با وجود تمام پیشرفت ها، گزارش های باقی مانده از مفتشین وزارت معارف، حاکی از وضع نامناسب مدارس است. اتاق های تنگ و تاریک، وضع بهداشتی و امنیتی وخیم، کیفیت پایین تدریس، کتب درسی ناهماهنگ، کمبود ابزار آموزشی مثل نقشه، آزمایشگاه و کمبود تعداد مدارس رایگان خصوصا برای کشوری که اکثریت قریب به اتفاق آن در بیسوادی به سر می بردند، نشان دهنده مشکلات ریشه ای بود. معلمان نیز آموزش دیده نبودند، برنامه تحصیلی واحد در کشور وجود نداشت و هر مدیری در مدرسه به خواست خودش عمل می کرد. مهمترین مشکل کماکان کمبود بودجه بود. زیرا دولت مقتدر مرکزی نبود که توان جمع مالیات را داشته باشد. در اواخر سده 13 شمسی، دولت قاجار رسما فراتر از تهران اقتداری نداشت. بنابرین مصوبات مجلس صرفا روی کاغذ باقی می ماند و عملی نمی شد. این وضعیت با کودتای اسفند 1299 توسط رضاخان و سید ضیاالدین طباطبایی تغییر اساسی پیدا کرد.
✔️ منابع
تاریخ موسسات تمدنی جدید در ایران/ حسین محبوبی اردکانی
مدارس جدید در دوره قاجار/ اقبال قاسمی پویا
@omidesaba
www.omidesaba.com
✔️ منابع
تاریخ موسسات تمدنی جدید در ایران/ حسین محبوبی اردکانی
مدارس جدید در دوره قاجار/ اقبال قاسمی پویا
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚#مکتب_های_هنری
✅ #فوویسم
✍️ گردآوری : #مرضیه_ازگلی
📌 جنبش فوویسم بین سال های 1898 تا 1908 در فرانسه شکل گرفت و از نخستین جنبش های پیشتاز هنری در قرن بیستم بود.
🔸 کلمه ی(fauves) در فرانسه به معنای حیوان وحشی است. این نام را لویی وُکسِل1 منتقد مشهور فرانسوی پس از بازدید از یک نمایشگاه نقاشی که عده ای هنرمند جوان آثارشان را به نمایش گذاشته بودند، برای این گروه گذاشت. آثاری که همه ی بازدید کنندگان را شگفت زده کرد. هنری ماتیس2 ، آندره دورَن3 و موریس دو ولامنک3، هسته ی اولیه ی این گروه را تشکیل می دادند.
🔸 ویژگی سبک کار آنها استفاده از رنگ های خالص و روشن به شیوه ای جسورانه بود. آنها اعتقاد داشتند که راه رستگاری هنر در دوری جستن از سبک و سیاق کلاسیک و اصول و قواعدی است که به صورت آکادمیک آموزش داده می شود.
فوویست ها مستقیماً از روی طبیعت آثارشان را خلق می کردند، اما این تقلید از طبیعت همراه با احساس های درونی و شخصی هنرمند در می آمیخت، چنان که نتیجه ی نهایی شباهتی به آنچه به ظاهر همه می بینند، نداشت. آنها با استفاده از رنگ ها و شکل های زمخت و زننده، می خواستند تا عواطف و احساسات بیننده را برانگیزند.
🔸 در تصاویر فوویست ها معمولاً موضوع موهن یا آزارنده ای به چشم نمی خورد، آنچه در آن دوران کار آنها را برای بیننده ها و منتقدان آزاردهنده می کرد، به هم ریختن قواعد طبیعت و استفاده از رنگ های غیر واقعی در آثارشان است. مثلاً استفاده از رنگ بنفش و آبی و سبز برای رنگ چهره ی افراد و همچنین حرکات تند و شتابزده ی قلم مو برای ترسیم اشکال در تابلوهای فووها، آثار آنها را برای بینندگان عادی ناآشنا و برای منتقدان آثار هنری گزافه گو و خارج از اصول و ظرافت می کرد.
فوویست ها به دلیل استفاده نکردن از ظرافت در طراحی و به کار بردن رنگ های تند و خالص، و ضربه های تند و بی مهابای قلم مو، به خشونت و بی ظرافتی در آثارشان متهم می شدند؛ اما آنها این شیوه و سبک را نتیجه ی بیان صادقانه ی احساس و عواطف درونی هنرمند، از پیرامون خودش می دانستند.
🔸 هنرمندان فوویسم اعتقاد داشتند که آنها تسلیمِ حسی هستند که در لحظه و آنی از تماشای منظره یا چهره ای دریافت می کنند. آنها هر گونه تخطی از نمایش این دریافت آنی را تصنع و دروغ می پنداشتند. به نظر آنها هنرمند احساسش را بی دخل و تصرف بیان می کند تا بر احساس بیننده اثر بگذارد. بنا بر این نظریه، آنها بر سبک اکسپرسیونیسم تأثیر زیادی گذاشتند.
استفاده از شکل های ساده و بی پیرایه از دیگر ویژگی های سبک فوویسم بود. این سادگی و خلاصه گویی در کارهای آنها اغلب به آثار نقاشی و حجمی به جا مانده از دوره های پیشین تاریخ و قبایل ابتدایی، شباهت دارد. آثاری که مورد علاقه ی هنرمندان فوویسم بود.
از نظرپیروان سبک فوویسم هنر باید پویا باشد و برای رسیدن به این پویایی باید از تصحیح چندباره ی اثر و صرف وقت برای اجرای ریزه کاری ها و ظرافت در آن، کاست و بیشتر به روح معنوی پیرامون شیء و موضوعی که یک منظره بیان می کند، پرداخت. خطوط اطراف پیکره ها و اشیاء در تصاویری که فوویست ها ترسیم می کردند، معمولاً با استفاده از رنگ کشیده می شد. حتی نور و سایه روشن ها هم با استفاده از رنگ های مکمل، کشیده می شدند. اختلاط رنگ ها و استفاده از طیف های مختلف یک رنگ در آثار فوویسم جایی ندارد.
بی ظرافتی عمدی و تلاش برای پر کردن تمام نقاط تابلو از رنگ، از خصوصیات بارز نقاشی های سبک فوویسم است. آنها معتقد بودن که با استفاده از حداکثر توان رنگی در یک تابلو، می توان به بیانِ حداکثری از احساس رسید.
جنبش فوویسم با این که مدت کوتاهی در ابتدای قرن بیستم عمر کرد، اما تأثیر بسزا و چشمگیری بر جنبش های هنری قرن بیستم به جا گذاشت.
🔸 از جمله آثار مشهوری که به سبک فوویسم کشیده شده اند می توان به تابلوی «مادام ماتیس» و مجسمه ی «میان تنه با سر»، اثر هنری ماتیس اشاره کرد. همچنین اغلب آثار رائول دوفی5 و ژرژ روئو6 در سبک فوویسم کشیده شده اند.
1- Louis Vauxelles 2- Henri Matisse 3- André Derain 4- Maurice de Vlaminck 5- Raoul Dufy 6- Georges Rouault
✔️ منابع:
📗 هنر مدرن، نوربرت لینتن، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382
📗 تاریخ هنر، ارنست گامبریج، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1385
📗 هنر در گذر زمان، هلن گاردنر، ترجمه ی محمد تقی فرامرزی، انتشارات نگاه، چاپ بیست و ششم، 1398
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
✅ #فوویسم
✍️ گردآوری : #مرضیه_ازگلی
📌 جنبش فوویسم بین سال های 1898 تا 1908 در فرانسه شکل گرفت و از نخستین جنبش های پیشتاز هنری در قرن بیستم بود.
🔸 کلمه ی(fauves) در فرانسه به معنای حیوان وحشی است. این نام را لویی وُکسِل1 منتقد مشهور فرانسوی پس از بازدید از یک نمایشگاه نقاشی که عده ای هنرمند جوان آثارشان را به نمایش گذاشته بودند، برای این گروه گذاشت. آثاری که همه ی بازدید کنندگان را شگفت زده کرد. هنری ماتیس2 ، آندره دورَن3 و موریس دو ولامنک3، هسته ی اولیه ی این گروه را تشکیل می دادند.
🔸 ویژگی سبک کار آنها استفاده از رنگ های خالص و روشن به شیوه ای جسورانه بود. آنها اعتقاد داشتند که راه رستگاری هنر در دوری جستن از سبک و سیاق کلاسیک و اصول و قواعدی است که به صورت آکادمیک آموزش داده می شود.
فوویست ها مستقیماً از روی طبیعت آثارشان را خلق می کردند، اما این تقلید از طبیعت همراه با احساس های درونی و شخصی هنرمند در می آمیخت، چنان که نتیجه ی نهایی شباهتی به آنچه به ظاهر همه می بینند، نداشت. آنها با استفاده از رنگ ها و شکل های زمخت و زننده، می خواستند تا عواطف و احساسات بیننده را برانگیزند.
🔸 در تصاویر فوویست ها معمولاً موضوع موهن یا آزارنده ای به چشم نمی خورد، آنچه در آن دوران کار آنها را برای بیننده ها و منتقدان آزاردهنده می کرد، به هم ریختن قواعد طبیعت و استفاده از رنگ های غیر واقعی در آثارشان است. مثلاً استفاده از رنگ بنفش و آبی و سبز برای رنگ چهره ی افراد و همچنین حرکات تند و شتابزده ی قلم مو برای ترسیم اشکال در تابلوهای فووها، آثار آنها را برای بینندگان عادی ناآشنا و برای منتقدان آثار هنری گزافه گو و خارج از اصول و ظرافت می کرد.
فوویست ها به دلیل استفاده نکردن از ظرافت در طراحی و به کار بردن رنگ های تند و خالص، و ضربه های تند و بی مهابای قلم مو، به خشونت و بی ظرافتی در آثارشان متهم می شدند؛ اما آنها این شیوه و سبک را نتیجه ی بیان صادقانه ی احساس و عواطف درونی هنرمند، از پیرامون خودش می دانستند.
🔸 هنرمندان فوویسم اعتقاد داشتند که آنها تسلیمِ حسی هستند که در لحظه و آنی از تماشای منظره یا چهره ای دریافت می کنند. آنها هر گونه تخطی از نمایش این دریافت آنی را تصنع و دروغ می پنداشتند. به نظر آنها هنرمند احساسش را بی دخل و تصرف بیان می کند تا بر احساس بیننده اثر بگذارد. بنا بر این نظریه، آنها بر سبک اکسپرسیونیسم تأثیر زیادی گذاشتند.
استفاده از شکل های ساده و بی پیرایه از دیگر ویژگی های سبک فوویسم بود. این سادگی و خلاصه گویی در کارهای آنها اغلب به آثار نقاشی و حجمی به جا مانده از دوره های پیشین تاریخ و قبایل ابتدایی، شباهت دارد. آثاری که مورد علاقه ی هنرمندان فوویسم بود.
از نظرپیروان سبک فوویسم هنر باید پویا باشد و برای رسیدن به این پویایی باید از تصحیح چندباره ی اثر و صرف وقت برای اجرای ریزه کاری ها و ظرافت در آن، کاست و بیشتر به روح معنوی پیرامون شیء و موضوعی که یک منظره بیان می کند، پرداخت. خطوط اطراف پیکره ها و اشیاء در تصاویری که فوویست ها ترسیم می کردند، معمولاً با استفاده از رنگ کشیده می شد. حتی نور و سایه روشن ها هم با استفاده از رنگ های مکمل، کشیده می شدند. اختلاط رنگ ها و استفاده از طیف های مختلف یک رنگ در آثار فوویسم جایی ندارد.
بی ظرافتی عمدی و تلاش برای پر کردن تمام نقاط تابلو از رنگ، از خصوصیات بارز نقاشی های سبک فوویسم است. آنها معتقد بودن که با استفاده از حداکثر توان رنگی در یک تابلو، می توان به بیانِ حداکثری از احساس رسید.
جنبش فوویسم با این که مدت کوتاهی در ابتدای قرن بیستم عمر کرد، اما تأثیر بسزا و چشمگیری بر جنبش های هنری قرن بیستم به جا گذاشت.
🔸 از جمله آثار مشهوری که به سبک فوویسم کشیده شده اند می توان به تابلوی «مادام ماتیس» و مجسمه ی «میان تنه با سر»، اثر هنری ماتیس اشاره کرد. همچنین اغلب آثار رائول دوفی5 و ژرژ روئو6 در سبک فوویسم کشیده شده اند.
1- Louis Vauxelles 2- Henri Matisse 3- André Derain 4- Maurice de Vlaminck 5- Raoul Dufy 6- Georges Rouault
✔️ منابع:
📗 هنر مدرن، نوربرت لینتن، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1382
📗 تاریخ هنر، ارنست گامبریج، ترجمه ی علی رامین، نشر نی، 1385
📗 هنر در گذر زمان، هلن گاردنر، ترجمه ی محمد تقی فرامرزی، انتشارات نگاه، چاپ بیست و ششم، 1398
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
نمایش رادیویی طنز
"قاتلی در اتاق خواب"
🔹زمان: ۱۹ دقیقه
🔸کاری از گروه نمایش مؤسسه فرهنگی بامداد امید صبا
دریافت از:
http://omidesaba.com/قاتلی-در-اتاق-خواب/
@omidesaba
👇👇👇
"قاتلی در اتاق خواب"
🔹زمان: ۱۹ دقیقه
🔸کاری از گروه نمایش مؤسسه فرهنگی بامداد امید صبا
دریافت از:
http://omidesaba.com/قاتلی-در-اتاق-خواب/
@omidesaba
👇👇👇
📚#مکتب_های_هنری
✅ #سمبوليسم
✍️ گردآوری : #مرضیه_ازگلی
📌 جنبش هنري سمبوليسم (نمادگرايي) بين سال هاي 1880 تا 1890 در فرانسه شكل گرفت. اين جنبش ابتدا يك مكتب ادبي- هنري بود و بين شاعران و نويسندگان طرفدار داشت و پس از آن در ميان هنرمندان موسيقي و تجسمي هم طرفداراني پيدا كرد. شارل بودلر1 شاعر فرانسوي از نخستين هنرمنداني بود كه به شيوه ي سمبوليسم شعر گفت و الهام بخش ديگر شاعران و نويسندگان اين سبك هنري شد. به گفته ي بودلر جهان جنگلي است پُر از نشانه ها و نمادها.
🔸 سمبوليسم در ابتدا در تقابل با رئاليسم و طبيعت گرايي امپرسيونيست ها شكل گرفت. سمبوليست ها اعتقاد داشتند كه هنر بايد چيزي فراتر از بازنمايي واقعيت باشد و بايد به جنبه هاي احساسي و غير قابل ديدينِ پديده ها هم توجه كند.
از نظر سمبوليست ها انسان ها همواره احساس ها و عقايدشان را در قالب نماد ها و نشانه ها بيان كرده اند. با نگاه به جوامع ابتدايي و بَدَوي اين نمود احساس و عقيده در سمبل ها يا توتم هاي قبايل قابل مشاهده است. اين گونه اشكال و تصاوير با اين كه برگرفته از واقعيت اند اما اشاره به چيزي و مفهومي دارند كه نمود عيني ندارد.
سمبوليست ها مي گفتند سر و كار هنر با جهان روزمره نيست، بلكه هنر ريشه در خيال و رويا دارد. بيان و زبان سمبوليست ها استفاده ي حداقلي از واقعيت، و دگرگون كردن نقش ها و تصاوير براي راه يافتن به رمز و راز ِ نهفته در اين اشكال است. در مقاله اي كه از ژان موره ئاس2 شاعر يوناني الاصل فرانسوي در سال 1886 در مجله ي فيگارو چاپ شد و به نوعي به بيانيه ي سمبوليست ها مشهور شد، اين گونه گفته شده است كه: جوهره ي اصلي و ماهيت هنر اين است كه انديشه در قالب احساس بيان شود و حقايق پنهان را براي مخاطب بازگو كند.
🔸 سمبوليست ها اعتقاد داشتند كه آنچه در هنرشان به آن مي پردازند نه تنها يك سبك هنري، كه بيانگر فلسفه و نوع نگاه آن ها به جهان است. سمبوليست ها تعارض بين جهان ماده و معنا را قبول نداشتند و اعتقاد داشتند كه اشياء پيرامون ما مفاهيمي عميق تر و بيش تر از آنچه مي بينيم دارند. هنرمندان سمبوليست در پي عينيت بخشيدن به اين مفاهيم پنهان در اشياء و نمايش رمز و رازها بودند. آن ها مي خواستند تا به عوامل دروني و احساس ها، صورتي تجسمي و عيني بدهند. آن ها اشياء را چيزهاي ثابتي نمي پنداشتند بلكه مي گفتند اين دنياي درون ماست كه در اشياء نمود پيدا مي كند و هر كدام از ما طبيعت و دنياي پيرامون خود را بنا بر احساس هاي درونمان تعبير و تفسير مي كنيم و آن ها چيزي خارج از ما نيستند.
🔸 در آثار هنرمندان سمبوليست هر تصوير يك نشانه است براي بيان معاني و آن ها از تصاوير گوناگون براي بيان مفاهيم مدنظرشان استفاده مي كردند. به عنوان نمونه مثلاً در آثار برخي از سمبوليست ها استفاده از تصاوير قديسين يا كودكان براي نشان دادن تصوير عشق و معصوميت و ايمان استفاده مي شد يا تصاوير حيوانات وحشي و درنده يا حيوانات زخمي و مرده، نشانه هايي از گناه و بدخويي بود. حتي استفاده از لباس مخصوص بر تن كسي يا جهت نگاهِ پرتره ي نقاشي شده يا استفاده از يك ريتم آشنا در موسيقي، همه در آثار سمبوليست ها به معاني ديگري غير آنچه به چشم مي آيند اشاره دارد.
استفاده از شخصيت هاي اساطيري و تاريخي و قهرمانان ملي و مذهبي در آثار سمبوليست ها بسيار ديده مي شود. آن ها از اين شخصيت ها براي بيان مفاهيمي چون شجاعت، عدالت، كمال، هويت، اصالت، شهوت، بي قيدي و غيره استفاده مي كردند.
هنرمندان تجسمي سمبوليست تأكيد بر استفاده از تكنيكي خاص نداشتند، آنچه بيشتر از تكنيك براي آن ها اهميت داشت، تبديل ذهنيت به عينيت بود و اين كار را با كنار هم گذاشتن تصاوير براي القاي يك حس و يا استفاده از يك تصوير به جاي يك مفهوم، انجام مي دادند؛ اما چون اغلب آن ها به جامعه و آينده بدبين بودند و به درماندگي و زوال جامعه ي مدرن اعتقاد داشتند، از رنگ هاي خنثي و سرد و يا رنگ هاي خالص و متضاد، استفاده مي كردند. همچنين در آثار شاعران و نويسندگان سمبوليست آنچه مشهود است، به كار بردن استعاره هاي مختلف و ايجاد ابهام و ايهام براي كمك به رازآلودگي و بيان معاني پشت كلمات، است.
گاهي اين نشانه ها تعبيرها فقط براي خود هنرمند قابل درك بود و تفسير ها و تعبيرهايي كه از سوي هنرمندان سمبوليست براي آثارشان ارائه مي شد، بيشتر جنبه ي شخصي و فردي داشت. گاهي هم با تكيه بر شكل هاي شناخته شده كه براي همه جامعه يك معني و تأويل تقريباً مشترك داشت، آثارشان را ارائه مي كردند.
@omidesaba
👇👇👇
✅ #سمبوليسم
✍️ گردآوری : #مرضیه_ازگلی
📌 جنبش هنري سمبوليسم (نمادگرايي) بين سال هاي 1880 تا 1890 در فرانسه شكل گرفت. اين جنبش ابتدا يك مكتب ادبي- هنري بود و بين شاعران و نويسندگان طرفدار داشت و پس از آن در ميان هنرمندان موسيقي و تجسمي هم طرفداراني پيدا كرد. شارل بودلر1 شاعر فرانسوي از نخستين هنرمنداني بود كه به شيوه ي سمبوليسم شعر گفت و الهام بخش ديگر شاعران و نويسندگان اين سبك هنري شد. به گفته ي بودلر جهان جنگلي است پُر از نشانه ها و نمادها.
🔸 سمبوليسم در ابتدا در تقابل با رئاليسم و طبيعت گرايي امپرسيونيست ها شكل گرفت. سمبوليست ها اعتقاد داشتند كه هنر بايد چيزي فراتر از بازنمايي واقعيت باشد و بايد به جنبه هاي احساسي و غير قابل ديدينِ پديده ها هم توجه كند.
از نظر سمبوليست ها انسان ها همواره احساس ها و عقايدشان را در قالب نماد ها و نشانه ها بيان كرده اند. با نگاه به جوامع ابتدايي و بَدَوي اين نمود احساس و عقيده در سمبل ها يا توتم هاي قبايل قابل مشاهده است. اين گونه اشكال و تصاوير با اين كه برگرفته از واقعيت اند اما اشاره به چيزي و مفهومي دارند كه نمود عيني ندارد.
سمبوليست ها مي گفتند سر و كار هنر با جهان روزمره نيست، بلكه هنر ريشه در خيال و رويا دارد. بيان و زبان سمبوليست ها استفاده ي حداقلي از واقعيت، و دگرگون كردن نقش ها و تصاوير براي راه يافتن به رمز و راز ِ نهفته در اين اشكال است. در مقاله اي كه از ژان موره ئاس2 شاعر يوناني الاصل فرانسوي در سال 1886 در مجله ي فيگارو چاپ شد و به نوعي به بيانيه ي سمبوليست ها مشهور شد، اين گونه گفته شده است كه: جوهره ي اصلي و ماهيت هنر اين است كه انديشه در قالب احساس بيان شود و حقايق پنهان را براي مخاطب بازگو كند.
🔸 سمبوليست ها اعتقاد داشتند كه آنچه در هنرشان به آن مي پردازند نه تنها يك سبك هنري، كه بيانگر فلسفه و نوع نگاه آن ها به جهان است. سمبوليست ها تعارض بين جهان ماده و معنا را قبول نداشتند و اعتقاد داشتند كه اشياء پيرامون ما مفاهيمي عميق تر و بيش تر از آنچه مي بينيم دارند. هنرمندان سمبوليست در پي عينيت بخشيدن به اين مفاهيم پنهان در اشياء و نمايش رمز و رازها بودند. آن ها مي خواستند تا به عوامل دروني و احساس ها، صورتي تجسمي و عيني بدهند. آن ها اشياء را چيزهاي ثابتي نمي پنداشتند بلكه مي گفتند اين دنياي درون ماست كه در اشياء نمود پيدا مي كند و هر كدام از ما طبيعت و دنياي پيرامون خود را بنا بر احساس هاي درونمان تعبير و تفسير مي كنيم و آن ها چيزي خارج از ما نيستند.
🔸 در آثار هنرمندان سمبوليست هر تصوير يك نشانه است براي بيان معاني و آن ها از تصاوير گوناگون براي بيان مفاهيم مدنظرشان استفاده مي كردند. به عنوان نمونه مثلاً در آثار برخي از سمبوليست ها استفاده از تصاوير قديسين يا كودكان براي نشان دادن تصوير عشق و معصوميت و ايمان استفاده مي شد يا تصاوير حيوانات وحشي و درنده يا حيوانات زخمي و مرده، نشانه هايي از گناه و بدخويي بود. حتي استفاده از لباس مخصوص بر تن كسي يا جهت نگاهِ پرتره ي نقاشي شده يا استفاده از يك ريتم آشنا در موسيقي، همه در آثار سمبوليست ها به معاني ديگري غير آنچه به چشم مي آيند اشاره دارد.
استفاده از شخصيت هاي اساطيري و تاريخي و قهرمانان ملي و مذهبي در آثار سمبوليست ها بسيار ديده مي شود. آن ها از اين شخصيت ها براي بيان مفاهيمي چون شجاعت، عدالت، كمال، هويت، اصالت، شهوت، بي قيدي و غيره استفاده مي كردند.
هنرمندان تجسمي سمبوليست تأكيد بر استفاده از تكنيكي خاص نداشتند، آنچه بيشتر از تكنيك براي آن ها اهميت داشت، تبديل ذهنيت به عينيت بود و اين كار را با كنار هم گذاشتن تصاوير براي القاي يك حس و يا استفاده از يك تصوير به جاي يك مفهوم، انجام مي دادند؛ اما چون اغلب آن ها به جامعه و آينده بدبين بودند و به درماندگي و زوال جامعه ي مدرن اعتقاد داشتند، از رنگ هاي خنثي و سرد و يا رنگ هاي خالص و متضاد، استفاده مي كردند. همچنين در آثار شاعران و نويسندگان سمبوليست آنچه مشهود است، به كار بردن استعاره هاي مختلف و ايجاد ابهام و ايهام براي كمك به رازآلودگي و بيان معاني پشت كلمات، است.
گاهي اين نشانه ها تعبيرها فقط براي خود هنرمند قابل درك بود و تفسير ها و تعبيرهايي كه از سوي هنرمندان سمبوليست براي آثارشان ارائه مي شد، بيشتر جنبه ي شخصي و فردي داشت. گاهي هم با تكيه بر شكل هاي شناخته شده كه براي همه جامعه يك معني و تأويل تقريباً مشترك داشت، آثارشان را ارائه مي كردند.
@omidesaba
👇👇👇
🔸 از جمله هنرمندان نقاش كه در سبك سمبوليسم آثاري دارند مي توان از گوستاو مورو3 و پووي دوشاوان4 فرانسوي، فرديناند هودلر5 نقاش سوئيسي و هوگو سيمبرگ6 نقاش فنلاندي و جوواني سگانتيني7 ايتاليايي نام برد. در ادبيات آثار شارل بودلر و آرتور رمبو8 فرانسوي، موريس مترلينگ9 بلژيكي و جيمز جويس10 رمان نويس ايرلندي، نام برد. در سينما و عكاسي هم مي توان به آثار لوئيس بونوئل11 فرانسوي و برخي آثار كريستف كيشلوفسكي12 لهستاني اشاره كرد.
در ايران هم سبك سمبوليسم در بين هنرمندان طرفداراني پيدا كرد از جمله برخي از شعرهاي نيما يوشيج و منوچهر آتشي و محمدعلي سپانلو، يدالله رويايي و نمايشنامه ها و داستان هاي غلامحسين ساعدي و بهرام صادقي و جلال آل احمد و ديگران از نمونه هاي برجسته ي استفاده از نمادگرايي در آثارشان هستند. همچنين در نقاشي و مجسمه سازي هم سبك سمبوليسم در ايران مورد توجه هنرمندان قرار گرفت و نمونه هاي برجسته و مشخص آن را در هنر هنرمندان پس از انقلاب بيشتر مي بينيم.
1- Charles Baudelaire 2- Jean Moréas 3- Gustave Moreau 4- Pierre Puvis de Chavannes 5- Ferdinand Hodler 6- Hugo Simberg 7- Giovanni Segantini 8- Arthur Rimbaud 9- Maurice Maeterlinck 10- James Joyce 11- Luis Buñuel 12- Krzysztof Kieślowski
✔️ منابع:
📗 هنر مدرن، نوربرت لينتن، ترجمه ي علي رامين، نشر ني، 1382
📗 دايرةالمعارف هنر، رويين پاكباز، فرهنگ معاصر،1380
📗 سبك ها و مكتب هاي هنري، ايان چيلورز و هارولد آزبورن، ترجمه ي فرهاد گشايش، نشر مارليك، 1386
@omidesaba
www.omidesaba.com
در ايران هم سبك سمبوليسم در بين هنرمندان طرفداراني پيدا كرد از جمله برخي از شعرهاي نيما يوشيج و منوچهر آتشي و محمدعلي سپانلو، يدالله رويايي و نمايشنامه ها و داستان هاي غلامحسين ساعدي و بهرام صادقي و جلال آل احمد و ديگران از نمونه هاي برجسته ي استفاده از نمادگرايي در آثارشان هستند. همچنين در نقاشي و مجسمه سازي هم سبك سمبوليسم در ايران مورد توجه هنرمندان قرار گرفت و نمونه هاي برجسته و مشخص آن را در هنر هنرمندان پس از انقلاب بيشتر مي بينيم.
1- Charles Baudelaire 2- Jean Moréas 3- Gustave Moreau 4- Pierre Puvis de Chavannes 5- Ferdinand Hodler 6- Hugo Simberg 7- Giovanni Segantini 8- Arthur Rimbaud 9- Maurice Maeterlinck 10- James Joyce 11- Luis Buñuel 12- Krzysztof Kieślowski
✔️ منابع:
📗 هنر مدرن، نوربرت لينتن، ترجمه ي علي رامين، نشر ني، 1382
📗 دايرةالمعارف هنر، رويين پاكباز، فرهنگ معاصر،1380
📗 سبك ها و مكتب هاي هنري، ايان چيلورز و هارولد آزبورن، ترجمه ي فرهاد گشايش، نشر مارليك، 1386
@omidesaba
www.omidesaba.com
📕 جامعه_ انسان شناسی ادیان
✍️ ترجمه و توضیح : #علیرضا_خدامی
👤نویسنده: #کلود_ریویر
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
✍️ ترجمه و توضیح : #علیرضا_خدامی
👤نویسنده: #کلود_ریویر
@omidesaba
www.omidesaba.com
👇👇👇
📕 جامعه _ انسان شناسی ادیان
✍️ترجمه و توضیح : #علیرضا_خدامی
👤نویسنده: #کلود_ریویر
کتاب جامعه ـ انسان شناسی ادیان حاصل سلسله درس ها و کنفرانس های پروفسور کلود ریویر در دانشگاه سوربن پاریس است. وی تلاش می کند ضمن ارائۀ فشرده ای از نظریه ها، مفاهیم و روش های انسان شناسی و جامعه شناسی ادیان و رویکردهای بنیادین این دو رشته، به بیان دستاوردهای پژوهشی جدید دربارۀ امر دینی بپردازد که از بسترهای بسیار گوناگون اجتماعی ـ فرهنگی گزینش کرده است. از این رو، پس از معرفی آرا و نظریات اندیشمندان کلاسیک (دورکیم، وبر، اُتو، فریزر، کایوا، موس، الیاده، لوی ـ استروس، باستید، دومزیل و ...)، برای فهم بهتر گونه گونی و پیچیدگی روزافزون بروز و نمودهای دین در جهان امروز، چارچوب های تحلیلی نوینی را پیش روی خواننده قرار می دهد. این کتاب نقاط قوت فراوانی دارد؛ ازجمله، بیان روان، روشن و آموزشی آن، گردآوری حجم گسترده ای از داده های میدانی قدیمی یا جدید و بررسی آن ها در پرتو انبوهی از نظریه های کلاسیک و مدرن انسان شناسی و جامعه شناسی دین در ظرف و زمینه های بسیار متفاوت تاریخی ـ فرهنگی و کوشش در جهت فهم تفاسیر متنوع و سیر تحولی آن ها، دغدغۀ رودررو قرار دادن رویکردها و نظریه های مربوط به امر دینی، شناخت دستاوردها و در عین حال نشان دادن کاستی های هر یک از این رویکردها و نظریه ها، دقت و ظرافت در معرفت شناسی باورها و اعمال دینی، مدل سازی مناسک، واکاوی جادو و سِحر، و گشایش مسیرهای جدید پژوهشی به فراخور دگردیسی های رخ داده در میدان دینی. کتاب حاضر همچنین حاوی نکات ارزندۀ فراوانی، فراسوی حوزۀ دین، برای پژوهشگران رشته های جامعه شناسی و انسان شناسی است. بدون تردید، نه تنها علاقه مندان به گرایش های دیگر این دو رشته، همانند معرفت، سیاسی و پزشکی، نکات درخوری را در آن خواهند یافت، بلکه پژوهشگران رشته هایی همچون فلسفه، علوم سیاسی و روان شناسی نیز، به دلیل دیدگاه میان رشته ای نویسنده، می توانند از یافته های آن بهرۀ فراوان ببرند.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ترجمه و توضیح : #علیرضا_خدامی
👤نویسنده: #کلود_ریویر
کتاب جامعه ـ انسان شناسی ادیان حاصل سلسله درس ها و کنفرانس های پروفسور کلود ریویر در دانشگاه سوربن پاریس است. وی تلاش می کند ضمن ارائۀ فشرده ای از نظریه ها، مفاهیم و روش های انسان شناسی و جامعه شناسی ادیان و رویکردهای بنیادین این دو رشته، به بیان دستاوردهای پژوهشی جدید دربارۀ امر دینی بپردازد که از بسترهای بسیار گوناگون اجتماعی ـ فرهنگی گزینش کرده است. از این رو، پس از معرفی آرا و نظریات اندیشمندان کلاسیک (دورکیم، وبر، اُتو، فریزر، کایوا، موس، الیاده، لوی ـ استروس، باستید، دومزیل و ...)، برای فهم بهتر گونه گونی و پیچیدگی روزافزون بروز و نمودهای دین در جهان امروز، چارچوب های تحلیلی نوینی را پیش روی خواننده قرار می دهد. این کتاب نقاط قوت فراوانی دارد؛ ازجمله، بیان روان، روشن و آموزشی آن، گردآوری حجم گسترده ای از داده های میدانی قدیمی یا جدید و بررسی آن ها در پرتو انبوهی از نظریه های کلاسیک و مدرن انسان شناسی و جامعه شناسی دین در ظرف و زمینه های بسیار متفاوت تاریخی ـ فرهنگی و کوشش در جهت فهم تفاسیر متنوع و سیر تحولی آن ها، دغدغۀ رودررو قرار دادن رویکردها و نظریه های مربوط به امر دینی، شناخت دستاوردها و در عین حال نشان دادن کاستی های هر یک از این رویکردها و نظریه ها، دقت و ظرافت در معرفت شناسی باورها و اعمال دینی، مدل سازی مناسک، واکاوی جادو و سِحر، و گشایش مسیرهای جدید پژوهشی به فراخور دگردیسی های رخ داده در میدان دینی. کتاب حاضر همچنین حاوی نکات ارزندۀ فراوانی، فراسوی حوزۀ دین، برای پژوهشگران رشته های جامعه شناسی و انسان شناسی است. بدون تردید، نه تنها علاقه مندان به گرایش های دیگر این دو رشته، همانند معرفت، سیاسی و پزشکی، نکات درخوری را در آن خواهند یافت، بلکه پژوهشگران رشته هایی همچون فلسفه، علوم سیاسی و روان شناسی نیز، به دلیل دیدگاه میان رشته ای نویسنده، می توانند از یافته های آن بهرۀ فراوان ببرند.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✅ #تحلیل_محتوا (مبانی روش شناسی)
✍️ مترجم : #هوشنگ_نایبی
ناشر: #نشر_نی
📌 تحلیل محتوا یکی از مهم ترین روش های تحقیق در علوم اجتماعی و به ویژه در ارتباطات است که در پی شناخت داده ها نه به منزله مجموعه ای از رویدادهای مادی، بل به منزله پدیده های نمادین است و بدون ایجاد اخلال در واقعیت اجتماعی به تحلیل آنها می پردازد.
در این کتاب مبانی روش شناسی و عناصر کلیدی تحلیل محتوا که در کاربرد آن باید مورد توجه قرار داد به طور مبسوط ارائه میگردد.
کتاب با تاریخچه مختصر تحلیل محتوا، تعریف و چهارچوب مفهومی آن آغاز میشود. سپس کارهایی را که می توان با تکنیک های تحلیل محتوا انجام داد و کارهایی را که نمی توان با آن انجام داد به میان می آید. آن گاه در طرح منطقی تحلیل محتوا شیوه طرح ریزی واحدهای تحلیل مطرح میشود و فرآیندهای روشن و قابل فهم ضبط داده ها و نیز داده ها و سازه های استنباطی مقتضی برای طرح ریزی برنامه تحقیق عنوان میشود سپس کاربرد فراوانی، پیوستگی، وابستگی، تحلیل تمایزات و خوشه بندی و طبقه بندی متن به میان می آید و مهم تز از همه در این کتاب تکنیک های جدیدی برای پایایی و اعتبار تحلیل محتوا مطرح میشود که در این زمینه استانداردی برای دانشجویان و محققان است.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ مترجم : #هوشنگ_نایبی
ناشر: #نشر_نی
📌 تحلیل محتوا یکی از مهم ترین روش های تحقیق در علوم اجتماعی و به ویژه در ارتباطات است که در پی شناخت داده ها نه به منزله مجموعه ای از رویدادهای مادی، بل به منزله پدیده های نمادین است و بدون ایجاد اخلال در واقعیت اجتماعی به تحلیل آنها می پردازد.
در این کتاب مبانی روش شناسی و عناصر کلیدی تحلیل محتوا که در کاربرد آن باید مورد توجه قرار داد به طور مبسوط ارائه میگردد.
کتاب با تاریخچه مختصر تحلیل محتوا، تعریف و چهارچوب مفهومی آن آغاز میشود. سپس کارهایی را که می توان با تکنیک های تحلیل محتوا انجام داد و کارهایی را که نمی توان با آن انجام داد به میان می آید. آن گاه در طرح منطقی تحلیل محتوا شیوه طرح ریزی واحدهای تحلیل مطرح میشود و فرآیندهای روشن و قابل فهم ضبط داده ها و نیز داده ها و سازه های استنباطی مقتضی برای طرح ریزی برنامه تحقیق عنوان میشود سپس کاربرد فراوانی، پیوستگی، وابستگی، تحلیل تمایزات و خوشه بندی و طبقه بندی متن به میان می آید و مهم تز از همه در این کتاب تکنیک های جدیدی برای پایایی و اعتبار تحلیل محتوا مطرح میشود که در این زمینه استانداردی برای دانشجویان و محققان است.
@omidesaba
www.omidesaba.com