبرو بوده است و کانادا نیز نرخ بیکاری 1/6 برای مردان و نرخ 5/5 برای زنان را تجربه کرده است. آمارها اینطور نشان می دهند که کشورهای کمتر توسعه یافته یا توسعه نیافته (مانند کشورهای آفریقایی) و کشورهای سنتی تر (مانند کشورهای اروپای جنوبی و شرقی و خاورمیانه) نرخ بیکاری بیشتری برای زنان را تجربه می‌کنند. از آن سو کشورهای توسعه یافته و مدرن‌تر اروپایی، آمریکای شمالی و آسیای شرقی (خصوصاً ژاپن و کرة جنوبی) نرخ بیکاری بیشتری را برای مردان رقم زده اند. فارغ از این مطالب، تفاوت کمتر از یک درصدی نرخ بیکاری زنان و مردان در سطح بین‌المللی آنچنان معنادار و قابل توجه نیست که بسیاری ادعا کرده اند. با تغییرات فرهنگی و تغییر نسل ها، زنان بسیاری از مشاغل را از آن خود کرده اند و حال در بسیاری از کشورها این مردانند که بیش از زنان به جست و جوی شغل می پردازند و در این راه دچار شکست می‌شوند. چه بسا با ورود روبات ها و وسایل خودکار به مشاغل سنگینی که تا پیش از این به انحصار مردان بوده است (مشاغلی مانند رانندگی ماشین آلات سنگین) و با تغییرات فرهنگی و توسعه یافتن کشورهای آفریقا، آمریکای جنوبی و خاورمیانه، نسبت جنسیتی نرخ بیکاری نیز معکوس شود.
♦یکی از نکاتی که باید در بحث از بیکاری مد نظر قرار دهیم این است که در بسیاری از کشورها که در آنها نسبت جنسیتی نرخ بیکاری به نفع مردان است و زنان بیکاری بیشتری را تجربه می کنند، آن است که در این کشورها غالباً از مردان به عنوان نان آور خانه و شخصی که باید معیشت خانواده را تأمین کند یاد می شود. این انتظاراتی که از مردان در این کشورها وجود دارد و فشارهایی که به آنان برای اکتساب شغل وارد می شود ضرورتاً نرخ بیکاری را به این سمت سوق می دهد. در سوی مقابل، در بسیاری از کشورهایی که در آنها زنان و مردان هر دو به عنوان تأمین کنندگان معیشت خانوار شناخته می شوند و انتظارات از آنها تا حدودی برابر است، نرخ بیکاری به سمت تعادل و بعضاً به ضرر مردان کشیده می شود. به هر ترتیب، نرخ بیکاری نشان می دهد که تفاوت عظیم و شکاف عمیقی میان مردان و زنان در سطح جهانی وجود ندارد. در کشورهای پیشرفته و مدرن نسبت بیکاری برابر یا به نفع زنان است و در کشورهای در حال توسعه و سنتی این نسبت به ضرر زنان است.
علیرضا اسکندری نژاد
@omidesaba
جزوه_آموزشی_پیشگیری_از_ویروس_کرونا.pdf
2.3 MB
@omidesaba
جزوه آموزشی پیشگیری از ویروس جدید «کرونا»
جزوه آموزشی پیشگیری از ویروس جدید «کرونا»
¬¬
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ چرا مردان زودتر از زنان می میرند؟
شاخص امید به زندگی از مشکلات مردان پرده بر می‌دارد.
🔹متوسط طول عمر یا امید به زندگی یکی از شاخص های جمعیتی است که تعداد سال هایی را که انتظار می رود یک فرد در بدو تولد زندگی کند می سنجد. از این شاخص برای سنجش میزان توسعه یافتگی یک جامعه بهره می گیرند. متخصصان جمعیت اذعان می کنند که تا پیش از وقوع انقلاب صنعتی (یعنی تا پیش از قرن هجدهم) شاخص امید به زندگی در اکثر دوره ها و کشورها چیزی حدود 35 سال بوده است. رقم 35 در اینجا به این معنی است که انتظار می رود هر فرد به‌طور متوسط چیزی حدود 35 سال عمر کند. پس از وقوع انقلاب صنعتی و پیشرفت در بهداشت، پزشکی، تغذیه و سایر حوزه ها این رقم رفته‌رفته افزایش یافت و امروز به چیزی حدود 73 سال در جهان رسیده است. امروز با توجه به پیشرفت های بهداشتی، پزشکی، فرهنگی، اجتماعی و غیره انتظار می رود که یک فرد نزدیک به 73 سال عمر کند. البته باید توجه داشت که این رقم در کشورهای مختلف و در قاره های مختلف متفاوت است. مثلاً در سال 2020 متوسط طول عمر در کشور هنگ کنگ، کشوری که از این نظر بهترین آمار را دارد، 85 است. در رتبه های بعدی ژاپن، ماکائو، سوئیس، سنگاپور و ایتالیا قرار دارند که متوسط طول عمر ساکنان هر یک از آنها حدود 84 سال است. همانطور که احتمالاً انتظار می رود، کشورهای آفریقایی، خصوصاً کشورهای آفریقای مرکزی، از منظر شاخص امید به زندگی بدترین وضعیت را دارند. پنج کشوری که کمترین میزان امید به زندگی را دارند به ترتیب از این قرار هستند: جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، لسوتو، نیجریه و سیئرا لئون. امید به زندگی در این کشورها رقمی نزدیک به 54 و 55 سال است. می بینیم که میان بیشترین و کمترین نرخ امید به زندگی تفاوتی حدوداً 30ساله وجود دارد. کشور ما هم تقریباً در نیمۀ بالای کشورها قرار دارد و متوسط طول عمر در آن رقم 77 است.
این رقم نه تنها در نسبت با کشورها، بلکه در نسبت با جنسیت نیز تفاوت معناداری دارد. اشتباه است اگر فکر کنیم که مردان و زنان در کشورهای مختلف جهان میزان امید به زندگی مشابهی را تجربه می کنند. بر اساس آمارهای جهانی در سال 2020، نرخ امید به زندگی زنان 75/6 و نرخ امید به زندگی مردان 70/8 است. چیزی حدود پنج سال اختلاف وجود دارد، به عبارت دیگر زنان در سال 2020 به‌طور متوسط حدود پنج سال بیشتر از مردان عمر می کنند. این شکاف تقریباً در تمامی کشورها وجود دارد. روسیه از این نظر بیشترین شکاف را دارد. در این کشور امید به زندگی زنان 78 سال و امید به زندگی مردان 67 سال است، یعنی چیزی حدود یازده سال اختلاف. برخی کشورها نیز، مانند کشورهای آفریقایی یا هند و پاکستان، شکاف اندکی (نزدیک به یک یا دو سال) را تجربه می کنند. به هر ترتیب آنچه که آمارها به‌صورت یک دست آن را نشان می دهند این است که مردان در سنین پایین تری می میرند. دانشمندان دلایل مختلفی را برای این امر برشمرده اند. مثلاً بسیاری گفته اند که زنان به لحاظ بیولوژیکی توان بیشتری را برای زندگی طولانی‌تر دارند و کمتر به بیماری های مزمن و کشنده ای نظیر بیماری های قلبی و عروقی دچار می شوند. یا اینکه گفته اند زنان به نسبت مردان بسیار کمتر مشغول فعالیت هایی می شوند که در کوتاه مدت یا بلند مدت سلامت آنها را به خطر می اندازد (فعالیت هایی نظیر مشاغل صنعتی و کارخانه ای). یکی دیگر از دلایل این شکاف عمیق نیز آن است که مردان برخلاف زنان کمتر مشکلات روانی خود را گزارش می‌کنند و استمرار وجود این مشکلات در آنها باعث می‌شود که زودتر از زنان دچار حوادث خطرناکی نظیر سکتۀ قلبی و مغزی بشوند.
با توجه به این مسائل لازم است که دربارۀ مشکلات مردان در این زمینه توجه لازم مبذول شود. باید این آگاهی به مردان داده شود که بیان مشکلات جسمی و روانی دال بر ضعف آنها نیست و به آنان کمک می کند تا با پیشگیری از مشکلات جدی‌تر، طول عمر خود را افزایش دهند. استمرار وجود این شکاف باعث می‌شود تا جمعیت سالخورده در بسیاری از کشورها زنانه شود و زنان بسیاری شوهران خود را از دست بدهند و با مشکلات ناشی از تنهایی تا آخر عمر سر وکار داشته باشند. می‌توان با پرداختن به مشکلات مردان از این امر آسیب زا جلوگیری کرد.
علیرضا اسکندری‌نژاد
@omidesaba
منبع
https://www.worldometers.info/demographics/life-expectancy/
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ چرا مردان زودتر از زنان می میرند؟
شاخص امید به زندگی از مشکلات مردان پرده بر می‌دارد.
🔹متوسط طول عمر یا امید به زندگی یکی از شاخص های جمعیتی است که تعداد سال هایی را که انتظار می رود یک فرد در بدو تولد زندگی کند می سنجد. از این شاخص برای سنجش میزان توسعه یافتگی یک جامعه بهره می گیرند. متخصصان جمعیت اذعان می کنند که تا پیش از وقوع انقلاب صنعتی (یعنی تا پیش از قرن هجدهم) شاخص امید به زندگی در اکثر دوره ها و کشورها چیزی حدود 35 سال بوده است. رقم 35 در اینجا به این معنی است که انتظار می رود هر فرد به‌طور متوسط چیزی حدود 35 سال عمر کند. پس از وقوع انقلاب صنعتی و پیشرفت در بهداشت، پزشکی، تغذیه و سایر حوزه ها این رقم رفته‌رفته افزایش یافت و امروز به چیزی حدود 73 سال در جهان رسیده است. امروز با توجه به پیشرفت های بهداشتی، پزشکی، فرهنگی، اجتماعی و غیره انتظار می رود که یک فرد نزدیک به 73 سال عمر کند. البته باید توجه داشت که این رقم در کشورهای مختلف و در قاره های مختلف متفاوت است. مثلاً در سال 2020 متوسط طول عمر در کشور هنگ کنگ، کشوری که از این نظر بهترین آمار را دارد، 85 است. در رتبه های بعدی ژاپن، ماکائو، سوئیس، سنگاپور و ایتالیا قرار دارند که متوسط طول عمر ساکنان هر یک از آنها حدود 84 سال است. همانطور که احتمالاً انتظار می رود، کشورهای آفریقایی، خصوصاً کشورهای آفریقای مرکزی، از منظر شاخص امید به زندگی بدترین وضعیت را دارند. پنج کشوری که کمترین میزان امید به زندگی را دارند به ترتیب از این قرار هستند: جمهوری آفریقای مرکزی، چاد، لسوتو، نیجریه و سیئرا لئون. امید به زندگی در این کشورها رقمی نزدیک به 54 و 55 سال است. می بینیم که میان بیشترین و کمترین نرخ امید به زندگی تفاوتی حدوداً 30ساله وجود دارد. کشور ما هم تقریباً در نیمۀ بالای کشورها قرار دارد و متوسط طول عمر در آن رقم 77 است.
این رقم نه تنها در نسبت با کشورها، بلکه در نسبت با جنسیت نیز تفاوت معناداری دارد. اشتباه است اگر فکر کنیم که مردان و زنان در کشورهای مختلف جهان میزان امید به زندگی مشابهی را تجربه می کنند. بر اساس آمارهای جهانی در سال 2020، نرخ امید به زندگی زنان 75/6 و نرخ امید به زندگی مردان 70/8 است. چیزی حدود پنج سال اختلاف وجود دارد، به عبارت دیگر زنان در سال 2020 به‌طور متوسط حدود پنج سال بیشتر از مردان عمر می کنند. این شکاف تقریباً در تمامی کشورها وجود دارد. روسیه از این نظر بیشترین شکاف را دارد. در این کشور امید به زندگی زنان 78 سال و امید به زندگی مردان 67 سال است، یعنی چیزی حدود یازده سال اختلاف. برخی کشورها نیز، مانند کشورهای آفریقایی یا هند و پاکستان، شکاف اندکی (نزدیک به یک یا دو سال) را تجربه می کنند. به هر ترتیب آنچه که آمارها به‌صورت یک دست آن را نشان می دهند این است که مردان در سنین پایین تری می میرند. دانشمندان دلایل مختلفی را برای این امر برشمرده اند. مثلاً بسیاری گفته اند که زنان به لحاظ بیولوژیکی توان بیشتری را برای زندگی طولانی‌تر دارند و کمتر به بیماری های مزمن و کشنده ای نظیر بیماری های قلبی و عروقی دچار می شوند. یا اینکه گفته اند زنان به نسبت مردان بسیار کمتر مشغول فعالیت هایی می شوند که در کوتاه مدت یا بلند مدت سلامت آنها را به خطر می اندازد (فعالیت هایی نظیر مشاغل صنعتی و کارخانه ای). یکی دیگر از دلایل این شکاف عمیق نیز آن است که مردان برخلاف زنان کمتر مشکلات روانی خود را گزارش می‌کنند و استمرار وجود این مشکلات در آنها باعث می‌شود که زودتر از زنان دچار حوادث خطرناکی نظیر سکتۀ قلبی و مغزی بشوند.
با توجه به این مسائل لازم است که دربارۀ مشکلات مردان در این زمینه توجه لازم مبذول شود. باید این آگاهی به مردان داده شود که بیان مشکلات جسمی و روانی دال بر ضعف آنها نیست و به آنان کمک می کند تا با پیشگیری از مشکلات جدی‌تر، طول عمر خود را افزایش دهند. استمرار وجود این شکاف باعث می‌شود تا جمعیت سالخورده در بسیاری از کشورها زنانه شود و زنان بسیاری شوهران خود را از دست بدهند و با مشکلات ناشی از تنهایی تا آخر عمر سر وکار داشته باشند. می‌توان با پرداختن به مشکلات مردان از این امر آسیب زا جلوگیری کرد.
علیرضا اسکندری‌نژاد
@omidesaba
منبع
https://www.worldometers.info/demographics/life-expectancy/
Worldometer
Life Expectancy by Country and in the World (2026) - Worldometer
List of countries and other entities in the world ranked by life expectancy at birth, both sexes, males and females. World Population Life Expectancy with historical chart
👇👇👇
موسسه غیر دولتی مردم نهاد
#بامداد_امید_صبا
طبق روال هرسال امسال نیز بسته نوروزی شامل : البسه (کفش - جوراب- لباس - شلوار ) و سبد مواغذایی (روغن - حبوبات - قند - چای - رب- برنج و ..) مواد شوینده و بهداشتی را بین ۱۳۰۰ خانوار دارای دانش آموز مستعد با رعایت نکات بهداشتی در شهرهای نهاوند (۵۲۲ دانش آموز) تهران ، زابل، زاهدان (۸۰۰ دانش آموز ) توزیع نمود تا شاید بتواند تا حدی شادی را برای این خانواده های گرامی در سال جدید به ارمغان بیاورد..
@omidesaba
موسسه غیر دولتی مردم نهاد
#بامداد_امید_صبا
طبق روال هرسال امسال نیز بسته نوروزی شامل : البسه (کفش - جوراب- لباس - شلوار ) و سبد مواغذایی (روغن - حبوبات - قند - چای - رب- برنج و ..) مواد شوینده و بهداشتی را بین ۱۳۰۰ خانوار دارای دانش آموز مستعد با رعایت نکات بهداشتی در شهرهای نهاوند (۵۲۲ دانش آموز) تهران ، زابل، زاهدان (۸۰۰ دانش آموز ) توزیع نمود تا شاید بتواند تا حدی شادی را برای این خانواده های گرامی در سال جدید به ارمغان بیاورد..
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ مینیمالیسم
خاستگاه اولیه جنبش یا رویکرد مینیمالیسم را به آثار هنرمندان روس، پس از انقلاب اکتبر روسیه نسبت می دهند و فرمالیسم و ساختارگرایی هنرمندان روس در این دوره را، آغازی برای مینیمالیسم و استفاده از ساختارهای هندسی و حجم های ساده می دانند که در دهه های پنجاه و شصت قرن بیستم به صورت گسترده و تحت نام جنبش مینیمالیسم، توسط هنرمندان غربی به ویژه در آمریکا، مورد توجه قرار گرفت.
اساس مینیمالیسم (کمینه گرایی) بر سادگی و خلاصه نمایی و نمایش اشکال هندسی است. اصطلاح هنر مینیمال نخستین بار توسط ریچارد ولیام فیلسوف هنر انگلیسی در ۱۹۶۵ به کار رفت ولیام در مقاله ی خود تحت عنوان هنر مینیمال نظریه اش در مورد به حداقل رساندن محتوای هنری را مطرح کرد. در هنر مینیمال هر چیز در ساده ترین وجه خود و کاملاً حداقلی نمایش داده می شود. هنرمندان مینیمالیست باور دارند که با کاربرد موارد ساده مانند شکل های هندسی بسیار ساده، می توان به کیفیت ناب در رنگ و فرم و فضا و ماده دست یافت.
آثار مینیمالیسم گاه کاملاً تصادفی شکل می گرفت و یا هنرمندان این جنبش با استفاده از شکل های ساده و تکرار شونده آثاری به وجود می آوردند که نماینده ی عطش آنها در کم گویی و ایجاز بود. در واقع این جنبش هنری، هنر را به عنوان اثری مشخصاً ساخته ی دست انسان عرضه می کند که در برابر فراوانی و گستردگی طبیعت قرار می گیرد.
جنبش مینیمالیسم به عنوان جنبشی در برابر اکسپرسیونیسم قد علم کرد، اکسپرسیونیسم در دهه ی پنجاه در بین هنرمندان به ویژه هنرمندان آمریکایی، رویکردی فراگیر بود؛ هنرمندان اکپرسیونیسم با تکیه بر احساسات و تجربیات درونی، دست به خلق اثر می زدند و ادعا داشتند که ناخودآگاه هنرمند و تجربه ی مستقیم حسی و عاطفی هنرمند در خلق آثارشان قدرت و تأثیر اساسی دارد؛ اما در هنر مینیمال این تجربه ی احساسی جای خود را به روشی منطقی با استفاده از اصول ریاضی و فیزیک داد. مینیمالیست ها با استفاده از قوانین فیزیک و ریاضی، از خط های راست و شکل‌های هندسی بسیار استفاده می کردند و معمولاً آثارشان را در سطوح بزرگ عرضه می کردند.
مینیمالیست ها با حذف اصول ترکیب بندی و استفاده از مواد ساده و بیشتر صنعتی، در پی خلق آثاری بودند که نمایشگر فرم و رنگ و فضا و معنای ناب باشد. آنها استفاده ی هنرمندان از ترکیب بندی و رنگ آمیزی های اغراق آمیز و تزیینات و توجه به جزییات اثر را، شگرد و فریب کاری هنرمند می دانستند.
شاید بتوان گفت که بهترین جمله‌ای که هنر مینیمال را بیان می کند، این جمله از رابرت براونینگ باشد: Less is more (کمتر بیشتر است).
@omidesaba
👇👇👇ادامه مطلب
✅ مینیمالیسم
خاستگاه اولیه جنبش یا رویکرد مینیمالیسم را به آثار هنرمندان روس، پس از انقلاب اکتبر روسیه نسبت می دهند و فرمالیسم و ساختارگرایی هنرمندان روس در این دوره را، آغازی برای مینیمالیسم و استفاده از ساختارهای هندسی و حجم های ساده می دانند که در دهه های پنجاه و شصت قرن بیستم به صورت گسترده و تحت نام جنبش مینیمالیسم، توسط هنرمندان غربی به ویژه در آمریکا، مورد توجه قرار گرفت.
اساس مینیمالیسم (کمینه گرایی) بر سادگی و خلاصه نمایی و نمایش اشکال هندسی است. اصطلاح هنر مینیمال نخستین بار توسط ریچارد ولیام فیلسوف هنر انگلیسی در ۱۹۶۵ به کار رفت ولیام در مقاله ی خود تحت عنوان هنر مینیمال نظریه اش در مورد به حداقل رساندن محتوای هنری را مطرح کرد. در هنر مینیمال هر چیز در ساده ترین وجه خود و کاملاً حداقلی نمایش داده می شود. هنرمندان مینیمالیست باور دارند که با کاربرد موارد ساده مانند شکل های هندسی بسیار ساده، می توان به کیفیت ناب در رنگ و فرم و فضا و ماده دست یافت.
آثار مینیمالیسم گاه کاملاً تصادفی شکل می گرفت و یا هنرمندان این جنبش با استفاده از شکل های ساده و تکرار شونده آثاری به وجود می آوردند که نماینده ی عطش آنها در کم گویی و ایجاز بود. در واقع این جنبش هنری، هنر را به عنوان اثری مشخصاً ساخته ی دست انسان عرضه می کند که در برابر فراوانی و گستردگی طبیعت قرار می گیرد.
جنبش مینیمالیسم به عنوان جنبشی در برابر اکسپرسیونیسم قد علم کرد، اکسپرسیونیسم در دهه ی پنجاه در بین هنرمندان به ویژه هنرمندان آمریکایی، رویکردی فراگیر بود؛ هنرمندان اکپرسیونیسم با تکیه بر احساسات و تجربیات درونی، دست به خلق اثر می زدند و ادعا داشتند که ناخودآگاه هنرمند و تجربه ی مستقیم حسی و عاطفی هنرمند در خلق آثارشان قدرت و تأثیر اساسی دارد؛ اما در هنر مینیمال این تجربه ی احساسی جای خود را به روشی منطقی با استفاده از اصول ریاضی و فیزیک داد. مینیمالیست ها با استفاده از قوانین فیزیک و ریاضی، از خط های راست و شکل‌های هندسی بسیار استفاده می کردند و معمولاً آثارشان را در سطوح بزرگ عرضه می کردند.
مینیمالیست ها با حذف اصول ترکیب بندی و استفاده از مواد ساده و بیشتر صنعتی، در پی خلق آثاری بودند که نمایشگر فرم و رنگ و فضا و معنای ناب باشد. آنها استفاده ی هنرمندان از ترکیب بندی و رنگ آمیزی های اغراق آمیز و تزیینات و توجه به جزییات اثر را، شگرد و فریب کاری هنرمند می دانستند.
شاید بتوان گفت که بهترین جمله‌ای که هنر مینیمال را بیان می کند، این جمله از رابرت براونینگ باشد: Less is more (کمتر بیشتر است).
@omidesaba
👇👇👇ادامه مطلب