✅ نوسازی کشور به تشکیلات اداری مدرن و به دنبال آن کارمندان و کارگزارانی نیازمند بود که بتوانند سیستم جدید را اداره کنند. به همین منظور رضاشاه به محض روی کارآمدن دولتش اعزام دانشجویان به خارج از کشور را در دستور کار خود قرار داد و بودجه ی هنگفتی برای آین امر در نظر گرفت. بسیاری از دانشجویان اعزامی در این دوره به چهره های برجستۀ علمی و صنعتی ایران تبدیل شدند که توانستند در مدت زمان اندک زمینۀ پیشرفت های فراوانی را برای ایران مدرن فراهم کنند ؛ با این حال این دانشجویان و فعالیت هایشان در خارج از کشور همواره از نگرانی های شاه و دربار بود.
رضاشاه تمایل داشت تا این افراد تنها علوم و فنون را از غربی ها بیاموزند و از گنجینۀ مفاهیم آزادی خواهانۀ آن ها غنیمتی به ایران نیاورند. اما چنین چیزی طبعا امکان ناپذیر بود. دانشجویان ایرانی همچون پیشینیان به محض ورود به خاک اروپا و آمریکا آزادی جوامع غربی را با ایران مقایسه میکردند. حال،دموکراسی پیش روی آن ها بود که با جامعۀ استبداد زدۀ ایران بسیار تفاوت داشت. ایران پس از پشت سر گذاشتن تجربۀ انقلاب مشروطه که با بحران های داخلی و درگیری های قومی همراه شد و سپس با جنگ جهانی اول به آشفتگی تمام گرفتار شده بود اکنون تحت سلطۀ دیکتاتور تجدد خواهی قرار داشت که مولفه های مشروطیت را یکی پس از دیگری زیر پا گذاشته بود. همۀ این ها در نهایت موجب شد تا موجی از نارضایتی در میان دانشجویان ایرانی مقیم در کشور آلمان به راه بیوفتد.
اعتراضات دانشجویان در این دوره فاقد سازماندهی مشخص بود. آنچه آنان را به حرکت وا داشته بود بیزاری از دولت های بیگانه به ویژه انگلستان و روسیه بود. دانشجویان، رضاشاه را دست نشاندۀ انگلیسی ها میدانستند و این تفکر بتدریج در نشریات دانشجویی ، ابتدا در خارج از کشور و در ادامه در داخل نیز منتشر می شدند و اقدامات دولت پهلوی به باد انتقاد گرفته می شد .
از اواخر دوران پادشاهی احمدشاه قاجار تفکرات مارکسیستی به تدریج به ایران وارد شده بود. پس از انقلاب اکتبر سال 1917م یکی از سیاست های دولت شوروی گسترش دامنۀ کمونیسم بود و بدین منظور گروهی از دانشجویان ایرانی به این ایدئولوژی علاقه نشان دادند. این گروه پس از به قدرت رسیدن رضاشاه، در مجله ” دنیا ” که توسط دکتر تقی ارانی منتشر می شد ، به ترویج افکار خویش پرداختند . رضاشاه در مقابل این گروه ها هیچگونه انعطافی از خود نشان نداد و از همان ابتدا دست به سرکوب آن ها زد. او دستور داد تا اعضای گروه معروف به 53 نفر (که عمدتا از دانشجویان دانشگاه تهران بودند) به جرم تبلیغ عقاید کمونیستی بازداشت شوند. به دنبال این مساله قوانین سفت و سختی ایجاد کرد تا از گسترش نفوذ چپ در ایران جلوگیری کند.
درسال 1309 دانشجویان ایرانی مقیم اروپا کنگره ای در کلن تشکیل دادند و با محکوم کردن اقدامات دولت رضاشاه، خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و ایجاد جمهوری شدند و در سال بعد گروهی از دانشجویان مقیم مونیخ که با اعضای باقیمانده فرقه کمونیست ایران همکاری نزدیکی داشتند ، نشریه جدیدی به نام “پیکار” منتشرکردند . محتوای نشریه پیکار ضد دیکتاتور ی و نشر اندیشه جمهوری خواهی بود. آن ها در مقالات و مطالب خود از مردم میخواستند تا در برابر حکومت مقاومت کنند و بر ضد رضاشاه قیام کنند. آن ها در این نشریات تمام اقدامات عمرانی رضاشاه در کشور مانند احداث خط راه آهن سراسری را یک توطئه میدانستند که توسط دولت استعماری انگلستان طراحی شده اند و هدف آن ها چیزی جز فریب افکار عمومی نبوده است.
اما این فعالیت ها با توجه به حساسیت رضاشاه خیلی زود واکنش حکومت ایران را برانگیخت. رضاشاه ، دولت آلمان را وادار کرد تا از انتشار مجالت و روزنامه هایی که در آن ها مطالبی ضد حکومت او به چاپ می رسید جلوگیری کنند و به دنبال آن مجلس ملی قانونی تصویب کرد که بر اساس آن ، اعضای سازمان هایی که ” پادشاهی مشروطه ” را به خطر می انداختند یا “مرام اشتراکی” را تبلیغ می کردند به 2 تا 10 سال زندان محکوم می شدند .
در سال 1928 میلادی، تیمورتاش وزیر دربار ایران به سفارت آلمان رفت تا دستورات شاه را به دولت آلمان ابلاغ کند.
دانشجویان مقیم در آلمان، تظاهرات علیه رضاشاه برگزار کردند و گزارش های ضد حکومتی خود را به زبان های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی تهیه و برای مطبوعات آلمان ارسال کردند. انتشار این گزارش ها موجب تیرگی روابط ایران و آلمان شد .
این اتفاقات، رضاشاه را نسبت به فعالیت های دانشجویان محتاط تر کرد و این مساله موجب شد تا در سیاست اعزام دانشجو به خارج از کشور محدودیت هایی به وجود بیاورد.
@omidesaba
http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
رضاشاه تمایل داشت تا این افراد تنها علوم و فنون را از غربی ها بیاموزند و از گنجینۀ مفاهیم آزادی خواهانۀ آن ها غنیمتی به ایران نیاورند. اما چنین چیزی طبعا امکان ناپذیر بود. دانشجویان ایرانی همچون پیشینیان به محض ورود به خاک اروپا و آمریکا آزادی جوامع غربی را با ایران مقایسه میکردند. حال،دموکراسی پیش روی آن ها بود که با جامعۀ استبداد زدۀ ایران بسیار تفاوت داشت. ایران پس از پشت سر گذاشتن تجربۀ انقلاب مشروطه که با بحران های داخلی و درگیری های قومی همراه شد و سپس با جنگ جهانی اول به آشفتگی تمام گرفتار شده بود اکنون تحت سلطۀ دیکتاتور تجدد خواهی قرار داشت که مولفه های مشروطیت را یکی پس از دیگری زیر پا گذاشته بود. همۀ این ها در نهایت موجب شد تا موجی از نارضایتی در میان دانشجویان ایرانی مقیم در کشور آلمان به راه بیوفتد.
اعتراضات دانشجویان در این دوره فاقد سازماندهی مشخص بود. آنچه آنان را به حرکت وا داشته بود بیزاری از دولت های بیگانه به ویژه انگلستان و روسیه بود. دانشجویان، رضاشاه را دست نشاندۀ انگلیسی ها میدانستند و این تفکر بتدریج در نشریات دانشجویی ، ابتدا در خارج از کشور و در ادامه در داخل نیز منتشر می شدند و اقدامات دولت پهلوی به باد انتقاد گرفته می شد .
از اواخر دوران پادشاهی احمدشاه قاجار تفکرات مارکسیستی به تدریج به ایران وارد شده بود. پس از انقلاب اکتبر سال 1917م یکی از سیاست های دولت شوروی گسترش دامنۀ کمونیسم بود و بدین منظور گروهی از دانشجویان ایرانی به این ایدئولوژی علاقه نشان دادند. این گروه پس از به قدرت رسیدن رضاشاه، در مجله ” دنیا ” که توسط دکتر تقی ارانی منتشر می شد ، به ترویج افکار خویش پرداختند . رضاشاه در مقابل این گروه ها هیچگونه انعطافی از خود نشان نداد و از همان ابتدا دست به سرکوب آن ها زد. او دستور داد تا اعضای گروه معروف به 53 نفر (که عمدتا از دانشجویان دانشگاه تهران بودند) به جرم تبلیغ عقاید کمونیستی بازداشت شوند. به دنبال این مساله قوانین سفت و سختی ایجاد کرد تا از گسترش نفوذ چپ در ایران جلوگیری کند.
درسال 1309 دانشجویان ایرانی مقیم اروپا کنگره ای در کلن تشکیل دادند و با محکوم کردن اقدامات دولت رضاشاه، خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و ایجاد جمهوری شدند و در سال بعد گروهی از دانشجویان مقیم مونیخ که با اعضای باقیمانده فرقه کمونیست ایران همکاری نزدیکی داشتند ، نشریه جدیدی به نام “پیکار” منتشرکردند . محتوای نشریه پیکار ضد دیکتاتور ی و نشر اندیشه جمهوری خواهی بود. آن ها در مقالات و مطالب خود از مردم میخواستند تا در برابر حکومت مقاومت کنند و بر ضد رضاشاه قیام کنند. آن ها در این نشریات تمام اقدامات عمرانی رضاشاه در کشور مانند احداث خط راه آهن سراسری را یک توطئه میدانستند که توسط دولت استعماری انگلستان طراحی شده اند و هدف آن ها چیزی جز فریب افکار عمومی نبوده است.
اما این فعالیت ها با توجه به حساسیت رضاشاه خیلی زود واکنش حکومت ایران را برانگیخت. رضاشاه ، دولت آلمان را وادار کرد تا از انتشار مجالت و روزنامه هایی که در آن ها مطالبی ضد حکومت او به چاپ می رسید جلوگیری کنند و به دنبال آن مجلس ملی قانونی تصویب کرد که بر اساس آن ، اعضای سازمان هایی که ” پادشاهی مشروطه ” را به خطر می انداختند یا “مرام اشتراکی” را تبلیغ می کردند به 2 تا 10 سال زندان محکوم می شدند .
در سال 1928 میلادی، تیمورتاش وزیر دربار ایران به سفارت آلمان رفت تا دستورات شاه را به دولت آلمان ابلاغ کند.
دانشجویان مقیم در آلمان، تظاهرات علیه رضاشاه برگزار کردند و گزارش های ضد حکومتی خود را به زبان های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی تهیه و برای مطبوعات آلمان ارسال کردند. انتشار این گزارش ها موجب تیرگی روابط ایران و آلمان شد .
این اتفاقات، رضاشاه را نسبت به فعالیت های دانشجویان محتاط تر کرد و این مساله موجب شد تا در سیاست اعزام دانشجو به خارج از کشور محدودیت هایی به وجود بیاورد.
@omidesaba
http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
با این همه، اعتراضات دانشجویی هرگز متوقف نشد و در ادامه دانشجویان داخل کشور دامنۀ اعتراضات ضد حکومتی را افزایش دادند. گمان می رود یکی از علل تأسیس دانشگاه تهران علاوه بر مسائل آموزشی و توسعه فرهنگی، اعتراضات دانشجویان خارج از کشور بود . طرح تأسیس دانشگاه تهران در زمان وزارت محمد تدین پیشنهاد شده بود اما در سال
1310 تصویب شد و احداث آن تا اسفند 1313 به تعویق افتاد که یکی از اولین اعتراضات دانشجویی نیز در همین سال اتفاق افتاد.
دانشجویان پزشکی در سال 1313 و دانشجویان تربیت معلم در سال 1315 دست به اعتراضات گسترده ای زدند و دانشجویان دانشکده حقوق در سال 1316 در اعتراض به هزینه های بیهودۀ دانشگاه که برای بازدید ولیعهد صرف میشد در کلاس ها حاضر نشدند . در جریان این اعتراضات، سالانه تعداد زیادی از فارغ التحصیلان و دانشجویان به جرم وابستگی به کمونیسم یا فاشیسم و اقدام به توطئه علیه شاه دستگیر و یا حتی اعدام میشدند.
در این دوران فعالیت دانشجویان و استادان مذهبی با توجه به فضای ضد مذهبی حاکم بر جامعه دانشگاهی و محافل روشنفکری و نیز اقدام های ضد مذهبی رضا شاه با محدودیت زیادی مواجه بود. بعد از انقلاب مشروطه ، این تفکر در میان نخبگان جامعه نهادینه شده بود که علت عقب ماندگی و مشکلات جامعه ایران به دلیل اعتقادات دینی است و تبلیغات دولتمردان معتقد به این مساله و چپ ها به این طرز تقکر دامن میزد ، و شرایط به گونه ای شده بود که دینداری و عمل به احکام دینی ، نشانه عقب ماندگی بود. به همین علت، دیکتاتوری رضا شاه و نابرابری های موجود در جامعه ، باعث نارضایتی دانشجویان مذهبی شده بود. با این همه، جنبش های دانشجویی که غالبا در هفت سال نخست سلطنت رضاشاه رخ داده اند به دلیل استبداد خشونت آمیز رضاشاه و سرکوب شدید دانشجویان مذهبی، چپ و مشروطه طلب امکان انسجام نیافتند با این حال همانطور که بیان شد، فعالیت های سیاسی دانشجویان در کشور همزمان با تأسیس دانشگاه بود و به عنوان مولفۀ جدانشدنی از آن محیط و با توجه به فضای حاکم بر جامعه ایران پس از سقوط رضاشاه در شهریور 1320 ، در قالب سه حزب توده، جبهه ی ملی و انجمن اسلامی ادامه پیدا کرد.
منابع:
جنبش دانشجویی در ایران از تأسیس دانشگاه تا پیروزی انقلاب اسلامی علیرضا کریمیان
@omidesaba
http://omidesaba.com
1310 تصویب شد و احداث آن تا اسفند 1313 به تعویق افتاد که یکی از اولین اعتراضات دانشجویی نیز در همین سال اتفاق افتاد.
دانشجویان پزشکی در سال 1313 و دانشجویان تربیت معلم در سال 1315 دست به اعتراضات گسترده ای زدند و دانشجویان دانشکده حقوق در سال 1316 در اعتراض به هزینه های بیهودۀ دانشگاه که برای بازدید ولیعهد صرف میشد در کلاس ها حاضر نشدند . در جریان این اعتراضات، سالانه تعداد زیادی از فارغ التحصیلان و دانشجویان به جرم وابستگی به کمونیسم یا فاشیسم و اقدام به توطئه علیه شاه دستگیر و یا حتی اعدام میشدند.
در این دوران فعالیت دانشجویان و استادان مذهبی با توجه به فضای ضد مذهبی حاکم بر جامعه دانشگاهی و محافل روشنفکری و نیز اقدام های ضد مذهبی رضا شاه با محدودیت زیادی مواجه بود. بعد از انقلاب مشروطه ، این تفکر در میان نخبگان جامعه نهادینه شده بود که علت عقب ماندگی و مشکلات جامعه ایران به دلیل اعتقادات دینی است و تبلیغات دولتمردان معتقد به این مساله و چپ ها به این طرز تقکر دامن میزد ، و شرایط به گونه ای شده بود که دینداری و عمل به احکام دینی ، نشانه عقب ماندگی بود. به همین علت، دیکتاتوری رضا شاه و نابرابری های موجود در جامعه ، باعث نارضایتی دانشجویان مذهبی شده بود. با این همه، جنبش های دانشجویی که غالبا در هفت سال نخست سلطنت رضاشاه رخ داده اند به دلیل استبداد خشونت آمیز رضاشاه و سرکوب شدید دانشجویان مذهبی، چپ و مشروطه طلب امکان انسجام نیافتند با این حال همانطور که بیان شد، فعالیت های سیاسی دانشجویان در کشور همزمان با تأسیس دانشگاه بود و به عنوان مولفۀ جدانشدنی از آن محیط و با توجه به فضای حاکم بر جامعه ایران پس از سقوط رضاشاه در شهریور 1320 ، در قالب سه حزب توده، جبهه ی ملی و انجمن اسلامی ادامه پیدا کرد.
منابع:
جنبش دانشجویی در ایران از تأسیس دانشگاه تا پیروزی انقلاب اسلامی علیرضا کریمیان
@omidesaba
http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📽افسردگی چیست؟ علائم آن کدام است؟ با چه روشی درمان می شود؟ چگونه می توان به بیماران افسرده کمک کرد؟ و پرسش هایی از این قبیل.
این گفتار نکاتی در مورد افسردگی تشریح و بیان می کند
چگونه افسردگی را بشناسیم و با آن مقابله کنیم.
@omidesaba
http://omidesaba.com
این گفتار نکاتی در مورد افسردگی تشریح و بیان می کند
چگونه افسردگی را بشناسیم و با آن مقابله کنیم.
@omidesaba
http://omidesaba.com
📕#دروغ_اراده_ی_آزاد
✒#سام_هریس
ترجمه :خشایار دیهیمی
🔺دروغ چیست؟
فریب می تواند شکل های مختلفی به خودش بگیرد، اما هر عمل فریب دهنده ای دروغ نیست. حتی اخلاقی ترین آدم ها هم بعضاً تلاش می کنند ظاهر را از واقعیت جدا نگه دارند. زنی که آرایش می کند می خواهد با این آرایش جوان تر یا زیباتر از آنی که هست به نظر بیاید. اما صداقت ایجاب نمی کند که مرتباً اعلام کند ـ «می بینم که به چهره ام نگاه می کنید: لطفاً آگاه باشید که من صبح که از خواب بلند می شوم چهره ام این شکلی نیست...». شخصی که عجله دارد ممکن است تظاهر کند که متوجه آشنایی که در خیابان از کنارش می گذشته نشده است. میزبانی مؤدب معمولاً به روی مهمانش نمی آورد که حرف بسیار احمقانه ای زده است. وقتی از ما می پرسند، «چطوری؟» اکثراً بی آنکه فکر کنیم و به شکلی انعکاسی می گوییم خوبم، چون می دانیم که این سؤال صرفاً نوعی سلام و علیک است و نه باز کردن سر صحبت در مورد مشکلات کاری مان، مشکلات زناشویی مان، یا وضع مزاجمان. طفره رفتن و ناگفته گذاشتن هایی از این دست می توانند اشکالی از فریب باشند، اما دروغ به حساب نمی آیند. ما در چنین مواقعی حقیقت را دور می زنیم، اما عامدانه دروغی تحویل طرفمان نمی دهیم.
🔺مرز میان دروغ و فریب غالباً مبهم است. درواقع، حتی ممکن است با گفتن حقیقت هم کسی را فریب داد. مثلاً، من می توانم در پیاده روی جلوی کاخ سفید بایستم و با موبایلم به دفتر مرکزی فیس بوک زنگ بزنم و بگویم: «سلام، من سام هریس هستم. من از کاخ سفید به شما زنگ می زنم و می خواهم با مارک زوکربرگ صحبت کنم.» این حرف های من، یه یک معنا، راست است ـ اما معلوم است که حرف هایی است حساب شده به قصد فریب دادن. آیا دروغ گفته ام؟ بسیار قریب به واقع، بله.
دروغ گفتن یعنی عامدانه دیگران را گمراه کردن، آن هم زمانی که آنها انتظار سخنی صادقانه دارند. این معیار شعبده بازان، پوکربازان، و دیگر فریبکارانی از این دست را معاف می کند، درعین حال چشم اندازی اجتماعی و روانشناختی به دست می دهد که شکل کلی اش را به راحتی می توان بازشناخت. افراد دروغ می گویند برای آنکه دیگران را به باورهایی برسانند که حقیقت ندارند. هر چه عواقب این باورها بیشتر و بزرگتر باشد ـ یعنی هرچه خوشی و آسایش شخصی بستگی بیشتری به درکی درست از جهان داشت باشد ـ آن دروغ هم عواقب ناگوار بیشتر و بزرگتری خواهد داشت.
🔺اما همانگونه که سسیلیا بوک، فیلسوف امریکایی، یادآور شده است ما نمی توانیم در این موضوع خیلی پیش برویم، مگر آنکه نخست معیاری برای تمیز گذاشتن میان راستی و راستگویی مشخص کنیم ـ چون ممکن است شخصی جداً راستگو اما در عین حال در اشتباه باشد. راستگویی یعنی عیان کردن دقیق باورهای خویش. اما خلوص نیت هیچ تضمینی برای این نیست که باورهای کسی درمورد جهان صادق و درست باشند. همچنین اقتضای راستگویی این نیست که فرد کلّ حقیقت را بازگو کند، چون اطلاع رسانی کامل در مورد هر واقعیتی در هر موضوعی تقریباً هرگز نه مفید است و نه حتی ممکن.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✒#سام_هریس
ترجمه :خشایار دیهیمی
🔺دروغ چیست؟
فریب می تواند شکل های مختلفی به خودش بگیرد، اما هر عمل فریب دهنده ای دروغ نیست. حتی اخلاقی ترین آدم ها هم بعضاً تلاش می کنند ظاهر را از واقعیت جدا نگه دارند. زنی که آرایش می کند می خواهد با این آرایش جوان تر یا زیباتر از آنی که هست به نظر بیاید. اما صداقت ایجاب نمی کند که مرتباً اعلام کند ـ «می بینم که به چهره ام نگاه می کنید: لطفاً آگاه باشید که من صبح که از خواب بلند می شوم چهره ام این شکلی نیست...». شخصی که عجله دارد ممکن است تظاهر کند که متوجه آشنایی که در خیابان از کنارش می گذشته نشده است. میزبانی مؤدب معمولاً به روی مهمانش نمی آورد که حرف بسیار احمقانه ای زده است. وقتی از ما می پرسند، «چطوری؟» اکثراً بی آنکه فکر کنیم و به شکلی انعکاسی می گوییم خوبم، چون می دانیم که این سؤال صرفاً نوعی سلام و علیک است و نه باز کردن سر صحبت در مورد مشکلات کاری مان، مشکلات زناشویی مان، یا وضع مزاجمان. طفره رفتن و ناگفته گذاشتن هایی از این دست می توانند اشکالی از فریب باشند، اما دروغ به حساب نمی آیند. ما در چنین مواقعی حقیقت را دور می زنیم، اما عامدانه دروغی تحویل طرفمان نمی دهیم.
🔺مرز میان دروغ و فریب غالباً مبهم است. درواقع، حتی ممکن است با گفتن حقیقت هم کسی را فریب داد. مثلاً، من می توانم در پیاده روی جلوی کاخ سفید بایستم و با موبایلم به دفتر مرکزی فیس بوک زنگ بزنم و بگویم: «سلام، من سام هریس هستم. من از کاخ سفید به شما زنگ می زنم و می خواهم با مارک زوکربرگ صحبت کنم.» این حرف های من، یه یک معنا، راست است ـ اما معلوم است که حرف هایی است حساب شده به قصد فریب دادن. آیا دروغ گفته ام؟ بسیار قریب به واقع، بله.
دروغ گفتن یعنی عامدانه دیگران را گمراه کردن، آن هم زمانی که آنها انتظار سخنی صادقانه دارند. این معیار شعبده بازان، پوکربازان، و دیگر فریبکارانی از این دست را معاف می کند، درعین حال چشم اندازی اجتماعی و روانشناختی به دست می دهد که شکل کلی اش را به راحتی می توان بازشناخت. افراد دروغ می گویند برای آنکه دیگران را به باورهایی برسانند که حقیقت ندارند. هر چه عواقب این باورها بیشتر و بزرگتر باشد ـ یعنی هرچه خوشی و آسایش شخصی بستگی بیشتری به درکی درست از جهان داشت باشد ـ آن دروغ هم عواقب ناگوار بیشتر و بزرگتری خواهد داشت.
🔺اما همانگونه که سسیلیا بوک، فیلسوف امریکایی، یادآور شده است ما نمی توانیم در این موضوع خیلی پیش برویم، مگر آنکه نخست معیاری برای تمیز گذاشتن میان راستی و راستگویی مشخص کنیم ـ چون ممکن است شخصی جداً راستگو اما در عین حال در اشتباه باشد. راستگویی یعنی عیان کردن دقیق باورهای خویش. اما خلوص نیت هیچ تضمینی برای این نیست که باورهای کسی درمورد جهان صادق و درست باشند. همچنین اقتضای راستگویی این نیست که فرد کلّ حقیقت را بازگو کند، چون اطلاع رسانی کامل در مورد هر واقعیتی در هر موضوعی تقریباً هرگز نه مفید است و نه حتی ممکن.
@omidesaba
www.omidesaba.com
دکتر حلبی هزار حکایت و مثل و شعر از کتب و متون ادب فارسی انتخاب و در کتاب گرد آورده است
همه پُر از نکته و کوتاه ، عبرت آموز ، طنز و حکیمانه از تاریخ و دیوان شعر و افسانه و ...
@omidesaba
👇👇👇👇
همه پُر از نکته و کوتاه ، عبرت آموز ، طنز و حکیمانه از تاریخ و دیوان شعر و افسانه و ...
@omidesaba
👇👇👇👇
📕 خواندنی‌های ادب فارسی یا هزار حکایت و اشارت با تنظیم و توضیح دکتر علی اصغر حلبی. انتشارات اساطیر
📌حکایت ۵۴۹
سی کرور شاه، و یک رعیت!
معروف است که امیر بهادر جنگ، در غوغای مشروطه‌خواهان از مردم پرسید شما چه می‌خواهید؟ گفتند: مجلس. گفت: مجلس می‌خواهید که چه بشود؟ گفتند: برای اینکه شاه تنها سلطنت کند و مسئول نباشد، و این مجلس و دولت باشد که مسئولیت داشته باشد. امیر بهادر گفت: این نمی‌شود، تا حالا سی کرور رعیت بود، و یک نفر شاه که همه از او اطاعت میکردند، حالا شما می‌گوئید که یک نفر رعیت باشد و سی کرور شاه؟ ما از عهده بر نمی‌آییم.
حکایت ۸۲۷
«منیم بیر فن واردی!»
( من یک فن بلد هستم )
یکی از خان‌نایب‌های شاهسون صد تومان پول داشت، می‌خواست به سفر رود. با تنی چند از یاران سری به قمارخانه زدند. به تدریج پول را می‌باخت، رسید به جایی که تنها یک تومن باقیمانده بود. اطرافیان از ترس بی‌زادی و بی‌آذوقگی او را ملامت کردن گرفتند که: «خان لااقل این یک تومن را برای خرج راه نگهدار» ولی او به قمار ادامه داد، و گفت: «مترسید منیم بیر فن واردی!» چون یک تومن را هم باخت، قداره بیرون کشید و میز و کاسه و کوزه‌ها را بهم ریخت و فریاد برکشید که: «قمارخانه راه انداخته‌اید و خلاف دین راه می‌روید، من این مکان را زیر و رو می‌کنم و همه را از دم قداره می‌گذرانم.» حاضران به دست و پا افتادند و تقبل کردند که صد تومان او را پس بدهند، اما خان این بار دعوی کرد که وقت عزیز خود را در این مکان نامیمون به هدر داده است، و تا صد تومان دیگر نگرفت قداره در نیام نکرد.
@omidesaba
ww.omidesaba.com
📌حکایت ۵۴۹
سی کرور شاه، و یک رعیت!
معروف است که امیر بهادر جنگ، در غوغای مشروطه‌خواهان از مردم پرسید شما چه می‌خواهید؟ گفتند: مجلس. گفت: مجلس می‌خواهید که چه بشود؟ گفتند: برای اینکه شاه تنها سلطنت کند و مسئول نباشد، و این مجلس و دولت باشد که مسئولیت داشته باشد. امیر بهادر گفت: این نمی‌شود، تا حالا سی کرور رعیت بود، و یک نفر شاه که همه از او اطاعت میکردند، حالا شما می‌گوئید که یک نفر رعیت باشد و سی کرور شاه؟ ما از عهده بر نمی‌آییم.
حکایت ۸۲۷
«منیم بیر فن واردی!»
( من یک فن بلد هستم )
یکی از خان‌نایب‌های شاهسون صد تومان پول داشت، می‌خواست به سفر رود. با تنی چند از یاران سری به قمارخانه زدند. به تدریج پول را می‌باخت، رسید به جایی که تنها یک تومن باقیمانده بود. اطرافیان از ترس بی‌زادی و بی‌آذوقگی او را ملامت کردن گرفتند که: «خان لااقل این یک تومن را برای خرج راه نگهدار» ولی او به قمار ادامه داد، و گفت: «مترسید منیم بیر فن واردی!» چون یک تومن را هم باخت، قداره بیرون کشید و میز و کاسه و کوزه‌ها را بهم ریخت و فریاد برکشید که: «قمارخانه راه انداخته‌اید و خلاف دین راه می‌روید، من این مکان را زیر و رو می‌کنم و همه را از دم قداره می‌گذرانم.» حاضران به دست و پا افتادند و تقبل کردند که صد تومان او را پس بدهند، اما خان این بار دعوی کرد که وقت عزیز خود را در این مکان نامیمون به هدر داده است، و تا صد تومان دیگر نگرفت قداره در نیام نکرد.
@omidesaba
ww.omidesaba.com
✅ #نقش_روشنفکران_تبریز_در_انقلاب_مشروطه
✍️ گردآوری: #فریما_دستیار
📌 تبریز، ولیعهدنشین دورۀ قاجار، مرز میان ایران، عثمانی و روسیه بود؛ همچنین به دلیل موقعیت جغرافیایی اش، بر سر راه تجارت بین المللی قرار داشت. در دوران ولیعهدی عباس میرزا، تبریز این فرصت را پیدا کرد تا بیشتر با عقاید و اندیشه های جدید آشنا شود. ولیعهد قاجار از سنین کودکی به عنوان والی به آذربایجان، مهم ترین ایالت ایران پس از تهران، فرستاده می شد. تبریز در این زمان به عنوان پایتخت دوم ایران شناخته می شد و دیوان سالاری گسترده ای داشت.
عباس میرزا (وفات 1833)، با استخدام مشاوران غربی (فرانسوی) ارتشی مدرن از شش هزار سرباز ایجاد کرد که از «نظام جدید» سلطان سلیم سوم (1807_1789)، امپراطور عثمانی، الگوبرداری شده بود. او یک دارالترجمه تأسیس نمود که نخستین دفتر هیأت نمایندگی ایران در پاریس و لندن بود، مطبوعات چاپی را پایه ریزی کرد و ازین طریق تبادلی میان روزنامه هایی به زبان ترکی که در استانبول و باکو و یا روزنامه های فارسی زبان در هند، باکو، تهران و… منتشر می شدند، برقرار شد. او اولین گروه دانشجویان ایرانی را برای آموختن دانش نظامی، مهندسی، زبان و طب به اروپا فرستاد. نمایندگان نسل اول روشنفکران ایرانی یا از میان طبقات حکام برخاسته بودند یا از سوی آن ها حمایت می شدند. این مسئله نشان دهندۀ نفوذ روشنگری به جامعۀ سنتی و شرقی ایران بود. بنابراین تجارت، اصلاحات مدرن، اجتماعات بازرگانان و حضور دیپلمات های اروپایی و روسی، تبریز را با جمعیت سیصد هزار نفر به یکی از مهم ترین و مدرن ترین شهرهای ایران تبدیل کرد.
در واقع عباس میرزا، در تبریز دربار کوچکی ایجاد کرده بود که در ارتباط مستقیم با روسیه و عثمانی بود، بنابراین مردم تبریز بیشتر از مردم سایر مناطق کشور، حتی تهران، در جریان افکار و عقاید کشورهای همسایه قرار می گرفتند. جنگ ایران و روسیه و پیامدهای ناشی از آن در نارضایتی و مخالفت مردم آذربایجان نسبت به حکومت نقش اساسی داشت. عوامل خارجی مانند اندیشه های انقلابی که در آن زمان از طریق روسیه و اروپا انتشار می یافت، بازرگانی خارجی و استعمار انگلستان و روسیه باعث شد مخالفت مردم با حکومت شکل منسجم‌تری پیدا کند و تمایل به اصلاحات افزایش یافت.
برای روشنفکران ایرانی شهرهایی همچون استانبول، باکو و منطقۀ قفقازیه به مراتب مهم تر و حیاتی تر از شهرهای اروپایی مانند لندن یا پاریس بود. استانبول در آن زمان مهم ترین مرکز روشنفکران مسلمان بود، علاوه بر آن روزنامه های اعتراضی متعددی به زبان فارسی در آنجا منتشر می شد. البته حکومت ها همیشه نسبت به مطالبی که در این روزنامه ها منتشر می شد واکنش هایی داشتند، مثلاً ناصرالدین شاه در سال 1881م مستشارالدوله تبریزی را به خاطر مقالات اعتراضی که در روزنامۀ اختر می نوشت بازداشت کرد، وی چند ماهی را در زندان زیر فشار ضرب و شتم گذراند.
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
✍️ گردآوری: #فریما_دستیار
📌 تبریز، ولیعهدنشین دورۀ قاجار، مرز میان ایران، عثمانی و روسیه بود؛ همچنین به دلیل موقعیت جغرافیایی اش، بر سر راه تجارت بین المللی قرار داشت. در دوران ولیعهدی عباس میرزا، تبریز این فرصت را پیدا کرد تا بیشتر با عقاید و اندیشه های جدید آشنا شود. ولیعهد قاجار از سنین کودکی به عنوان والی به آذربایجان، مهم ترین ایالت ایران پس از تهران، فرستاده می شد. تبریز در این زمان به عنوان پایتخت دوم ایران شناخته می شد و دیوان سالاری گسترده ای داشت.
عباس میرزا (وفات 1833)، با استخدام مشاوران غربی (فرانسوی) ارتشی مدرن از شش هزار سرباز ایجاد کرد که از «نظام جدید» سلطان سلیم سوم (1807_1789)، امپراطور عثمانی، الگوبرداری شده بود. او یک دارالترجمه تأسیس نمود که نخستین دفتر هیأت نمایندگی ایران در پاریس و لندن بود، مطبوعات چاپی را پایه ریزی کرد و ازین طریق تبادلی میان روزنامه هایی به زبان ترکی که در استانبول و باکو و یا روزنامه های فارسی زبان در هند، باکو، تهران و… منتشر می شدند، برقرار شد. او اولین گروه دانشجویان ایرانی را برای آموختن دانش نظامی، مهندسی، زبان و طب به اروپا فرستاد. نمایندگان نسل اول روشنفکران ایرانی یا از میان طبقات حکام برخاسته بودند یا از سوی آن ها حمایت می شدند. این مسئله نشان دهندۀ نفوذ روشنگری به جامعۀ سنتی و شرقی ایران بود. بنابراین تجارت، اصلاحات مدرن، اجتماعات بازرگانان و حضور دیپلمات های اروپایی و روسی، تبریز را با جمعیت سیصد هزار نفر به یکی از مهم ترین و مدرن ترین شهرهای ایران تبدیل کرد.
در واقع عباس میرزا، در تبریز دربار کوچکی ایجاد کرده بود که در ارتباط مستقیم با روسیه و عثمانی بود، بنابراین مردم تبریز بیشتر از مردم سایر مناطق کشور، حتی تهران، در جریان افکار و عقاید کشورهای همسایه قرار می گرفتند. جنگ ایران و روسیه و پیامدهای ناشی از آن در نارضایتی و مخالفت مردم آذربایجان نسبت به حکومت نقش اساسی داشت. عوامل خارجی مانند اندیشه های انقلابی که در آن زمان از طریق روسیه و اروپا انتشار می یافت، بازرگانی خارجی و استعمار انگلستان و روسیه باعث شد مخالفت مردم با حکومت شکل منسجم‌تری پیدا کند و تمایل به اصلاحات افزایش یافت.
برای روشنفکران ایرانی شهرهایی همچون استانبول، باکو و منطقۀ قفقازیه به مراتب مهم تر و حیاتی تر از شهرهای اروپایی مانند لندن یا پاریس بود. استانبول در آن زمان مهم ترین مرکز روشنفکران مسلمان بود، علاوه بر آن روزنامه های اعتراضی متعددی به زبان فارسی در آنجا منتشر می شد. البته حکومت ها همیشه نسبت به مطالبی که در این روزنامه ها منتشر می شد واکنش هایی داشتند، مثلاً ناصرالدین شاه در سال 1881م مستشارالدوله تبریزی را به خاطر مقالات اعتراضی که در روزنامۀ اختر می نوشت بازداشت کرد، وی چند ماهی را در زندان زیر فشار ضرب و شتم گذراند.
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
📌 آقا محمد طاهر، صاحب امتیاز روزنامۀ اختر، اهل تبریز بود و سردبیران این روزنامه، حاجی میرزا مهدی و میرزا مهدی تبریزی بودند.
قانون اساسی عثمانی در سال ( 1876م/1255ش) درست سی سال پیش از امضای قانون مشروطه در ایران) به زبان فارسی ترجمه شد و در روزنامۀ اختر که دفتر آن در استانبول مستقر بود به چاپ رسید. به رسمیت رسیدن این قانون در یک کشور مسلمان در ترویج اندیشۀ مشروطه خواهی در ایران نقش بسیار مهمی داشت. مدارس مدرن، دستگاه اداری مدرن، مطبوعات و روزنامه ها از دستاوردهای اولین دور جنبش اصلاحات بودند. دانش آموختگان مدارس مدرن، رهبری دومین دوره اصلاحات و جنبش بیداری ملی و مشروطه طلبی را بر عهده داشتند. در این دوران روابط دیپلماتیک، تجاری و فرهنگی تبریز و استانبول و ماوراء قفقاز نقش سازنده ای را ایفا می کرد.
بازرگانان و تجار آذربایجان یکی از مهم ترین تأثیرات را در جریان فکری انقلاب مشروطه ایفا کردند. دو زبانه بودن این تاجران که هم فارسی و هم ترکی و بعضا روسی می دانستند برقراری ارتباط و فهم بهتر مطالب را برایشان آسانتر می‌کرد. بازرگانان در آن دوره در بسیاری از اقدامات عام المنفعه دست داشتند به ویژه بازرگانان تبریز که همواره در جنبش های بزرگ مردمی همراه بودند. پس از اینکه باز شدن کانال سوئز و تغییر مسیر تجارت اروپا به خلیج فارس باعث ورشکستگی تجار ایرانی مقیم استانبول شد، آن ها اعتراضات خود را در روزنامه های اختر و سروش بیان کردند. سپس در سال 1908 کانون خود را به نام (انجمن سعادت ایرانیان) تأسیس کردند و با انجمن شهری تبریز ارتباط برقرار کردند و با ترک های جوان آشنا شده و از اصلاحات آن ها در تنظیمات الهام گرفتند.
اشخاصی همچون کسروی و تقی‌زاده لباس روحانیت خود را کنار گذاشتند اما در حقیقت فرزندان خانواده های روحانی و سنتی تبریزی بودند که با احساسات کنجکاوانه پایه های تفکر مشروطه طلبی را بنا نهادند. واعظ ها و روحانیون مشروطه طلب در تبریز نقش مؤثری در جلب نظر مردم نسبت به آرمان های مشروطه خواهی داشتند. میرزا جواد واعظ، شیخ سلیم و میرزا حسین واعظ از واعظان مشهور تبریز بودند که تلاش می کردند با زبان ساده و استفاده از شعر و حکایت مفاهیم مشروطیت را به مردم بفهمانند. هر چند که بسیاری از روشنفکران پس از پیروزی انقلاب مشروطه تا کنون معتقدند که در میان طبقات روحانیون درکی متفاوت از مشروطه خواهی نسبت به مفهوم غربی و سیاسی آن وجود داشت در نتیجه این مسائل به درستی به مردم عام منتقل نشد. با این حال روحانیون بیشتر از جنبۀ عدالت طلبی و ظلم ستیزی و استبدادگریزی مشروطه با مردم صحبت می کردند. شیخ سلیم بسیار مورد احترام مردم تبریز بود. هنگامی که مجتهد تبریز تصمیم گرفت تا او را از شهر تبعید کند مردم با همراهی یکدیگر در اصناف مختلف خود مجتهد را از تبریز راندند. او عهدنامۀ بین وکلای مردم و وکلای منتخب مردم از تبریز را برای نمایندگان مجلس ملی تنظیم کرد و خواند. وقتی انتخابات مجلس اول انجام شد، دولت مرکزی تصمیم گرفت تا انجمن ها را تعطیل کند، در واقع این انجمن ها از این رو شکل گرفته بودند تا بر انتخابات نظارت کنند، انجمن تبریز، مردم عادی، مجتعد تبریز و حتی خود محمدعلی میرزای ولیعهد همه در مقابل این تصمیم دولت مقاومت کردند و در نهایت انجمن ها در قانون اساسی به رسمیت شناخته شدند.
مردم آذربایجان به ویژه تبریز، نقش به سزایی در پیروزی انقلاب مشروطه داشتند. اما نباید از این مهم غافل شد که انقلاب مشروطه یک انقلاب چند قومی بود و اقوام بزرگ ایران در آن نقش بزرگی داشتند. البته پس از استبداد صغیر این مسئله در سایۀ رقابت های قومی و ستیزه های سیاسی بسیار به انقلاب صدمه زد و مقدمات ظهور دوبارۀ استبداد را در دورۀ رضا شاه فراهم کرد.
✔️ منابع:
📗 انقلاب مشروطه ایران، احمد کسروی.
📗 مدرنیته و مشروطیت در امپراتوری عثمانی و ایران، فریبا زرینه‌باف.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
قانون اساسی عثمانی در سال ( 1876م/1255ش) درست سی سال پیش از امضای قانون مشروطه در ایران) به زبان فارسی ترجمه شد و در روزنامۀ اختر که دفتر آن در استانبول مستقر بود به چاپ رسید. به رسمیت رسیدن این قانون در یک کشور مسلمان در ترویج اندیشۀ مشروطه خواهی در ایران نقش بسیار مهمی داشت. مدارس مدرن، دستگاه اداری مدرن، مطبوعات و روزنامه ها از دستاوردهای اولین دور جنبش اصلاحات بودند. دانش آموختگان مدارس مدرن، رهبری دومین دوره اصلاحات و جنبش بیداری ملی و مشروطه طلبی را بر عهده داشتند. در این دوران روابط دیپلماتیک، تجاری و فرهنگی تبریز و استانبول و ماوراء قفقاز نقش سازنده ای را ایفا می کرد.
بازرگانان و تجار آذربایجان یکی از مهم ترین تأثیرات را در جریان فکری انقلاب مشروطه ایفا کردند. دو زبانه بودن این تاجران که هم فارسی و هم ترکی و بعضا روسی می دانستند برقراری ارتباط و فهم بهتر مطالب را برایشان آسانتر می‌کرد. بازرگانان در آن دوره در بسیاری از اقدامات عام المنفعه دست داشتند به ویژه بازرگانان تبریز که همواره در جنبش های بزرگ مردمی همراه بودند. پس از اینکه باز شدن کانال سوئز و تغییر مسیر تجارت اروپا به خلیج فارس باعث ورشکستگی تجار ایرانی مقیم استانبول شد، آن ها اعتراضات خود را در روزنامه های اختر و سروش بیان کردند. سپس در سال 1908 کانون خود را به نام (انجمن سعادت ایرانیان) تأسیس کردند و با انجمن شهری تبریز ارتباط برقرار کردند و با ترک های جوان آشنا شده و از اصلاحات آن ها در تنظیمات الهام گرفتند.
اشخاصی همچون کسروی و تقی‌زاده لباس روحانیت خود را کنار گذاشتند اما در حقیقت فرزندان خانواده های روحانی و سنتی تبریزی بودند که با احساسات کنجکاوانه پایه های تفکر مشروطه طلبی را بنا نهادند. واعظ ها و روحانیون مشروطه طلب در تبریز نقش مؤثری در جلب نظر مردم نسبت به آرمان های مشروطه خواهی داشتند. میرزا جواد واعظ، شیخ سلیم و میرزا حسین واعظ از واعظان مشهور تبریز بودند که تلاش می کردند با زبان ساده و استفاده از شعر و حکایت مفاهیم مشروطیت را به مردم بفهمانند. هر چند که بسیاری از روشنفکران پس از پیروزی انقلاب مشروطه تا کنون معتقدند که در میان طبقات روحانیون درکی متفاوت از مشروطه خواهی نسبت به مفهوم غربی و سیاسی آن وجود داشت در نتیجه این مسائل به درستی به مردم عام منتقل نشد. با این حال روحانیون بیشتر از جنبۀ عدالت طلبی و ظلم ستیزی و استبدادگریزی مشروطه با مردم صحبت می کردند. شیخ سلیم بسیار مورد احترام مردم تبریز بود. هنگامی که مجتهد تبریز تصمیم گرفت تا او را از شهر تبعید کند مردم با همراهی یکدیگر در اصناف مختلف خود مجتهد را از تبریز راندند. او عهدنامۀ بین وکلای مردم و وکلای منتخب مردم از تبریز را برای نمایندگان مجلس ملی تنظیم کرد و خواند. وقتی انتخابات مجلس اول انجام شد، دولت مرکزی تصمیم گرفت تا انجمن ها را تعطیل کند، در واقع این انجمن ها از این رو شکل گرفته بودند تا بر انتخابات نظارت کنند، انجمن تبریز، مردم عادی، مجتعد تبریز و حتی خود محمدعلی میرزای ولیعهد همه در مقابل این تصمیم دولت مقاومت کردند و در نهایت انجمن ها در قانون اساسی به رسمیت شناخته شدند.
مردم آذربایجان به ویژه تبریز، نقش به سزایی در پیروزی انقلاب مشروطه داشتند. اما نباید از این مهم غافل شد که انقلاب مشروطه یک انقلاب چند قومی بود و اقوام بزرگ ایران در آن نقش بزرگی داشتند. البته پس از استبداد صغیر این مسئله در سایۀ رقابت های قومی و ستیزه های سیاسی بسیار به انقلاب صدمه زد و مقدمات ظهور دوبارۀ استبداد را در دورۀ رضا شاه فراهم کرد.
✔️ منابع:
📗 انقلاب مشروطه ایران، احمد کسروی.
📗 مدرنیته و مشروطیت در امپراتوری عثمانی و ایران، فریبا زرینه‌باف.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
📘 #مقدمه_ای_بر_سوررئالیسم
🔸 آکادمی خان
✍️ مترجم: #زهرا_قیاسی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
🔸 آکادمی خان
✍️ مترجم: #زهرا_قیاسی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
📚 #سالهای_شور_و_سرکشی
✍️ #نویسنده : #ایران_درودی
📔#نشر_نی
✅ چند ماه پس از درگذشت آن انسان نیک سرشت، برای گُریز از غمی که بر فضای خانه سنگینی می کرد، با اندک ذخیره ای که از فروش نمایشگاه باقی مانده بود، دوباره راهی اروپا شدم و این بار به بلژیک زادگاه «ژروم بوش». دیگر پدر بزرگی نبود که هزینه ی تحصیل و سفر را بپردازد.
بین سال های 40 تا 46، که تاریخ سامان گرفتن زندگی من است، سالهای در به دری، بی قراری و فراگیری واقعی من به شمار می آیند. در این سال ها، از «آکادمی بروکسل» گرفته تا محافل هنری ایتالیا، از اسپانیا گرفته تا مدرسه ی سینما و تلویزیون آمریکا، از دوستان نقاشم گرفته تا دوستان تئاتر و سینما، از همه کس و همه چیز می آموختم.
سرگشته و سرکش، دائماً در سفر بودم. نیاز به سفر کردن و کشف دیدنی ها آن قدر بود که با چمدانی کوچک به ایستگاه راه آهن می رفتم و اولین ترن را سوار می شدم و هر کجا که اراده می کردم، پیاده می شدم. پیاده شدن از ترن را به توقف طولانی ترن واگذار می کردم. می خواستم زندگی را در بی حوصلگی و پیش بینی نشده ها و در حادثه ها تجربه کنم.
در هیچ کجا، آرام و قرار نداشتم، به دنبال یافتن هیجان های بیشتری بودم، هوشیاری انسان ها را تجربه می کردم، به سراغ نقاشان گمنامی می رفتم که طرح های کاغذ دیواری را می دهند و با هنرمندان ناشناسی آشنا می شدم که در بلور گداخته فرم های زیبا می آفرینند. زیبایی ظرفی بلورین همان قدر نگاه شیفته ی مرا به خود جلب می کرد که نبوغ معمارانی که میدان «سن مارکوی ونیز» را ساخته اند. هنر در آراستن و زیبا نمودن زندگی است. هنر جدا از زندگی وجود ندارد، پس می باید زندگی را از هنر سرشار کرد. نگریستن را می آموختم و تفاوت «دیدن» با «نگریستن» را در می یافتم. رشته های مورد علاقه ام زیاد و متنوع بودند و دوستانم زیادتر و متنوع تر.
برای شفاف کردن رنگ های نقاشی، دوره کوتاهی از «ویترای» را در «آکادمی سلطنتی بروکسل» گذراندم. به زودی به این نکته پی بردم که شفافیت زنگ، بیانی حسی است نه تکنیکی. کلاس «آکادمی» را با قطعات شیشه‌‌های رنگین، رها کردم و به دنبال حس پاکیزگی در درونم، به اندیشه فرو رفتم. شفافیت، کنار گذاردن کدرهاست. شفافیت، فقط در بلورها نیست، در قلب هاست، در نگاه هاست و در رابطه هاست. در تلاش کشف این رابطه ها بودم و در این کشف و شهود، غم نان آزارم می داد. در این زمینه هم حادثه جویی به کمکم می آمد. نقاشی ها را یک روز در میدان «سن مارکوی» ونیز بر زمین می چیدم و روز دیگر مقابل در ورودی کلیسای «دُم» میلان؛ به هر رهگذری قیمت متفاوتی پیشنهاد می کردم. دست خوب روزگار، دختر شهردار «ونیز» را سر راهم قرار داد. او چند اثر خرید و مرا برای مدتی در منزل مجللش میهمان کرد. دوست ایتالیایی دیگری به نام «تینا» که در شهر کوچکی نزدیک «میلان» منزل داشت، برایم آتلیه ای در زیرزمین منزلش برپا کرد. از سر دولت این میزبان مشوق، نمایشگاهی از آثارم در «میلان» برپا شد که هزینه ی زندگی چند ماه آینده ام را تأمین کرد. در محافل هنری ایتالیا، دوستان خوبی به دست آورده بودم. به عنوان منتقد هنری، در «کنگره بین المللی هنرشناسان و منتقدین» به شهر «ریمنی» دعوت شدم. با هنرشناسان و منتقدینی که از اسپانیا برای شرکت در این کنگره آمده بودند به اسپانیا رفتم. در این سفر با «الکساندر سی‌رسی» منتقد آثار «گویا» و «گائودی»، آشنا شدم. او دوست نزدیک «تاپیس»، نقاش نابغه‌ی بزرگ عصر ما بود.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
✍️ #نویسنده : #ایران_درودی
📔#نشر_نی
✅ چند ماه پس از درگذشت آن انسان نیک سرشت، برای گُریز از غمی که بر فضای خانه سنگینی می کرد، با اندک ذخیره ای که از فروش نمایشگاه باقی مانده بود، دوباره راهی اروپا شدم و این بار به بلژیک زادگاه «ژروم بوش». دیگر پدر بزرگی نبود که هزینه ی تحصیل و سفر را بپردازد.
بین سال های 40 تا 46، که تاریخ سامان گرفتن زندگی من است، سالهای در به دری، بی قراری و فراگیری واقعی من به شمار می آیند. در این سال ها، از «آکادمی بروکسل» گرفته تا محافل هنری ایتالیا، از اسپانیا گرفته تا مدرسه ی سینما و تلویزیون آمریکا، از دوستان نقاشم گرفته تا دوستان تئاتر و سینما، از همه کس و همه چیز می آموختم.
سرگشته و سرکش، دائماً در سفر بودم. نیاز به سفر کردن و کشف دیدنی ها آن قدر بود که با چمدانی کوچک به ایستگاه راه آهن می رفتم و اولین ترن را سوار می شدم و هر کجا که اراده می کردم، پیاده می شدم. پیاده شدن از ترن را به توقف طولانی ترن واگذار می کردم. می خواستم زندگی را در بی حوصلگی و پیش بینی نشده ها و در حادثه ها تجربه کنم.
در هیچ کجا، آرام و قرار نداشتم، به دنبال یافتن هیجان های بیشتری بودم، هوشیاری انسان ها را تجربه می کردم، به سراغ نقاشان گمنامی می رفتم که طرح های کاغذ دیواری را می دهند و با هنرمندان ناشناسی آشنا می شدم که در بلور گداخته فرم های زیبا می آفرینند. زیبایی ظرفی بلورین همان قدر نگاه شیفته ی مرا به خود جلب می کرد که نبوغ معمارانی که میدان «سن مارکوی ونیز» را ساخته اند. هنر در آراستن و زیبا نمودن زندگی است. هنر جدا از زندگی وجود ندارد، پس می باید زندگی را از هنر سرشار کرد. نگریستن را می آموختم و تفاوت «دیدن» با «نگریستن» را در می یافتم. رشته های مورد علاقه ام زیاد و متنوع بودند و دوستانم زیادتر و متنوع تر.
برای شفاف کردن رنگ های نقاشی، دوره کوتاهی از «ویترای» را در «آکادمی سلطنتی بروکسل» گذراندم. به زودی به این نکته پی بردم که شفافیت زنگ، بیانی حسی است نه تکنیکی. کلاس «آکادمی» را با قطعات شیشه‌‌های رنگین، رها کردم و به دنبال حس پاکیزگی در درونم، به اندیشه فرو رفتم. شفافیت، کنار گذاردن کدرهاست. شفافیت، فقط در بلورها نیست، در قلب هاست، در نگاه هاست و در رابطه هاست. در تلاش کشف این رابطه ها بودم و در این کشف و شهود، غم نان آزارم می داد. در این زمینه هم حادثه جویی به کمکم می آمد. نقاشی ها را یک روز در میدان «سن مارکوی» ونیز بر زمین می چیدم و روز دیگر مقابل در ورودی کلیسای «دُم» میلان؛ به هر رهگذری قیمت متفاوتی پیشنهاد می کردم. دست خوب روزگار، دختر شهردار «ونیز» را سر راهم قرار داد. او چند اثر خرید و مرا برای مدتی در منزل مجللش میهمان کرد. دوست ایتالیایی دیگری به نام «تینا» که در شهر کوچکی نزدیک «میلان» منزل داشت، برایم آتلیه ای در زیرزمین منزلش برپا کرد. از سر دولت این میزبان مشوق، نمایشگاهی از آثارم در «میلان» برپا شد که هزینه ی زندگی چند ماه آینده ام را تأمین کرد. در محافل هنری ایتالیا، دوستان خوبی به دست آورده بودم. به عنوان منتقد هنری، در «کنگره بین المللی هنرشناسان و منتقدین» به شهر «ریمنی» دعوت شدم. با هنرشناسان و منتقدینی که از اسپانیا برای شرکت در این کنگره آمده بودند به اسپانیا رفتم. در این سفر با «الکساندر سی‌رسی» منتقد آثار «گویا» و «گائودی»، آشنا شدم. او دوست نزدیک «تاپیس»، نقاش نابغه‌ی بزرگ عصر ما بود.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
✍️ #ایران_درودی
✅ در طول سال های عمر، درس های زندگی را به سختی آموختم و در تجربیات سخت تری به مفهوم پیچیده لغات پی بردم و سپس به تجربه آموختم که هیچ مفهومی مطلق نیست. امروز که این خاطرات را مرور می کنم تا آن را به پایان برسانم، به این نتیجه می رسم که این همان مشق های تصحیح نشده یا غلط های دیکته ای هستند که هرگز صحیح نوشتن شان را یاد نگرفتم، با این تفاوت که دیگر از ترس تمسخر دیگران پنهان شان نمی کنم.
آموخته ام که از واقعیت آنچه هستم نگریزم و حضور خود را در عرصه ی زندگی با وجود ضعف ها و تکرار اشتباهات بپذیرم.
اگر قرار بود امروز این کتاب را بنویسم، حتماً آن را به گونه ای متفاوت می نوشتم. چرا که در فاصله ی نگارش این کتاب، نه تنها انگیزه ام بلکه ارزیابی و تأثیراتم از رخدادهای زندگی دگرگون شده اند. امروز همچون دیروز نمی اندیشم و فردا هم مانند امروز نخواهم اندیشید. این دگرگونی تا آخرین لحظه های حیات، تا آخرین تجربه ی زندگیم ادامه خواهد یافت.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
✅ در طول سال های عمر، درس های زندگی را به سختی آموختم و در تجربیات سخت تری به مفهوم پیچیده لغات پی بردم و سپس به تجربه آموختم که هیچ مفهومی مطلق نیست. امروز که این خاطرات را مرور می کنم تا آن را به پایان برسانم، به این نتیجه می رسم که این همان مشق های تصحیح نشده یا غلط های دیکته ای هستند که هرگز صحیح نوشتن شان را یاد نگرفتم، با این تفاوت که دیگر از ترس تمسخر دیگران پنهان شان نمی کنم.
آموخته ام که از واقعیت آنچه هستم نگریزم و حضور خود را در عرصه ی زندگی با وجود ضعف ها و تکرار اشتباهات بپذیرم.
اگر قرار بود امروز این کتاب را بنویسم، حتماً آن را به گونه ای متفاوت می نوشتم. چرا که در فاصله ی نگارش این کتاب، نه تنها انگیزه ام بلکه ارزیابی و تأثیراتم از رخدادهای زندگی دگرگون شده اند. امروز همچون دیروز نمی اندیشم و فردا هم مانند امروز نخواهم اندیشید. این دگرگونی تا آخرین لحظه های حیات، تا آخرین تجربه ی زندگیم ادامه خواهد یافت.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
اگزیستانسیالسیم و روش فلسفه
بامداد امید صبا
یکی از دغدغه‌های اصلی فیلسوفان، شناخت انسان و به دست دادن تعریفی از آن است .آیا می توان انسان را شناخت؟روش آن کدام است؟ فلسفه‌های اگزیستانس، انسان را در کانون بحث های فلسفی خود قرار می دهند و معتقدند برای شناخت انسان می بایست روشهای خاصی را اتخاذ کرد. به باور آنان تمامی فلسفه های غیر اگزیستانس در شناسایی موجودی به نام انسان راه به ناکجا آباد برده اند و..
گفتار فوق روش فلسفه‌های اگزیستانس در شناخت انسان و ابعاد وجودی او را به بحث می گذارد.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
گفتار فوق روش فلسفه‌های اگزیستانس در شناخت انسان و ابعاد وجودی او را به بحث می گذارد.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⚡️ای آزادی، خجسته آزادی،
خواهم که تو را به تخت بنشانم من⚡️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
خواهم که تو را به تخت بنشانم من⚡️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
برشی از کتاب آزادی
✅ گفت و گو میان ادیان
در حالی که ادیان جزءِ لایتجزای همة تمدن ها و همة فرهنگ ها به شمار می روند چگونه می توان نقش و سهم آن ها را در گفت و گوی تمدن ها نادیده گرفت؟ در تاریخ بشریت هیچ اجتماع انسانی فاقد وجه دینی نبوده است. همواره چنین بوده است. به همین دلیل است که گفت و گوی میان ادیان یک بُعد عمده گفت و گوی میان فرهنگ هاست و می تواند به نزدیک شدن ارزش ها در زمینه های اخلاقی و روحی کمک کند. اما در زمان تحقق جهانی شدن و اشکال جدید فنون اطلاع رسانی، تدیّن چه صورتی باید داشته باشد تا گفت و گوی ادیان به لال بازی تبدیل نشود؟ در واقع این گفت و گو ممکن نخواهد بود مگر در جوهر تدین و در فراسوی مواضع خود محورگرایانه. باید در گونه ای نمادین خود را در یک «رنگین کمان بیابیم و دریابیم که بدون رنگ سبز، رنگ سرخ پدید نخواهد آمد و بدون رنگ سرخ، رنگ سبز مرئی نخواهد شد، و این را نیز بفهمیم که هر رنگ واحد است، و هیچ تماشاگری در خارج پیدا نمی شود که بتواند بی آن که خودش در جایی از این رنگین کمان قرار گرفته باشد، چیزها را ببیند.» هر چند که دین امری کاملاً شخصی است، به هیچ وجه فردی نیست و نمی توان خود را در حد تعلق به یک باشگاه و حتی به یک کشور محدود کرد. وقتی که صحبت از تدین پیش می آید، آدمی از طریق دین خود و پذیرش عمیق تنوع در ادیان دیگر مشارکت می کند زیرا که درک می کند که تنوع صورت اصلی جهانی گری است.
این شکلِ عمومیت، گزینشی نیست بلکه خیلی عمیق تر از آن است. البته منظور این نیست که آدمی از هیچ سو محدودیتی برای خود قائل نشود، بلکه غرض این است که افراد آدمی همدیگر را بشناسند، و با هم گفت و گو کنند. در این معنی، جهانی گری بیان و توضیح وحدتی است که هرکس به شیوة خود در می یابد.
وانگهی هدف گفت و گوی میان ادیان یکی شدن اعتقادات و ارزش های دینی، در نهایتِ امر، نیست. زیراکه پایان وجود ندارد، آنچه هست زندگی است. هدف در امکان گفت و شنود نهفته است و عبارت است از کشف تنوع، نه جست و جوی همخوانی و همسازی. در این صورت «آیا خواهید گفت که معنای یک سمفونی بتهوون در نهایت بخش آخر نهفته است و بقیه آن به همین بخش آخر بستگی دارد؟» نه چنین نیست. بلکه هر لحظه زیبایی خود را دارد و معنای خود را می رساند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
✍️ #احسان_نراقی
برشی از کتاب آزادی
✅ گفت و گو میان ادیان
در حالی که ادیان جزءِ لایتجزای همة تمدن ها و همة فرهنگ ها به شمار می روند چگونه می توان نقش و سهم آن ها را در گفت و گوی تمدن ها نادیده گرفت؟ در تاریخ بشریت هیچ اجتماع انسانی فاقد وجه دینی نبوده است. همواره چنین بوده است. به همین دلیل است که گفت و گوی میان ادیان یک بُعد عمده گفت و گوی میان فرهنگ هاست و می تواند به نزدیک شدن ارزش ها در زمینه های اخلاقی و روحی کمک کند. اما در زمان تحقق جهانی شدن و اشکال جدید فنون اطلاع رسانی، تدیّن چه صورتی باید داشته باشد تا گفت و گوی ادیان به لال بازی تبدیل نشود؟ در واقع این گفت و گو ممکن نخواهد بود مگر در جوهر تدین و در فراسوی مواضع خود محورگرایانه. باید در گونه ای نمادین خود را در یک «رنگین کمان بیابیم و دریابیم که بدون رنگ سبز، رنگ سرخ پدید نخواهد آمد و بدون رنگ سرخ، رنگ سبز مرئی نخواهد شد، و این را نیز بفهمیم که هر رنگ واحد است، و هیچ تماشاگری در خارج پیدا نمی شود که بتواند بی آن که خودش در جایی از این رنگین کمان قرار گرفته باشد، چیزها را ببیند.» هر چند که دین امری کاملاً شخصی است، به هیچ وجه فردی نیست و نمی توان خود را در حد تعلق به یک باشگاه و حتی به یک کشور محدود کرد. وقتی که صحبت از تدین پیش می آید، آدمی از طریق دین خود و پذیرش عمیق تنوع در ادیان دیگر مشارکت می کند زیرا که درک می کند که تنوع صورت اصلی جهانی گری است.
این شکلِ عمومیت، گزینشی نیست بلکه خیلی عمیق تر از آن است. البته منظور این نیست که آدمی از هیچ سو محدودیتی برای خود قائل نشود، بلکه غرض این است که افراد آدمی همدیگر را بشناسند، و با هم گفت و گو کنند. در این معنی، جهانی گری بیان و توضیح وحدتی است که هرکس به شیوة خود در می یابد.
وانگهی هدف گفت و گوی میان ادیان یکی شدن اعتقادات و ارزش های دینی، در نهایتِ امر، نیست. زیراکه پایان وجود ندارد، آنچه هست زندگی است. هدف در امکان گفت و شنود نهفته است و عبارت است از کشف تنوع، نه جست و جوی همخوانی و همسازی. در این صورت «آیا خواهید گفت که معنای یک سمفونی بتهوون در نهایت بخش آخر نهفته است و بقیه آن به همین بخش آخر بستگی دارد؟» نه چنین نیست. بلکه هر لحظه زیبایی خود را دارد و معنای خود را می رساند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا