بامداد امید صبا

📚#مکتب_های_هنری
✅ #سمبوليسم
✍️ گردآوری : #مرضیه_ازگلی

📌 جنبش هنري سمبوليسم (نمادگرايي) بين سال هاي 1880 تا 1890 در فرانسه شكل گرفت. اين جنبش ابتدا يك مكتب ادبي- هنري بود و بين شاعران و نويسندگان طرفدار داشت و پس از آن در ميان هنرمندان موسيقي و تجسمي هم طرفداراني پيدا كرد. شارل بودلر1 شاعر فرانسوي از نخستين هنرمنداني بود كه به شيوه ي سمبوليسم شعر گفت و الهام بخش ديگر شاعران و نويسندگان اين سبك هنري شد. به گفته ي بودلر جهان جنگلي است پُر از نشانه ها و نمادها.
🔸 سمبوليسم در ابتدا در تقابل با رئاليسم و طبيعت گرايي امپرسيونيست ها شكل گرفت. سمبوليست ها اعتقاد داشتند كه هنر بايد چيزي فراتر از بازنمايي واقعيت باشد و بايد به جنبه هاي احساسي و غير قابل ديدينِ پديده ها هم توجه كند.
از نظر سمبوليست ها انسان ها همواره احساس ها و عقايدشان را در قالب نماد ها و نشانه ها بيان كرده اند. با نگاه به جوامع ابتدايي و بَدَوي اين نمود احساس و عقيده در سمبل ها يا توتم هاي قبايل قابل مشاهده است. اين گونه اشكال و تصاوير با اين كه برگرفته از واقعيت اند اما اشاره به چيزي و مفهومي دارند كه نمود عيني ندارد.
سمبوليست ها مي گفتند سر و كار هنر با جهان روزمره نيست، بلكه هنر ريشه در خيال و رويا دارد. بيان و زبان سمبوليست ها استفاده ي حداقلي از واقعيت، و دگرگون كردن نقش ها و تصاوير براي راه يافتن به رمز و راز ِ نهفته در اين اشكال است. در مقاله اي كه از ژان موره ئاس2 شاعر يوناني الاصل فرانسوي در سال 1886 در مجله ي فيگارو چاپ شد و به نوعي به بيانيه ي سمبوليست ها مشهور شد، اين گونه گفته شده است كه: جوهره ي اصلي و ماهيت هنر اين است كه انديشه در قالب احساس بيان شود و حقايق پنهان را براي مخاطب بازگو كند.
🔸 سمبوليست ها اعتقاد داشتند كه آنچه در هنرشان به آن مي پردازند نه تنها يك سبك هنري، كه بيانگر فلسفه و نوع نگاه آن ها به جهان است. سمبوليست ها تعارض بين جهان ماده و معنا را قبول نداشتند و اعتقاد داشتند كه اشياء پيرامون ما مفاهيمي عميق تر و بيش تر از آنچه مي بينيم دارند. هنرمندان سمبوليست در پي عينيت بخشيدن به اين مفاهيم پنهان در اشياء و نمايش رمز و رازها بودند. آن ها مي خواستند تا به عوامل دروني و احساس ها، صورتي تجسمي و عيني بدهند. آن ها اشياء را چيزهاي ثابتي نمي پنداشتند بلكه مي گفتند اين دنياي درون ماست كه در اشياء نمود پيدا مي كند و هر كدام از ما طبيعت و دنياي پيرامون خود را بنا بر احساس هاي درونمان تعبير و تفسير مي كنيم و آن ها چيزي خارج از ما نيستند.
🔸 در آثار هنرمندان سمبوليست هر تصوير يك نشانه است براي بيان معاني و آن ها از تصاوير گوناگون براي بيان مفاهيم مدنظرشان استفاده مي كردند. به عنوان نمونه مثلاً در آثار برخي از سمبوليست ها استفاده از تصاوير قديسين يا كودكان براي نشان دادن تصوير عشق و معصوميت و ايمان استفاده مي شد يا تصاوير حيوانات وحشي و درنده يا حيوانات زخمي و مرده، نشانه هايي از گناه و بدخويي بود. حتي استفاده از لباس مخصوص بر تن كسي يا جهت نگاهِ پرتره ي نقاشي شده يا استفاده از يك ريتم آشنا در موسيقي، همه در آثار سمبوليست ها به معاني ديگري غير آنچه به چشم مي آيند اشاره دارد.
استفاده از شخصيت هاي اساطيري و تاريخي و قهرمانان ملي و مذهبي در آثار سمبوليست ها بسيار ديده مي شود. آن ها از اين شخصيت ها براي بيان مفاهيمي چون شجاعت، عدالت، كمال، هويت، اصالت، شهوت، بي قيدي و غيره استفاده مي كردند.
هنرمندان تجسمي سمبوليست تأكيد بر استفاده از تكنيكي خاص نداشتند، آنچه بيشتر از تكنيك براي آن ها اهميت داشت، تبديل ذهنيت به عينيت بود و اين كار را با كنار هم گذاشتن تصاوير براي القاي يك حس و يا استفاده از يك تصوير به جاي يك مفهوم، انجام مي دادند؛ اما چون اغلب آن ها به جامعه و آينده بدبين بودند و به درماندگي و زوال جامعه ي مدرن اعتقاد داشتند، از رنگ هاي خنثي و سرد و يا رنگ هاي خالص و متضاد، استفاده مي كردند. همچنين در آثار شاعران و نويسندگان سمبوليست آنچه مشهود است، به كار بردن استعاره هاي مختلف و ايجاد ابهام و ايهام براي كمك به رازآلودگي و بيان معاني پشت كلمات، است.
گاهي اين نشانه ها تعبيرها فقط براي خود هنرمند قابل درك بود و تفسير ها و تعبيرهايي كه از سوي هنرمندان سمبوليست براي آثارشان ارائه مي شد، بيشتر جنبه ي شخصي و فردي داشت. گاهي هم با تكيه بر شكل هاي شناخته شده كه براي همه جامعه يك معني و تأويل تقريباً مشترك داشت، آثارشان را ارائه مي كردند.
@omidesaba
👇👇👇

128 views10:19