کوبیسم 👇👇👇
@omidesaba

🔹در معماری لوکوربوزیه5، معمار مشهور سوئیسی فرانسوی، آثاری در سبک کوبیسم خلق کرده است. در این آثار از حجم هایی که بر هم سوار می شوند و نیز احجام هندسی، در ساخت بنا استفاده شده است. در ادبیات هم کوبیسم طرفدارانی داشت و دارد، از جمله ی آنها ژان کوکتو6و ماکس ژاکوب 7فرانسوی را می توان نام برد. آنها با استفاده از تکرار کلمات و نوع چینش کلمات، اعتقاد داشتند که متن ادبی علاوه بر موضوع و مفهوم باید ترکیب زیبایی هم داشته باشد. همچنین در عکاسی هم عکاسان با چسباندن عکس های مختلف کنار هم یا با تقسیم یک عکس به قطعات کوچکتر و به هم ریختن فرم آنها، و زدودن تمرکز نقطه ای، سبک کوبیسم را در عکاسی استفاده کردند.
🔹در میان هنرمندان ایرانی که در سبک کوبیسم آثاری خلق کرده اند می توان از نقاشی های جلیل ضیاء پور نام برد.
1 - Louis Vauxcelles 2- Pablo Picasso 3- Georges Braque 4- Paul Cézanne 5- Le Corbusier 6- Jean Cocteau 7- Max Jacob
منابع:
هنر مدرن، نوربرت لینتن، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382
تاریخ هنر، ارنست گامبریج، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1385
دایرة المعارف هنر، رویین پاکباز، نشر فرهنگ معاصر، 1395

@omidesaba
www.omidesaba.com

✖️ جامعه چاپلوس پرور
✍️مصطفی ملکیان

🔹من بارها گفته ام در این جامعه چاپلوس پرور، در این جامعه ای که مدار آن مبتنی بر چاپلوسی است. شما از من چاپلوسی می کنید بعد یواش یواش با هر چاپلوسی کردن کمی مرا بادم می کنید، باد می کنید، باد می کنید، یواش یواش من غولی می شوم که مثل بختک روی سر خود شماها می افتم.
شما خودتان مرا گنده کرده اید، اگر هر کسی در برابر هر کس دیگری که می ایستد فقط به مقتضای حقیقت در مقام نظر و به مقتضای عدالت در مقام عمل با او سخن بگوید و با او عمل بکند هیچ کسی اصلا باد نمی شود که بعد روی ما بیافتد.
@omidesaba

مظفرالدین شاه و انجمن معارف
✍️گردآوری فاطمه کاملی
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇

📚#مقالات_بامداد_امید_صبا

🔸مظفرالدین شاه و انجمن معارف🔸
✍️فاطمه کاملی

♦️با روی کار آمدن مظفرالدین شاه، فضای عمومی کشور باز تر شد. او برخلاف پدرش، ناصرالدین شاه، طبع آرام و بی آزاری داشت و به اصلاحات علاقمند بود. وی در زمان ولایت عهدی در تبریز، دارالفنون مظفری را به تقلید از دارالفنون تهران ساخت و از رشدیه و مدارسش حمایت کرد. صدراعظم او، امین الدوله نیز از حامیان سرسخت اصلاحات آموزشی بوده و در دوره کوتاه صدارت خود، 9 مدرسه تاسیس کرد. این مسائل باعث شد تا دوره مظفرالدین شاه شاهد نهضتی گسترده در ساخت مدارس نوین باشد.
♦️اصلاحات، که پیش تر تنها از بالا به پایین و به وسیله شاه یا صدراعظم ها انجام می شد، برای اولین بار در این دوره، توسط رده های پایین تر صورت گرفت. اصلاح طلبان این دوره از اشراف، فارغ التحصیلان دارالفنون و دانشگاه های اروپایی، تجار و حتی علما بودند. و جالب تر آن که مردم عادی نیز برای اولین بار متقاضی تغییرات شدند. به همین علت در سال 1897 _ ۱۲۷۷ شمسی جمعی از صاحب منصبان و ثروتمندان علاقمند به اصلاحات، تصمیم گرفتند مدرسه ای خیریه برای ایتام و فقرا تاسیس کنند که غذا و کتاب مجانی هم در اختیار کودکان می گذاشت. این مدرسه علاوه بر علوم جدید، حرفه های کفاشی، کاغذسازی، قالیبافی و ... را نیز برای تامین معاش به دانش آموزان می آموخت.
♦️در سال 1898 _ ۱۲۷۸ شمسی بانیان مدرسه خیریه، شورایی به نام انجمن معارف تشکیل دادند که نقش مهمی در نهضت مدرسه سازی ایفا کرد. اولین هدف انجمن، قرار دادن آموزش نوین در اختیار همگان بود. بنابراین با توجه به اینکه هنوز محله های شهر بر اساس ثروت جداسازی نشده بود، اقشار فقیر، متوسط و ثروتمند در کنار هم در مدارس حضور داشتند. مثلا در مدرسه رشدیه تهران از 400 محصل، 250 نفر از فرزندان اشراف، 100 نفر از طبقه متوسط و 50 نفر از خانواده های فقیر بودند که رایگان در مدرسه درس می خواندند. سیاست انجمن به این صورت بود که به گونه ای از دانش آموزان ثروتمند، شهریه بگیرد که هزینه تحصیل رایگان دانش آموزان کم بضاعت هم تامین شود. مثلا قانون مدرسه افتتاحیه چنین بود که به ازای هر 100 دانش آموز ثروتمند، 25 دانش آموز کم بضاعت به رایگان ثبت نام شوند. به علاوه از همان آغاز، شاه، امین الدوله، تجار، کسبه و برخی علما من جمله شیخ هادی نجم آبادی، کمک های نقدی بسیاری به انجمن می کردند.
♦️با این حال تقاضا از طرف خانواده های فقیر به قدری بالا بود که انجمن، مدرسه خیریه شرف را با 200 نفر ظرفیت مخصوص محصلین نیازمند ساخت. علت اصلی تقاضا این بود که خانواده های نیازمند، پی برده بودند که فرزندانشان با تحصیلات مدرن آینده روشن تری خواهند داشت.
در کل طی 8 سال فعالیت، مجموعا 21 مدرسه به دست انجمن یا اعضای آن ساخته شد که از سرنوشت بسیاری از آن ها اطلاع دقیقی در دست نیست. زیرا تا قبل از مشروطه یا منحل شده و یا صرفا به محلی برای وقت گذرانی تبدیل شده بودند.
برنامه دیگر انجمن، تنظیم یک نظام جدید آموزشی شامل سه دوره ابتدایی، متوسطه و عالی بود که جایگزین نظام مکتب خانه ای شود. انجمن همچنین با احداث چاپخانه دولتی به چاپ کتاب های درسی هماهنگ روی آورد. مواد درسی به دو بخش علوم جدید مانند شیمی، فیزیک و زبان های خارجی و علوم قدیم مثل ادبیات فارسی، عربی، شرعیات و تاریخ تقسیم می شد و انجمن سعی داشت نوعی هماهنگی میان علوم جدید و قدیم ایجاد کند. علاوه بر این، انجمن، مدیران را موظف کرد از نظامنامه مدارس مبنی بر: استفاده از روش های نوین آموزش، نظم آموزشی جدید مثلا پوشیدن یونیفرم، گرفتن امتحانات در پایان هر ترم و ممنوعیت تنبیه بدنی پیروی کنند.
♦️از جمله اقدامات دیگر انجمن چاپ مقاله در روزنامه ها (که میان مردم جا باز کرده بوند) برای معرفی آموزش نوین، جمع آوری کتاب برای تاسیس کتابخانه ملی ایران و ساخت مدرسه اکابر برای رفع بی سوادی بزرگسالان بود که تماما با کمک امین الدوله، صدراعظم صورت گرفت.
پس از عزل امین الدوله فعالیت های اصلاحی دچار رکود شد و انجمن زیرنظر وزارت علوم قرار گرفت و خودمختاری اش را از دست داد. همچنین به علت درگیری های داخلی اعضا، دائمی نبودن حمایت شاه، کمبود بودجه، مخالفت اقشار سنتی و هرج و مرج در ولایات، انجمن نتوانست اقداماتش را به نواحی دیگر ایران گسترش دهد. با این حال توانست با دادن بودجه به مدارسی که طبق نظامنامه آن عمل می کردند، اکثر مدارس جدید را تحت نظارت خود در بیاورد. همچنین با گسترش آموزش مدرن در میان اقشار ضعیف، قشر تحصیل کرده ای را به وجود آورد که از اشراف نبودند. بنابرین علاقه بیشتری به اصلاحات پایه ای در حکومت داشتند. این قشر جدید بعدا در مشروطه و روی کار آمدن سلسله پهلوی نقش بسیار مهمی ایفا کرد.

📌 منابع:
آموزش، دین و گفتمان اصلاح فرهنگی/ مونیکا رینگر
مدارس جدید در دوره قاجاریه/ اقبال قاسمی پویا
@omidesaba
www.omidesaba.com

📚مقاله: #فلسفه_اگزیستانسیالیسم،_موضوع_و_روش

✍️#شیرزاد_گلشاهی_کریم

🔺اگزیستانسیالیست ها موضوع فلسفه را انسان می دانند و سعی می‌کنند با تأمل در هستی و وجود انسان (اگزیستانس انسان) فلسفه های خود را سامان دهند، به همین دلیل است که آنها را فلسفه‌های اگزیستانس یا فلسفه های وجودی می نامند. از نظر این متفکران، در فلسفه‌های غیراگزیستانسیالیستی، انسان تبدیل به موضوعِ تحقیقِ فلسفی یا علمی می‌شود، از این رو همواره میان تأملات فلسفی و انسان فاصله های زیادی وجود دارد. آنچه در علم به عنوان عینیت (objectivity) و بی طرفیِ دانشمند، مطرح است همان آفتی است که در فلسفه های غیراگزیستانسیالیستی نیز موجود است؛ گویی انسان در آزمایشگاه های اینان به شیِ مورد آزمایشی تبدیل می‌شود که فرد با نگریستن از دور به فعل و انفعالات، خصوصیات و ویژگی های انسان از او تعریفي به دست می دهد؛ مثلاً ارسطو با نگاه کردن به انسان و تحلیلِ او به دو بعدِ تفکر و جسم، انسان را حیوان ناطق تعریف کرد، در فلسفه های دیگر نیز قصه از همین قرار است. در این نگاه، فاصله گرفتن از موضوعِ تحقیق و نگاه بیطرفانه ی، علمی اصل مسلم فرض شده است. از نظر اگزیستانسیالیست ها چنین نگاهی به انسان مردود است. آن‌ها می‌گویند انسان نه فقط موضوعِ مورد مطالعه، بلکه موجودی همانند من است؛ وقتی در فلسفه های غیراگزیستانسیالیستی از انسان به عنوان حیوان ناطق یا حیوان ابزارساز یا حیوان تاریخی، سخن به میان می‌آید، آدمی هیچ همدلی ای با این نوع انسان ندارد، گویی از موجودی سخن به میان می آید که با او کاملاً بیگانه است. میان انسان این دسته از فیلسوفان و انسانی که می شناسیم، هیچ شباهت و قرابتی نیست.
🔸فلسفه‌های اگزیستانس می‌گویند ما از انسانی سخن می‌گوییم که رنج می کشد، اضطراب می برد، بر سر دوراهی های نفس گیر اخلاقی گیر می‌کند. در بسیاری از لحظات زندگی، دچار چه کنم چه کنم های بنیان سوز می شود؛ پشیمان می شود، همواره مجبور است دست به انتخاب بزنند. گاه از زندگی به ستوه می آید، گاه به امیدی رو به زندگی می آورد اما خیلی زود دل زده می‌شود. او سرخورده از زندگی، ملالت ِبودن 📌(هستی) را تجربه می‌کند. آدمیان موجودات تنهایی هستند، بی آنکه حتی از آنها پرسیده شود، تنهای تنها به این دنیا پرتاب می شوند. تنها بار مسئولیت زندگی را به دوش می‌کشند، تنها انتخاب می‌کنند و در پایان، تنهای تنها می میرند. انتخابهای بزرگ و حتی انتخابهای روزمره ی زندگی برای انسانها، جانکاه و دردناک است. سوگ بزرگ انسان، آن است که تنها موجودی است که می‌داند روزی خواهد مرد. اینها همه مخمصه های است که آدمی را احاطه کرده است و بیچاره او در حیرت است که به کدامین سو رو کند. قصه ی زندگی آدمی، تراژدی غمباری است که آغاز آن به دست خودِ شخص رقم نمی خورد. در طول زندگی رنج می برد و در پایان می میرد. بودن در میان دو نیستی، یکی در آغاز و دیگری در پایان؛ و چه سر گذشت غم انگیزی!
🔺از نظر اگزیستانسیالیست ها موضوعِ فلسفه همین انسان است؛ انسانی که گوشت و پوست و خون دارد. فیلسوفان اگزیستانس برای تامل فلسفی در باب انسان روش خاصی را نیز توصیه می کنند. از نظر این دسته از متفکران، انسانها دو نوع رابطه با موجودات واشیا پیرامون خود برقرار می‌کنند. رابطه ی📌 من ـ آن
و رابطه ی 📌من ـ تو.
🔸رابطه ی "من ـ آن" ، رابطه ای است که میان آدمیان و اشیا فاقد شعور و آگاهی برقرار می‌شود. در این رابطه، انسان یک ناظر بی‌طرف است که اقدام به شناسایی یک شی یا یک پدیده می کند.
🔸رابطه" من ـ تو"، رابطه ای است که میان انسان و یک موجود آگاه و باشعور برقرار می شود. در شناخت یک موجود با شعور آدمیان نیازمندِ شناختِ احساسات، عواطف، خوشایندها، بد آینده ها و سایر خصوصیات روحی و روانی او هستند؛ به عبارت دیگر از طریق شناخت آرزوها، غمها، اضطرابها و گوش فرا دادن به دردودلهای یک موجود با شعور اقدام به شناخت او می کنند. آدمی بدون درگیر شدن با ساحتهای وجودی و اگزیستانس طرف مقابل، نمی‌تواند مدعی ِشناخت او بشود، یعنی نمی تواند به عنوان یک ناظر بی‌طرف به انسان دیگر نگاه کند و از طریق بر شمردن خصوصیات ظاهری او مانند رنگ چشم، رنگ مو و برشمردن اندازه ی قدو یا با خبر دادن از وضعیت قلب و کلیه های او، مدعی شود که آن شخص را شناخته است.
اگزیستانسیالیست ها معتقدند فلسفه‌های دیگر برای شناخت انسان از روش من ـ آن، استفاده می‌کنند یعنی انسان را به یک شی تبدیل می کنند، در حالی که برای شناخت انسان باید از روش من ـ تو استفاده کرد.
🔺از نظر این متفکران برای شناخت انسانها یک تئوری کلی و سیستم فراگیر وجود ندارد به همین دلیل فلسفه‌های اگزیستانسیال، فلسفه هایی هستند که یک طرح یا برنامه کلی برای همه انسانها توصیه نمی کنند و معتقدند
♦آدمیان همیشه آزادند وحق انتخاب دارند تا هستی خود را بدست خود، بسازند.♦
@omidesaba
www.omidesaba.com

♦️هویت فکری

📗 «رابطه»

✍️محمد جعفر مصفا

🔺یکی از عوامل حفظ 📌 «هویت فکری» نفرت است. ما از محیط کودکی خود به شدت آزرده شده ایم و به همان میزان نسبت به آن نفرت در ما ایجاد شده است. این نفرت باید ارضاء گردد . یکی از شکل های ارضاء آن این است که بوسیله رفتار نمایشی بوسیله جمع کردن دکمه و کلاه و کمربند یک شخصیت سرهنگ گونه از خود بسازیم و آن را توی سر شخصیت دیگران بزنیم پول و شهرت و منصب و هنر و سخنوری و همه چیز من به هر شکل که باشد ماهیت دکمه و کلاه و کمربند را دارد. هدف باطنی و نهایی من این است که به هر شکل ممکن یک شخصیت مجلل با قدرت های خاص اجتماعی بسازم و آن را به تو عرضه، و توی سر شخصیت تو بکوبانم .
در طریق ارضاء نفرت خواه ناخواه یک مقدار خصوصیات در ما ایجاد می‌شود که یکی این است که از فریب و استثمار دیگران لذت می بریم. از شکلهای های فریب دیگران توسل به یک زندگی و رفتار نمایشی است آنچه در یک رابطه نمایشی به کار می‌آید ، هویت ارزشی است .نه اصالت انسان،
🔺اصالت انسان قابل تعبیر نیست و در رده ارزشها نمی گنجد تا بتوان آن را وسیله نمایش و رقابت قرار داد. برای انسانی که از فریب دیگران لذت می برد دلچسب تر است که از خودش یک وجود نمایشی بسازد و آن را وسیله رابطه با دیگران قرار دهد. به فرض اینکه در من کیفیتی به نام عشق و تواضع و احترام اصیل وجود داشته باشد دریغم می آید که در رابطه با تو از آنها مایه بگذارم . بنابر این می آیم و از عشق و احترام و تواضعِ نمایشی استفاده می کنم و می گویم به اندازه ستاره های آسمان تو را دوستت دارم .در صمیمیت و فضیلت هم در تمام روابط و در تمام زمینه‌ها نمایش را بر اصالت ترجیح می دهم زیرا از این کار لذت میبرم . تصور فریب تو به من لذت می‌دهد.
🔺میل فریب در انسان به قدری شدید است که حاضر است در ازای فریب دیگران هر رنج و بدبختی را تحمل کند. من اگر در تمام عمر در ترس حسرت نارضایی ناتوانی بدبختی و هر رنجی دیگر به سر برم، ولی تو را فریب بدهم که آدم شجاع و با شخصیت و خوشبخت و توانا هستم. در واقع برای خودم بدبختی میخرم که به تو نشان بدهم که خوشبختم. مگر «هویت فکری » علت تمام رنج های ما نیست؟ چرا آن را نگه داشته ایم ، برای اینکه به نمایش دیگران بگذاریم .
🔺بین خصوصیات 📌 «هـویت فکری» یک ارتباط زنجیره ای وجود دارد، از هر مهره آن مهره جدیدی بافته می شود . توسل به زندگی نمایشی انسان را در تمام ابعاد زندگی غیرفعال و غیر کارآمد می کند .
اصالت انسان یک کیفیت مستمر دارد. بنابراین کار ها و هدف های نشأت گرفته از آن نیز استمرار دارد پشت دارد ولی آنچه از هویت فکری نشات می گیرد کیفیت مقطع بودن و کیفیت📌«تک فعالیتی» دارد ، کیفیت بنداز و در رو دارد. آب جاری مستمر در یک نهر را با تعدادی سطل آب مقایسه کنید.
کارها و هدف ها و دانش ها و فعالیت‌های و همه چیز «هویت فکری» مثل سطل های آبی است که خالی می کنی و تمام‌ می شود .
@omidesaba
www.omidesaba.com

#مکتب_های_هنری
#امپرسیونیسم
✍️گردآوری و تالیف: #مرضیه_ازگلی
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇

#مکتب_های_هنری
#امپرسیونیسم


☑️ امپرسیونیسم در هنر به معنی دریافتگری، دریافت حسی و آنی و یا برداشت لحظه‌ای از یک تصویر است. در سال 1874 عده‌ای از هنرمندان نقاش فرانسوی در یک آتلیه‌ی عکاسی در پاریس نمایشگاهی با عنوان: «طلوع آفتاب: یک امپرسیون» که برگرفته از یکی از نقاشی‌های مونه نقاش فرانسوی بود، برگزار کردند. این نمایشگاه واکنش منتقدان را برانگیخت و با کنایه و برداشت از نام نمایشگاه، آنها را امپرسیونیست نامیدند؛ اما هنرمندان از این نام استقبال کردند و این نقطه‌ی آغاز یکی از جنبش‌های مهم هنری با نام امپرسیونیسم شد.
🔹برای امپرسیونیست‌ها آنچه اهمیت داشت دریافت لحظه‌ای هنرمند از تصویری بود که مشاهده می‌کرد. برای بیان این منظور لازم بود که هنرمند از ضربه‌های آنی قلم یا ابزارِ شکل‌دهی به حجم‌ها استفاده کند. در تابلوهایی که به سبک امپرسیونیسم کشیده شده است، ضربه‌های آنی قلم و بازی رنگ و به ویژه نور، دریافت می‌شود. هنرمندِ نقاشِ امپرسیونیست با به کار بردن رنگ‌های خالص، و ضربه‌های مداوم و پی در پی به بوم، فرصت ترکیب رنگ در خارج از تابلوی نقاشی را هم از خود سلب می‌کند. همه‌ی آنچه که دریافت می‌کند در همان لحظه به بوم و تابلوی نقاشی منتقل می‌شود.
اگر در گذشته هنرمند روبه‌روی یک صحنه از طبیعت ساعت‌ها و روزهای متوالی می‌نشست تا تصویری بی‌بدیل از آن چیزی که می‌بیند را به تصویر بکشد، هنرمند امپرسیونیست لازم می‌دید تا قبل از تغییر نور و گذشت زمان، تابلواش را به پایان برساند.
🔹اما تنها از نظر تکنیکی و شیوه و روش به تصویر کشیدنِ یک تصویر یا رویداد، هنرمندان امپرسیونیست متفاوت عمل نمی‌کردند. در واقع آن‌ها یه نوع بینش و نگرش جدید به زندگی و طبیعت را ارائه می‌کردند. از نظر آن‌ها چیزی ثابت در طبیعت وجود ندارد و هر تصویری که دیده می‌شود، ناپایدار و گذراست. تابلوهای امپرسیونیستی نمایشگر کشف و شهود و درک لحظه‌ای هنرمند از مکان و فضایی است که نقاشی می‌کند. به همین منظور در هنر امپرسیونیستی تأثیرات نور و فضا بیشتر از موضوعی که بیان می‌شود اهمیت دارد. دقت و ریزبینی این هنرمندان در ترکیب نور و رنگ تحسین برانگیز است، آن‌ها این دقت و موشکافی را صرف کشیدن دقیق خطوط و طراحی چهره‌ها نمی‌کردند. به همین دلیل اشیاء و چهره‌ها در این تابلوها محو است و خطوط مرزی اجسام تقریباً حذف شده‌اند.
🔹در تابلوهای امپرسیونیستی نور اهمیت بسیاری دارد، بیشتر مناظری که امپرسیونیست‌ها تصویر کرده‌اند، در زیر آفتاب تابان و یا در محاصره‌ی نور خورشید، کشیده شده است. به همین دلیل در تابلوهای آن‌ها سایه‌ها به ندرت دیده می‌شوند و اغلب اگر سایه‌ای هست، سیاه و خاکستری نیست. برای کشیدن سایه‌ها از رنگ‌های مکمل و رنگ خود اشیاء استفاده می‌کردند. در نگاه اول تابلوهای امپرسیونیست‌ها پر از لکه‌های رنگ‌های خالص است که حجم‌هایی را شکل می‌دهند. مدتی طول کشید تا بینندگان این تابلوها دریابند که باید این آثار را با فاصله‌ای بیشتر از فاصله‌ی معمول نگاه کنند برای درک یک تابلوی اکسپرسیونیستی، باید چند قدم از آن فاصله بگیرند تا معجزه‌ی این لکه‌های رنگی در پرتو نورهای درخشنده، در برابر چشمانشان اتفاق بیافتد. انگار در این فاصله است که انتقال تجربه‌ی حسی و بصری هنرمند به تماشاگر اتفاق می‌افتد. در واقع تکمیل کار هنری امپرسیونیست‌ها در مواجهه‌ی تماشاگر با آن اتفاق می‌افتد. مثلاً گاهی مجسمه‌ساز امپرسیونیست تکه‌ای از سنگ را دست نخورده باقی می‌گذاشت تا این گونه به نظر برسد که آنچه او در پی خلق آن است همچنان در حال شکل‌گیری است و بقیه‌ی کار در ذهن و نگاه تماشاگر تکمیل می‌شود.
@omidesaba
👇👇

مجسمه دست خدا 🔸 اثر آگوست رودن
امپرسیونیسم
👇👇👇

🔹از نظر امپرسیونیست‌ها هیچ چیز ثابت نبود و لحظه تصویری جدید توسط شخصی جدید، چه هنرمند و چه تماشاگر، خلق می‌شد.
🔹امپرسیونیست‌ها تأثیر به‌سزایی بر هنر مدرن در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قن بیستم برجای گذاشتند. هنرمندان همچنان مدیون کشف رنگ و خلوص رنگ و بازتاب نوری هستند که آن‌ها برای هنر به جای گذاشتند.
🔹از جمله آثار امپرسیونیست می‌توان به آثار نقاشی کلود مونه1، ادگار دگا2 و پیر آگوست رنوار3 اشاره کرد. در مجسمه‌سازی آثار آگوست رودن4 و در عکاسی می‌توان به آثار پاول السون5 اشاره کرد. در سینما هم امپرسیونیست‌ها معتقد بودند که همه عناصر فیلم باد در خدمت ریتم و نور باشد. این دو به اضافه‌ی بازیگر می‌توانند حس و مفهوم مورد نظر فیلمساز را در لحظه به بیننده منتقل کنند. فیلم «سمفونی دهم» ساخته‌ی ابل گانس6 از جمله آثار مهم سینمای امپرسیونیستی است.
🔹در ادبیات هم هدف نویسنده‌ی امپرسیونیست ثبت و روایت یک لحظه از زندگی است، لحظه‌ای که می گذرد. برای نویسنده‌ی امپرسیونیست لحظه‌ها است که اهمیت دارد نه پیرنگ و متعهد بودن ساختار روایی داستان. گوستاو فلوبر7 از نویسندگانی است که آثاری در این سبک نوشته است.
🔹از هنرمندان ایرانی که آثاری در سبک امپرسیونیست خلق کردند می‌توان از آثار نقاشی جعفر پتگر نام برد. در ادبیات و شعر سهراب سپهری را شاید بتوان شاعر امپرسیونیست ایرانی نامید.

1-Oscar-Claude Monet 2-Edgar Degas 3-Pierre-Auguste Renoir 4-Auguste Rodin 5-Paul Elson 6-Abel Gance 7-Gustave Flaubert

منابع
تاریخ هنر، ارنست گامبریج، ترجمه‌ی علی رامین، نشر نی، 1385
هنر مدرن، نوربرت لینتن، ترجمه‌ی علی رامین، نشر نی، 1382
دایرةالمعارف هنر، رویین پاکباز، فرهنگ معاصر، 1393
@omidesaba
www.omidesaba.com

📚#مکتب_های_هنری
✅ #دادائیسم
✍️ گردآوری : #مرضیه_ازگلی

📌 یکی از جنبش های مطرح هنری که در اوایل قرن بیستم سر و صدای بسیاری به پا کرد، دادائیسم بود.
حین جنگ جهانی اول، تعدادی از هنرمندان از نقاط مختلف اروپا به سوئیس که در جنگ بی طرف بود، پناه بردند و در آنجا گرد هم آمدند. یکی از مراکز فرهنگی این هنرمندان، کافه ولتر در شهر زوریخ بود که سبک دادا در آنجا توسط جمعی از هنرمندان شکل گرفت. این کافه توسط #هوگو_بال1 شاعر و موسیقیدان آلمانی تأسیس شده بود.
🔸 واژه ی «دادا» در فرانسه به معنی« اسب چوبی اسباب بازی است»؛ یکی از اقوال در مورد نام گذاری جنبش دادائیسم این است که پیروان این سبک می خواستند تا به بدویت و سادگی مواجهه ی کودک با دنیا بازگردند و از جدیت و استفاده از واژه های پرطمطراق و معانی به ظاهر عمیق در هنر، دوری کنند؛ اما عده ای دیگر این نام گذاری را تصادفی می دانند و اشاره می کنند که در یکی از محافل و گردهمآیی های کافه ولتر، عده ای با باز کردن تصادفیِ فرهنگ لغت به واژه ی دادا رسیدند. به هرحال خاستگاه این نام هر چه باشد به قاعده گریزی و دوری از جدیت و قانون در این جنبش اشاره دارد.
دادائیسم حاصل طغیان و سرخوردگی های ناشی از جنگ جهانی اول بود. دادائیست ها علیه تمدن و هر آنچه به ظاهر پیشرفت خوانده می شد و حاصلش ویرانی و از هم پاشیدگی بود، موضع می گرفتند. جنبش دادا در واقع حمله ی صریح و ساختارشکنانه به تمام قواعد و اصول قبلی است که توسط هنرمندان به رسمیت شناخته می شد. آنها خود می گفتند که دادا علیه همه چیز است حتی علیه دادا.
🔸 دادائیست ها ادعا داشتند که جنبش های پیشتاز هنری قبل و همزمان با آنها ممکن بود که در فرم و اجرا ساختارشکن باشند اما هیچ گاه به نفی هنر به عنوان وسیله ای ناکارآمد نپرداخته اند. چیزی که اساس و مبنای کار دادائیست ها بود. در واقع دادائیست ها خود را ضد هنر، به معنایی که تا آن زمان رایج بود، معرفی می کردند. آنها می گفتند که با وجود این همه ویرانی و از دست رفتن ارزش ها و جنگ بر سر منافع و رنج و آلام بشر، آیا هنر می تواند همچنان چیزی ارزشمند و کالایی درخورِ قدردانی تلقی شود؟
دادائیست ها ادعا داشتند که نمی خواهند اثری ماندگار خلق کنند، هدف آنها ثبت لحظه ای بود که هنرمند در آن زندگی می‌کرد.
🔸 از جمله ویژگی های دادائیسم، گستردگی آن در هنرهای مختلف است. هنرمندانی که با توجه به وضع موجود، جنگ و درگیری، قصد به چالش کشیدن اصول گذشته را داشتند. آنها بیشتر از این که در صدد خلق اثری جدید و مانا باشند، در پی به سؤال گرفتن اتفاق های موجود بودند. از نظر دادائیست ها نه فرم، نه محتوا، نه سبک و ویژگی و یا مهارت هنرمند در ترسیم اشکال، هیچ کدام هنر خلق نمی کند. فقط آنچه خود هنرمند آن را هنر می نامد، هنر است.
در فضای فکری دادا، شاعر و نویسنده با کنار هم گذاشتن قطعه های مختلف ادبی و کلمات پراکنده و گاه زننده، ترکیبی می سازد که بیانگر این نکته است که در دادا هیچ قانون و قاعده ای وجود ندارد و دادا از هر آنچه به نام نظم و قانون و اسلوب و ارزش در جامعه، معرفی شده است، بیزار است؛ هنرمند نقاش و مجسمه ساز دادا با کنار هم قرار دادن تصاویر یا حجم های مختلف، بر اساس «قاعده ی تصادف»، تصویری می ساخت که بیش از آن که مخاطب را با واقعیتی بصری مواجه کند به این نکته اشاره داشت که در پس این تصویر، هنرمندی مبتکر و سازنده وجود دارد که قید ارزش هایی با عناوین مهارت و چیره دستی را در خلق اثرش، زده است.
🔸 آفرینشگریِ هنرمند دادا به ممیزی، مهار احساس خویش و مهارت در تکنیک، وابسته نیست. چون دادئیسم با اصولِ هیچ تکنیک و ویژگی ای، ارزیابی نمی شود.
در واقع فلسفه ی هنرمند دادا این است که هیچ هنر مطلقی وجود ندارد، بلکه آنچه وجود دارد هنرمندی است که با استفاده از شیوه های مختلف و در اغلب مواقع تصادفی، اثری خلق می کند. اثری که معمولاً بنیادِ همه ی ارزش های هنری و فرهنگی قبلی را به سُخره می گیرد. پوچی و هیچ انگاری، خصوصیت بارز این سبک است.
مطابق نظر و اعتقاد هنرمندان دادا، در مواجهه با هنر دادا، مخاطب نباید مقلوب بازیِ پذیرش یا رَدِّ اثر شود، بلکه باید تنها یک سؤال کننده باشد. اصل مواجهه با هنر دادا شَک است، مخاطب باید به همه ی هنجارهای گذشته شک کند و سؤال بپرسد.
دادائیسم ابتدا در مونیخ پا گرفت و بعد در برلین آلمان با رنگ و بوی سیاسی بین هنرمندان بسیار پرطرفدار شد و همزمان در نیویورک نیز مورد استقبال هنرمندان قرار گرفت. همچنین در پاریس پایگاه فعالی پیدا کرد که بعدها آغازگر سبک سورئالیسم شد.
@omidesaba