#مکتب_های_هنری:
📌#اکسپر_سیونیزم
📚#مقالات_بامداد_امید_صبا
✍️تالیف و گرد آوری مرضیه ازگلی
@omidesaba
👇👇👇
📌#اکسپر_سیونیزم
📚#مقالات_بامداد_امید_صبا
✍️تالیف و گرد آوری مرضیه ازگلی
@omidesaba
👇👇👇
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅مکتب های هنری: اکسپرسیونیسم
🔸اکسپرسیونیسم نام مکتب و سبکی در هنر است که از واژه ی «اکسپرس» به معنای ابراز کردن خویشتن یا بیان کردن خود، گرفته شده است. این مکتب در اواخر قرن نوزدهم و در مقابل مکتب های امپرسیونیسم و سمبولیسم ابتدا در آلمان توسط هنرمندان آلمانی به ویژه ارنست لودویگ کوشنر، به وجود آمد و سپس بین هنرمندان سایر نقاط اروپا و آمریکا طرفدار پیدا کرد.
🔸آثاری اکسپرسیونیسم نمایانگر حالات روحی و احساسات و عاطفه ی هنرمند یا کسی و یا شیءای است که به آن می نگرد. این حس و حال به صورت اغراق شده یا کج و معوج در این آثار بروز می کند. در آثار هنری اکسپرسیونیستی بیان عشق، ترس، نفرت، تحسین، وحشت و دیگر احساس های انسان، با رنگ های تند و خطوط درهم و صورت هایی دفرمه شده نشان داده می شود.
از نظر هنرمندان سبک اکسپرسیونیسم، احساس های ما در مورد اشیاء و انسان و طبیعت، بر چگونگی دید ما به آن ها و فراتر از آن بر خاطره ای که از آن ها داریم، تأثیر می گذارد. تصاویر در این سبک حامل هیجان های لحظه ای و تشویش آمیز و غلو شده است. در آثار اکسپرسیونیستی خطوط تند و تیز و درهم است و تضاد رنگ و نور در تصویر وجود دارد.
اکسپرسیونیست ها بر نشان دادن رنج های انسان و آلام زندگی او و فقر و خشم و شهوت، تأکید دارند و از نظر آن ها نشان ندادن این احساس ها در تصایری که خلق می کنند، نشانه ی فریبکاری و دور شدن از واقعیت است. به همین دلیل اغلب آثار اکسپرسیونیستی بیانگر اضطراب، سرگشتگی، افسردگی و درد و رنج و اندوه است.
این سبک که اوج محبوبیتش در بین هنرمندان، در سال های پس از جنگ جهانی اول است، به نوعی نمایانگر اضطراب انسان و سرخوردگی و ناامیدی اجتماع بعد از جنگ است.
در آثار اکسپرسیونیستی با ترکیب بندی های شلوغ و درهم روبرو هستیم. در نقاشی های اکسپرسیونیستی رنگ ها با ضربه های سریع و با رنگ های متضاد و درخشان نشان داده می شوند.
🔸اکسپرسیونیست ها اعتقاد دارند که هنر آن ها نشان دادن واقعیاتِ عریان هستی است و از نظر آن ها این واقعیات همان نشان دادن درد و آلام بشری است. آن ها عامدانه از تصویر کردن هر نوع ظرافت و هر چیزی که به تعبیری زیبا نامیده می شود، دوری می کنند. تصاویر آن ها ساده و به دور از تزیینات است.
در یک اثر اکسپرسیونیستی آنچه اهمیت دارد نمایش احساسات و عواطف است. تصاویر و رنگ ها و خطوط و نور همه در خدمت نشان دادن احساس هستند. مخاطب در مواجهه با اثر اکسپرسیونیستی با هماهنگی و تعادل بصری مواجه نمی شود، همه چیز او را به این سو سوق می دهد که درگیر غلیان احساسات شود، این احساسات از همدلی و همدردی تا خشم و نفرت و آشفتگی تغییر می یابد.
از نظر اکسپرسیونیست ها آنچه در هنر اهمیت دارد، تقلید از طبیعت و یا نشان دادن ظرایف و زیبایی ها نیست، بلکه آنچه مهم است بیان احساسات از راه انتخاب رنگ ها و چینش اشکال و استفاده از خطوط است. اکسپرسیونیست ها با بیان احساسات به نوعی به مکاشفه ی درونی در آثارشان می پردازند؛ اما اغلب به همین کندوکاو درونی و یافتن احساسات گاه متناقض در درون خود بسنده نمی کنند، بروز و تصویر این احساسات برای آن ها به نوعی یک نقد اجتماعی است. آن ها دنیا و مسائل پیرامون خودشان را به تصویر می کشند. نقد خشونت، خشم، استیصال، به هم ریختگی روحی، سرخوردگی و فقر، که به گمانشان محصول دنیای مدرن است.
اکسپرسیونیست ها برای به تصویر کشیدن احساس، از شکل های روزمره و طبیعت بی جان و رابطه های عادی انسان ها استفاده می کنند؛ اما فیگورها و اشکال را در جهت هدف خودشان که بیان خالص احساس است، تغییر می دهند. اشیای دفرمه و صورت های کاریکاتور گونه از مشخصه های تصاویر اکسپرسیونیستی است.
@omidesaba
ادامه مطلب👇👇
✅مکتب های هنری: اکسپرسیونیسم
🔸اکسپرسیونیسم نام مکتب و سبکی در هنر است که از واژه ی «اکسپرس» به معنای ابراز کردن خویشتن یا بیان کردن خود، گرفته شده است. این مکتب در اواخر قرن نوزدهم و در مقابل مکتب های امپرسیونیسم و سمبولیسم ابتدا در آلمان توسط هنرمندان آلمانی به ویژه ارنست لودویگ کوشنر، به وجود آمد و سپس بین هنرمندان سایر نقاط اروپا و آمریکا طرفدار پیدا کرد.
🔸آثاری اکسپرسیونیسم نمایانگر حالات روحی و احساسات و عاطفه ی هنرمند یا کسی و یا شیءای است که به آن می نگرد. این حس و حال به صورت اغراق شده یا کج و معوج در این آثار بروز می کند. در آثار هنری اکسپرسیونیستی بیان عشق، ترس، نفرت، تحسین، وحشت و دیگر احساس های انسان، با رنگ های تند و خطوط درهم و صورت هایی دفرمه شده نشان داده می شود.
از نظر هنرمندان سبک اکسپرسیونیسم، احساس های ما در مورد اشیاء و انسان و طبیعت، بر چگونگی دید ما به آن ها و فراتر از آن بر خاطره ای که از آن ها داریم، تأثیر می گذارد. تصاویر در این سبک حامل هیجان های لحظه ای و تشویش آمیز و غلو شده است. در آثار اکسپرسیونیستی خطوط تند و تیز و درهم است و تضاد رنگ و نور در تصویر وجود دارد.
اکسپرسیونیست ها بر نشان دادن رنج های انسان و آلام زندگی او و فقر و خشم و شهوت، تأکید دارند و از نظر آن ها نشان ندادن این احساس ها در تصایری که خلق می کنند، نشانه ی فریبکاری و دور شدن از واقعیت است. به همین دلیل اغلب آثار اکسپرسیونیستی بیانگر اضطراب، سرگشتگی، افسردگی و درد و رنج و اندوه است.
این سبک که اوج محبوبیتش در بین هنرمندان، در سال های پس از جنگ جهانی اول است، به نوعی نمایانگر اضطراب انسان و سرخوردگی و ناامیدی اجتماع بعد از جنگ است.
در آثار اکسپرسیونیستی با ترکیب بندی های شلوغ و درهم روبرو هستیم. در نقاشی های اکسپرسیونیستی رنگ ها با ضربه های سریع و با رنگ های متضاد و درخشان نشان داده می شوند.
🔸اکسپرسیونیست ها اعتقاد دارند که هنر آن ها نشان دادن واقعیاتِ عریان هستی است و از نظر آن ها این واقعیات همان نشان دادن درد و آلام بشری است. آن ها عامدانه از تصویر کردن هر نوع ظرافت و هر چیزی که به تعبیری زیبا نامیده می شود، دوری می کنند. تصاویر آن ها ساده و به دور از تزیینات است.
در یک اثر اکسپرسیونیستی آنچه اهمیت دارد نمایش احساسات و عواطف است. تصاویر و رنگ ها و خطوط و نور همه در خدمت نشان دادن احساس هستند. مخاطب در مواجهه با اثر اکسپرسیونیستی با هماهنگی و تعادل بصری مواجه نمی شود، همه چیز او را به این سو سوق می دهد که درگیر غلیان احساسات شود، این احساسات از همدلی و همدردی تا خشم و نفرت و آشفتگی تغییر می یابد.
از نظر اکسپرسیونیست ها آنچه در هنر اهمیت دارد، تقلید از طبیعت و یا نشان دادن ظرایف و زیبایی ها نیست، بلکه آنچه مهم است بیان احساسات از راه انتخاب رنگ ها و چینش اشکال و استفاده از خطوط است. اکسپرسیونیست ها با بیان احساسات به نوعی به مکاشفه ی درونی در آثارشان می پردازند؛ اما اغلب به همین کندوکاو درونی و یافتن احساسات گاه متناقض در درون خود بسنده نمی کنند، بروز و تصویر این احساسات برای آن ها به نوعی یک نقد اجتماعی است. آن ها دنیا و مسائل پیرامون خودشان را به تصویر می کشند. نقد خشونت، خشم، استیصال، به هم ریختگی روحی، سرخوردگی و فقر، که به گمانشان محصول دنیای مدرن است.
اکسپرسیونیست ها برای به تصویر کشیدن احساس، از شکل های روزمره و طبیعت بی جان و رابطه های عادی انسان ها استفاده می کنند؛ اما فیگورها و اشکال را در جهت هدف خودشان که بیان خالص احساس است، تغییر می دهند. اشیای دفرمه و صورت های کاریکاتور گونه از مشخصه های تصاویر اکسپرسیونیستی است.
@omidesaba
ادامه مطلب👇👇
🔸جنبش اکسپرسیونیست یکی از مهم ترین رویکردهای هنری است که در قرن بیستم بین هنرمندان اکثر رشته های هنری پرطرفدار شد. از تلفیق این سبک با دیگر شیوه های بیان هنر، هنرمندان تصاویر تأثیرگذار و چالش برانگیز و بی بدیلی خلق کردند.
📌از جمله آثار معروف و مهم اکسپرسیونیستی در نقاشی می توان به اغلب آثار ادوارد مونش نروژی و اثر معروف جیغ او اشاره کرد. همچنین اغلب آثار ونسان ون گوگ نقاش هلندی در این دسته قرار دارند.
📌در مجسمه سازی اغلب آثار ارنست بالاخ و به ویژه تندیسی با نام: «رحم کن!»، در سینما فیلم «مطب دکتر کالیگاری» ساخته ی رابرت وینه کارگردان اتریشی از آثار معروف به سبک اکسپرسیونیستی است. در تئاتر آگوست استریندبرگ نمایشنامه نویس سوئدی از پیشتازان این جنبش است. در موسیقی چند اثر از آرنولد شونبرگ آهنگساز آلمانی، بیانگر این سبک هنری است. آثاری که با تکرار نت ها بر خلاف قاعده های معمول، بیانگر و برانگیزاننده ی شور و احساس درونی و ذهنی انسان است.
📌در ایران هم هنرمندانی در سبک اکسپرسیونیسم آثاری خلق کردند، از جمله مهم ترین آن ها در نقاشی، برخی آثار کامبیز یکتایی، و بهمن محصص است. در ادبیات بیشتر آثار بهرام صادقی در این سبک نوشته شده است، به ویژه رمان «ملکوت». در هنر عکاسی می توان به آثار شادی قدیریان درباره ی جنگ و مجموعه ی «مادران شهدا» اثر نیوشا توکلیان اشاه کرد.
منابع
📗تاریخ هنر، ارنست گامبریج، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382.
📗مکتب های ادبی، رضا سید حسینی، نشر نگاه، 1384.
✍تألیف و گردآوری: مرضیه ازگلی
@omidesaba
📌از جمله آثار معروف و مهم اکسپرسیونیستی در نقاشی می توان به اغلب آثار ادوارد مونش نروژی و اثر معروف جیغ او اشاره کرد. همچنین اغلب آثار ونسان ون گوگ نقاش هلندی در این دسته قرار دارند.
📌در مجسمه سازی اغلب آثار ارنست بالاخ و به ویژه تندیسی با نام: «رحم کن!»، در سینما فیلم «مطب دکتر کالیگاری» ساخته ی رابرت وینه کارگردان اتریشی از آثار معروف به سبک اکسپرسیونیستی است. در تئاتر آگوست استریندبرگ نمایشنامه نویس سوئدی از پیشتازان این جنبش است. در موسیقی چند اثر از آرنولد شونبرگ آهنگساز آلمانی، بیانگر این سبک هنری است. آثاری که با تکرار نت ها بر خلاف قاعده های معمول، بیانگر و برانگیزاننده ی شور و احساس درونی و ذهنی انسان است.
📌در ایران هم هنرمندانی در سبک اکسپرسیونیسم آثاری خلق کردند، از جمله مهم ترین آن ها در نقاشی، برخی آثار کامبیز یکتایی، و بهمن محصص است. در ادبیات بیشتر آثار بهرام صادقی در این سبک نوشته شده است، به ویژه رمان «ملکوت». در هنر عکاسی می توان به آثار شادی قدیریان درباره ی جنگ و مجموعه ی «مادران شهدا» اثر نیوشا توکلیان اشاه کرد.
منابع
📗تاریخ هنر، ارنست گامبریج، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382.
📗مکتب های ادبی، رضا سید حسینی، نشر نگاه، 1384.
✍تألیف و گردآوری: مرضیه ازگلی
@omidesaba
آموزش نوین در ایرانِ عهد قاجار
📚#مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ #عباس_میرزا
🔸آغازگر آموزش نوین🔸
✍️ #فاطمه_کاملی
@omidesaba
👇👇👇
📚#مقالات_بامداد_امید_صبا
✅ #عباس_میرزا
🔸آغازگر آموزش نوین🔸
✍️ #فاطمه_کاملی
@omidesaba
👇👇👇
🔸عباس میرزا آغاز گر آموزش نوین 🔸
دوره عباس میرزا سرآغاز اصلاحات آموزشی در ایران است. که به نام نظام جدید معروف شده بود ، ابتدا در بُعد نظامی رخ داد و شامل واردات اسلحه و تکنولوژی اروپایی، تغییر سبک آموزش ارتش، ترجمه کتب، فرستادن محصل به اروپا، رواج چاپ و روزنامه و اصلاح نظام مالیاتی می شد.
تبریز به علت نزدیکی به عثمانی و روسیه، کانون اصلی ورود تجدد به ایران بود و اقامت ولیعهد در این شهر موجب آشنایی بیشتر وی با تغییرات جاری در کشور های همسایه می شد. با شکست های ایران در دور اول جنگ های ایران و روس (1815-1803) عباس میرزا و وزیر او، میرزا بزرگ فراهانی به این نتیجه رسیدند که مشکل عقب ماندگی فنون و ابزار ایران است و نیاز به اصلاح ساختاری ست. در همان زمان (سلطان سلیم سوم) عثمانی هم فرایند مدرن سازی سپاهش را آغاز کرده بود. یک قرن قبل نیز اصلاحات مشابهی توسط پطر کبیر در روسیه رخ داده بود. بنابرین نخستین تغییرات آموزشی در بعد نظامی صورت گرفت.
🔺آموزش های نوین نظامی ابتدا توسط مستشاران فرانسوی آغاز شد. زیرا ناپلئون که قصد حمله به هند از طریق خاک ایران را داشت، مایل بود روابط دو کشور افزایش یابد. ایران و فرانسه در سال 1807 عهدنامه فیتکنشتاین را امضا کردند و فرانسه هیئتی آموزشی به ریاست ژنرال گاردان به ایران فرستاد. مستشاران علاوه بر آموزش های جدید نظامی و واردات اسلحه جدید، نقشه نظامی آذربایجان را رسم کردند و یک کارگاه توپ ریزی ساختند. همچنین قرار بود هیئتی از دانشجویان ایرانی برای تحصیل به پاریس فرستاده شوند. اما در همین زمان ناپلئون با روسیه صلح کر و به ایران پشت کرد. ایران نیز مجبور به امضای قرارداد گلستان شد.
🔺در سال 1808 هیئت بریتانیایی سِر هارفورد جونز، فتحعلی شاه را قانع کرد مستشاران انگلیسی آموزش ارتش ایران را ادامه دهند. آن ها به تدریس فنون نظامی، نقشه برداری، جغرافی، استخراج معدن، پزشکی نوین و زبان انگلیسی پرداختند. همچنین کتب و رساله هایی را به زبان فارسی ترجمه کردند. جالب آنکه خود ولیعهد نیز به یادگیری تاکتیک های جنگی، زبان و خصوصا تاریخ اروپا می پرداخت. بریتانیایی ها حتی داوطلب شدند هزینه تحصیل تعدادی از دانشجویان ایرانی در انگلستان را به عهده بگیرند. زیرا می دانستند این دانشجویان در آینده مدافع سیاست بریتانیا در ایران و مبلغ فرهنگ غرب خواهند شد. در این زمان بود که اروپا هم به عنوان الگوی تغییر و هم تهدید نظامی و فرهنگی در ایران شناخته شد. البته عباس میرزا هم متوجه این خطر بود و بر فعالیت دانشجویان در خارج نظارت می کرد. اولین گروه دانشجویان دو نفر بودند که برای یادگیری فن نقاشی (با هدف نقاشی صحنه های جنگ و پرتره سیاستمداران) و پزشکی مدرن به لندن فرستاده شدند. گروه دوم پنج نفره بود که در سال 1815 برای تحصیل در رشته های پزشکی، مهندسی، توپخانه، تفنگ سازی و علوم طبیعی فرستاده شدند. یکی از این دانشجویان میرزا صالح شیرازی بود که در بازگشت یک ماشین چاپ با خود آورد و بعد ها اولین روزنامه ایران را چاپ کرد.
در سال 1819،چهار دانشجوی دیگر برای یادگیری کاغذسازی، معدن شناسی، پزشکی و فن چاپ به روسیه و انگلستان فرستاده شدند. این دانشجویان پس از بازگشت به ایران پزشکی دربار، مترجمی و مسئولیت های خطیر دیپلماتیک را به عهده گرفتند و القاب مهمی دریافت کردند. زیرا یکی از اهداف تحصیل آن ها در اروپا تربیت دیپلمات هایی بود که سیاست بین الملل را درک کنند. زیرا ایران بسیار از این جهت ضربه خورده بود. همچنین آنها به ترجمه آثار، ساخت کارگاه های باروت و توپ سازی و تاسیس انتشارات پرداختند. در این زمان علاوه بر رساله های نظامی، کتاب های جغرافیایی، علوم طبیعی و تاریخی هم ترجمه شد. خصوصا کتبی درباره پطر کبیر و اصلاحات او در روسیه و ناپلئون و پیروزی های نظامی اش. زیرا ایرانیان مایل بودند علل پیشرفت غربیان را دریابند.
سرگور اوزلی، سفیر انگلستان، که یک سال پس از شروع آموزش ها از آذربایجان دیدن کرده از پیشرفت های چشمگیر ایرانیان یاد میکند.ومی گوید، ایرانی ها با روش های سنتی کارایی بیشتری دارند و قدری طول میکشد تا با تکنولوژی جدید کنار بیایند.
انگلستان در سال 1815 و برطرف شدن خطر ناپلئون به ایران پشت کرد.
🔺نظام جدید دچار مشکلات داخلی هم بود. مالیات هایی که ولیعهد برای تامین هزینه های نظام جدید وضع کرده بود اعتراض زمینداران محلی را برانگیخت. روسای ایلات نیز به سربازگیری معترض بودند. شاهزادگان رقیب ولیعهد هم به بهانه به خطر افتادن اسلام و نفوذ فرهنگ غرب، روحانیون و مردم را تحریک می کردند و در نهایت با مرگ عباس میرزا در 1833 روند نظام جدید متوقف شد. ✍️ #فاطمه_کاملی
منابع :آموزش، دین و گفتمان اصلاح فرهنگی در دوران قاجار/ مونیکا رینگر
رویارویی با تزار روسیه / مریم اختیار
از ستیز تا سازش/ حمید کرمی پور
@omidesaba
دوره عباس میرزا سرآغاز اصلاحات آموزشی در ایران است. که به نام نظام جدید معروف شده بود ، ابتدا در بُعد نظامی رخ داد و شامل واردات اسلحه و تکنولوژی اروپایی، تغییر سبک آموزش ارتش، ترجمه کتب، فرستادن محصل به اروپا، رواج چاپ و روزنامه و اصلاح نظام مالیاتی می شد.
تبریز به علت نزدیکی به عثمانی و روسیه، کانون اصلی ورود تجدد به ایران بود و اقامت ولیعهد در این شهر موجب آشنایی بیشتر وی با تغییرات جاری در کشور های همسایه می شد. با شکست های ایران در دور اول جنگ های ایران و روس (1815-1803) عباس میرزا و وزیر او، میرزا بزرگ فراهانی به این نتیجه رسیدند که مشکل عقب ماندگی فنون و ابزار ایران است و نیاز به اصلاح ساختاری ست. در همان زمان (سلطان سلیم سوم) عثمانی هم فرایند مدرن سازی سپاهش را آغاز کرده بود. یک قرن قبل نیز اصلاحات مشابهی توسط پطر کبیر در روسیه رخ داده بود. بنابرین نخستین تغییرات آموزشی در بعد نظامی صورت گرفت.
🔺آموزش های نوین نظامی ابتدا توسط مستشاران فرانسوی آغاز شد. زیرا ناپلئون که قصد حمله به هند از طریق خاک ایران را داشت، مایل بود روابط دو کشور افزایش یابد. ایران و فرانسه در سال 1807 عهدنامه فیتکنشتاین را امضا کردند و فرانسه هیئتی آموزشی به ریاست ژنرال گاردان به ایران فرستاد. مستشاران علاوه بر آموزش های جدید نظامی و واردات اسلحه جدید، نقشه نظامی آذربایجان را رسم کردند و یک کارگاه توپ ریزی ساختند. همچنین قرار بود هیئتی از دانشجویان ایرانی برای تحصیل به پاریس فرستاده شوند. اما در همین زمان ناپلئون با روسیه صلح کر و به ایران پشت کرد. ایران نیز مجبور به امضای قرارداد گلستان شد.
🔺در سال 1808 هیئت بریتانیایی سِر هارفورد جونز، فتحعلی شاه را قانع کرد مستشاران انگلیسی آموزش ارتش ایران را ادامه دهند. آن ها به تدریس فنون نظامی، نقشه برداری، جغرافی، استخراج معدن، پزشکی نوین و زبان انگلیسی پرداختند. همچنین کتب و رساله هایی را به زبان فارسی ترجمه کردند. جالب آنکه خود ولیعهد نیز به یادگیری تاکتیک های جنگی، زبان و خصوصا تاریخ اروپا می پرداخت. بریتانیایی ها حتی داوطلب شدند هزینه تحصیل تعدادی از دانشجویان ایرانی در انگلستان را به عهده بگیرند. زیرا می دانستند این دانشجویان در آینده مدافع سیاست بریتانیا در ایران و مبلغ فرهنگ غرب خواهند شد. در این زمان بود که اروپا هم به عنوان الگوی تغییر و هم تهدید نظامی و فرهنگی در ایران شناخته شد. البته عباس میرزا هم متوجه این خطر بود و بر فعالیت دانشجویان در خارج نظارت می کرد. اولین گروه دانشجویان دو نفر بودند که برای یادگیری فن نقاشی (با هدف نقاشی صحنه های جنگ و پرتره سیاستمداران) و پزشکی مدرن به لندن فرستاده شدند. گروه دوم پنج نفره بود که در سال 1815 برای تحصیل در رشته های پزشکی، مهندسی، توپخانه، تفنگ سازی و علوم طبیعی فرستاده شدند. یکی از این دانشجویان میرزا صالح شیرازی بود که در بازگشت یک ماشین چاپ با خود آورد و بعد ها اولین روزنامه ایران را چاپ کرد.
در سال 1819،چهار دانشجوی دیگر برای یادگیری کاغذسازی، معدن شناسی، پزشکی و فن چاپ به روسیه و انگلستان فرستاده شدند. این دانشجویان پس از بازگشت به ایران پزشکی دربار، مترجمی و مسئولیت های خطیر دیپلماتیک را به عهده گرفتند و القاب مهمی دریافت کردند. زیرا یکی از اهداف تحصیل آن ها در اروپا تربیت دیپلمات هایی بود که سیاست بین الملل را درک کنند. زیرا ایران بسیار از این جهت ضربه خورده بود. همچنین آنها به ترجمه آثار، ساخت کارگاه های باروت و توپ سازی و تاسیس انتشارات پرداختند. در این زمان علاوه بر رساله های نظامی، کتاب های جغرافیایی، علوم طبیعی و تاریخی هم ترجمه شد. خصوصا کتبی درباره پطر کبیر و اصلاحات او در روسیه و ناپلئون و پیروزی های نظامی اش. زیرا ایرانیان مایل بودند علل پیشرفت غربیان را دریابند.
سرگور اوزلی، سفیر انگلستان، که یک سال پس از شروع آموزش ها از آذربایجان دیدن کرده از پیشرفت های چشمگیر ایرانیان یاد میکند.ومی گوید، ایرانی ها با روش های سنتی کارایی بیشتری دارند و قدری طول میکشد تا با تکنولوژی جدید کنار بیایند.
انگلستان در سال 1815 و برطرف شدن خطر ناپلئون به ایران پشت کرد.
🔺نظام جدید دچار مشکلات داخلی هم بود. مالیات هایی که ولیعهد برای تامین هزینه های نظام جدید وضع کرده بود اعتراض زمینداران محلی را برانگیخت. روسای ایلات نیز به سربازگیری معترض بودند. شاهزادگان رقیب ولیعهد هم به بهانه به خطر افتادن اسلام و نفوذ فرهنگ غرب، روحانیون و مردم را تحریک می کردند و در نهایت با مرگ عباس میرزا در 1833 روند نظام جدید متوقف شد. ✍️ #فاطمه_کاملی
منابع :آموزش، دین و گفتمان اصلاح فرهنگی در دوران قاجار/ مونیکا رینگر
رویارویی با تزار روسیه / مریم اختیار
از ستیز تا سازش/ حمید کرمی پور
@omidesaba
📚 #مقالات_بامداد_امید_صبا
✅مکتب های هنری: رئالیسم
🔸رئال (real) به معنی واقعی است و رئالیسم به مکتب هنری و ادبی اطلاق می شود که ریشه در واقعیت دارد و هدف آن نشان دادن واقعیت است. در تاریخ هنر مکتب رئالیسم را سرآغاز هنر مدرن می دانند.
این جنبش هنری بین سال های 1850 تا 1880 ابتدا در اروپا و به ویژه در فرانسه شکل گرفت و پس از آن به سرعت بین هنرمندان آمریکایی و آسیایی هم محبوب شد.
🔸رویکرد مسلط و تأثیرگذارِ قبل از رئالیسم، رمانتیسم بود. جنبش رئالیسم در واقع به نوعی در مخالفت و نفی درون گرایی و ذهنی بودن و غیرواقعی بودنِ رمانتیسم شکل گرفت. برخلاف رمانتیسم، رئالیسم بر بیان واقعیت و عینی بودن و توجه به بیرون تأکید داشت.
نمایش آن چه در واقعیت قابل مشاهده است مبنا و اساس کار هنرمندان رئالیسم است. تا قبل از رویکرد رئال به هنر، نگاه به هنر و کاری که هنرمند انجام می داد بر این اساس بود که هنرمند چیزی یا حسی را در درون خود تجربه می کند و این تجربه ی درونی باعث خلق اثر هنری می شود؛ اما هنرمندان جنبش رئالیسم این پرسش را طرح کردند که چرا یک هنرمند نمی تواند مقابل طبیعت بنشیند و آنچه را که مشاهده می کند، با استفاده از استعداد و تواناییش، بدون دخل و تصرف بازآفرینی کند؟
از نظر رئالیست های اولیه با نمایش بی دخل و تصرفِ واقعیت و نگاه بی طرفانه به آنچه هست، می توان به شگفتی ها و رمز و رازهای طبیعت پی برد. اما بعدها هنرمندان با مطرح کردن انواع رئالیسم این فلسفه را به چالش کشیدند.
🔸انواع رئالیسم:
1- رئالیسم ابتدایی
نخستین آثاری که در اواسط قرن نوزدهم تا اواخر آن قرن، توسط هنرمندان این جنبش به وجود آمد، رئالیسم ابتدایی نامیده می شود. در این آثار هنرمندان متعهدانه واقعیت خارجی و محیط اجتماعی خود را، با مشاهده ی عینی و توصیفاتی موشکافانه، به تصویر می کشند. از جمله آثار این سبک نقاشی های گوستاو کوربه1 و ادوارد مانه2 نقاشان فرانسوی و ایلیا رپین3 نقاش روسی است و همچنین در ادبیات بالزاک4 و استاندال5 ( ماری انری بیل) فرانسوی و پوشکین6 و داستایوفسکی7 روسی، در آثارشان از این سبک پیروی می کنند.
2- رئالیسم انتقادی
در رئالیسم انتقادی تکیه و تأکید هنرمند در نشان دادن نقصان ها کمبودهای جامعه ای ایست که در آن زندگی می کند تا به این وسیله توجه همه را به این معضلات و مشکل ها جلب کند. از جمله هنرمندان این سبک، گوگول8 نویسنده ی روسی است.
3- رئالیسم جادویی
در این سبک هنرمند عناصر واقعی را با عنصری غیرواقعی یا جادویی که معمولاً ریشه در باورهای قبیله ای یا اسطوره ای دارد، می آمیزد. در این آثار با این که همه چیز عادی است اما یک عنصر غیرعادی و جادویی در آن وجود دارد. در ادبیات برخی آثار گابریل گارسیا مارکزِ9 کلمبیایی و کارلوس فوئنتس10 مکزیکی و هاروکی موراکامی11 ژاپنی، به سبک رئالیسم جادویی نوشته شده اند. در نقاشی هم برخی آثار فریدا کالو12 نقاش مکزیکی از این جمله اند.
4- رئالیسم روانشناختی
در این سبک از رئالیسم اثر هنرمند نمایانگر احساس و حالات روحی صاحب اثر و یا شخصیتی است که او خلق کرده است. به عنوان مثال در ادبیات آثاری که با نام « سیال ذهن» از آن ها نام برده می شود؛ اغلب از این سبک پیروی می کنند.
5- رئالیسم سوسیالیستی
این نوع رئالیسم با انقلاب اکتبر روسیه در بین هنرمندان روسیه شکل گرفت و هدف آن تبلیغ و ترویج اهداف کمونیستی و مارکسیستی آن دوران بود به ویژه در ادبیات و تئاتر و سینمای شوروی، آثار بسیاری با تکیه بر این نگاه به وجود آمد که از جمله ی آنها آثار ماکسیم گورکی13 نویسنده ی روسی است.
🔸در ایران نیز در اواسط حکومت قاجار و بخصوص بعد از انقلاب مشروطه به اقتضای شرایط جامعه و همچنین ترجمه ی آثار غربی و سفر هنرمندان به غرب، پیروی از سبک رئالیسم بین هنرمندان پرطرفدارشد. آثار محمدغفاری معروف به کمال الملک بیشتر در این سبک کشیده شده است. از دیگر نقاشان ایرانی این مکتب عباس کاتوزیان است. در ادبیات هم به عنوان مثال آثار جلال آل احمد، گلی ترقی، هوشنگ گلشیری، بزرگ علوی و احمد محمود، بیشتر در این سبک نوشته شده اند.
1- Gustave Courbet 2- Edouard Manet 3- Ilya Repin 4-Honoré de Balzac 5- Marie-Henri Beyle (Stendhal) 6-Alexander Sergeyevich Pushkin 7-Fyodor Mikhailovich Dostoevsky 8-Nikolai Vasilievich Gogol 9-Gabriel José de la Concordia García Márquez 10-Carlos Fuentes Macías 11-Haruki Murakami 12-Frida Kahlo 13-Maxim Gorky(Alexei Maximovich Peshkov)
منابع:
📗رئالیسم در تعریف، مهدی حسینی، فصلنامه ی هنر، 1373
📗مکتب های ادبی، رضا سید حسینی، نشر نگاه، 1384
📗سمینار رئالیسم ایرانی،گذاری به مدرنیته در ایران سنت گرا، طاهره کوچکیان،
✍️تألیف و گردآوری: مرضیه ازگلی
@omidesaba
✅مکتب های هنری: رئالیسم
🔸رئال (real) به معنی واقعی است و رئالیسم به مکتب هنری و ادبی اطلاق می شود که ریشه در واقعیت دارد و هدف آن نشان دادن واقعیت است. در تاریخ هنر مکتب رئالیسم را سرآغاز هنر مدرن می دانند.
این جنبش هنری بین سال های 1850 تا 1880 ابتدا در اروپا و به ویژه در فرانسه شکل گرفت و پس از آن به سرعت بین هنرمندان آمریکایی و آسیایی هم محبوب شد.
🔸رویکرد مسلط و تأثیرگذارِ قبل از رئالیسم، رمانتیسم بود. جنبش رئالیسم در واقع به نوعی در مخالفت و نفی درون گرایی و ذهنی بودن و غیرواقعی بودنِ رمانتیسم شکل گرفت. برخلاف رمانتیسم، رئالیسم بر بیان واقعیت و عینی بودن و توجه به بیرون تأکید داشت.
نمایش آن چه در واقعیت قابل مشاهده است مبنا و اساس کار هنرمندان رئالیسم است. تا قبل از رویکرد رئال به هنر، نگاه به هنر و کاری که هنرمند انجام می داد بر این اساس بود که هنرمند چیزی یا حسی را در درون خود تجربه می کند و این تجربه ی درونی باعث خلق اثر هنری می شود؛ اما هنرمندان جنبش رئالیسم این پرسش را طرح کردند که چرا یک هنرمند نمی تواند مقابل طبیعت بنشیند و آنچه را که مشاهده می کند، با استفاده از استعداد و تواناییش، بدون دخل و تصرف بازآفرینی کند؟
از نظر رئالیست های اولیه با نمایش بی دخل و تصرفِ واقعیت و نگاه بی طرفانه به آنچه هست، می توان به شگفتی ها و رمز و رازهای طبیعت پی برد. اما بعدها هنرمندان با مطرح کردن انواع رئالیسم این فلسفه را به چالش کشیدند.
🔸انواع رئالیسم:
1- رئالیسم ابتدایی
نخستین آثاری که در اواسط قرن نوزدهم تا اواخر آن قرن، توسط هنرمندان این جنبش به وجود آمد، رئالیسم ابتدایی نامیده می شود. در این آثار هنرمندان متعهدانه واقعیت خارجی و محیط اجتماعی خود را، با مشاهده ی عینی و توصیفاتی موشکافانه، به تصویر می کشند. از جمله آثار این سبک نقاشی های گوستاو کوربه1 و ادوارد مانه2 نقاشان فرانسوی و ایلیا رپین3 نقاش روسی است و همچنین در ادبیات بالزاک4 و استاندال5 ( ماری انری بیل) فرانسوی و پوشکین6 و داستایوفسکی7 روسی، در آثارشان از این سبک پیروی می کنند.
2- رئالیسم انتقادی
در رئالیسم انتقادی تکیه و تأکید هنرمند در نشان دادن نقصان ها کمبودهای جامعه ای ایست که در آن زندگی می کند تا به این وسیله توجه همه را به این معضلات و مشکل ها جلب کند. از جمله هنرمندان این سبک، گوگول8 نویسنده ی روسی است.
3- رئالیسم جادویی
در این سبک هنرمند عناصر واقعی را با عنصری غیرواقعی یا جادویی که معمولاً ریشه در باورهای قبیله ای یا اسطوره ای دارد، می آمیزد. در این آثار با این که همه چیز عادی است اما یک عنصر غیرعادی و جادویی در آن وجود دارد. در ادبیات برخی آثار گابریل گارسیا مارکزِ9 کلمبیایی و کارلوس فوئنتس10 مکزیکی و هاروکی موراکامی11 ژاپنی، به سبک رئالیسم جادویی نوشته شده اند. در نقاشی هم برخی آثار فریدا کالو12 نقاش مکزیکی از این جمله اند.
4- رئالیسم روانشناختی
در این سبک از رئالیسم اثر هنرمند نمایانگر احساس و حالات روحی صاحب اثر و یا شخصیتی است که او خلق کرده است. به عنوان مثال در ادبیات آثاری که با نام « سیال ذهن» از آن ها نام برده می شود؛ اغلب از این سبک پیروی می کنند.
5- رئالیسم سوسیالیستی
این نوع رئالیسم با انقلاب اکتبر روسیه در بین هنرمندان روسیه شکل گرفت و هدف آن تبلیغ و ترویج اهداف کمونیستی و مارکسیستی آن دوران بود به ویژه در ادبیات و تئاتر و سینمای شوروی، آثار بسیاری با تکیه بر این نگاه به وجود آمد که از جمله ی آنها آثار ماکسیم گورکی13 نویسنده ی روسی است.
🔸در ایران نیز در اواسط حکومت قاجار و بخصوص بعد از انقلاب مشروطه به اقتضای شرایط جامعه و همچنین ترجمه ی آثار غربی و سفر هنرمندان به غرب، پیروی از سبک رئالیسم بین هنرمندان پرطرفدارشد. آثار محمدغفاری معروف به کمال الملک بیشتر در این سبک کشیده شده است. از دیگر نقاشان ایرانی این مکتب عباس کاتوزیان است. در ادبیات هم به عنوان مثال آثار جلال آل احمد، گلی ترقی، هوشنگ گلشیری، بزرگ علوی و احمد محمود، بیشتر در این سبک نوشته شده اند.
1- Gustave Courbet 2- Edouard Manet 3- Ilya Repin 4-Honoré de Balzac 5- Marie-Henri Beyle (Stendhal) 6-Alexander Sergeyevich Pushkin 7-Fyodor Mikhailovich Dostoevsky 8-Nikolai Vasilievich Gogol 9-Gabriel José de la Concordia García Márquez 10-Carlos Fuentes Macías 11-Haruki Murakami 12-Frida Kahlo 13-Maxim Gorky(Alexei Maximovich Peshkov)
منابع:
📗رئالیسم در تعریف، مهدی حسینی، فصلنامه ی هنر، 1373
📗مکتب های ادبی، رضا سید حسینی، نشر نگاه، 1384
📗سمینار رئالیسم ایرانی،گذاری به مدرنیته در ایران سنت گرا، طاهره کوچکیان،
✍️تألیف و گردآوری: مرضیه ازگلی
@omidesaba
✍مریم هومان
معرفی کتاب
🔸"پرکاری بیهوده،گیجی بیهوده"🔸
نویسنده : پری شاهیوندی
انتشارات #امید_صبا
@omidesaba
👇👇👇👇
معرفی کتاب
🔸"پرکاری بیهوده،گیجی بیهوده"🔸
نویسنده : پری شاهیوندی
انتشارات #امید_صبا
@omidesaba
👇👇👇👇
معرفی کتاب "
📚#پرکاری_بیهوده_گیجی_بیهوده:
📗انتشارات امید صبا
✍️#مریم_هومان
🔸تلاشی برای ایجاد یک سبک نوشتاری هدفمند، پر از پیچ و خم، همچون طراحی یک هزارتو. کتابی مخصوص برای مخاطبانی مخصوص. "پرکاری بیهوده، گیجی بیهوده" نخستین کتاب نقاش- نویسنده ای جوان و پویاست. پری شاهیوندی سالهاست که قلم و قلمویش را در بوته ی خلاقیتی شگرف آزموده. خلاقیتی که ناشی از مطالعات حرفه ای او در زمینه ی داستان و تحصیلاتش در رشته های ادبیات و نقاشی است. در این کتاب با فضایی وهم آلود ،سرد و تا حدودی گروتسک روبه روییم. فضایی که تنها با کلمه ساخته نشده بلکه انگاره هایی جادویی همراه با آدمهای عجیب داستان ها در کشاکش خیل استعاره ها، دنیای مورد نظر نویسنده را به ما معرفی می کند .
مخاطب عام در تلاش برای درک مفاهیم داستان ها باید تن به سپید خوانی، حتی در نام کاراکترها بدهد. چنان که "قدی" می تواند مخفف قدیس و "اشی" مخفف اشرف باشد. و باز این هر دو می توانند استعاره ای از انسان در مفهوم عام کلمه باشند. (اشرف مخلوقات ) اما در وضعیتی ناجور.
تفاوت وضعیت ها، تلاش ها و نتایج هر مخاطب می تواند به بینهایت خوانش های مختلف از هر داستان منجر شود. که هر کدام خالی از لطف و معنی نیست. چه بسا معنی شاهکار همین باشد. همین که اثری در هر وضعیت دارای معنی باشد. اما در کل مفاهیم جاری در سرتاسر مجموعه که همچون یک ریسمان نامرئی همه ی داستان ها را به هم مربوط می کند، به تصویر کشیدن منجلابی همگانی است که کمتر مخاطبی ممکن است به آن نرسد.
امیدهایی واهی، سراب، ترس و انحطاط . آن هم برای همه ی فرزندان آدم. چنانچه در داستان "پله ها را با حس پا بیا پایین" اسم یکی از شخصیتها آدم است. و انگار این همان آدم است. و ما همه آدمیم. حتی آن جنازه که باید از پله ها پایینش بکشند، جنازه ای سنگین و وارفته. و انگار که قابیل هم با جنازه ای به دوشش همان آدم است.
در نتیجه تفاوت درک هرکس از موضع و دیدگاه خویشتن آن چنان است که حتی از دیدگاه عام و همه زمانی فلسفی هم می توان منجلاب را توصیف کرد و به وضعیتی همگانی برای همه ی جهان رسید.
از دیگر جنبه های خواندنی و قابل توجه اثر ترکیب زیبای کلمات در چینشی فلسفی است. که به زبانی خاص و منحصر به فرد منجر شده که تا حدودی می توان گفت همین زبان امضای نقاش – نویسنده در پای هر داستان است. زبانی که اگر داستان را با صدای خود نویسنده بشنوی دیگر نمی توانی با چشم های خودت آن را بخوانی. البته استفاده از علائم ویرایشی تا حدودی این زبان را برای خواننده روان می کند، اما هیچ چیز به لطف شنیدن آن با صدای خود نویسنده نیست .
🔸در این کتاب ده داستان با روایت هایی منسجم، زبانی محکم و تصاویری شگرف فارغ از زمان و مکانی خاص، سعی در بیان معانی فلسفی سنگینی دارند که انحطاط نوع بشر در همه ی زمان ها و مکان ها را به ذهن متبادر می کند .سردی ترسناک و مضحکی همچون تاولی در پا .
@omidesaba
📚#پرکاری_بیهوده_گیجی_بیهوده:
📗انتشارات امید صبا
✍️#مریم_هومان
🔸تلاشی برای ایجاد یک سبک نوشتاری هدفمند، پر از پیچ و خم، همچون طراحی یک هزارتو. کتابی مخصوص برای مخاطبانی مخصوص. "پرکاری بیهوده، گیجی بیهوده" نخستین کتاب نقاش- نویسنده ای جوان و پویاست. پری شاهیوندی سالهاست که قلم و قلمویش را در بوته ی خلاقیتی شگرف آزموده. خلاقیتی که ناشی از مطالعات حرفه ای او در زمینه ی داستان و تحصیلاتش در رشته های ادبیات و نقاشی است. در این کتاب با فضایی وهم آلود ،سرد و تا حدودی گروتسک روبه روییم. فضایی که تنها با کلمه ساخته نشده بلکه انگاره هایی جادویی همراه با آدمهای عجیب داستان ها در کشاکش خیل استعاره ها، دنیای مورد نظر نویسنده را به ما معرفی می کند .
مخاطب عام در تلاش برای درک مفاهیم داستان ها باید تن به سپید خوانی، حتی در نام کاراکترها بدهد. چنان که "قدی" می تواند مخفف قدیس و "اشی" مخفف اشرف باشد. و باز این هر دو می توانند استعاره ای از انسان در مفهوم عام کلمه باشند. (اشرف مخلوقات ) اما در وضعیتی ناجور.
تفاوت وضعیت ها، تلاش ها و نتایج هر مخاطب می تواند به بینهایت خوانش های مختلف از هر داستان منجر شود. که هر کدام خالی از لطف و معنی نیست. چه بسا معنی شاهکار همین باشد. همین که اثری در هر وضعیت دارای معنی باشد. اما در کل مفاهیم جاری در سرتاسر مجموعه که همچون یک ریسمان نامرئی همه ی داستان ها را به هم مربوط می کند، به تصویر کشیدن منجلابی همگانی است که کمتر مخاطبی ممکن است به آن نرسد.
امیدهایی واهی، سراب، ترس و انحطاط . آن هم برای همه ی فرزندان آدم. چنانچه در داستان "پله ها را با حس پا بیا پایین" اسم یکی از شخصیتها آدم است. و انگار این همان آدم است. و ما همه آدمیم. حتی آن جنازه که باید از پله ها پایینش بکشند، جنازه ای سنگین و وارفته. و انگار که قابیل هم با جنازه ای به دوشش همان آدم است.
در نتیجه تفاوت درک هرکس از موضع و دیدگاه خویشتن آن چنان است که حتی از دیدگاه عام و همه زمانی فلسفی هم می توان منجلاب را توصیف کرد و به وضعیتی همگانی برای همه ی جهان رسید.
از دیگر جنبه های خواندنی و قابل توجه اثر ترکیب زیبای کلمات در چینشی فلسفی است. که به زبانی خاص و منحصر به فرد منجر شده که تا حدودی می توان گفت همین زبان امضای نقاش – نویسنده در پای هر داستان است. زبانی که اگر داستان را با صدای خود نویسنده بشنوی دیگر نمی توانی با چشم های خودت آن را بخوانی. البته استفاده از علائم ویرایشی تا حدودی این زبان را برای خواننده روان می کند، اما هیچ چیز به لطف شنیدن آن با صدای خود نویسنده نیست .
🔸در این کتاب ده داستان با روایت هایی منسجم، زبانی محکم و تصاویری شگرف فارغ از زمان و مکانی خاص، سعی در بیان معانی فلسفی سنگینی دارند که انحطاط نوع بشر در همه ی زمان ها و مکان ها را به ذهن متبادر می کند .سردی ترسناک و مضحکی همچون تاولی در پا .
@omidesaba
📚#مقالات_بامداد_امید_صبا
📚#امیرکبیر_و_دارالفنون
✍️فاطمه کاملی
🔸اقدامات آموزشی امیرکبیر در واقع بخشی از برنامه گسترده وی در اصلاح ساختار سیاسی قاجاریه بود. او پیش از صدارت، به روسیه و عثمانی سفر کرده و دریافته بود، مدارس نوین غربی، پایه اصلاح و ترقی این دو کشور است. بنابراین تصمیم گرفت مدرسه پلی تکنیکی در ایران بسازد تا علاوه بر کاهش هزینه اعزام دانشجو به اروپا و تأثیرپذیری از فرهنگ غرب، افراد بیشتری به سبک غربی آموزش ببینند. علاوه بر این امیر اقدام به چاپ روزنامه، تأسیس دارالترجمه و اعزام دانشجویان به خارج کرد.
ــ او در سال 1850 اطلاعیه ای در روزنامه وقایع اتفاقیه نشر داد و از 30 نفر از پسران 14 تا 16 ساله اشراف دعوت کرد در مدرسه ثبت نام کنند. اما تعداد ثبت نام کنندگان به بیش از 150 نفر رسید که نشان دهنده علاقه اشراف به تحصیلات غربی بود. دارالفنون در 1851 افتتاح شد. نقشه آن را میرزا رضا مهندس (از دانشجویان تحصیل کرده انگلستان در زمان عباس میرزا) طراحی کرد. مدرسه شامل 50 اتاق برای معلمان و محصلان شهرستانی، سفره خانه، کتابخانه، آزمایشگاه، چاپخانه، استودیو عکاسی، کارگاه های مصنوعات و تالار تئاتر بود که بعداً به دلایل مذهبی تبدیل به نمازخانه شد. 7 رشته پیاده نظام، سواره نظام، توپخانه، طب و جراحی، فیزیک و شیمی، مهندسی، داروسازی و معدن شناسی، رشته‌های اصلی مدرسه بود. با این حال دروسی مانند تاریخ، جغرافیا و زبان‌های خارجی نیز تدریس می شد. دانش آموزان سالی سه بار امتحان می دادند و پس از 8 سال فارغ التحصیل می شدند.
🔸معلمان مدرسه بیشتر ایتالیایی و اتریشی بودند .امیر استخدام معلمان انگلیسی و روسی را منع کرده بود زیرا نمی خواست پای این کشورها در ایران به عرصه فرهنگی هم باز شود. برخی دانشجویان ایرانی که پیش تر در اروپا تحصیل کرده بودند هم به عنوان معلم استخدام شدند. در ابتدا هر کدام از معلمان خارجی یک مترجم داشت. معلم درس را به زبان فرانسه می داد و مترجم به فارسی برای دانش‌آموزان ترجمه می کرد. با این حال دانش‌‌آ موزان نیز موظف به یادگیری زبان فرانسه بودند. معلمان دارالفنون خدمات زیادی انجام دادند از جمله کارگاه های تولید شمع، کاغذ و باروت ساختند. دکتر پولاک معلم پزشکی ،بیمارستانی نظامی ساخت، کرزیر معلم هندسه، ارتفاع کوه دماوند را اندازه گرفت و به کمک ملکم، اولین خط تلگراف ایران را از دارالفنون تا کاخ گلستان کشید.
🔺پس از عزل امیرکبیر، میرزا آقاخان نوری و بریتانیایی ها سعی در بستن مدرسه داشتند اما ناصرالدین شاه قبول نکرد. زیرا حکومت به دولت‌مردانی با تحصیلات نوین نیاز داشت و شاه نمی خواست اروپاییان، ایران را کشوری عقب مانده بدانند. اشراف نیز تمایل به ادامه تحصیل فرزندانشان داشتند زیرا اهمیت آموزش مدرن را دریافته بودند. در کل نظر ناصرالدین شاه به مدرسه مثبت بود تا این که در سال 1861 به شاه اطلاع دادند، میرزا ملکم خان (یکی از معلمان) تشکیلاتی فراماسونری به نام فراموش خانه تأسیس کرد. اکثر محصلان و معلمان نیز عضو آن شده‌اند. از آن زمان شاه به دارالفنون بدبین شد. او علاوه بر تبعید ملکم، نظارت دقیقی بر محتوای درسی اعمال کرد و جلوی بسیاری از فعالیت‌های مدرسه را گرفت.
@omidesaba
ادامه مطلب👇👇
📚#امیرکبیر_و_دارالفنون
✍️فاطمه کاملی
🔸اقدامات آموزشی امیرکبیر در واقع بخشی از برنامه گسترده وی در اصلاح ساختار سیاسی قاجاریه بود. او پیش از صدارت، به روسیه و عثمانی سفر کرده و دریافته بود، مدارس نوین غربی، پایه اصلاح و ترقی این دو کشور است. بنابراین تصمیم گرفت مدرسه پلی تکنیکی در ایران بسازد تا علاوه بر کاهش هزینه اعزام دانشجو به اروپا و تأثیرپذیری از فرهنگ غرب، افراد بیشتری به سبک غربی آموزش ببینند. علاوه بر این امیر اقدام به چاپ روزنامه، تأسیس دارالترجمه و اعزام دانشجویان به خارج کرد.
ــ او در سال 1850 اطلاعیه ای در روزنامه وقایع اتفاقیه نشر داد و از 30 نفر از پسران 14 تا 16 ساله اشراف دعوت کرد در مدرسه ثبت نام کنند. اما تعداد ثبت نام کنندگان به بیش از 150 نفر رسید که نشان دهنده علاقه اشراف به تحصیلات غربی بود. دارالفنون در 1851 افتتاح شد. نقشه آن را میرزا رضا مهندس (از دانشجویان تحصیل کرده انگلستان در زمان عباس میرزا) طراحی کرد. مدرسه شامل 50 اتاق برای معلمان و محصلان شهرستانی، سفره خانه، کتابخانه، آزمایشگاه، چاپخانه، استودیو عکاسی، کارگاه های مصنوعات و تالار تئاتر بود که بعداً به دلایل مذهبی تبدیل به نمازخانه شد. 7 رشته پیاده نظام، سواره نظام، توپخانه، طب و جراحی، فیزیک و شیمی، مهندسی، داروسازی و معدن شناسی، رشته‌های اصلی مدرسه بود. با این حال دروسی مانند تاریخ، جغرافیا و زبان‌های خارجی نیز تدریس می شد. دانش آموزان سالی سه بار امتحان می دادند و پس از 8 سال فارغ التحصیل می شدند.
🔸معلمان مدرسه بیشتر ایتالیایی و اتریشی بودند .امیر استخدام معلمان انگلیسی و روسی را منع کرده بود زیرا نمی خواست پای این کشورها در ایران به عرصه فرهنگی هم باز شود. برخی دانشجویان ایرانی که پیش تر در اروپا تحصیل کرده بودند هم به عنوان معلم استخدام شدند. در ابتدا هر کدام از معلمان خارجی یک مترجم داشت. معلم درس را به زبان فرانسه می داد و مترجم به فارسی برای دانش‌آموزان ترجمه می کرد. با این حال دانش‌‌آ موزان نیز موظف به یادگیری زبان فرانسه بودند. معلمان دارالفنون خدمات زیادی انجام دادند از جمله کارگاه های تولید شمع، کاغذ و باروت ساختند. دکتر پولاک معلم پزشکی ،بیمارستانی نظامی ساخت، کرزیر معلم هندسه، ارتفاع کوه دماوند را اندازه گرفت و به کمک ملکم، اولین خط تلگراف ایران را از دارالفنون تا کاخ گلستان کشید.
🔺پس از عزل امیرکبیر، میرزا آقاخان نوری و بریتانیایی ها سعی در بستن مدرسه داشتند اما ناصرالدین شاه قبول نکرد. زیرا حکومت به دولت‌مردانی با تحصیلات نوین نیاز داشت و شاه نمی خواست اروپاییان، ایران را کشوری عقب مانده بدانند. اشراف نیز تمایل به ادامه تحصیل فرزندانشان داشتند زیرا اهمیت آموزش مدرن را دریافته بودند. در کل نظر ناصرالدین شاه به مدرسه مثبت بود تا این که در سال 1861 به شاه اطلاع دادند، میرزا ملکم خان (یکی از معلمان) تشکیلاتی فراماسونری به نام فراموش خانه تأسیس کرد. اکثر محصلان و معلمان نیز عضو آن شده‌اند. از آن زمان شاه به دارالفنون بدبین شد. او علاوه بر تبعید ملکم، نظارت دقیقی بر محتوای درسی اعمال کرد و جلوی بسیاری از فعالیت‌های مدرسه را گرفت.
@omidesaba
ادامه مطلب👇👇